Thailand: Zadelvlees

Maha Sarakham (D Living Place Hotel) 207), vrijdag 25 oktober 2024

Wat heb ik de afgelopen nacht goed geslapen. Hoewel het matras nog wat harder was dan ik had gehoopt heb ik toch een goede nachtrust gehad. Die goede nachtrust werd wreed verstoord toen ik om zes uur begon te plannen voor de route van vandaag. Ik kon het hotel dat we hebben geboekt bij Agoda nergens vinden op de kaart in Garmin Basecamp. Althans, niet in de buurt van het hotel dat ik als eerste op het oog had!
Wat is er aan de hand? Het is dit weekend MotoGP weekend in Thailand en om precies te zijn op het mooie circuit bij Buriram. De bezoekers hebben allemaal een bed nodig en zo druppelden alle hotels rond Buriram, als een langzaam verspreidende olievlek, vol. Steeds verder en steeds verder van het circuit zodat wij ook steeds verder van Buriram een slaapplaats voor vanavond moeten vinden. Met als ongewenst resultaat hebben we nu een slaapplaats tachtig kilometer verder dan in oorspronkelijk had gepland. Het zal niet gemakkelijk zijn om Lyka het slechte nieuws te brengen.
Het dagelijks ontbijt hebben we een beetje aangepast. We eten nu eerst samen een gesneden krentenbol met Hollandse oude kaas en onderweg eten we een tosti. Voor nu zijn de dubbele varkensburger met kaas en de hardgekookte eieren vervallen. Voor nu, want ze kunnen zo maar weer op het menu terugkomen. De vers gezette koffie smaakt wel nog steeds goed en om tien over zeven tik ik Lyka op haar schouder dat we in actie moeten komen.
Ze is verbaasd over het vroege tijdstip en dit is het juiste moment om het slechte nieuws te brengen. Ze neemt het slechte bericht gelaten in zich op en we maken samen grapjes over de zere konten die we vanavond ongetwijfeld zullen hebben. Maar de extra lange rit van vandaag heeft ook een voordeel. Morgen blijft er maar een korte rit van ruim zestig kilometer over. Omdat we pas vanaf 14:00 welkom zijn in het “Rueanrimnam Hotel” kunnen we uitslapen en tot zeker half elf rondhangen in het “D Living Place Hotel” van vertrek.
We blijven opgewekt voor de lange rit van vandaag. Het zal een lichamelijke geseling worden maar het leven van een reiziger gaat niet altijd over rozen. Wij zijn niet op vakantie om te ontspannen! Eerst een stukje in de tegenovergestelde richting naar de hoofdweg om de tank te vullen. Terwijl de brandstof, een mengsel van benzine en alcohol, in de tank stroomt denk ik aan de tochten op deze oude machine van meer dan tien jaar geleden. Toen de slimme telefoon met haar applicaties nog in de kinderschoenen stond. We moesten altijd op zoek naar een benzinestation en ik had zelfs wegpunten van benzinestations in mijn Garmin GPS staan!
Reizen is door het internet en de slimme telefoon een stuk gemakkelijker geworden. Het is alleen jammer dat de grote groepen rondzwervende gelukzoekers het steeds moeilijker maken om een landsgrens te passeren. Zelfs in Thailand wordt het op straat steeds donkerder. Afrikaanse prostitutie, en ook Russische, is gearriveerd.
Vanaf de provinciale weg met het nummer 2039 ziet Lyka een kleurrijk gebouw waar ze een kijkje wil gaan nemen. We hebben geen idee wat het is. Het is zeker geen tempel maar ook geen kinderspeelplaats. Later zoek ik op en zie dat het om de “Pani Thai Massage School Branch 2” gaat. We kunnen in ieder geval zeggen dat het opvallend genoeg is om je aandacht te trekken. En verder gaan we, op weg naar de volgende pauze.
Langs een stille veldweg houden we een pauze en ik drink wat van het meegebrachte en nog koele flesje sodawater. De druk in mijn darmen heeft zich in het laatste half uur flink opgebouwd en hier tussen de velden vol met verschillenden gewassen komen ook de darmkrampen die de druk nog meer verhogen. Er is in en straal van tien kilometer zeker geen publiek toilet beschikbaar dus ga ik op zoek naar het onmisbare rolletje toiletpapier in mijn schoudertas.
Lyka volgt in stilte mijn handelingen en vraagt: ‘Jungle Poo?’
Ik hoef niet de antwoorden want ik snel naar de overkant van de weg een veld met cassave in. Broek omlaag en een bruine waterval, die binnen enkele seconden weer opdroogt, verlaat mijn lichaam. De krampen en de druk zijn hierdoor gelukkig verdwenen. Opgelucht, en mijn broek dichtknopend, loop ik terug naar Lyka en de motor. Ze is niet eens verbaasd want ze weet na bijna vijftien jaar waar ik toe in staat ben en dat schaamte voor natuurlijke en biologische zaken zo goed als onbekend voor me is. Mocht je een probleem hebben met mijn manier van het oplossen van problemen dat is dat jouw probleem, niet het mijne. Ik was mijn handen met een restje drinkwater uit een van de flesjes in de zadeltassen en we zijn weer klaar om verder te gaan.
We kunnen niet bij elke bezienswaardigheid stoppen dus het gouden dak van de “Ashram Deva” (Hermitage van de godin) is het enige dat we zien voordat we stoppen bij een 7-11 voor de tosti’s èn een banaan. Die laatste is nu ook zeker weer belangrijk omdat ik mijn stoelgang goed in de gaten moet houden. Een gebrek aan vezels en een overvloed aan vloeibaar voedsel heeft mijn spijsvertering aardig in de war gebracht.
Omdat het bijna tijd is voor een volgende pauze maken we gebruik van de uitnodigende gouden Boeddha beelden bij een tempel langs de weg om een bezoek te brengen aan de “Wat Talat Pradu”. Ik parkeer de motor met de bagage in de schaduw van een stevige bamboestruik.
Het kleine hoofdgebouw is omringt door gouden zittende Boeddha beelden die allemaal naar het hoofdgebouw gericht zijn. Helaas kunnen we niet naar binnen want de deur is op slot. We kunnen ook niet naar binnen kijken want de glazen deuren zijn aan de binnenkant beplakt met plastic. Toch is het weer een bijzondere ontmoeting met de Boeddhistische filosofie in Thailand. Arme hardwerkende mensen die toch bijdragen aan de rijkdom van hun filosofie en cultuur.
De wielen rollen, de 195cc eencilinder viertakt gromt en het asfalt, beton en soms zand en aarde glijd onder ons door. Wat is het heerlijk om de vrijheid van het motorrijden te proeven in een uitnodigend en vriendelijk land als Thailand. Ik hou van reizen en na de twee en een halve week in Pattaya had ik het echt wel gezien. Volgend jaar zal een week zeker genoeg zijn en dan gaan we weer naar het noorden, naar de koelte van de bergen. Nan en Chiang Mai roepen in de verte. Plannen maken is leuk, plannen maken is belangrijk, plannen maken houd je jong en hongerig!
Lyka ziet een “Dharmachakra” boven de toppen van de bomen uitsteken en het is ook deze keer weer ongeveer tijd voor een pauze. Onze billen gaan al aardig pijn doen en het “zadelvlees” is zich aan het ontwikkelen. Ik probeer me te herinneren of tijdens vorige motortochten door Thailand de zadelpijn minder werd als de tocht langer duurde. Ik kan het me echt niet meer herinneren.

De Dharmachakra, letterlijk te vertalen als "Wiel van Dharma" of "Wiel der wet", is binnen het boeddhisme het symbool van de door Boeddha verkondigde leer over het pad naar verlichting.

Het mag een ongewoon lange etappe door de Isaan zijn maar het hindert ons niet! We hebben het nog steeds prima naar ons zin en nemen de zadelpijn voor lief. Het is heerlijk om zo van verrassing naar verrassing te rijden. We weten in ieder geval wat er aan het einde van deze etappe op ons wacht. Hopelijk een zacht bed en een mooie kamer.
Later dan gewoonlijk, een mengsel van de lange dag in het zadel en het moeilijk kunnen vinden van een wegrestaurant, stoppen we voor een bordje rijst met vanzelfsprekend de Pad Krapow. Lyka had het eerder al over Pla Muek (inktvis) en zou wel weer een keer trek hebben in de “Nor-Mai” (bamboescheuten) maar helaas kunnen we op het platteland geen volledig menu verwachtten. Zelfs het varkensvlees is al helemaal uitverkocht zodat we het met een restje kip in de Pad Krapow moeten doen. Het smaakt er niet minder om.
Nog zeventig kilometer te gaan tot ons bed in Maha Sarakham en nog een pauze ergens halverwege. We zijn op het punt aangekomen dat we er nu wel genoeg van beginnen te krijgen terwijl we nog wel op de blaren moeten zitten omdat ik een belangrijke denkfout bij het boeken van het hotel heb gemaakt. Ik zocht binnen de provincie, jullie begrijpen dat Roosendaal en Oss beiden in Noord-Brabant liggen maar dat er een stevige afstand tussen ligt? Dat is dus de fout die ik tijdens het boeken van een hotel heb gemaakt!
Lyka luistert naar muziek maar heeft er sinds de laatste pauze ook een opdracht bij gekregen. Zij moet mijn navigatie controleren op de iPhone omdat ik in deze erg lange etappe geen navigatie fouten wil maken. Ze doet het verrassend goed! Zit tikt me op de schouder waar en wanneer ik moet afslaan en af en toe geeft ze me een tweede optie zodat we op rustige wegen blijven rijden. De nummers van de wegen zijn ook een grote hulp bij het navigeren.
Met nog een kleine veertig kilometer te gaan is het tijd voor de laatste pauze om een beetje water te drinken en nog een keer de billen te masseren. We staan in de schaduw in het midden van het niets tussen de groene rijstvelden. We hebben zoveel rijst gezien vandaag dat het moeilijk is te bevatten hoeveel mensen daarmee gevoed kunnen worden.
Er passeert een jongeman die zijn brommer vooruit duwt. Hij stopt bij ons en begint zijn betoog. Hij is op weg naar het feest bij de tempel dat we enkele kilometer terug zijn gepasseerd. Hij heeft maar weinig geld dus koopt hij straks wat te drinken en geen benzine om er heen te rijden. Hij heeft nog net genoeg brandstof om na het feest thuis te geraken. Wij moeten er om lachen! We klimmen voor de laatste keer op onze trouwe tweewieler, de volgende halte is het hotel waar we overnachten.
Het vinden van het “D Living Place Hotel” is een groter probleem dan verwacht. Om te beginnen is alles op de website van Agoda in het Thai, inclusief de naam en het adres, en daarmee is het zoeken voor een westerling een stuk moeilijker. Op mijn iPhone kijk ik op de mobiele-website van Agoda en ik heb het idee dat daar een andere locatie wordt aangegeven dan op de volledige website van Agoda op het world wide web. Het heeft geen nut om rond te blijven rijden dus stop ik bij een vestigingen van een Thaise koffie en thee verkoper. Een handvol jonge dames staan verveelt te wachten op de komst van de klanten en een van die klanten is een blanke man met een eenvoudige vraag.
Ik probeer zo goed als mogelijk in mijn kolen Thais uit te leggen wat het probleem is. “Google Translate” op de slimme telefoon is vandaag de dag een prima hulp en twee van de dames begrijpen mijn probleem en weten waar het hotel is dat ik alleen maar in Thaise karakters op mijn kleine scherm kan laten zien. Ze vragen toestemming om ons de weg te mogen wijzen en hun baas ziet er geen kwaad in. De jassen gaan aan en de valhelmen gaan op. Wij volgen de jonge meiden op de brommer, die er duidelijk zelf ook plezier in hebben, naar het hotel waar we de kamer hebben geboekt.
Wij zijn er eindelijk! Bedankt, en ik bied een mooie fooi aan voor hun hulp. Zij wijzen die impulsieve attentie resoluut af! Dit is Thailand, niet een toeristengebied! Hier helpen we toeristen en wij knijpen ze niet uit bij elke kans!
Het “D Living Place Hotel” is een winnaar met een loei grote kamer met maar een probleem. Opstapjes en afstapjes binnen de kamer wisselen zich snel en onverwacht af. Valpartijen en tenen breken behoren tot de serieuze mogelijkheden wanneer je ’s nachts slaperig naar het toilet moet. Maar toch, voor 539 baht (€ 14,83) voor de nacht hebben we niets te klagen.
Voordat we aan de avondmaaltijd gaan gaan we allebei ons eigen ding doen. De letters, woorden en hele zinnen verschijnen zonder problemen op mijn beeldscherm. De stress ebt weer een beetje meer weg en wordt verdrongen door een innerlijke rust waar ik alleen maar gelukkig van wordt. Voor een moment denk ik aan ons huis in Hollandistan, een land waar ik waarschijnlijk nooit meer kan en wil leven. Het is gewoon mijn land niet meer.
Aan de overkant van het kanaal haal ik bij een klein winkeltje een paar flessen koud bier om de goede afloop van onze lange rit te vieren. Ik laat ze me goed smaken en geniet met volle teugen. Ik hoop dat ik dit nog heel lang mag doen.
We gaan vandaag veel later dan gewoonlijk op pad om te eten en niet al te ver van ons hotel zien we aan de overkant van het kanaal een restaurant dat wel erg Japans overkomt. We hoeven elkaar niet te overtuigen. We gaan kijken want ècht Japans eten in Maha Sarakham zou wel heel bijzonder zijn.
Eenmaal binnen slaat de nieuwsgierigheid al snel over in zekerheid. Een korte blik op de menukaart laat ons weten dat het niet goedkoop is voor Thaise begrippen maar zeker heel goedkoop voor Nederlandse begrippen. We zoeken een plaatsje ver van de ingang en kijken verbaasd om ons heen
De entourage is in ieder geval Japans, maar daar zijn we hier niet voor. We zijn hier om te eten, Japans te eten.
We bestellen enkele gerechten van het menu en wanneer ze worden geserveerd zijn we aangenaam verrast. De sushi set en de takoyaki zijn van uitzonderlijke kwaliteit. Wanneer later de zalm teriyaki en de yakisoba worden geserveerd weten we dat we op het juiste adres zijn. Met een kleine kanttekening, de soba noedels zijn vervangen, al dan niet bewust, door udon noedels. Het is wel degelijk een groot verschil, in beleving en smaak. Ik wil niet zeuren om een mooie avond te verstoren. We kijken elkaar lachend recht in de ogen, dit is het verschoven feestdiner voor ons koperen huwelijksjubileum!
Natuurlijk wil ik nog een paar biertjes voor op de kamer scoren en een Leo meisje laat me meedoen aan een Leo-BINGO. En wat denken jullie? Dan win ik ook nog een mooie LEO flesopener. Mijn dag kan niet meer kapot!

Thailand: Een mooie route met lelijk verkeer

Chokchai (Chan Place Hotel) 019), donderdag 24 oktober 2024

Het was zonder enige twijfel de slechtste nachtrust zolang ik me kan herinneren. Het keiharde matras in combinatie met een zijslaper, ik slaap altijd op mijn rechter zijde, is absoluut een recept voor een ramp. Ik heb geen idee hoe vaak ik wakker ben geworden van de pijn in mijn linkerheup om daarna op mijn rug te gaan liggen om te proberen om opnieuw in slaap te komen. Ik kan gerust stellen dat het daglicht dat om tien voor zes tussen de gordijnen naar binnen kroop zeer welkom was.
Eerst maar koffie zetten om tot de conclusie te komen dat er nog maar heel weinig drinkwater in de kamer aanwezig is om in de waterkoker te doen. Zodra de koffie, na twee keer opschenken, in mijn drinkbeker kom ik tot de ontdekking dat het vriesvak in de kleine koelkast niet van de kwaliteit is die ik had verwacht of gehoopt. Het water in de ijsklontjesvorm is nog steeds vloeibaar met als direct gevolg dat de koffie veel te heet is om te drinken.
Ik loop door mijn mogelijkheden en kom al snel tot de conclusie dat ik beter een zak ijsklontjes kan gaan kopen. Voor twee of drie baht meer dan een flesje met een halve liter drinkwater heb ik een grote zak ijsklontjes die ik kan gebruiken om de kokend hete koffie af te koelen en in gesmolten vorm als drinkwater kan gebruiken om de tweede beker koffie te zetten. Zo gezegd, ze gedaan. Snel op pad naar de 7-11. Ik maak van de gelegenheid ook meteen gebruik om een gesneden krentenbol te kopen. Dan hebben we in ieder geval een begin van een ontbijt en een doel voor het stukje oud Amsterdam dat ik nog over heb.
Dat is het echte reizen! Problemen oplossen en niet bij de pakken neer gaan zitten. Roeien met de riemen die je hebt en vooral positief blijven. Om half zeven sip ik van mijn heerlijke Hollandse koffie en controleer het verhaal van gisteren. Lyka ligt nog te slapen. Aziaten zijn een wonder van de natuur, zij kunnen altijd en overal slapen.
We hoeven ons vandaag niet te haasten want we hebben maar 160 kilometer voor de wielen. Na uitgebreid tegen elkaar te hebben geklaagd over het keiharde bed en de lawaaierige airconditioning doen we ons te goed aan het krentenbrood met oud Amsterdam. De kaasolie is door de koelte in de koelkast gestold maar dat deert me niet. Ook de kaasolie gaat op het brood en ik kijk hoe de olie langzaam vloeibaar wordt en in het brood verdwijnt. Kleine dingen van het leven kunnen bijzonder mooi zijn.
Het inpakken van de rugzakken en het bepakken van de motor gaat in ieder geval beter dan gisteren. Om iets voor negen zijn we klaar om aan de rit van vandaag te beginnen. Elke ochtend gaan we eerst tanken en dat kost me vandaag 250 baht. De benzine kost in Thailand nu ook ongeveer een euro per liter. Het loopt nog niet in de papieren maar het is wel stevig duurder geworden na de Covid-19 samenzwering en de Russische inval van de Oekraïne.
We komen meteen op de snelweg met het nummer 304 en we zullen daar ook een dikke 120 kilometer op blijven. Het is de enige weg in de wijde omtrek en iedereen, en ook echt iedereen, moet over die enige noord-zuid verbinding.
In het begin valt de drukte van het verkeer gelukkig mee maar het wegdek is nog steeds zeer wisselvallig. De meeste wegen in Thailand worden onderhouden door het district. Dan kan het zo maar gebeuren dat er enkele kilometers van een belangrijke verkeersader om te janken zijn en dat die dan een stukje verder weer een van de beste asfaltwegen van Thailand word. Ik ben er aan gewend, goed opletten en om je heen blijven kijken is zeer belangrijk op de Thaise snelwegen. Het gevaar in het verkeer komt het vaakst van achter je! Op de binnenwegen kijkt iedereen uit en is het voorrang geven de regel.
Na een eerste korte stop bij een benzinestation langs de snelweg, waar we alleen een tosti eten, ziet Lyka een kleurrijke bezienswaardigheid en maant me tot stoppen. Het is op het eerste gezicht een aardbeien tuinderij. We zijn de afgelopen kilometers naar een flinke hoogte geklommen en hebben de warmte van de laaglanden achter ons gelaten. Het is hier niet koud maar het is wel koeler en een ideaal klimaat voor het telen van aardbeien die dan weer gretig aftrek vinden door de passerende Thaise toeristen.
Maar er is meer! Er is een heel park met veel bloemen en tuinen met een thema. Helaas kan ik niet mee de heuvel op om de eenvoudige reden dat ik de motor met al onze bagage niet onbewaakt wil achterlaten op de parkeerplaats onder aan de heuvel.
Lyka beklimt de heuvel en maakt foto’s van het “Fuji FujiJa Park”. Ik moet er later in de middag wanneer ik het verhaal zit beschrijven erg om lachen. Hoe krijg je het in hemelsnaam verzonnen, het is kitsch in het kwadraat.
Ik heb dorst en Lyka heeft trek. Om eerlijk te zijn kan ik ook wel weer wat bloedsuiker gebruiken. Ik heb geen zin in zoetigheid en we vinden elkaar ergens in het midden om samen een banaan te eten. Langzame koolhydraten en ook nog eens goed tegen de poeperij. Een regelmatige stoelgang is welkom tijdens een lange tocht op de motor. Natuurlijk met een onafscheidelijk flesje sodawater voor mij erbij.
Een half uurtje later is het dan echt tijd voor de lunch. We moeten wel even zoeken maar dan vinden een klein restaurantje in stad waar een stalen spatel in de wok tikt. Een fijn geluid om te horen. Hier wordt gebakken en niet alleen in bouillon gekookt! Natuurlijk gaan we weer voor de Pad Krapow maar deze keer met een gebakken ei. Het smaakt net zo goed als het er uitziet. Deze keer kost het me 110 baht omdat Lyka er een flesje water bij heeft genomen. Ik niet zeggen dat ik vol zit maar ik voel me wel verzadigd.
Twee kilometer verderop verlaten we eindelijk de ongeliefde 304 en komen in rustiger verkeer terecht. De weg loopt langs een irrigatiekanaal en is veel drukker dan ik zou verwachten. Hier spelen de opportunistische Thai de “kruipdoor sluipdoor”! Onverantwoordelijke inhaalpogingen die je nekharen elke keer weer recht overeind zetten. Ik kan er alleen maar het beste van hopen en moet voor me en achter me al het verkeer goed in de gaten houden. Een bumperklever voorbij laten en en een gek voor je voldoende afstand geven,
Gelukkig leidt de Garmin Oregon 400t ons van de drukke weg af en krijgen we de kortste weg naar onze bestemming voorgeschoteld. Door kleine dorpen, kinderen en kippen schieten weg, langs velden vol met rijst, mais en suikerriet. Over rode onverharde wegen en betonnen wegen tussen het rijst. Het is ons nu duidelijk: We zijn in het echte Thailand aangekomen en laten het Thailand van de industrie en toeristen ver achter ons.
We hoeven niet lang te zoeken naar het Chan Place Hotel. We moeten wel al onze bagage de trap op sjouwen omdat we op de bovenste etage zitten. Het ziet er op het eerste oog prima uit en de kamer is ook beter dan die van gisteren. Lyka gaat op het bed zitten en krijgt een brede glimlach op haar gezicht.
‘Nog steeds hard maar zachter dan gisteren!’, roept ze blij.
We maken kwartier in het hotel van de dag en ik ben in mijn nopjes met het mooie balkon dat straks geheel in de schaduw ligt. Ik hoef niet ver voor de koude Leo voor vandaag want in de receptie van het hotel staan er enkele in de koelkast. Het is zo’n typisch Thais hotel dat bijna elke avond wordt gebruikt door rondreizende werknemers van de grotere bedrijven. Dat heeft voor en nadelen maar gelukkig kan ik er goed mee leven.
‘Leef en laat leven!’, is een van mijn lijfspreuken.
Terwijl de zon ergens anders op de wereld opkomt gaat ze in Thailand onder.
‘Avondrood is mooi weer aan boord!’, is een oud gezegde.
Dat gezegde is een mooi vooruitzicht voor twee Nederlanders op reis met de motor in de Isaan van Thailand! Het koude gerstenat smaakt me goed en het boek van Appie Baantjer, “De Cock en moord in beeld”, komt rustig tot een verrassend einde. Ik heb zelfs nog tijd om aan een nieuw boek te beginnen, “Veertien” van Dean Koontz, het begin is zoals altijd veel belovend.
In een gehucht als Chokchai hoef je niet op een nachtleven te rekenen. De mensen staan hier op met de haan en gaan met de kippen op stok. Het is dus een noodzaak om niet te laat te gaan eten. We lopen wat rond maar de keuze van eetgelegenheden is zeer beperkt. Gelukkig horen we ergens een stalen spatel in een wok tikken en dan is de keuze snel gemaakt.
Het kleine restaurant verkoopt geen bier maar gelukkig mag ik in een klein winkeltje aan de overkant een fles bier halen terwijl de vrouw druk is met het bereiden van de gerechten die per telefoon zijn besteld. Zodra een gerecht klaar is wordt het ingepakt en op een klein tafeltje gelegd. Ze weet precies wie wat en wanneer heeft besteld en wij moeten wachten op onze beurt. Er lijken twee jonge jongens hun eigen bezorgdienst te hebben opgezet want ze af en aan. Dat is zeer bewonderenswaardig van de Thai, ze zijn altijd opportunistisch.
Daar is onze gebakken rijst en het smaakt uitstekend. Ook weer 100 baht voor twee bordjes geserveerd met een brede glimlach. Slokje na slokje koud bier glijd na een hap heerlijke rijst naar binnen en voordat we terug gaan naar het hotel wil ik graag nog even naar het toilet.
Ik kan begrijpen dat een westerling hiervan kan schrikken, ik kan er alleen maar om lachen. Zou er echt een tijd komen dat dit allemaal herinneringen zijn? Ik kan me ook nog een plank met een gat erin en een deksel erop herinneringen. De emmer onder het gat werd regelmatig geleegd in een klein huisje onder aan de dijk in Brakel.
‘Herinneringen, het zoete glazuur op een mooi leven!’

Thailand: Zeventien jaar oud

Prachinburi (The Residence Prachinburi) 408), woensdag 23 oktober 2024

Afgelopen maandag heb ik mijn motor weer bij Paul opgehaald en alles in orde gemaakt. Veel was er niet nodig om weer rijklaar te worden gemaakt. Een nieuwe accu, een kleine reparatie aan een afgebroken bout van een voetsteun, de ketting wat strakker zetten en een stevige wasbeurt.
Hierna moest ik een wat moeilijkere actie ondernemen want het was weer tijd voor een nieuwe verzekering en een jaar wegenbelasting. Er rijden in Thailand hele kudde’s rond zonder verzekering en wegenbelasting, en zelfs zonder rijbewijs, maar ik moet dat iedere buitenlander ten zeerste afraden want het kleinste voorval kan tot astronomische kosten, en zelfs gevangenisstraf, leiden.
Tijdens de keuring, of inspectie, het is maar hoe je het wil noemen, kreeg ik een compliment over de staat waarin mijn Honda Phantom zich bevind. Het trouwe beestje is ondertussen alweer zeventien jaar oud! Ik heb meerdere keren erover nagedacht om een nieuwe motor te kopen. Ik ga nu eenmaal graag op pad in Thailand op twee wielen. Naar plaatsen waar geen tot weinig openbaar vervoer komt om het echte oude Thailand nog te kunnen ervaren. Misschien dat ik in de toekomst voor de laatste keer nog een nieuwe motor koop.
Met de oude trouwe Honda Phantom weer in een goede conditie moesten we gisteren onze rugzakken voor de komende 29 dagen inpakken. Ik moet er zelf ook om lachen maar na 21 november gaan we samen de rest van deze overwintering op reis met de koffers!
‘Wat is me in hemelsnaam overkomen?’
‘Is het de leeftijd?’
‘Ben ik gewend geraakt aan luxe?’
‘Of is het wat anders?’
‘Ik weet het echt niet!’
Zoals verwacht bij het ophalen van de rugzakken was gisteren ook het wegbrengen van de koffers een probleem. De onvriendelijke Schot bleef maar klagen dat hij geen rotzooi van een ander op zijn zolder wilde opslaan. Ik heb het er maar bij gelaten want de kapster is ziek en ik weet voor de volle honderd procent zeker dat het haar huis is. Hij is zelfs niet de eigenaar van het zand dat op de stoep is gewaaid.
Toch zat het me gisterenavond dwars want ik wil ook niet dat de kapster problemen met haar vriend krijgt. Ik hoop dat de soep niet zo heet wordt gegeten als die wordt opgediend. En anders? Dan moet ik een andere oplossing vinden voor 15 januari.
De afgelopen dagen heb ik de wekker op half zeven gehad maar sinds deze ochtend heb ik de wekker weer op zes uur gezet. Ik ga de komende dagen tijdens de motortocht weer vroeg opstaan omdat het rijden in de vroege ochtend zeer aangenaam is. Ik roep Lyka gewoon wat later zodat ze ook een uur de tijd heeft om zich voor te bereiden op ons vertrek.

En er is nog wat te vieren ook! Ons “Koperen Huwelijk”, we zijn vandaag twaalf en een half jaar getrouwd. Wie had dat ooit van zo’n verstokte vrijgezel als mijn persoon gedacht?
Het inpakken van de rugzakken ging gisterenochtend prima maar je hebt toch nog steeds altijd meer bij je dan je hoopt. Lyka is goed op dreef met het binden van de elastieken spinnen en nog voordat ik door de receptie ben uitgeboekt zitten de beide rugzakken vast op de pakkendrager achter de buddyseat. Restanten verdwijnen in de zadeltassen en zelfs dan hebben we nog een stevige tas over en mijn zeegras hoed moet ook nog onder het elastiek worden verankerd!
Ik wil op de motor altijd zo snel als mogelijk en zo vroeg in de ochtend als mogelijk Pattaya verlaten. Het verkeer in “de stad van de zonden” is altijd bijzonder gevaarlijk. De Thai rijden als gekken maar de buitenlanders die zich als Thai gaan gedragen in het verkeer zijn nog veel gekker. Gespierde anabolen bonken met vierkante meters tatoeages, omhangen met kilo’s (nep)goud en een gezichtsuitdrukking van een demon. Ze maken op mij weinig indruk maar ik wil ze ook niet uitlokken. De tank wordt voor 260 baht (€ 7,14) volgegooid en een stukje verderop voel ik dat het verse levenswater voor mijn oude machine de carburateur heeft bereikt. Ik zit wat meer pit in de gashendel en de motor loopt wat minder bokkig.
Bij de eerste 7-11 voorbij de “Siam Country Club” eten we ons gebruikelijke ontbijt van tosti’s en een dubbele varkensburger met kaas. Het vult maar ik vraag me af of het voldoende is tot de lunch. Afgelopen nacht ben ik wakker geworden omdat mijn maag knorde. Ik werd wakker met een enorme trek.
Dat is bewust! Ik ben al een tijd geleden veel minder gaan eten. Om eerlijk te zijn loop ik altijd rond met trek maar ik geef me niet over aan alle verleidingen waaraan ik wordt blootgesteld. Het eten van, heel af en toe, een snack of een ijsje geeft veel voldoening. Ik ben ondertussen, hoewel ik nog steeds van mijn dagelijkse biertjes geniet, al acht kilo afgevallen en het voelt goed. Ik heb misschien wat minder kracht in mijn benen en bovenlichaam maar dat is niet ongewoon wanneer je ouder wordt.
Een uur later stoppen we weer langs de weg in de schaduw en deze keer is het een pauze om onze konten wat rust te geven. Het zitten op een motorzadel is andere koek dan zitten op een stoel. Het rijden op de motor in Thailand gaat me in ieder geval goed af. Het is net of ik nooit een pauze heb gehad. Motorrijden verleer je nooit.
De motor reageert goed en ze stuurt en rolt prima door de bochten. Het blijft wel goed opletten want de overdadige regen van de afgelopen weken heeft veel zand op het asfalt en beton van de wegen gespoeld. Even iets te strak remmen en ligt zo op je snufferd. Wat me wel tegenvalt is het gebruik van de koppeling. In minder dan een uur rijden heb ik kramp in mijn vingers en dat is echt geen pretje. Ik wrijf wat met mijn linker hand over mijn dijbeen om zo de krampen van mijn ongemak wat weg te masseren. Het lijkt te helpen en het geeft me ook enige verlichting.
Een van de mooiste dingen van een motortocht door Thailand is de lunch in een tentje langs de weg. Je weet nooit wat je wachten staat maar je bent er wel van verzekerd dat je altijd authentiek Thais eten op je bordje krijgt. En ook de mensen zijn altijd even vriendelijk en authentiek. Hier is het nog echt het “Thailand van de glimlach”!
We hoeven niet lang na te denken over wat we de eerste keer langs de weg willen eten. De vertrouwde “Pad Krapow Moo” met een omelet. En het is lekker! We maken grapjes met de Thai om ons heen en zij zijn zo trots als een pauw dat ze een buitenlander in huis hebben. Hier zal nog wel lang over worden gesproken. Bij het afrekenen verschijnt er ook een glimlach op onze gezichten. 100 baht (€ 2,75) voor twee bordjes en twee bekers (drink)water met ijs.
De kilometers rollen onder ons door en rond half drie hebben we ongeveer 230 kilometer gereden. We staan mooi op tijd voor het “The Residence Prachinburi”. Het is geen echt hotel maar een gedeelte van een appartementengebouw dat als hotel is ingericht. Voor de € 16,73 per nacht kunnen we niet klagen. De kamer is schoon en op de vierde verdieping, met een klein balkon om vanavond lekker te lezen en een biertje te drinken.
Alleen het bed is zo hard als een plank en buiten resoneert er een elektrisch apparaat. Ik hoop niet dat het de pomp van onze airconditioning is want anders zou die vannacht zo maar uitgeschakeld moeten worden. Een nacht in de tropische warmte zonder enige verkoeling is niet wenselijk. Elke nacht slapen op een andere plaats in een ander bed en omgeving is ook wennen!
Met een sodawater van de 7-11 en het restant van de koffie in mijn Japan drinkbeker begin ik aan dit verhaal. Het eerste verhaal van deze tocht op de motor naar het noordoosten van Thailand. Het schrijven loopt vanaf het begin goed en dat geeft me dan ook weer hoop dat veel van de meegezeulde stress uit Nederland lijkt verdwenen.
Om precies 17:00:00 accepteert de kassa in de 7-11 de streepjescode van het pak met drie grote flessen Beer Leo. Ook dit is het moderne Thailand, betutteling met ongetwijfeld de beste bedoelingen. Ik neem plaats op het balkon en luister naar rockmuziek uit de begin jaren zeventig. Maar niet voor lang. Mijn Kobo e-reader komt tevoorschijn en ik verdwijn in de wereld van commissaris "De Cock, met Cee-Ooo-Cee-Kaa".
We zitten in een buitengebied van Prachinburi dat ergens halverwege tussen een industrieterrein en een buitenwijk zweeft. Na een korte wandeling rond het hotel kom ik al snel tot de conclusie dat er geen fatsoenlijke restaurants in de buurt te vinden zijn. Dus moeten we gaan rijden in het donker of gebruik maken van de room service van het hotel?
Het wordt het laatste! Aan de balie het een en ander besteld en nadat het op de kamer is afgeleverd komen we tot de conclusie dat het eten lekker en goed is maar dat de Thaise noedels met garnalen zijn vervangen door gebakken rijst met garnalen. Het is niet anders en het is ook nutteloos om er over te klagen. We eten wat de pot schaft.
Nu nog wat lezen en dan slapen, morgen hebben we een lastige rit langs een drukke snelweg naar een gehucht ten zuidwesten van Nakhon Ratchasima (Khorat).