België: De nationale feestdag 
Tintigny (Camping Aux Deux Eaux), dinsdag 21 juli 2020

Ik heb prima geslapen in deze rustige omgeving. Ik krijg het elke keer weer voor mekaar om een pareltje voor de nacht te vinden. Gewoon door slim op de elektronische kaarten te kijken die wij tot onze beschikking hebben. Ook Lyka is er ondertussen goed in geworden en zo neemt ze onbewust aardig wat werk uit mijn handen.
Er zijn hele hordes “Camperaars” die de gevonden mooie plekjes opslaan in lijsten en/of bestanden om ze daarna te delen over het internet voor eenieder die ze maar wil verzamelen. Dat verzamelen is een oerinstinct van de mens dat in de moderne tijd meer nadelen dan voordelen heeft. Kijkt u maar eens om u heen hoeveel rotzooi u heeft verzameld dat u helemaal niet nodig heeft en ook nog eens goed zonder kan. De commercie speelt daar gemakkelijk op in om u zoveel mogelijk rotzooi te verkopen.
Ik heb niets met die lijsten! Of ze zijn te oud, of ik kom nooit op 99% van de vermelde plaatsjes voor de nacht. De plaatsjes waar we zelf hebben geslapen verschijnen voortaan als een rood hartje op mijn GPS. Maar ook dan zijn het voor noodgevallen opgeslagen slaapplaatsen, we komen alleen op de hele mooie plaatjes wel eens terug.
Zoals elke ochtend “on the road” schuif ik eerst de gordijnen open aan de groene kant van de camper. De kant met het uitzicht. Het uitzicht dat op deze mooie ochtend niet zo heel mooi is. Een sportveld met enkele actievelingen. De fluitketel gaat op het gas en de gemalen koffie in het filter op de thermoskan. De laptop gaat aan en verbind zich snel met de iPhone 8+ om haar digitale dorst te lessen via de 4G verbinding. Wie had dat tien jaar geleden kunnen bedenken?
NPO Radio 2 begint te spelen en het nieuws verschijnt op het beeldscherm van Macbook. Lyka slaapt rustig door terwijl ik van mijn eerste mok zwarte koffie geniet. Eerst gaan we een verhaal controleren, een beetje herschrijven en de foto’s erbij zoeken en uploaden naar de servers van Blogger en Flickr. 

Rond kwart voor negen maak ik Lyka wakker. Ook zij heeft zo haar eigen ochtendritueel in de camper en zodra ze dat heeft afgewerkt zorg ik voor het ontbijt. Roerei met gerookte zalm en een vers afgebakken stokbroodje is een koninklijk ontbijt in de camper.
Na het ontbijt maken we de camper klaar voor het vertrek. Als laatste nog even het kleine tasje afval in de vuilnisbak tegenover de parkeerplaats en we zijn klaar voor de volgende dag in het mooie Wallonië. 

Golvende rollende groene heuvels onder een staalblauwe lucht met in de verte witte wolkjes. Meer dan honderd kilometer moeten we vandaag rijden om op de plaats van bestemming te komen. We gaan eerst naar “Florenville“ om twee redenen. We gaan een doos van het mooie abdijbier kopen en we gaan daar in de bossen en rondje van veertien kilometer wandelen.
Naarmate we dichter bij Florenville komen des te drukker wordt het op de weg. Ik denk nog eens diep na en kom echt tot de conclusie dat het vandaag dinsdag is. Van de verwachtte rust in deze uithoek van België is er zeker geen sprake! Nog voordat we linksaf slaan richting de “Abdij Notre-Dame d’Orval” zien we uitpuilende terrassen vol met dagjesmensen die zich tegoed doen aan de plaatselijke specialiteiten en volle bokalen goudgeel abdijbier.
De parkeerplaatsen zijn allemaal bezet en op strategische plaatsen staan tientallen auto’s te wachten totdat er een plaatsje vrij komt. Lyka en ik kijken elkaar verbaasd aan! Wat is hier aan de hand op een doordeweekse dinsdag. Aan het einde van de langgerekte parkeerplaats wordt er aan de weg gewerkt waardoor het haast onmogelijk is geworden om met de camper te keren. Ik beslis dus maar om door te rijden en de wandeling, het bier en de kaas te laten voor wat het is. Volgende keer beter!  

Een stukje verder zien we een rustige parkeerplaats waar we van onze lunch kunnen genieten. We hebben geen haast, en of we nu hier of op de camping eten maakt weinig uit. Ook zonder frituurpan laten wij ons de in de koekenpan gebakken Belgische Mexicano’s goed smaken. Ongewild wordt deze dinsdag een welkome rustdag die ook nog eens samenvalt met een campingdag. 

Enkele uren vroeger dan verwacht rijden we de “Camping Aux Deux Eaux” op. Zoals gewoonlijk is er niemand van het personeel te zien en rijden we direct door naar “ons vaste stekkie” aan de kabbelende beek. De eerste keer wanneer ik Didier vanuit de camper door het raam weer zie staat zijn gezicht op onweer. Hij komt op de camper aangestormd met een man in zijn kielzog die ik niet ken. Het zou zo maar kunnen dat ik zijn (gereserveerde) plaatsje heb ingenomen.
Ik stap de camper uit om ze tegemoet te gaan en zodra ik om de hoek oog in oog kom met Didier veranderd zijn gezicht van storm in een zonnige dag. Hij spreid zijn armen wijd en omarmd me alsof hij een verloren vriend heeft terug gevonden.
‘Ca va’, klinkt het.
‘Ca va bien!’, antwoord ik hem.
Didier schakelt om naar zijn karakteristieke “Allo Allo” Nederlands en vraagt me hoe lang we deze keer blijven. Een nachtje, we gaan dan weer richting Nederland.
Hij draait zich om naar zijn metgezel en ratelt onafgebroken in het Frans tegen de man waarmee hij is komen aanlopen. De man is zichtbaar verbaasd, zijn gezicht spreekt boekdelen. Ik kan het gesprek een klein beetje volgen en volgens mij is de conclusie dat hij morgen mijn plaatsje kan innemen. Met de staart tussen de benen druipt hij af.
Samen met Didier loop ik dan weer mee naar de receptie omdat we muntjes, jetons, voor de douche nodig hebben. Twee voor Lyka en een voor mij maakt drie euro. Ik betaal ook meteen het stageld voor de nacht dat met vijftien euro nog redelijk is. Normaal is het voor ons tien euro maar het is nu eenmaal hoogseizoen en Corona-seizoen. 

Terwijl Lyka zich vermaakt onder het hete water van de douche ruim ik de camper wat op. Na mijn douchebeurt wordt het tijd voor een hazenslaapje. Een half uurtje is voldoende waarna ik plaats neem in de luie middagzon om te genieten van een Schultenbräu biertje. Hoewel we niets noemenswaardigs hebben gedaan was het een heerlijke dag vandaag. 

Na een komt het tweede blikje maar dan wordt het toch echt tijd om een mooie bokaal plaatselijk abdijbier genaamd “Orval” te drinken! Met een oog op de jeu de boules spelers geniet ik van dit sterke licht bittere bier.
Het duurt niet lang voordat er enkele vaste gasten van de camping plaatsnemen aan mijn tafel. Ze hebben me herkend van ons vorige bezoek aan deze mooie kleine gezellige camping. Van alles komt voorbij in ons gesprek en wanneer ook Didier zich zetelt aan de tafel wordt het allemaal nog gezelliger.   

Na een tweede Orval is het tijd om terug naar de camper te gaan. Ze vallen zwaarder op de maag dan je denkt en we willen ook nog eten! Lyka ziet aan de stand van mijn ogen dat het geen goed idee is om mij met messen te laten spelen. Ze stelt voor dat zij alle voorbereidingen maakt en dat ik de “finishing touch” op mij neem. De rijst met pittig Koreaans varkensvlees en Chinese kool smaakt ons prima. Een yoghurt als dessert maakt deze nederige maaltijd in de camper compleet. 

Vanaf de bank luister ik naar het kabbelende water in de beek dat door de openstaande deur naar binnen komt. We bespreken wat we verder gaan doen en komen al snel tot de conclusie dat we richting huis gaan. We hebben morgen nog een halte en nog een wandeling voor de boeg.

België: Brandende kuiten

Couvin (Bij het zwembad), maandag 20 juli 2020

Na de rustdag van gisteren gaan we vandaag weer wandelen. Ik weet niet hoe ver de tocht zal worden want in het gebied waar we willen gaan wandelen zijn er nog geen wandelingen bekend waar ik het gpx spoor van kan downloaden. Maar zo ver zijn we nog niet!  

Eerst gaan we rijden, een ongekende afstand voor ons. Meer dan honderd kilometer en tijdens de rit van vandaag passeren we ook nog de Frans/Belgische grens. Het is heerlijk weer en het is heerlijk rustig op de weg. We golven over de uitlopers van de Ardennen en op de autoradio wordt elke twintig minuten van zender gewisseld. Wat kunnen die Franstaligen toch een hoop lullen op de radio. We verstaan er geen woord van maar door het regelmatig schaterende gelach van de presentatoren en gasten zal het best wel grappig zijn.

Weer een andere zender en na drie of vier acceptabele nummers begint het Franse geleuter weer. We schakelen via de 4G in mijn iPhone maar snel naar NPO-Radio2. Bekend en betrouwbaar! Ik vind het nog steeds zeer wonderbaarlijk dat we zo ver van huis gewoon naar de Nederlandse radio kunnen luisteren. Voor een moment gaan mijn gedachten naar de Sony wereldradio die ik lang geleden in Chiang Mai kocht om te kunnen luisteren naar de oproepen uit Nederland. Een heel andere tijd en toch slechts twintig jaar geleden! 

Bij aankomst op de parkeerplaats vanwaar onze wandeling moet beginnen maakt Lyka onze inboedel in gereedheid om te gaan wandelen en ik speel met de nieuwe app van Viewranger op mijn iPhone. Ik heb geen gpx file kunnen downloaden voor in mijn Garmin GPS, en dat verontrust me een beetje. Nu blijkt dat we de rode lijn in Viewranger ook zouden moeten kunnen volgen. We gaan met dubbele apparatuur op pad om eens te bekijken of deze de laatste Garmin handheld is die we hebben gekocht. 

We besluiten om na de wandeling te lunchen dus gaan we snel op pad om de onzekerheid weg te nemen en de nieuwe manier van werken met de GPS-data te testen en te onderzoeken. 

Het was een heerlijke wandeling door een bos met enkele beklimmingen en het volgen van een rustig kabbelend beekje. Tijdens het schrijven van dit verhaal kom ik dan weer het probleem tegen om deze boswandeling te beschrijven.  

Je wordt een met de natuur om je heen. Er is geen lawaai en het groen is rustgevend. Je praat niet veel omdat je onbewust je gedachten en je indrukken in je hoofd rangschikt. Alles om je heen komt je bekend voor. Het is heerlijk verfrissend voor je geest. 

Totdat je bij een klein monument komt voor een slachtoffer van jeugdige overmoed. Gevallen en dodelijk verongelukt bij het beklimmen van een rotswand in het park. Voor een moment staan we stil en zeggen in onze gedachten een gebedje. Een ongeluk zit in een klein hoekje! Vergeet niet dat bij ouderen het vallen in en om het huis ook een belangrijke doodsoorzaak is! Voorzichtigheid is eigenlijk altijd geboden.  

Aan het einde van de wandeling passeren we een mooi kunstwerk in de vorm van een “Stalen Vis”. Minder dan vijf kilometer maar mijn kuiten branden alsof ik op een brandstapel sta. De wandelingen van de afgelopen dagen hebben toch hun tol geëist! Eigenwijs als ik ben wil ik niet stilzitten maar de spierpijn bestrijden met morgen een extra lange wandeling door bossen en over heuvels. 

De geur in de camper is vis, haring op twee verschillende manieren, de zure en de zoute varianten. Deze culinaire twist smaakt me uitstekend terwijl Lyka, een vies gezicht trekkend, geïnteresseerd toekijkt hoe ik deze oer-Hollandse delicatessen naar binnen werk.      

Na de lunch is het niet ver rijden naar de “Abdij Notre-Dame de Scourmont”, oftewel de abdij van Chimay. Wereldberoemd om haar kazen en bieren, daarom is het voor ons een bestemming om niet zomaar aan voorbij te rijden. De abdij zelf is niet echt speciaal en de gebouwen zijn ook nog niet zo oud. Een oud geloof in een modern jasje. Toch slenteren we ondanks de mondkapjesplicht over de erven en door de openbare gebouwen van de abdij. Het gouden kistje met een modern Jezusbeeld omringt door druiven en gerst springt in het oog. De monniken van de abdij zullen ongetwijfeld van een goed glas houden. 

Om de hoek is de winkel en restaurant die bij de abdij horen. Overal mondkapjes en dat maakt ons niet blij. Maar het is niet anders! We kijken elkaar vreemd aan bij flesjes speciaal bier van € 10,- voor een kwart liter. Dat moet dan wel heel speciaal zijn! Een magnum met twee speciale glazen staat voor € 99,- in de etalage. Wij houden het bij een stuk belegen kaas en enkele six-packs van de meest gangbare Chimay abdijbieren. Toch moeten we bijna € 40,- aftikken, aan de door het mondkapje haast onverstaanbare meisje, voor deze bijzondere delicatessen.

Dan rijden we snel verder naar onze plaats om te overnachten. Een parkeerplaats bij een zwembad/sporthal in Couvin. Het is een mooi plaatsje totdat de bewoners van de aangrenzende huizen van hun werk thuiskomen. Het wordt druk in hun tuinen en de rook van de barbecues en de muziek van de geluidsinstallaties zijn erg storend. Gelukkig staan we ruim vijftig meter weer in de rust zoals we dat graag hebben. En de prullenbak aan de overkant aan de muur is zelfs een bonus. 

Een karbonaadje met sla en gebakken aardappelen is het einde van onze werkdag. Daarna genieten we samen van enkele koele Chimay bieren, en een paar blokjes van de hemelse kaas, die we vanmiddag hebben gekocht. Na een aflevering van onze favoriete tv-serie kruipen we in de alkoof. Ik kan de rust wel gebruiken, morgen liggen er nog eens twaalf kilometer voor ons te wachten!

België: Het kasteel van Belœil

Peruwelz (Jachthaven Peruwelz), zondag 19 juli 2020

Dag zeven van deze korte reis komt alweer op de teller en het gaat niet zo goed als ik had gehoopt. Ik voel nog teveel haast in mijn lichaam en dat wil ik zo snel mogelijk kwijt. Maar dat is moeilijker dan het lijkt! Wij voelen onze benen nog zeuren van de wandeling van gisteren dus besluiten we unaniem om vandaag de geplande wandeling maar over te slaan. Het is tenslotte zondag en dat is traditioneel een rustdag! 

Na de gebruikelijke croissants met gerookte zalm pakken we alles goed in en maken de leefruimte eens extra schoon. Dat mag ook wel na een hele week want we leven samen tenslotte maar op een hele kleine ruimte. Het minste verlies van discipline resulteert in chaos. Ik heb nieuwe schoonmaak spullen gekocht om uit te proberen en ik kan zeggen dat de vochtige huishouddoekjes ons prima bevallen. Binnen tien minuten zijn alle oppervlakken weer mooi schoon en het ruikt heerlijk fris in de camper. 

Het zijn vandaag maar hele korte afstanden die we moeten afleggen en onze eerste halte is het (Chateau Belœil). Een schitterend landhuis dat in het verleden ook wel “Het Versailles van het noorden” werd genoemd. De grote parkeerplaats is, zoals verwacht, gesloten wegens het Covid-19 virus. Alles wat met cultuur te maken heeft is in België gesloten want cultuur is nu eenmaal niet van levensbelang.    

In het dorpje vinden we een andere parkeerplaats die ons op loopafstand van het enorme landhuis brengt. We zijn niet de enige toeristen die de kleine onzichtbare monsters trotseren. Ik merk overal en aan iedereen dat ze het virus zat zijn, dat het vertrouwen en het geloof over de noodzaak van afstand en mondkapjes met de dag afneemt. Persoonlijk ben ik ook super sceptisch over de hele Covid-19 malaise. Er zal best wel een kern van waarheid inzitten maar wat is erger? Een hoog ziekteverzuim, zoals met de jaarlijkse griepgolf, of een georganiseerde economische catastrofe die de burgers zelf moeten betalen? Zou het goed komen wanneer we het aan de zelfbenoemde specialisten overlaten? Zij beweren dat dit nog nooit is voorgekomen. Dus dan is mijn oplossing net zo slim als die van hun? 

Op de terugweg naar de parkeerplaats passeren we een hotel dat al ver voor de Covid-19 pandemie slachtoffer is geworden van veranderend menselijk gedrag. Dit is een foto waar ik van hou. Het slijten en vervallen van zaken die eerst haast heilig waren.  

Binnen twintig minuten nemen we onze plaats in op de camperplaats bij de jachthaven van Peruwelz. Het is een populaire plaats omdat het per nacht erg goedkoop is. Het is ook al snel duidelijk dat hier veel doorgewinterde camperaars staan. Voor ons betekend het douchen en daar maak ik Lyka heel erg blij mee.

Terwijl Lyka de snacks voor de lunch bakt ga ik bij de buren op onderzoek uit. Naast ons staan Fransen dus dat wordt een beetje moeilijk maar wanneer ik een man in de garage van zijn camper met een Belgisch kenteken bezig zie is mijn slachtoffer gevonden. Hij verteld me alle relevante informatie die nodig is om onze middag en nacht hier een plezierig verblijf te maken. 

De picanto’s op stokbrood met ketchup en gebakken uien smaken ons goed, zelfs beter dan thuis want het kamperen is weer helemaal in en met een beetje extra moeite is het eenvoudige leven op de camping weer romantisch en heerlijk.

Ik schiet meteen in de stand rust terwijl Lyka met haar twee douchemunten op zoek gaat naar het juiste sanitair. Voor mij is de rust van korte duur omdat ik de watertank nog moet vullen. En daar verschijnt een klein probleem aan de horizon. Wij hebben geen slang, “darm" in het Vlaams, van een meter of zeven bij ons. De enige manier om de watertank te vullen is om met de kleine jerrycan gevuld met vers drinkwater heen en weer te lopen. 

Ik neem de tijd en Lyka zit alweer lang en breed naast de camper in de zon van een wijntje te genieten wanneer mijn missie compleet is. Dan is het mijn beurt om te gaan douchen en eerlijkheid gebied dat het een heerlijke douche is voor twee euro. Acht euro totaal kost ons de nacht in Peruwelz. Onze oude camper heeft alles aan boord om het reizen comfortabel te maken maar de douche, en de warmwatervoorziening, heb ik er direct uitgesloopt omdat die voor een lilliputter was gebouwd. Het is in het verleden wel eens voorgekomen dat we € 32,- hebben betaald om beiden te kunnen douchen! Dat is dan weer het andere uiterste. Sindsdien zijn we daar veel slimmer in geworden en de kosten voor twee keer douchen in de week zijn overkombaar. Hoewel ik € 7,50 per persoon genoeg vind om te kunnen douchen! De gezelligheid en schijnveiligheid van een camping zijn voor ons niet belangrijk. 

Na de heerlijke douche trakteert Lyka me op een koud biertje en ik zoek een plaatsje in de zon. Het is heerlijk hier en ik moet even niet aan foto’s en verhalen denken. Ik heb mijn hoofd voor andere zaken nodig. De toekomst is erg troebel. Kunnen we komende winter op reis? Of geeft de overheid een negatief advies af voor de rest van de wereld? Het is natuurlijk wel zo dat wanneer heel de wereld code oranje heeft je overal naar toe kan zonder extra risico te lopen. Ik ben en blij lui vandaag en de achterstand van het schrijven wordt alleen maar groter! 

Pittige kimchi noedels met speklappen. Wat is dat heerlijk op deze warme zomerse dag. We blijven lang buiten zitten omdat de muggen en vliegen niet zo talrijk zijn op deze camperplaats. Voor het slapen kijken we toch nog een aflevering van “Queen of the South”. We liggen al vroeg op bed. Morgen hebben we een van de langste verplaatsingen van dit kort bezoek aan onze zuiderburen.