Japan: Een park op het dak

Osaka (Cote House) 203), zaterdag 1 februari 2025

Het was gisteren geen beste dag. Een lichte regen bij het opstaan, enkele opklaringen waar ik gebruik van maakte om boodschappen te doen. Helaas moest ik mijn gebruikelijke wandeling van een kilometer of zeven door de straten van Osaka aan me voorbij laten gaan.
Ook op deze zaterdagochtend, de eerste dag van februari, valt er water uit de lucht. Ze noemen het hier een lichte regen maar het is voldoende water om drijfnat van te worden. Gelukkig hebben we altijd voldoende voedsel in de koelkast/vriezer, en op de kamer, om een ontbijt in elkaar te draaien en de rest van de ochtend blijf je maar zitten op de hotelkamer.
Het zijn lange dagen met muziek, foto’s en veel herinneringen van de reizen uit het verleden. Maar ook met andere zaken waar ik nooit, en dat is geen excuus, aan toe ben gekomen. Ik heb in dit regenweekend acht jaar van opgehoopte e-mails opgeruimd! En opgeruimd staat nu eenmaal netjes.
Na twee weken gaat het figuurglas, waar ik elke dag vanachter het kleine bureau tegenaan zit te kijken, me irriteren. Het ontbreken van een vrij uitzicht over de verlaten straat gaat me tegenstaan. Het geeft onbewust een zeurend, onaangenaam en ongemakkelijk gevoel in mijn hoofd. Het ontbreken van een afleiding werkt me tegen.
Het hebben van een kamer met natuurlijk daglicht is altijd nog beter dan een kamer zonder ramen! In het verleden hebben we wel eens in die goedkope kamers zonder ramen geslapen. Desondanks dat ik beter slaap in een totaal verduisterde hotelkamer ben ik daar snel van afgestapt omdat het mijn dagelijkse ritme ernstig verstoort en ik er depressief van wordt. Om het half uur loop ik een stukje naar de keuken om te kijken of het buiten alweer droog is.
Gelukkig hebben we enkele maaltijden in de diepvries liggen zodat ik niet door de regen op pad moet om boodschappen te doen. In Nederland eten we maar zelden maaltijden uit de diepvries. Alleen de Tagliatelle in roomsaus van de Lidl komt wel eens op tafel. Ik laat de moten zalm dan langzaam garen in de eenpansmaaltijd.
In Japan zijn diepvries maaltijden van een buitengewone categorie. Spaghetti, ramen, soba en een heel spectrum aan snacks zijn van een hoogstaande kwaliteit. Vandaag staan de spaghetti carbonara en de spaghetti met verschillende paddenstoelen aangevuld met brood en een salade op het menu. Een gemakkelijke, heerlijke en gezonde maaltijd.
Na de lunch heeft de straffe wind de straat al bijna droog geblazen wanneer ik aan mijn middagwandeling begin. Zonder een voorbedacht plan begin ik aan de onverwachte middagwandeling om mijn hoofd leeg te maken. Ik zou op dit moment in de tijd een zorgeloos bestaan moeten leiden maar helaas zijn er grote problemen ontstaan in Nederland. Het gaat niet zoals het zou moeten gaan en ik heb zelf helaas geen enkele invloed meer bij het oplossen van het probleem. De oplossing ligt in de handen van een ander persoon die absoluut niet wil meewerken. Het lijkt er nu zelfs op dat het probleem voorgoed onoplosbaar is geworden en nog meer problemen zal opleveren in de toekomst.
Vandaag zie ik weer een diepblauwe bus met een grote gele IKEA reclame op de zijkant door het verkeer van Osaka manoeuvreren. Wat zou dat voor een bus zijn? Zou dat een bus zijn die alleen naar de plaatselijke IKEA vestiging rijdt? Daar moet ik me maar eens in gaan verdiepen! Ik sla linksaf, dan weer een keer rechtsaf, ik loop wat rechtdoor en zonder plan dwaal ik door Osaka, in mijn hoofd zoekend naar een oplossing voor de problemen in Nederland.
Tijdens mijn zoektochten, op het internet, naar interessante bezienswaardigheden in de nabije omgeving van ons hotel ben ik bij een park op het dak van een winkelcentrum genaamd “Namba Parks” midden in het toeristengebied van Osaka terecht gekomen. Laten we dat op deze middag maar eens gaan bezoeken. Via het “Nankai Namba Station” kom ik via de eerste verdieping op de galerij die toegang geeft tot de trappen van “Namba Parks”. Deze galerijen boven het straatniveau zijn de nieuwe veilige wandelgebieden voor de voetgangers in veel grote steden in Azië. We kennen ze uit Hong Kong, Bangkok en Japan.
Het is drukker in de tuinen dan ik heb verwacht. Ik heb enkele bezoekers met “Adobe Lightroom” uit de foto’s verwijderd zodat ze de aandacht niet kunnen afleiden van de tuinen. Met elke serie trappen klim ik een verdieping hoger van het winkelcentrum. Vanzelfsprekend is er op elke verdieping een toegang naar het winkelcentrum en restaurants zijn goed vertegenwoordigd naast de terrassen in het groen. Het zijn in totaal negen verdiepingen waar op de bovenste verdieping een landschapstuin is ingericht!
Op de negende verdieping vraag ik me af hoeveel treden ik tijdens de weg omhoog heb genomen. Vijfhonderd, duizend, misschien dat ik dat ergens kan vinden. Een ding is zeker, Japan is een land van trappen en persoonsliften. Het doet me goed om te zien dat de liften alleen door mensen worden gebruikt die een mobiliteitsprobleem hebben. Dikke Japanners zijn uiterst zeldzaam in het straatbeeld. Er is zelfs een amfitheater voor liveshows, evenals ruimte voor kleine persoonlijke moestuintjes. Het is een vreemde omgeving met overal perken om je heen met tropische planten. Het moet ook monnikenwerk zijn om dit allemaal goed bij te houden wanneer alles in bloei staat.
Het zal hier in de zomer ongetwijfeld goed vertoeven zijn met je hapje en je drankje binnen handbereik. Gelukkig is het in Japan geaccepteerd om van een blikje bier in het openbaar te genieten. Overlast is in Japan zo goed als onbekend en alle Japanners nemen hun afval gedisciplineerd, in een speciaal meegebracht plastic tasje, mee naar huis. Daarom is de openbare ruimte in het land van de reizende zon erg schoon! Zwerfafval zit tussen de oren, het gebrek aan opvoeding en de cultuur waarin je bent opgegroeid. Het duurt heel erg lang om volwassen exotische dieren uit de jungle en de woestijn zindelijk te maken.
Ik heb een foto van “633 Highland” geleend om een goed overzicht van de tuinen te kunnen laten zien. Er staan hoge bomen en die hebben heel wat diepte van de grond en een natuurlijke afwatering nodig om gezond te kunnen blijven. Hier zit heel wat denkwerk in dit buitengewoon mooie stukje architectuur. Ik heb goed op de architectuur en de details gelet. Ik weet het zeker dat we samen hier een keer gaan kijken wanneer de avond is gevallen. Met een list zal ik Lyka verleiden om met me mee te gaan naar “Namba Parks”.
Ik neem natuurlijk de trappen ook weer naar beneden en passeer enkele oudere fitte Japanners. De trappen liggen in een lus over de balkongalerijen van het winkelcentrum. Zo ontstaat er een natuurlijke stroom van klimmende en dalende bezoekers die elkaar niet in de weg lopen. Ik herken enkele klimmers die me vriendelijk een knikje toewerpen wanneer we elkaar passeren en zij mij ook herkennen. Deze mensen zijn aan het bewegen en lopen de trappen in de natuurlijke groene omgeving op en neer. Traplopen is een erg goede training om gezond te blijven! Er staan zelfs traploopmachines in sportscholen over de hele wereld! Dus waarom zou je het niet gratis doen in een mooie omgeving in de gezonde buitenlucht?
Op het plein voor het “Nankai Namba Station” wemelt het van de toeristen die het goedkope Japan ook hebben ontdekt. Ze komen van over de hele wereld. Ik heb zelfs met veel Zuid-Amerikanen gesproken, voor hun is het een hele reis! Het zijn ondertussen zoveel toeristen geworden dat Japan nu regels gaat invoeren om het toerisme te beteugelen. Toerisme is leuk omdat het geld oplevert maar wanneer je eigen identiteit eronder gaat lijden dan moet je ingrijpen. Je wilt tenslotte geen multi-culti mengelmoes worden zoals veel van die eenheidsworst wereldsteden in Europa en de Verenigde Staten die zijn overstroomt met toeristen die hun stempel zijn gaan drukken op de identiteit van het gastland!
Een wilde wandeling door de, overdag, autovrije straatjes en steegjes van Namba geeft je altijd weer een zicht op dit bijzondere land en gezellige stad Osaka. Muurschildering op een zijgevel van een restaurant. De verfraaiing van de leefomgeving staat hoog in het vaandel. Het woon- en leefgenot is erg belangrijk in de publieke ruimte. Er bestaat ook sporadisch vandalisme in de vorm van de uit de Amerikaanse getto's over gewaaide “graffiti” maar die irritante “kunstvorm van de minderbedeelden” wordt door de overheid snel verwijderd en de buurt weer schoon gemaakt.
De straat in Osaka is niet smetteloos schoon maar het ziet er beter uit dan de meeste binnensteden van de hoofdsteden in Europa. Vergelijk het eens met Amsterdam? De grijze, en de twee crème kleurige boxen, rechtsonder in de foto, zijn de huishoudelijke afvalboxen van Namba. Dat ziet er toch wel wat beter uit dan de grijze kliko’s in Nederland? Zij worden dagelijks, je leest het goed, dagelijks geleegd, door vuilnisophalers van boven de zestig jaar! Het grootste probleem van de overheden is dat ze alles opnieuw zelf weer willen uitvinden in plaats van een succesvol idee van een andere overheid over te nemen!
Het weer voorspeld niet veel goeds voor vanavond dus ga ik op de terugweg naar het hotel in de Life supermarkt boodschappen doen voor onze avondmaaltijd in het hotel.
De rijst met kip, Yakisoba met varkensvlees en de salade met een sesam dressing uit de supermarkt smaken ons uitstekend. Wij zijn niet op vakantie maar wij zijn op reis. Dus wat doen wij ’s avonds na het eten? Eerst de afwas en dan genieten we van een stukje TV kijken en andere zaken die we in Nederland ook doen. Ik ben druk met de TV-serie “Justified” en geniet daar van met een koud Japans biertje binnen handbereik.
De weersvoorspelling voor morgen is wat beter dan die van vandaag maar nog steeds niet optimaal. Gelukkig hebben we voldoende tijd in Japan om af en toe ook een dagje over te slaan. We zijn deze keer in Japan om de Japanse samenleving wat dieper te ontdekken. Ontdekken is niet naar nieuwe bestemmingen gaan maar met nieuwe ogen kijken naar dezelfde bestemmingen!

Japan: Een wandeling in het Hattori Ryokuchi Park

Osaka (Cote House) 203), zaterdag 25 januari 2025

We hebben in totaal 55 dagen in Osaka, we hebben ook al veel gezien in en rond Osaka, dat houd automatisch in dat we veel hele en gedeeltelijke rustdagen hebben. Na een luie ochtend is het pas om kwart voor elf tijd voor het ontbijt!
We hebben gisteren krentenbollen gekocht in de supermarkt en die willen we vandaag wel eens proberen. De boter ligt al klaar op tafel maar wanneer ik de krentenbol doorsnijd en open vouw springen mijn ogen bijna uit de oogkassen. Wat is dat nou? Er zit al een klont boter, of margarine, in de krentenbol! We moeten er allebei hard om lachen. Ze smaken in ieder geval prima met een plakje Hollandse oude kaas.
Ik heb op de website van “All Trails” een wandeling gevonden op “Inari Hill” die weer een onderdeel is van het “Hattori Ryokuchi Park”. Wat is er leuker op een luide zaterdag in Osaka dan een middagwandeling door de natuur?
Na een ritje in de metro, die zodra die boven de grond komt veranderd in een trein, stappen we uit op het station M10. Dat is ook zoiets dat je leven een stuk gemakkelijker kan maken! Hebben jullie je wel eens afgevraagd waarom de afritten langs de snelwegen nummers hebben en de treinstations niet?
Station M10 is het “Ryokuchi-kōen Station”, ik neem aan dat jullie het nummer M10 gemakkelijker vinden dan de volledige naam?
We verlaten het station aan de westzijde en staan meteen aan de rand van het park. Ik zie in de applicatie van “All Trails” meteen in welke richting we moeten en niet veel later zijn we omringt door een bos van dikke bamboe. De koude wind uit het noorden ruist door de smalle bladeren aan de toppen van de stengels. Af en toe schuift er een wolk voor de zon en dan voelt het plotseling erg fris aan. Winter in Japan kan aangenaam zijn maar dan moeten het wel wolkeloze zonnige dagen zijn.
Een zeer rustig geasfalteerd pad slingert zich door het verlaten bamboebos. Je moet goed je best doen om te verdwalen! We moeten stevig klimmen. Dat hadden we niet verwacht want we zijn in een park midden in de stad! De rust van het bos nestelt zich ook in mijn hoofd. Mijn gedachten worden geordend en voor de kleine en grote problemen in Nederland worden passende oplossingen gezocht.
Bij een van de vele enorme parkeerplaatsen aan de rand van het park maak ik gebruik van het schone openbare toilet. Wat is eigenlijk de reden dat er geen schone openbare toiletten in Nederland zijn? Een mosaic van een oorspronkelijke houten Japanse boerderij in het district Kansai valt meteen op.
Bankjes zijn erg dun gezaaid in dit park dus val ik neer in de zon, en uit de wind, op de stoeprand om snel te kijken wat er nog meer te zien is in onze directe omgeving. Helaas is dat niet al te veel. Het zijn de kleine, gewone, dingen waar we ons op deze middag in het park mee moeten vermaken. Zoals met deze meer dan vijftig jaar oude “Mini” die is uitgebouwd zodat een kleine Japanner er rechtop staand koffie uit kan verkopen!
Op een kleine snackfood markt in het park staan er lange rijen voor de verschillende marktkramen. Lyka is al gaan kijken of er wat naar onze gading ligt waar het de moeite voor is om achter in de rij aan te sluiten. Dat is er dus niet.
Tegen de oever aan van de “Yamaga Pond” is een wandeldek gebouwd die in de zomer ongetwijfeld een mooi uitzicht geeft over de honderden bloeiende lotusbloemen. In de winter is de cirkel van het aardse leven goed duidelijk op, en in het water. De rottende dorre bladeren en zaadkelken van de afgestorven lotusplanten zijn voedsel voor de nieuwe generatie planten die in het voorjaar uit het water van de vijver omhoog komen. In de natuur wordt niets verspild.
Ik vindt het in ieder geval een winterse schoonheid van de natuur. We vervolgen onze wandeling over het grindpad dat rond de vijver loopt.
Op een zonnig grasveld zien we een handvol waterzoogdieren grazen. Het zijn in ieder geval geen bevers want ze hebben geen platte staar. Ze lijken nog het meest op otters hoewel ze daar een beetje te dik voor lijken. Ik heb het geprobeerd op te zoeken op het internet maar ook daar ben ik niet veel wijzer geworden. De speelse grazende viervoeters trekken veel bekijks en jong en oud vinden het leuk om naar de speelse kleine dieren te kijken.
Op een parkeerplaats naast het park passeren we dit mooie stukje huisvlijt. Japan heeft een samenleving die gebaseerd is op strikte sociale regels en etiquette. Iedereen, zonder enige uitzondering, behoort tot hokjes mentaliteit. Je moet bij een nette sociale groep horen! Dit creëert een vacuüm waarin veel mensen zich juist extra opzichtig gaan onderscheiden. Het uniek willen zijn spreekt zich vooral uit in het uiterlijk vertoon zoals vreemde haarmode en de opzichtige verkleedpartijen. Bestaat er wel een Japanse mode? Ja, de mode van de Manga en stripfiguren!
Maar ook voertuigen zijn een fantastisch instrument om je te onderscheiden! Dit is gewoon een klein Japans busje waar het voorpaneel van de neus is vervangen door een speelse replica van een Volkswagen Transporter. Met een fantastisch grappig resultaat!
In de jaren tachtig heb ik zelf ook nog in een gele Volkswagen Transporter T3 gereden. Een kleine veertig jaar later heb ik nog steeds warme herinneringen aan dat busje en “Kees Schutterhoef senior”, de monteur bij de “Van den Udenhout Volkswagen Garage” in Zaltbommel.
Zodra we de schuifdeuren van het “Ryokuchi-kōen Station” binnen stappen kijken we elkaar aan. We staan naast een enorme gele M, “de Gouden Bogen” zoals ik ze altijd liefkozend noemde in het verleden. We knikken elkaar toe en Lyka gaat op zoek naar twee zitplaatsen in het kleine restaurant.
We zijn net op tijd want op alle tafels staan papieren kaarthouders met meldingen waarvan ik alleen de 15:00 begrijp. Het restaurant zal vanmiddag wel zijn verhuurd voor een kinderfeestje. Ik bestel aan de counter een Big Mac menu voor 850 yen en verzonken in gedachten stap ik automatisch twee stappen naar achteren, weg van de counter, om op mijn bestelling wachten. Het is zeker een jaar geleden dat ik voor het laatst mijn tanden in een Big Mac heb gezet. Dat moet in de Filipijnen zijn geweest. In andere Aziatische landen vindt ik MacDonald’s veel te duur geworden. Deze keer is de set voor ons tweeën, dus allebei een half broodje en de helft van de Franse frietjes. Dan wordt je er ook niet dik van!
Een medewerker van de hamburgerketen wijst mij op de witte plastic bestelnummer standaard met het nummer 28 er op. Dat nummer staat ook op mijn bon. Ze verzoekt me vriendelijk om te gaan zitten omdat het eten door een medewerker zal worden geserveerd. Tijdens het wachten bereken ik wat deze “Big Mac set” in Euro’s kost. Ik moet er hard in mezelf om lachen wanneer ik de uitkomst op mijn telefoon zie staan. € 5,25 inclusief bediening en tomatenketchup. Begrijpen jullie nu ook weer hoe de mensen in Nederland kapot worden belast? En nu moet de BTW weer omhoog?
Het dubbele hamburger met Franse friet heeft ons prima gesmaakt alleen het papieren rietje in de cola was een drama. De smaak van het papier is sterker dan de smaak van de cola! Het zal zeker weer minimaal een jaar duren voordat we wat van de gouden bogen gaan eten. Op het rustige metrostation wachten we op de volgende trein. Het is geen spitsuur dus rijden er minder treinen. Het zijn er nu maar zes per uur! Tussen vijf uur en acht uur worden dat er tien per uur. Heb ik niet ergens gelezen dat het spoornet in Nederland overvol zit? Daar hebben ze in Japan geen last van.
Na een heerlijke rust op de kamer in het hotel besluiten we om vanavond niet meer de deur uit te gaan. In verband met onvoorziene weersinvloeden hebben we enkele eenvoudige diepvriesmaaltijden als noodoplosing in de vriezer op de kamer liggen. Deze plastic schaaltjes kosten minder dan drie euro per stuk en smaken uitstekend.
We zijn helaas ook min of meer verplicht om financieel een stapje terug te doen. Het loopt allemaal weer eens niet zoals ik heb gehoopt. Ik ben een geboren optimist en dan heb je dat probleem vaker dan een pessimist. Maar dat is ook reizen! Je snel aanpassen aan de nieuwe situatie en niet bij de pakken neer gaan zitten. Overleven zit in mijn bloed!
We zijn nu eenmaal in Japan en we moeten de rit uitzitten en roeien met de riemen de we hebben. We zullen niet omkomen van de honger maar enkele kostbare uitstapjes zijn voor nu op de lange baan geschoven. Het kan vanaf dit moment alleen nog maar beter worden.
En het duurt niet lang voordat het allemaal weer beter word. Ken, de eigenaar/manager van “Cote House” klopt op de deur van onze kamer. Ik ben verbaasd wanneer ik hem voor de deur zie staan. Verlegen vraagt hij me of ik interesse heb in een paar blikken bier. Natuurlijk heb ik interesse, ik ben een bierdrinker die elke dag geniet van zijn halve liter blik bier.
Enkele minuten later is hij weer terug met een plastic tasje vol met blikken bier. Hij drinkt zelf geen bier en hij ziet elke dag mijn lege blikken in de afvalbak. Vandaar. Ik bedank hem uitgebreid en zeg tegen hem dat wanneer hij een handje nodig heeft bij werk in het hotel om het weer gereed te maken voor de lente hij mij altijd kan vragen. Hoe een gewone zaterdag veranderd in een speciale zaterdag!

Japan: Een middag in Chogosonshi-ji

Osaka (Cote House) 203), donderdag 23 januari 2025

Er lopen nu wat meer mensen rond maar die lijken niet op toeristen. De meeste zijn zonder enige twijfel Japans omdat Lyka klanken herkent in de taal die ze spreken. De relatieve drukte lost zich snel op omdat er verschillende afslagen zijn van het brede hoofdpad naar tempels en altaars. Voor ons maakt het weinig uit want des te minder mensen des te minder mensen in je foto en indrukwekkender je wandeling en ervaringen.
Het eerste dat we tegenkomen is “De tijger van Chogosonshi-ji Tempel”. Voor mij lijkt de tijger op een gele poes van een carnavalswagen in Brabant. Voor de gelovigen in Japan zit er hoogstwaarschijnlijk een heel ander verhaal aan. De tijger komt overal terug in deze tempel en wanneer je op Google zoekt naar deze tempel is een foto van dit beeld het eerste dat op je scherm verschijnt.
De lange rijen granieten lantaarns zijn altijd mooi om te zien maar hier boven op de heuvelrug gaat het om wat er boven de rijen, en tussen de rijen, lantaarns te zien is. De kleine twee geelwit zwart gestreepte tijgers, een stukje verderop, zijn erg aaibaar geworden.
Jonge kinderen zullen hier ongetwijfeld in aanraking komen met de religie en de filosofieën die later in hun leven een beter mens van ze maken. Speels gewijs leren en worden opgevoed zorgt voor een betere samenleving.
Door de toppen van de bomen zien we de verschillende tempels en altaars die we vanmiddag allemaal nog willen gaan bezoeken.
Ik hoor wel eens om me heen in Zuidoost-Azië: ‘Wanneer je een tempel hebt gezien dan heb je ze allemaal gezien!’
Daar mag voor veel bezoekers een kern van waarheid in zitten. Toch zie ik het heel anders!
Smeer eens een witte boterham met boter, of margarine, en bestrooi die rijkelijk met hagelslag?
Op het eerste gezicht zien alle stukjes hagelslag er hetzelfde uit maar wanneer je van dichtbij kijk zie je duidelijk dat er niet twee hetzelfde zijn.
Zo is dat ook met tempels en altaren in het Verre Oosten!
Een verzameling van Boeddha reliëfs trekt mijn aandacht terwijl Lyka rustig doorloopt naar het volgende object dat haar interesseert. Ik vraag me opnieuw af of deze reliëfs alleen in Japan een gemeengoed zijn. Of is het zo dat de reliëfs met het Boeddhisme vanuit India over de “Zijde route” naar het oosten zijn gereisd. Interessante gedachten waar ik me maar eens in moet verdiepen wanneer ik daar meer tijd voor heb.
We worden symbolisch de mond van de tijger ingeleid. In de maag is een klein altaar. Het een zijn met de natuur om je heen en niets onnodig te vervuilen is goed te zien op de foto met de mond van de tijger. Bamboe, het gras van het leven waarvan niets wordt verspild, is de natuur op zijn best. De maagdelijke schoonheid leeft in de natuur.
Aan het einde van het virtuele darmkanaal van de tijger staan we in de “Zenkame-do” voor een tribune met een bronzen Boeddha omgeven door kleinere beeldjes waarvan ik nog steeds denk dat het de volgelingen zijn van onze heer.

Tijdens het schrijven van dit verhaal heb ik me erin verdiept en heb het volgende gevonden:

De beeldjes zijn een verbeelding van Jizō, de bosatsu (bodhisattva) die samen met Kannon, de Godin van Genade, de brug slaat tussen ons mensen en boeddha.

Een bodhisattva is een persoon die door zijn of haar goede daden en leefwijze de verlichting heeft bereikt, maar ervoor gekozen heeft om op aarde te blijven en alle mensen te helpen dezelfde staat van verlichting te bereiken. Bodhisattva’s zijn dus lichtende voorbeelden, en gelijken de heiligen in de katholieke traditie.

Het boeddhisme kent talloze bodhisattva’s, maar in Japan zijn het vooral Jizō en Kannon die in het dagelijks leven worden aangeroepen.

Net als onze Roodkapje is Jizō een aangenaam mens dat het beste voorheeft met degenen die ziek of zuchtig zijn. In het geval van Roodkapje betreft het haar bedlegerige grootmoeder.

Jizō zorgt vooral voor kinderen. Zieke kinderen moeten vooral beter worden en als dat onverhoopt niet lukt, is het Jizō die de overleden kinderen tijdens hun periode van overlijden en wedergeboorte behoedt. Kinderen zijn namelijk door hun korte periode op aarde nog niet in staat geweest om voldoende goed karma te vergaren om een volgend leven gegarandeerd iets beter te laten verlopen.

Ouders offeren aan Jizō door middel van een mutsje, kapje of manteltje in de hoop dat Jizō op zijn beurt hun kind behoedt.

De kleur rood verwijst mogelijk naar een traditie in de Asuka periode (522-645 AD) waar kinderen met ziektes als waterpokken in rode kleren gekleed werden om ze te onderscheiden van andere kinderen. Kom er maar eens op!

We schuifelen van altaar naar tempels waarvan we de namen niet kunnen onthouden. Die namen zoek ik later we weer op wanneer ik de foto’s zit te verwerken. Een van de hoofdattracties voor vandaag is de “Shikiyama Gyokuzoin”. Het vuurrode paviljoen met haar pagode is op bijna elke plaats van dit tempelcomplex te zien.
Het rood dat afsteekt tegen het blauw van de hemel geeft me een gelukzalig gevoel. Het is een andere belangrijke pagode, het is de “Dobao Pagode”. Wat ben ik blij met dit mooie weer voor vandaag, we zijn gezegend, en dan is het tempelcomplex ook nog zo goed als verlaten.
De gouden en zilveren tijger op de posten naar de ingang van de “Sanfukujin-do” verbazen me ook. Ik zal me nog wel vaker verbazen op deze middag want alles wat ik zie roept vragen bij mij op. Ik ben niet nieuwsgierig maar leergierig en trek alles wat ik zie en lees in twijfel. Dat heeft me ver gebracht in het aardse leven maar ook in mijn spirituele bestaan.
Naast de ingang van de “Sanfukujin-do” staat een klein altaar. Natuurlijk is het vuurrood. Het is afgeschermd en gesloten. Waarom? Er zullen zich ongetwijfeld heilige voorwerpen in het altaar bevinden die alleen het daglicht zien op de heilige dagen die in een ver verleden zijn voorgeschreven.
Een klein altaar waarvan de deuren wel open staan voor het publiek valt meteen op! Het altaar bevat een met bladgoud belegd miniatuur van de “Dobao Pagode”. Het staat aan de voet van de heuvel waar het echte heiligdom op staat. Is het een cirkel? Het speelt in mijn gedachten. Je loopt naar het kleine altaar en kijkt op naar de “Dobao Pagode”. Het omhoog kijken geeft het gevoel van onderdanigheid en nederigheid. De goden en geesten zijn hoger dan de ondergeschikte mens die moet worden geholpen. Het is allemaal heel filosofisch in het Verre Oosten.
De “Senju-in Temple” is een de belangrijkste gebouwen op het “Chogosonshi-ji” tempelcomplex. Ook hier zijn er de treden die de weg omhoog naar verlichting symboliseren. Net als in de westerse wereld waar het de “Stairway to Heaven” wordt genoemd.

In het midden van de 6e eeuw, nadat prins Shotoku de Mononobe-clan van het Exclusid boeddhisme had verslagen, vroeg hij om een standbeeld van Bishamon Tenno dat hij zelf had gesneden, en er wordt gezegd dat het begon te beginnen met de bouw van deze plaats onder de naam Mt. Shigi, een "betrouwbare en kostbare berg”.

Momenteel zijn er 3 tempels in de grote hal en de pagode, maar in het begin van de 10e eeuw, toen Myoren Shonin de keizerlijke titel van Chogoson-ji-tempel kreeg van keizer Daigo, wordt gezegd dat het het aantal tempels had met 66 pagodetempels in de berg.

De Bishamon Tenno, die voor de jonge prins Shotoku verscheen, verscheen opnieuw tijdens de strijd tussen de Soga clan en de Mononobe-clan in de 6e eeuw en gaf de prins de geheime methode van overwinning aan het leger van de Soga clan. Als gevolg hiervan slaagde het Soga leger, dat in de minderheid was, erin de Migotomonobu Moriya te verslaan.

Bishamon Tenno wordt niet alleen door mensen geloofd als een god van de oorlog, maar ook als een bewaker van schat, geluk en boeddhistische praktijk. Het staat direct boven de menselijke wereld en is het meest vertrouwde bestaan voor ons.

Deze Mt. Shigi is de eerste heilige plaats waar Bishamon Tenno in Japan landde.

Er wordt gezegd dat de Bishamon Tenno voor prins Shotoku neerdaalde in het jaar van de tijger, de maand van de tijger en het moment van de tijger. In verband hiermee zijn er verschillende verschijningen van Tora heiligdommen op verschillende plaatsen op de meer Shigi.

De tijd waarin het jaar van de tijger, de maand van de tijger en het moment van de tijger elkaar eens in de 12 jaar overlappen, wordt "de zegen van de drie tijgers" genoemd in Mt. Shiki, en de opening van het hoofdbeeld van de geheime Boeddha vastgelegd door Prins Shotoku en de boeddhistische herdenkingsdienst van de hele berg, inclusief de top van de Shishamon irrbut, wordt gehouden.

De traditie van Mt. Shigi, geleid door Bishamon Tenno, is op mysterieuze wijze gekleurd door de lege kom beschermingsmethode, de zwaard pantser beschermingsmethode, de zengame goede god en de arme god Uga Benzaiten. De leringen en voetafdrukken achtergelaten in de moderne tijd door hogepriesters zoals Mikoren Shonin, Kakushojin en Kaishin Shonin.
Mt. Shigi is een plek waar spirituele goden en Boeddha's op elke hoek samenkomen.

Het is nu ook duidelijk waarom we de tijgers op het tempelcomplex tegenkomen.
We zijn in een ‘levende tempel’ waar de monniken vrij rondlopen en hun dagelijkse werkzaamheden uitvoeren. De Thaise monniken in hun oranje gewaden zijn iconisch maar deze monniken mogen er ook zijn in hun diep paarse gewaden.
Op de veranda van de “Senju-in Temple” krijgen we ook een mooi beeld van de “Three-Story Pagoda” met daarnaast het enorme zilveren beeld van de “Lord Buddha”.
De schoenen moeten weer uit want het betreden van een heilig gebouw mag in principe alleen op blote voeten. We hebben zelfs tempels bezocht waar sokken verboden waren en slippers, door de tempel beschikbaar gesteld, verplicht waren.
Een eeuwenoud houten beeld in een hoek trekt mijn aandacht. Het is me niet helemaal duidelijk wie het beeld moet voorstellen maar het lijkt me een beeld van een van de stichters van dit tempelcomplex. Deze tempel is gesticht in het jaar 587 AD! Dat is wel heel erg lang geleden.
De andere foto is een van die plaatjes die ik bijzonder graag schiet. Alles om ons heen is van hout en hout brand nu eenmaal goed. Brandpreventie is een manier van leven rond de houten tempels en altaren. Het is bijna een religie op zichzelf rond deze meer dan honderden jaren oude gebouwen. Een perfecte combinatie van kleur en compositie. Voor mij een vier sterren foto!
Binnen in de gebedshal van de “Senju-in Temple”, waar het hoofdaltaar staat, mag niet worden gefotografeerd. De borden naast de ingang naar de gebedshal zijn duidelijk. Dit is een van die momenten dat ik een beetje opstandig word.

Dit is een duidelijk voorbeeld van: ‘De goede moeten lijden onder de kwaden.’

In het moderne toerisme plaatst de toerist zelf in het centrum die zonder enig respect voor de wereld om zich heen de perfecte selfie dient te maken. Er lopen obese halfnaakte Kaukasische en Negroïde vrouwen en mannen rond op heilige plaatsen omdat ze voldoende geld hebben voor een (korte) verre reis. Dat was twintig jaar geleden heel anders!
Met weemoed denk ik terug aan de fotocamera’s met een film die eerst moest worden ontwikkeld en dan afgedrukt. De belichte films in de plastic kokers aangetekend opsturen vanuit Australië naar Nederland waar mijn broer ze bij “Blokker” liet ontwikkelen en afdrukken.
Op reis met Kristof naar China met 24 Fujicolor films van 36 opnames van 200 ASA. Hoeveel verre reizen heb ik niet gemaakt waarna ik maanden later pas in Nederland het resultaat van mijn creatieve fotografische uitspattingen voor het eerst te zien kreeg? Het volledig herbeleven van je reis!
Toen kwamen de eerste digitale camera’s. De eerste digitale hoogstandjes waren niet al te best en de schermpjes achterop de camera vertoonden niet meer dan kleurige vlekken van de originele foto. Twintig jaar geleden kon ik ’s avonds op mijn loodzware Windows laptop pas zien wat ik er die dag van had gebakken. Internet stond nog in de kinderschoenen en ging via een modem-stick met een peperdure sim-kaart.
Tegenwoordig zijn de camera’s in de smartphones tien tot vijftig keer zo goed als de oude grote digitale camera’s van twintig jaar geleden. Dat is een hele vooruitgang met ook een heel groot nadeel. Overal om je heen staan de toeristen honderdduizenden foto’s te maken die nooit door een levende ziel zullen worden bekeken.
Het zijn vooral de prutsers, die alleen maar foto’s maken in de portret verhouding maken, die voor de overlast zorgen. Zij staan ellenlang hun foto’s op hun mobiele telefoon te bekijken zonder dat ze rekening houden met de anderen die ook nog graag een foto willen maken. Vooral de Russen en de Amerikanen blinken hier in uit!

Ik heb zonder enige wroeging toch een foto in de gebedshal van de “Senju-in Temple” gemaakt, tegen de regels in!
Waarom?

• Ik hou rekening met de privacy van de mensen.
• Ik gebruik geen flits die de onvervangbare kunstwerken beschadigen.
• Ik gebruik mijn foto’s voor een cultureel doel waarvan ik hoop dat dat doel ook lang na mijn laatste aardse reis nog wordt gewaardeerd.

De houten puzzel van het dak dat alleen door zwaartekracht en eeuwenoud architectonisch denkwerk op zijn plaats wordt gehouden is zeer indrukwekkend. We dalen de zonnige treden van de trap weer af om nog meer tempels en altaren op deze bijzondere plaats in de heuvels van de prefectuur Nara te ontdekken.
Voor het “Kokuzodo” altaar wast Lyka symbolisch de zonden van haar handen met het koude water dat van de heuvels omlaag komt. Kleine rituelen met een grote religieuze waarde voor de gelovige Japanse en andere bezoekers.

Op dit moment tijdens het schrijven realiseer ik me dat er nog ongeveer 80 foto’s van deze mooie dag in de heuvels klaar staan. Die krijg ik nooit meer verwerkt in dit verhaal want ik zit al aan de 3.000 mm lengte, bijna 2.400 woorden zijn er geschreven en 25 foto’s zijn toegevoegd.
Er volgt dus nog een verhaal over deze indrukwekkende, en interessante, dag want er is nog zoveel dat ik jullie graag wil laten zien.