Thailand: Wandelen

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel) 413), dinsdag 29 oktober 2024

Na de moeilijke, maar toch nog bevredigende dag van gisteren, hebben we vandaag een echte rustdag. Voor mij begint die net als alle andere dagen. Nog voordat de wekker om zes uur geluid maakt hebben de vogels mij wakker gemaakt zodra het daglicht aanbreekt. Lyka slaapt overal doorheen! Even mijn diabetesmedicatie en dan de koffie opgieten, het water is op temperatuur. Even wat aan mijn verhaal schrijven en verder met mijn werk van gisteren. Het concept voor de antwoordbrief is bijna klaar en dan moet ik de scherpe randjes er vanaf vijlen. Zorgen dat de afhandelende ambtenaar er zijn handen vol aan krijgt en wordt afgeschrikt door het werk dat moet verrichten om mij opnieuw te beantwoorden. Dat is het ultieme doel! Luie ambtenaren uitlokken.
Nadat we (krenten)brood met kaas, Thaise boterhamworst en knakworsten hebben gegeten als ontbijt ga ik alleen op pad. Lyka houd het nog even bij rusten. Ze heeft nog steeds lichte symptomen van de natte tocht van afgelopen zondag en haar maandelijkse ongemak is ook gearriveerd. Dan heb je geen zin om tien kilometer onder een brandende tropenzon te gaan wandelen.
Het weer is weer wat beter dan gisteren en op mijn iPhone stond vanochtend dat er de komende tien dagen geen neerslag wordt verwacht. Wat dat waard is is onbekend maar het is in ieder geval hoopgevend. Ik kan de weg van deze ochtendwandeling wel dromen en bij de “Wat Chiang Ei Si Mongkol Wararam” zie ik dat de bouw van het laatste monument nog niet klaar is maar ze zijn wel flink opgeschoten. Het blijft heel kunstig hoe ze met betonijzer, cement, beton en duizenden kleine gekleurde spiegeltjes zulke mooie dingen kunnen maken.
Een stukje verder passeer ik een van die kleurrijke bussen die je tientallen per dag tegenkomt in Thailand. Ik slenter rustig verder maar er smeult iets in mijn onderbewustzijn. Ik loop terug om de bus nog eens goed te bekijken en het ongemakkelijk gevoel weg te nemen. En het klopt, mijn geest is niet voor de gek gehouden! Het is helemaal geen bus! Het is een pick-up truck met een opbouw. Kijk maar eens goed? Ik moest ook een paar keer kijken om de pick-up truc onder de opbouw te ontdekken.
Aan het einde van de straat de snelweg oversteken, snel het park door en dan langzaam over de brug naar het eiland dat in het “Huai Nam Kham” reservoir ligt. Hoe vaak hebben Lyka en ik de “Sisaket Tower” en het “Sisaket Aquarium” bezocht? Vaak, heel vaak! Deze keer ben ik alleen aan het wandelen en ik maak het rondje om het eiland om over de brug en door het park weer terug te keren bij de snelweg. Voor de 7-11 op de stoeprand geniet van mijn ijskoude flesje sodawater. Bij aankomst in het hotel staat de teller op bijna negen kilometer voor deze wandeling. Het was goed, ik voel me fit en daar doe ik het voor.
We hebben afgesproken om de lunch te nuttigen in het warenhuis “Lotus”. Lyka heeft in het warenhuis, een andere vestiging weliswaar, vorig jaar ondergoed gekocht en ze wil kijken of ze dat nog steeds verkopen. Het is haar bijzonder goed bevallen dus proberen we om het opnieuw te bemachtigen. Voor mij is de rit naar het warenhuis ook interessant omdat ik wat benzine wil innemen, niet de hele tank vullen, zodat ik donderdagochtend niet een enorme omweg hoef te maken om eerst te tanken. De bordjes “Pad Krapow” zien er anders uit dan gewoonlijk maar smaken nog steeds uitstekend. Ook het ondergoed is nog op voorraad dus mijn vrouw kan weer een jaar vooruit.
Om vier uur schiet ik wakker op bed met mijn e-book op mijn borst en mijn leesbril naast het kussen! Ik zal de slaap wel nodig hebben gehad. Ik ben na 28% klaar met het boek “Veertien” van Dean Koontz. Dit is al het tweede boek van de schrijver dat ik niet helemaal uitlees. Zal ik nog een ander boek een kans geven? Ik kies nu voor “Corpus Delicti” van Patricia D. Cornwell, een detective die een vreemde moord moet gaan oplossen.
Nadat ik op mijn bekende plaatsje op het balkon heb zitten genieten van mijn biertje en de zon heb zien ondergaan is het tijd om weer te gaan eten op de markt. We moeten even wachten op de passerende nachttrein naar Bangkok voordat we het enkelspoor kunnen oversteken. Er wordt al jaren gesproken over de aanleg van een nieuw dubbelspoor naar “Ubon Ratchatani” maar dit is zo’n onbelangrijke uithoek van het koninkrijk dat het waarschijnlijk altijd bij plannen zal blijven. Of er moet een spoorverbinding komen door Laos met een aansluiting in Vietnam.
Gelukkig liggen er vanavond nog wel vissen op de barbecue te roosteren en dan is de keuze door ons snel gemaakt. Samen met een tas vol Chinese kool en zakje pittige saus is het een complete maaltijd. Een bord gebakken rijst met een ijskoude fles Leo bier voor ons samen is voldoende. Het is vanavond zo druk dat we bij anderen aan tafel moeten gaan zitten. Maar dat is in Thailand nooit een probleem.
Je kan onmogelijk ontkomen aan de verse en gezonde producten die Thailand te bieden heeft. Overal wordt gezond eten aangeboden en het ziet er allemaal even lekker uit. Daarom is het zo treurig dat je elke ochtend dikke kinderen bij de 7-11 ziet met plastic tasjes vol zakken chips, snoep en mierzoete frisdrank als ontbijt voordat ze naar school gaan. De voedsel industrie vergiftigd de mensheid en onze leiders laten het gebeuren uit puur winstbejag. Een suikerbelasting brengt nu eenmaal meer geld op voor de overheid dan een suikerverbod! Ook hier in Thailand tikt de gezondheidsbom langzaam totdat de samenleving implodeert onder de zorgkosten van de ongezonde levensstijl.

Thailand: Terug op het nest

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel) 413), maandag 28 oktober 2024

Ik voel me niet honderd procent en ik ben al wakker voordat om zes uur de wekker afloopt. Ik heb kriebels in mijn keel en er staat druk op mijn voorhoofdsholtes. We gaan toch niet ziek worden? De koffie wordt gezet, ik was mijn gezicht in de hoop om de druk wat te verlichtten maar die verlichting komt pas wanneer de eerste slokken hete verse koffie door mijn slokdarm naar beneden glijden. Mijn reuk en smaak zijn nog goed en dat ik een van de eerste zintuigen die uitgeschakeld worden wanneer je verkouden of ziek wordt.
Mijn QNAP-server ligt plat en ik mis mijn eigen muziek op de vroege morgen. Ik hoop dat Michael wat voor me kan betekenen want zonder je eigen muziek is het reizen soms heel erg saai. Gelukkig heb ik nog een prima WijFij aansluiting, BiFi is een worstje, en AccuRadio is soms een prima alternatief. Met country en western zachtjes op de MacBook, ik wil Lyka niet wakker maken, maak ik eerst een gedeelte van mijn werk af en dan ga ik weer verhalen schrijven, nakijken en foto’s verwerken.
Na de gebruikelijke rituelen van koffie en brood met kaas op de kamer maken we een plan voor onze eerste rustdag van deze motortocht die geen rustdag zal zijn. We overleggen uitgebreid en stellen een agenda op voor deze maandag.
We zouden wat taken kunnen verdelen maar we houden het er op dat we alles samendoen. Een dagje communiceren in plaats van uren als doofstommen achter elkaar op de motor te zitten is ook leuk. Ons eerste doel is de was! De regenachtige dag van gisteren heeft onze kleding smeriger gemaakt dan ooit dus gaan we samen naar een wasserette om onze vuile kleding een goede wasbeurt te geven.
Deze wasserettes zijn een nieuw fenomeen in Thailand. Ze schieten als paddenstoelen uit de grond en treffen hun doel feilloos. Een rondje wassen kost ons nog geen vier euro, inclusief wasmiddel en wasverzachter, en de was komt kast droog tevoorschijn. Het is gemakkelijk voor te stellen dat de verkoop van wasmachines, en droogtrommels, volledig is ingestort in Thailand. De oorzaak is een eenvoudige rekensom! Wie wil voor honderd euro per jaar aan kosten voor een wasserette nog investeren in kostbare elektrische apparaten die altijd in de weg staan en water en energie vreten?
Lyka speelt wat op haar telefoon en ik ga verder met het boek “Veertien” van Dean Koontz dat nu wel wat snelheid begint te verliezen. De seconden tikken weg en elke keer wanneer ik opkijk van mijn e-reader is de klok weer tien minuten dichter bij het einde van het wasprogramma gekomen. Voor de droogtrommel geld hetzelfde en een uur later staan we samen het schone wasgoed op te vouwen en in te pakken.
Op de terugweg naar het hotel schiet ik nog bij de 7-11 binnen en gelukkig hebben ze nu wel twee krentenbollen, en een halfje bruin brood. Daar gaan wij het wel mee redden tot ons vertrek! Een stukje verder nog drie flesjes sodawater en twee flessen Leo bier en de koelkast en voorraadkast zijn weer aangevuld en op peil.
Omdat we al heel vaak bij Jan in SiSaket op bezoek zijn geweest weten we natuurlijk de weg en ons vaste restaurantje voor de lunch bestaat nog steeds. Het is grappig en ontwapenend wanneer je zo ver van huis wordt herkend en met open armen ontvangen. Wat we bestellen hoeven we niet lang over na te denken. Natuurlijk weer de Pad Krapow Moo met een gebakken ei, de Khai Dao, erboven op. Het voelt alsof we terug op het oude nest zijn.
Na deze overheerlijke eenvoudige maaltijd passeren we ons hotel en gaan richting “Sun Haeng Plaza”, het oudste warenhuis van SiSaket. Ik ben vandaag een man met een missie. Afgelopen week hebben we twee keer in een kamer geslapen waar ik de Google Chromecast niet kon aansluiten op de (hotel)TV. Tja, de “Hotel-TV” is een fenomeen dat helaas nog vaak voorkomt. Een hotel-tv zit bijna altijd aan de muur bevestigd en alle poorten, inclusief de HDMI en de USB-A, zijn niet toegankelijk voor zelf meegebrachte multimedia bronnen. Ik heb ze eens goed bekeken en ben tot de conclusie gekomen dat ik met een FF-HDMI adapter de veiligheid wel eens zou kunnen omzeilen.
Op weg naar het “Sun Haeng Plaza” stop ik bij elk winkeltje waarvan ik denk dat ze misschien de FF-HDMI adapter op de plank hebben liggen. Steeds tevergeefs! Maar dan komt ook het Thaise “gezichtsverlies” natuurlijk weer om de hoek kijken. Ik kan het niet aantonen maar de symptomen zijn overduidelijk. In drie verschillende winkeltjes gaat het personeel of eigenaar op zoek naar een adapter terwijl ze honderd procent zeker weten dat ze geen adapters in huis hebben. Ze rommelen in laden en dozen, laten hun ogen over rommelige planken gaan en komen na enkele minuten terug met een verontschuldigende blik en mededeling dat ze de gevraagde adapter niet kunnen vinden. Daar wordt ik niet blij van.
Gelukkig is Lyka wel blij want we passeren de markt schuin tegenover het groene gebouw van de Sun Haeng Plaza. Ze snuffelt tussen de goedkope kleding op zoek naar iets dat naar haar gading is. Ik kijk mijn ogen uit! Achterin de markt is de tweedehands/gebruikte kleding afdeling en daar beginnen de prijzen op de meterslange rekken met 20 baht (€ 0,55) en dat loopt op tot 99 baht (€ 2,71)! Spijkerbroeken vanaf vijfenvijftig cent nemen gretig aftrek door de arme plattelandsbevolking van de Isaan. Lyka koopt twee nieuwe shirts en een nieuwe telefoonhoes op de markt.
Ook in het Sun Haeng Plaza is de adapter niet te vinden dus denk ik diep na over mijn mogelijkheden. Het duurt nog wel even voordat we weer in een redelijke grote stad komen en ik zou toch graag die adapter toevoegen aan mijn elektronica voor het reizen. Ik heb op Google Maps een grote elektronica winkel gevonden die met een kleine omweg op de terugweg naar ons hotel kan worden gezocht. Ook hier hebben ze helaas de gezochte adapter niet. Maar we komen wel een flinke stap verder! Een medewerken wijst ons de weg naar een grote elektronica winkel genaamd “Advice Sisaket” en hij weet zeker dat ze daar de gezochte adapter verkopen.
Terug op de kamer moet ik meteen aan het werk want de post uit Nederland heeft onaangename en tijdrovende brieven bezorgd. Ik moet diep terug in de archieven om de juiste gegevens op te diepen en dan is het uiterst onaangenaam dat mijn QNAP-server niet bereikbaar is omdat daar veel oude back-ups op staan. Verschillende zoektermen worden geprobeerd en gelukkig ben ik een nette administrateur die zijn archieven en administratie goed op orde houd.
Alles draait om een zaak uit april 2020 met een laatst contact in juni 2022 en of ik nog even alles wil nakijken en de bewijzen opsturen. En binnen zes weken anders moet ik een vordering van ruim € 750,- betalen. Makkelijker gezegd dan gedaan! Maar gelukkig bereik in mijn doel en breng mijn eerste opdracht voor deze drie rustdagen tot een goed einde.
“Advice Sisaket” speelt nog steeds in mijn hoofd en ik heb even een flinke wandeling nodig om mijn hoofd weer leeg te maken. Ik weet ondertussen de weg wel in SiSaket en loop linea recta naar de enorme elektronica winkel. De foto op mijn iPhone vermijd een verwarring aan de taalbarrière en enkele tellen later overhandigd de medewerker mij de gezochte adapter. Voor 20 baht zijn onze problemen weer opgelost. Ik kan mijn blijdschap niet op maar ik weet dat Lyka nog veel Blijer zal zijn. Zij kijkt nu eenmaal graag enkele episodes van Chinese of Koreaanse soap-opera’s aan het einde van de middag als ontspanning.
Bij terugkomst in het hotel moet ik drie keer op de deur kloppen voordat er beweging aan de andere kant van de deur op gang komt. Lyka ligt te slapen. Ze voelt zich nog steeds niet lekker en heeft een halve Paracetamol 500mg genomen. Slaperig zoekt ze de weg naar de badkamer terwijl ik snel en onopvallend de Google Chromecast op de TV aansluit. En het werkt! Precies zoals ik had verwacht! Ik laat het beginscherm van Google op de TV staan en vol verwachting en onopvallend wacht ik tot Lyka weer in de kamer verschijnt. Zodra ze het beginscherm in het oog krijgt begint ze te kraaien van geluk. Niet veel later zit ze op de rand van het bed te genieten van een Chinese TV-serie.
Zelf ga ik met mijn Kobo e-reader op het balkon zitten met een flesje sodawater. Het is nog geen half vijf dus is het nog iets te vroeg voor een biertje. De zon zakt langzaam onder de horizon en na een gesprek met mijn broer in Nederland is het tijd voor een koude rakker. Het boek “Veertien” begint me nu echt te vervelen en ik beloof mezelf morgen nog een poging en twee hoofdstukken te wagen. Daarna besluit ik of ik doorlees of dat het einde oefening is!
Gefascineerd kijk ik hoe een kleine gekko op het glas onze kamer probeert insect vrij te houden. Hij nuttigt zeker een dozijn of twee insecten voordat het tijd is om aan te kleden en naar de markt te gaan voor een belangrijke ontmoeting. Deze ontmoeting is de reden waarom we in SiSaket zijn.
Op weg naar de markt valt het ons meteen op hoe rustig het op straat is, ook hier diep in de Isaan heeft de Covid-19 samenzwering en de inval van Rusland in de Oekraïne diepe sporen achtergelaten. Eenmaal onder de dekzeilen van de avondmarkt valt het op dat er veel kramen al leeg zijn en dat onze favoriete kraam het afgelopen jaar gesloten of verhuisd is. Dat wijzigt ons avondeten tot een eenvoudige gebakken rijst met een gebakken ei er bovenop.
Het is goed om na een jaar onze vriend Jan weer te zien. Hij is zichtbaar verblijd met het stuk oude kaas dat ik de halve planeet heb meegesleurd om het in de Isaan aan Jan cadeau te doen. Het is ouderwets gezellig en hoewel we het ook even over de eindigheid van het leven hebben blijven we positief. Pluk de dag, geniet van het leven, elke dag, vandaag kan zo maar de laatste zijn! We nemen na een paar biertjes afscheid en spreken af om elkaar woensdag nog een keer te ontmoeten. Op dezelfde plaats en dezelfde tijd.

Thailand: Nat als een verzopen kat…

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel) 413), zondag 27 oktober 2024

We zijn gewaarschuwd door onze vriend Jan in Sisaket dat er zwaar weer onderweg is. Het zijn de uitlopers van de tyfoon “TRAMI” (Kristine) die huis heeft gehouden in de Filipijnen en ondertussen is afgezwakt tot een tropische storm met veel regen en in Vietnam aan land is gekomen. Vandaag is het dus een vroege dag voor ons omdat ik op de buienradar van “Windy” heb gezien dat de regen ons langzaam van achteren zal benaderen. Wij rijden naar het zuiden en de regen volgt bijna hetzelfde traject.
We nemen niet eens de tijd om eerst uitgebreid te ontbijten. We pakken eerst on ze rugzakken in en nemen alle bagage mee naar beneden voordat we gaan ontbijten. Het is een Thais ontbijt met westerse trekjes. Lyka neemt rijstsoep met varkensvlees en ik hou het op twee sneetjes zoet witbrood met een koud gebakken ei ertussen. We hebben geen haast maar we willen nu eenmaal de regen voorblijven.
Eerst nog snel tanken, een korte blik op de “Windy” applicatie op mijn iPhone, en dan de vlam in de pijp. Ik rijdt als opgejaagd wild! Het is 145 kilometer naar onze hotel in SiSaket en volgens de GPS zouden we daar om 11:29 aankomen. Dat is erg vroeg, dat klopt, normaal zijn de hotelkamers vanaf twee uur beschikbaar, maar het lijkt me beter om daar in de lobby te wachten dan om in de regen te rijden.
Met nog 127 kilometer te gaan voel ik de eerste regendruppels op mijn gezicht prikken. De weg is nog droog en het tegemoet komende verkeer heeft de ruitenwissers nog steeds stil onderaan de voorruit liggen. De intensiteit van de druppels neemt langzaam toe en ook de energie van de inslagen gaat omhoog. De druppels worden dikker en talrijker. Ik kijk omhoog en probeer het grijze wolkendek te lezen en te analyseren. Hoop stuurt mijn gedachten en verwachtingen.
Het wordt weer droog en het lijkt dat we vandaag geluk hebben! We blijven doorrijden zoals we dat tijdens het ontbijt hebben afgesproken. Maar dan! Een deken van van een lichte motregen omsluit ons en de knieën van mijn broek worden als eerste nat. De motregen gaat over in een gewone regen en dan komen de dikke vette tropische regendruppels. Onze snelheid moet omlaag omdat de wegen in Thailand onbetrouwbaar zijn. Een plas water op de asfaltweg voor ons kan enkele millimeter diep zijn maar kan ook een kuil in de weg zijn van twintig centimeter diep! En dat is heel gevaarlijk wanneer je daar met zestig kilometer per uur doorheen rijd.
We blijven rijden en worden bevangen door de kou. Mijn lichaam koelt zo hard af dat het begint tegen te stribbelen. Het schreeuwt om te stoppen met rijden maar ik kan niet toegeven aan die emotie. Lyka voelt zich ook niet lekker en moet heel nodig naar het toilet. De kou veroorzaakt door de rijwind is een ware plaag. Bij een benzinestation kan Lyka eindelijk naar een fatsoenlijk toilet. Ik drink kleine slokjes van de nog warme koffie om op te warmen en we eten samen een tosti om wat energie binnen te krijgen die ons hopelijk van binnenuit opwarmt.
Er is ook slecht nieuws! Op mijn telefoon zie ik dat de regen ons heeft ingehaald en dat de intensiteit alleen nog maar zal toenemen. De kleuren geel, oranje en rood naderden het knippende blauwe balletje op de kaart, onze locatie, met grote snelheid. Het zullen een slechte en moeilijke zeventig kilometer rijden worden. Mijn handen zijn al week geworden en doen pijn. We moeten nu, of we willen of niet, door de zure appel heen bijten.
De laatste twee uur in het zadel zijn een ware hel. We moeten vijf kilometer over aarde en zand rijden omdat ze bezig zijn om een nieuwe asfaltlaag aan te leggen. De snelheid moet terug naar minder dan twintig kilometer per uur. We glijden en glibberen over de rode aarde en zand. Grote auto’s vliegen ons met zestig tot zeventig kilometer per uur om de oren. Een ongewenste en zeer gevaarlijke situatie. Grote voorzichtigheid is geboden!
Als twee verzopen katten staan we om half twaalf voor het “Boonsiri Boutique Hotel”, onze slaapplaats voor de komende vier nachten. Onze lichamen rillen en doen pijn van de kou. Ik kan niet eens meer mijn naam invullen op het formulier aan de receptie. We willen zo snel mogelijk de natte kleren verwisselen voor droge kleding. Mocht die nog in onze rugzakken droog zijn. Gelukkig is onze favoriete kamer 413 beschikbaar en kunnen we snel naar boven.
Het voelt als thuiskomen en nadat we droge kleding hebben aangetrokken gaan we onder het dekbed liggen om ons op te warmen. Het is fris in SiSaket, slechts 23 graden. Tien graden minder dan gisteren toen de zon lekker scheen. De schuifdeuren naar het kleine balkon gaan open omdat het buiten warmer is dan binnen.
Langzaam warmen we op als reptielen op een warme asfaltweg. De regen blijft buiten neerdalen en zodra de intensiteit wat afneemt ga ik snel op pad om wat te eten en te drinken te halen. Ik voel me nog steeds wat rillerig maar ik hoop dat we niet ziek worden. Dat kunnen we er even niet bij hebben.
Op weg naar de 7-11 spot ik deze fantastische oude BMW motorfiets voor de deur van een werkplaats. Ik schat dat de BMW uit de jaren vijftig, misschien begin jaren zestig, stamt en ze is nog in een fantastische staat. Het zou wat voor me zijn om op zo’n oud beestje door Thailand te reizen. Jaren geleden heb ik nog wel eens met de plannen gespeeld om op een “Royal Enfield” door India te gaan reizen. Het is er nooit van gekomen. Maar ik heb er wel een mooie en lieve vrouw voor in de plaats gekregen. Helaas is dit soort motoren nu te zwaar voor me. Ik houd het maar bij mijn oude vertrouwde Honda Phantom.
De drankengroothandel tegenover de steeg van het hotel is nog open en in een lichte regen haal ik wat te drinken voor vanavond en morgenvroeg. Vers gezette koffie en een flesje sodawater zijn morgen om zes uur voor mij de start van de dag. Met de regen in het vooruitzicht lijkt het er in ieder geval op dat we onze kamer vandaag niet veel zullen verlaten.
De kleren hangen onder de pomp van de airconditioning op het balkon te drogen en de koelkast is gevuld. Het regent nog steeds en het is voor ons gevoel ook nog redelijk fris. Op het balkon zitten is er vanavond niet bij. Ik drink een eerste biertje op de goede afloop van de etappe van vandaag en schrijf een stukje nu mijn hersenen op weer op bedrijfstemperatuur zijn.
Het is zondag dus besluiten we om de traditie in ere te houden en vanavond bij de “Pizza Company” ons eten te bestellen. Terwijl Lyka TV kijkt op een iptv-kastje wacht ik op de bezorger van de “Pizza Company”. En dat warme eten is lekker! De pizza “Chicken Trio” en de “Spaghetti Carbonara” maken ons rozig en dat is nu net precies wat we willen. Nog een laatste biertje en we liggen nog voor negen uur in bed. Dit is een dag die we ons nog lang zullen herinneren en waar we zeker ook nog vaak om zullen lachen. Eind goed, al goed!

Als er een les is die ik uit deze verschrikkelijke dag in de regen heb geleerd dan is het dat ik in de toekomst geen dagen meer van te voren hotelovernachtingen ga boeken wanneer we met de motor op pad gaan. Ik hou alle opties open en blijf flexibel. Daardoor kan het zelfs voorkomen dat ik pas een hotel boek wanneer we al op de plaats van bestemming zijn aangekomen! Is dat slim, of is dat dom? Ik heb daar op dit moment geen zinnig antwoord op. Ik heb nu nog een hotel vooruit geboekt en betaald voor komende donderdag en daarna gaat mijn nieuwe werkwijze in. De tijd zal het leren.