Thailand: Een week in Bangkok

Bangkok (93 Building (210)

Het is alweer donderdag en onze eerste week in Bangkok zit er op. Het is allemaal zonder noemenswaardige problemen gegaan. Lyka is super gemotiveerd en het lijkt er op dat ze er steeds meer plezier in krijgt. Bij het opstaan heeft ze nog wel wat hulp nodig maar sommige mensen zijn nu eenmaal zo. Je hebt dag- en nachtmensen.
Haar sociale vaardigheden worden ook steeds beter! Om iets over negen uur staan er twee Thaise klasgenoten - die in hetzelfde gebouw slapen - voor de deur en na een vluchtige kus op mijn voorhoofd is ze weg. Ze laat me verbaasd achter. Ik neem plaats achter mijn laptop en probeer een verhaal te schrijven. Het wordt moeilijker! Er is geen sleur maar er gebeurt ook niet ècht veel. Schrijven over niets is een vaardigheid die een journalist voor een roddelblad tot in de puntjes beheerst, maar het is niets voor mij.
Ik loop door het nieuws op de website van de telegraaf en verbaas me steeds weer over de vreemde berichten. Misschien moet ik me maar weer met de politiek in Nederland gaan bezighouden. Elke dag een opzienbarend bericht ontleden en een boeren oplossing aandragen. Positieve kritiek op het veranderde Nederland. Pogen een andere positieve richting in te slaan die weinig geld kost. Ik wil geen kant kiezen maar Nederland gewoon helpen om weer het Nederland te worden zoals ik me het herinner uit mijn jeugd!
Voor de lunch hebben we afgesproken bij Lyka’s school. Ik haal mijn meisje op en dan gaan we naar de Tesco Lotus. We moeten ook nog wat boodschappen doen en dat kunnen we dan mooi combineren. Thais voedsel voor twee personen inclusief een blikje cola: 135 baht (€ 3,75)! En de kwaliteit en de hygiëne is ook van een hoge kwaliteit. Tijdens het eten komen we tot de beslissing om morgen maar naar Pattaya te gaan. De eerste week is erg goed verlopen en een beetje vertier - vakantie - hebben we wel verdiend!
Nadat we de boodschappen gaan we weer naar de kamer voor de verplichte middagrust. Rust? Dat kan je wel vergeten! Lyka haalt meteen de schoolboeken tevoorschijn en begint op de iPad de Nederlandse woorden te vertalen. Ze wil niet zinloos papegaaien maar begrijpen wat ze zegt. Dat ik iets dat ik alleen maar kan aanmoedigen. Helaas heeft de vertaalmodule het niet altijd bij het rechte eind. Dus ik moet het wel nog even nakijken. Goed Nederlands spreken is de volgende stap op weg naar een Nederlands paspoort. Ze is niet te houden en ze wil zelfs niet slapen. Er moet iets mis met haar zijn? Zo gemotiveerd heb ik haar nog nooit gezien.
Voor het avondeten wordt ik door Lyka op pad gestuurd om wat te gaan halen.
Ze heeft het druk met haar lesboeken en vraagt: ‘Als ik het boek onder mijn hoofdkussen leg. Gaat de leerstof dan in mijn hoofd?’
Zonder te lachen antwoord ik: ‘Ik heb wel eens gelezen dat het werkt!’
Opnieuw Thais voedsel. Heerlijke kousenband in een rode Thaise kerrie en gemengde groenten, witte rijst een een gebraden kipfilet. We sluiten af met een brownie, zo’n koekje met voldoende calorieën om de dag door te komen. Morgen is de laatste dag van de week en gaan we op vakantie naar Pattaya.


Nog even dit als start van mijn politieke commentaren op de samenleving, vandaag in de Telegraaf gelezen:

Passagier overgiet buschauffeur met benzine

AMSTERDAM -
De politie heeft bewakingsbeelden vrijgegeven van een doorgedraaide passagier die vorig jaar een buschauffeur in Amsterdam overgoot met benzine. De man loopt nog steeds vrij rond.
Het incident stamt van donderdag 5 juli. Die ochtend stapt even voor half elf bij de Burgemeester Eliasstraat in Amsterdam-West de dader een bus van lijn 80 in. De man heeft een jerrycan bij zich en zegt pech te hebben met zijn auto. Hij eist dat de chauffeur hem gratis twee haltes meeneemt. Als de chauffeur hem uitlegt dat hij net als de rest van de passagiers gewoon dient te betalen, wordt de man boos en dreigt hij de chauffeur te overgieten met benzine.
Terwijl de man doorloopt naar achteren, doet de chauffeur een noodoproep aan de politie. Hij weigert vervolgens verder te rijden. Daarop rent de man naar de chauffeur toe, spuugt hem in zijn gezicht en giet de inhoud van de jerrycan over hem heen. Hij vlucht de bus uit, de met benzine doordrenkte chauffeur doodsbang achterlatend. Volgens de politie vreesde die voor zijn leven, bang als hij was om vlam te vatten.
De vrijgegeven foto’s zijn gemaakt bij het tankstation in de buurt waar de dader de brandstof heeft gehaald. Getuigen die hem herkennen of die meer informatie hebben wordt met klem opgeroepen zich te melden.

Met mijn beperkte kennis van de wet betekend dit toch dat de openbare aanklager poging tot doodslag kan eisen. Voor poging tot ‘normale’ doodslag kan dus maximaal 10 jaar gevangenisstraf worden opgelegd.

Een vonk was genoeg geweest om de arme buschauffeur naar een andere wereld te helpen? Waarschijnlijk is zijn psychische schade niet vast te stellen maar ik kan u verzekeren dat het niet in zijn koude kleren is gaan zitten!

Eis: 240 uur taakstraf?

Thailand: De eerste lesweek is doormidden

Bangkok (93 Building (210)

Het gaat vanochtend wat stroever dan de eerste twee dagen. Gisterenavond was het eigenlijk te laat geworden. De tv staat maar weinig aan want we hebben toch voldoende andere bezigheden. Vol interesse volgde ik onopgemerkt Lyka’s handelingen met het fotoboek. De foto’s worden vergezeld van een vraag.
Ik zet vraagtekens bij de vraag: ‘Welk land is groter? Nederland of Marokko?’
Ik weet haast zeker dat deze informatie voor Lyka net zo belangrijk voor haar is als de postcode van Timboektoe voor mij. Maar ja, Nederland is zo’n slecht land nog niet. Het heeft alleen vreemde bestuurders!
Kleine huishoudelijke klusjes, een kop koffie, een verhaal nakijken, een boterham, even lezen en meer van die dagelijkse bezigheden. Ik voel me thuis in Bangkok. De plezierige omgeving van onze kamer draagt daar zeker aan bij. Daarover hoeven jullie je niet te verbazen want ik voel me na al die jaren zwerven bijna overal thuis. Na enkele dagen in soi 93 wordt ik een bekende verschijning op straat en mensen beginnen me spontaan te begroeten wanneer ik wat boodschappen bij de 7-11 ga doen. Op mijn flip-flops natuurlijk, die moeten worden ingelopen! Een paar flesjes cola, een paar flesjes sodawater en een halve ananas. Voor 10 baht (€ 0,25) kan je dat stuk vers fruit niet laten liggen!
De tijd vliegt! Zeker wanneer ik een fout maak in mijn fotoprogramma - Lightroom3 - en in paniek raak dat ik geen foto’s kwijt ben geraakt. Gelukkig valt het mee, het kost alleen veel tijd om de oude situatie weer te herstellen.
Net voor één uur klopt Lyka op de deur van onze kamer en heeft weer een heel verhaal over de les van vandaag. Ze gloeit van trots!
‘Vandaag hebben we de kleuren gedaan, en ik was de beste!’, lacht ze terwijl ze in de koelkast naar wat te eten zoekt.
‘Ik wist alle kleuren en had er geen één fout!’
‘Goed zo meisje, je komt zeker bij de top drie van de klas!’
Na drie dagen school is haar interesse alleen maar gegroeid. Een goed teken en een compliment voor de leraar die de interesse van zijn leerlingen goed moet vasthouden. De lunch bij Subway wordt geschrapt en we gaan naar Tesco Lotus om wat boodschappen te doen. McDonald’s valt de eer toe voor de westerse lunch van deze week. En de eerlijkheid gebied te zeggen dat na ongeveer twee maanden de Big Mac weer voortreffelijk smaakt.
De middag is lui en de drukkende warmte van Bangkok dwingt een kort slaapje af. Lekker, effe liggen! En zo kabbelen we met de Kobo-ereader in de hand richting het avondeten. Een koud biertje als aperitief en dan - als verrassing voor Lyka - gaan we Koreaans eten. Er is een Koreaans restaurant aan het begin van soi 93 en dat moeten we vanavond maar eens proberen.
Het restaurant is stijlvol ingericht en de prijslijst - op de gevel van het pand - is ook uitnodigend. Wij kunnen de menukaart wel dromen maar uit beleefdheid nemen we een kijkje. Ik wist het al voordat we binnenstapten! “Dolsot bibimbap”, mijn favoriete klassieker uit de Koreaanse keuken. Direct na mijn bestelling laat ik de serveerster - de eigenaresse die getrouwd is met een Koreaan - weten dat de kimchi best overvloedig mag worden aangevoerd. Ze lacht me toe en neemt de bestelling van Lyka op. Om ons heen zijn veel tafels bezet en bijna iedereen ziet te BBQ-en. Het ziet er goed uit en nog voordat de eigenaresse wegloopt bestel ik een varkensvlees BBQ schotel. Lyka kijkt me verbaast aan!
‘Lekker eten war kul!’
Ze begrijpt nog steeds niet waarom ik wel bereid ben om geld aan eten uit te geven. Kleding en al die andere luxe ballast zal ik mijn geld niet snel aan besteden! Maar goed eten en een lekker koud biertje zijn wel prioriteiten. Het eten komt op tafel en het ziet er allemaal prachtig uit. We krijgen Koreaanse schortjes aangereikt en Lyka zit te gloeien van plezier.
Voor mij is het eten allemaal wat minder. Er is de in de keuken wat mis gegaan en er zit nog zand tussen de groenten van mijn gerecht. Voor een moment twijfel ik of ik het zal melden.
Na een moment van wikken en wegen weet ik het: ‘Voor deze keer laat ik het erbij zitten.’ We komen hier zeker wel één keer per week eten en zo van start te gaan lijkt me geen goed idee.
Als een tandloze vis wrijf ik de rijst tegen de bovenkant van mijn verhemelte fijn, gevolgd door een slok koude Koreaanse thee zonder suiker. De handeling kan niet voorkomen dat er af en toe toch nog wat zand in mijn mond achterblijft. Het zand knarst zachtjes tussen mijn kiezen wanneer ik een pakkettje ijsbergsla met varkensvlees eet.
Ik laat aardig wat van de bibimbap achter in de zwarte kom maar het roept geen vragen op. Voor 280 baht (€ 7,--) hoeven we ook niet te klagen. Iedereen verdient een herkansing en dit restaurant verdient die volgende week weer.
Terug op de kamer duikt Lyka weer voor een tijdje in haar fotoboek. Ik hoor de antwoorden en probeer de vragen erbij te verzinnen. Ze ligt met de iPod op naar de vragen te luisteren terwijl ze in haar geheugen naar de antwoorden zoekt. Ik heb er nog steeds een goed gevoel bij en ga ervan uit dat ze op 19 februari met vlag en wimpel slaagt.

Thailand: Ze heeft er plezier in

Bangkok (93 Building (210)

Vandaag gaat het opstaan zelfs nog beter dan gisteren. Ze heeft er plezier in en ik denk dat ze eindelijk een doel heeft in haar leven. Ze springt op, begint te zingen en smeert een boterham. Vol verbazing bekijk ik wat er allemaal om me heen gebeurt.
‘Het is maar voor twee maanden!’, lacht ze.
‘Daarna slaap ik elke dag weer uit! Hahahahahaha!’
Om kwart over negen krijg ik -terwijl ik achter mijn laptop zit te schrijven - een kus op mijn voorhoofd en ze verlaat de kamer om voor de tweede dag naar school te gaan. Ik blijf alleen achter in de koele rust van de eenzaamheid.
‘Tijd voor mezelf, tijd voor mijn weblog!’
Het verhaal over de eerste schooldag is bijna klaar en na een half uurtje staat het op het wereld wijde web. Nu begin ik aan een verhaal van 18 november! Zo lang geleden alweer? Ja, ik weet het. Als je eenmaal achterop raakt is het heel moeilijk om weer in te halen. Maar ik doe toch een poging want de herinneringen aan Zuid-Korea en Maleisië zijn te mooi om die aan de lezers van mijn weblog te onthouden.
De telefoon gaat over en vol verbazing kijk ik naar het scherm. Een onbekend nummer en een onverwacht gesprek. Het is een bekende die toevallig ook in Bangkok is en wat tijd over heeft om een kop koffie te drinken. Dat is toevallig een van mijn favoriete bezigheden dus breek ik het schrijven af en ga op weg naar de McDonald’s in de Tesco Lotus bij het On Nut BTS station.
Het ontbijtmenu van de gouden bogen trekt me als een onzichtbare kracht aan. In mijn hoofd maak ik een onduidelijke berekening over de prijs van een kop koffie in vergelijking met het McDonald’s ontbijt. Die laatste wint en even later zet ik mijn tanden in een broodje ei van de gouden bogen. Het smaakt me goed.
‘Lyka vermoord me als ze dit komt te weten!’, schiet er door mijn hoofd.
Ik moet er zelf om lachen. Het duurt niet lang voordat mijn bekende verschijnt en we kletsen samen wat over koetjes en kalfjes. De tijd vliegt om - een tweede bak koffie - en we nemen afscheid omdat het tijd wordt om Lyka van school te gaan ophalen. De school ligt op de terugweg naar onze kamer.

De lessen lopen wat uit maar dat deert me niet. Het is zelfs een goed teken! Het is een duidelijk bewijs dat Richard de tijd neemt om de les af te maken en niet de zaak afraffelt. Een kwartiertje later dan gepland stapt ze naar buiten. Vanaf een afstandje zie ik haar met haar klasgenoten kletsen en lachen. Dat is ook iets nieuws voor mijn anders zo verlegen meisje. Een klasgenoot maakt haar attent op mijn aanwezigheid. Zodra ze mij in het oog heeft neemt ze afscheid en rent op me af.
‘Hoe was het?’, vraag ik.
‘Leuk!’
“is het moeilijk?’
‘Gaat wel!’
Onderweg naar de kamer verteld ze over wat er vandaag in de klas gebeurd is. Over de leerstof en even later vliegen de tegenstellingen in het Nederlands me om de oren. Tegenstellingen is een belangrijk gedeelte van het basisexamen inburgering! Vraag me niet waarom maar de regering stelt het weten van de tegenstelling in Nederland zeer op prijs.
Het Thaise eten voor de lunch dat we op de terugweg bij een stalletje langs de weg kopen valt niet in goede aarde. Zodra ik het plastic tasje van de verkoopster aanneem begint ze te klagen.
‘Ik vindt dat niet lekker!’
‘Waarom zeg je dat niet voordat ik bestel?’, bek ik haar geïrriteerd af.
Dat is echt een eigenschap waar ik me moeilijk mee kan verenigen - hoewel ik die eigenschap wel moet accepteren - ze veranderd heel vaak haar mening of bestelling zodra die niet meer omkeerbaar is. Ik wordt daar knettergek van!
Gelukkig hebben we nog een pakje “shao mai” in de koelkast zodat we toch een heerlijke lunch voor ons hebben staan.
De lessen hebben haar vermoeid en ook zelf kan ik wel een dutje gebruiken. We kruipen op het bed tegen elkaar aan. Een uurtje later zoek ik mijn plaatsje op het schaduwrijke balkon en duik in mijn nieuwe boek. Niet zwaar deze keer! “Al wat overblijft” is een boek van de bekende schrijfster “Patricia Cornwell”. Een Amerikaanse samenzweringstheorie. Goed en spannend geschreven maar verder heeft het weinig om het lijf. Het is heerlijk om mijn hoofd weer leeg te maken voor een wat zwaarder boek. De lichte lunch is verteerd en ik voel mijn maag roepen om meer voedsel. Het wordt dus tijd voor de bamboe scheuten met inktvis!
Lekker, maar wel heel erg pittig! Ik kijk op mijn horloge en zie dat we vijf uur al gepasseerd zijn. De vlammen kunnen dus met een koud biertje worden gedoofd. Op het balkon in de schaduw geniet van het eten, het biertje en het boek. Wat kan het eenvoudige leven toch mooi zijn! In de donkere kamer naast het balkon hoor ik Lyka oefenen in de uitspraak van de tegenstellingen. Het gaat haar goed af maar het is belangrijker dat ze zelf nu ook de noodzaak ervan inziet.
We gaan er alleen nog op uit voor een tas voor haar schoolboeken en het avondeten. In de Teso Lotus hebben we geen fatsoenlijke tas kunnen vinden dus gaan we voor de tas op zoek naar een Big C die niet al te ver van de “Ekkamai Busterminal” zou moeten liggen. Een korte rit met de bus en we staan bij het “Ekkemai BTS Station”. Voordat we bij de Big C zijn is de tas al gevonden. Zoals zo vaak in Thailand op een stalletje die ‘s avonds overal langs de straat verschijnen. Ze heeft zoveel keuze dat ze wel tien minuten de tijd neemt om de tas van 120 baht (€ 3,--) te kiezen.
We zijn al zover op weg dus gaan we toch maar verder naar de supermarkt. Dat is een tegenvaller! Er is geen foodcourt bij deze Big C dus moeten we kiezen uit een van de drie Thaise fastfood restaurants. De porties zijn klein en het eten is lauw. Het smaakt niet slecht maar ik zal het niemand aanraden. We zullen hier ook niet meer terugkomen.
Onze dag zit er dan op en we gaan terug naar de kamer. Een beetje lezen en studeren. Laten we hopen dat ze zo serieus blijft de hele cursus!