Thailand: Zeventien jaar oud

Prachinburi (The Residence Prachinburi) 408), woensdag 23 oktober 2024

Afgelopen maandag heb ik mijn motor weer bij Paul opgehaald en alles in orde gemaakt. Veel was er niet nodig om weer rijklaar te worden gemaakt. Een nieuwe accu, een kleine reparatie aan een afgebroken bout van een voetsteun, de ketting wat strakker zetten en een stevige wasbeurt.
Hierna moest ik een wat moeilijkere actie ondernemen want het was weer tijd voor een nieuwe verzekering en een jaar wegenbelasting. Er rijden in Thailand hele kudde’s rond zonder verzekering en wegenbelasting, en zelfs zonder rijbewijs, maar ik moet dat iedere buitenlander ten zeerste afraden want het kleinste voorval kan tot astronomische kosten, en zelfs gevangenisstraf, leiden.
Tijdens de keuring, of inspectie, het is maar hoe je het wil noemen, kreeg ik een compliment over de staat waarin mijn Honda Phantom zich bevind. Het trouwe beestje is ondertussen alweer zeventien jaar oud! Ik heb meerdere keren erover nagedacht om een nieuwe motor te kopen. Ik ga nu eenmaal graag op pad in Thailand op twee wielen. Naar plaatsen waar geen tot weinig openbaar vervoer komt om het echte oude Thailand nog te kunnen ervaren. Misschien dat ik in de toekomst voor de laatste keer nog een nieuwe motor koop.
Met de oude trouwe Honda Phantom weer in een goede conditie moesten we gisteren onze rugzakken voor de komende 29 dagen inpakken. Ik moet er zelf ook om lachen maar na 21 november gaan we samen de rest van deze overwintering op reis met de koffers!
‘Wat is me in hemelsnaam overkomen?’
‘Is het de leeftijd?’
‘Ben ik gewend geraakt aan luxe?’
‘Of is het wat anders?’
‘Ik weet het echt niet!’
Zoals verwacht bij het ophalen van de rugzakken was gisteren ook het wegbrengen van de koffers een probleem. De onvriendelijke Schot bleef maar klagen dat hij geen rotzooi van een ander op zijn zolder wilde opslaan. Ik heb het er maar bij gelaten want de kapster is ziek en ik weet voor de volle honderd procent zeker dat het haar huis is. Hij is zelfs niet de eigenaar van het zand dat op de stoep is gewaaid.
Toch zat het me gisterenavond dwars want ik wil ook niet dat de kapster problemen met haar vriend krijgt. Ik hoop dat de soep niet zo heet wordt gegeten als die wordt opgediend. En anders? Dan moet ik een andere oplossing vinden voor 15 januari.
De afgelopen dagen heb ik de wekker op half zeven gehad maar sinds deze ochtend heb ik de wekker weer op zes uur gezet. Ik ga de komende dagen tijdens de motortocht weer vroeg opstaan omdat het rijden in de vroege ochtend zeer aangenaam is. Ik roep Lyka gewoon wat later zodat ze ook een uur de tijd heeft om zich voor te bereiden op ons vertrek.

En er is nog wat te vieren ook! Ons “Koperen Huwelijk”, we zijn vandaag twaalf en een half jaar getrouwd. Wie had dat ooit van zo’n verstokte vrijgezel als mijn persoon gedacht?
Het inpakken van de rugzakken ging gisterenochtend prima maar je hebt toch nog steeds altijd meer bij je dan je hoopt. Lyka is goed op dreef met het binden van de elastieken spinnen en nog voordat ik door de receptie ben uitgeboekt zitten de beide rugzakken vast op de pakkendrager achter de buddyseat. Restanten verdwijnen in de zadeltassen en zelfs dan hebben we nog een stevige tas over en mijn zeegras hoed moet ook nog onder het elastiek worden verankerd!
Ik wil op de motor altijd zo snel als mogelijk en zo vroeg in de ochtend als mogelijk Pattaya verlaten. Het verkeer in “de stad van de zonden” is altijd bijzonder gevaarlijk. De Thai rijden als gekken maar de buitenlanders die zich als Thai gaan gedragen in het verkeer zijn nog veel gekker. Gespierde anabolen bonken met vierkante meters tatoeages, omhangen met kilo’s (nep)goud en een gezichtsuitdrukking van een demon. Ze maken op mij weinig indruk maar ik wil ze ook niet uitlokken. De tank wordt voor 260 baht (€ 7,14) volgegooid en een stukje verderop voel ik dat het verse levenswater voor mijn oude machine de carburateur heeft bereikt. Ik zit wat meer pit in de gashendel en de motor loopt wat minder bokkig.
Bij de eerste 7-11 voorbij de “Siam Country Club” eten we ons gebruikelijke ontbijt van tosti’s en een dubbele varkensburger met kaas. Het vult maar ik vraag me af of het voldoende is tot de lunch. Afgelopen nacht ben ik wakker geworden omdat mijn maag knorde. Ik werd wakker met een enorme trek.
Dat is bewust! Ik ben al een tijd geleden veel minder gaan eten. Om eerlijk te zijn loop ik altijd rond met trek maar ik geef me niet over aan alle verleidingen waaraan ik wordt blootgesteld. Het eten van, heel af en toe, een snack of een ijsje geeft veel voldoening. Ik ben ondertussen, hoewel ik nog steeds van mijn dagelijkse biertjes geniet, al acht kilo afgevallen en het voelt goed. Ik heb misschien wat minder kracht in mijn benen en bovenlichaam maar dat is niet ongewoon wanneer je ouder wordt.
Een uur later stoppen we weer langs de weg in de schaduw en deze keer is het een pauze om onze konten wat rust te geven. Het zitten op een motorzadel is andere koek dan zitten op een stoel. Het rijden op de motor in Thailand gaat me in ieder geval goed af. Het is net of ik nooit een pauze heb gehad. Motorrijden verleer je nooit.
De motor reageert goed en ze stuurt en rolt prima door de bochten. Het blijft wel goed opletten want de overdadige regen van de afgelopen weken heeft veel zand op het asfalt en beton van de wegen gespoeld. Even iets te strak remmen en ligt zo op je snufferd. Wat me wel tegenvalt is het gebruik van de koppeling. In minder dan een uur rijden heb ik kramp in mijn vingers en dat is echt geen pretje. Ik wrijf wat met mijn linker hand over mijn dijbeen om zo de krampen van mijn ongemak wat weg te masseren. Het lijkt te helpen en het geeft me ook enige verlichting.
Een van de mooiste dingen van een motortocht door Thailand is de lunch in een tentje langs de weg. Je weet nooit wat je wachten staat maar je bent er wel van verzekerd dat je altijd authentiek Thais eten op je bordje krijgt. En ook de mensen zijn altijd even vriendelijk en authentiek. Hier is het nog echt het “Thailand van de glimlach”!
We hoeven niet lang na te denken over wat we de eerste keer langs de weg willen eten. De vertrouwde “Pad Krapow Moo” met een omelet. En het is lekker! We maken grapjes met de Thai om ons heen en zij zijn zo trots als een pauw dat ze een buitenlander in huis hebben. Hier zal nog wel lang over worden gesproken. Bij het afrekenen verschijnt er ook een glimlach op onze gezichten. 100 baht (€ 2,75) voor twee bordjes en twee bekers (drink)water met ijs.
De kilometers rollen onder ons door en rond half drie hebben we ongeveer 230 kilometer gereden. We staan mooi op tijd voor het “The Residence Prachinburi”. Het is geen echt hotel maar een gedeelte van een appartementengebouw dat als hotel is ingericht. Voor de € 16,73 per nacht kunnen we niet klagen. De kamer is schoon en op de vierde verdieping, met een klein balkon om vanavond lekker te lezen en een biertje te drinken.
Alleen het bed is zo hard als een plank en buiten resoneert er een elektrisch apparaat. Ik hoop niet dat het de pomp van onze airconditioning is want anders zou die vannacht zo maar uitgeschakeld moeten worden. Een nacht in de tropische warmte zonder enige verkoeling is niet wenselijk. Elke nacht slapen op een andere plaats in een ander bed en omgeving is ook wennen!
Met een sodawater van de 7-11 en het restant van de koffie in mijn Japan drinkbeker begin ik aan dit verhaal. Het eerste verhaal van deze tocht op de motor naar het noordoosten van Thailand. Het schrijven loopt vanaf het begin goed en dat geeft me dan ook weer hoop dat veel van de meegezeulde stress uit Nederland lijkt verdwenen.
Om precies 17:00:00 accepteert de kassa in de 7-11 de streepjescode van het pak met drie grote flessen Beer Leo. Ook dit is het moderne Thailand, betutteling met ongetwijfeld de beste bedoelingen. Ik neem plaats op het balkon en luister naar rockmuziek uit de begin jaren zeventig. Maar niet voor lang. Mijn Kobo e-reader komt tevoorschijn en ik verdwijn in de wereld van commissaris "De Cock, met Cee-Ooo-Cee-Kaa".
We zitten in een buitengebied van Prachinburi dat ergens halverwege tussen een industrieterrein en een buitenwijk zweeft. Na een korte wandeling rond het hotel kom ik al snel tot de conclusie dat er geen fatsoenlijke restaurants in de buurt te vinden zijn. Dus moeten we gaan rijden in het donker of gebruik maken van de room service van het hotel?
Het wordt het laatste! Aan de balie het een en ander besteld en nadat het op de kamer is afgeleverd komen we tot de conclusie dat het eten lekker en goed is maar dat de Thaise noedels met garnalen zijn vervangen door gebakken rijst met garnalen. Het is niet anders en het is ook nutteloos om er over te klagen. We eten wat de pot schaft.
Nu nog wat lezen en dan slapen, morgen hebben we een lastige rit langs een drukke snelweg naar een gehucht ten zuidwesten van Nakhon Ratchasima (Khorat).

Thailand: Elke dag regen

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 506), zondag 20 oktober 2024

We zijn nu ruim twee weken in Thailand en hebben elke dag regen gezien. Wel in verschillende gradaties van overstromingen door de straten van Pattaya tot een druilerige middag. Van midden in de nacht tot midden op de dag. Ook dat is Thailand aan het einde van de regentijd.
Het mag vreemd klinken maar op de eerste ochtend in Pattaya zag ik de weersverwachting en die was voor de komende veertien dagen allemaal kans op regen. Hoe vaak heb ik meegemaakt dat de weerman het veertien dagen op rij bij het rechte eind had in Nederland.
Ik durf met zekerheid te zeggen: ‘Nooit!’
Het is me deze reis zwaar gevallen om me aan de nieuwe omstandigheden en omgeving aan te passen. Ik voel me na bijna drie weken nog steeds niet op mijn gemak en ik voel me ook nog niet op mijn plaats. Er zit nog veel te veel stress onder mijn huid van de problemen waar ik het afgelopen half jaar aan de Omhoeken mee geworsteld heb. Een dode buur is beter dan een verre vriend. Af en toe nemen de negatieve gedachten en gevoelens af maar dan komen ze terug als een brullende storm. Ik heb vaak het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta. Dat kan tegen me werken want ik heb ook een historie met depressies. Er zijn nu zelfs lichamelijke ongemakken die te herleiden zijn aan de enorme hoeveelheid stress waar ik aan heb blootgestaan. Laten we maar hopen dat ze snel weer verdwijnen.
Die dagelijkse regenval helpt in ieder geval niet! Die regen weerhoud ons er in ieder geval niet van om elke dag voor onze lunch en avondeten op pad te gaan. Wel beschermt door een paraplu!
Tijdens een van de eerste dagen van ons verblijf in Pattaya ben ik op zoek gegaan naar een elektrisch pannetje waarin we een eitje en een worstje kunnen bakken. Dat is me de vorige reis goed bevallen tijdens ons verblijf in de Filipijnen! Voor acht euro ben ik spekkoper en we hebben enkele keren per week genoten van de vers gebakken eitjes op een sneetje bruin brood. Ik moet nog elke keer lachen wanneer ik naar Lyka sta te kijken met de spatel in haar hand gebogen over het kleine pannetje op het balkon.
Maar ook het sneetje witbrood met een plakje oude kaas is ’s morgens niet te versmaden. We proberen het onderweg zoveel mogelijk als thuis te maken. Totdat de kaas op is!
Het eerste wat ik ’s morgens doe is natuurlijk koffie zetten! De kleine roze opvouwbare waterkoker doet zijn werk uitstekend. Samen met het opvouwbare siliconen koffiefilter is het een fantastische onbreekbare combinatie waar we de komende tijd veel plezier aan gaan beleven.
Het schrijven van mijn verhalen ging de eerste dagen bijzonder slecht. Ik was er gewoon niet met mijn hoofd bij. De juiste woorden konden niet worden gevonden en mijn gevoelens gingen heen en weer als de slinger onder een klok. Op die weinige momenten dat het wel liep bleef ik schrijven tot mijn gedachten, herinneringen en woorden als een plas water opdroogden.
Gelukkig waren er de warme momenten zoals de ontmoetingen met Albert-Jan en mijn neefje uit Nederland. Het is altijd gezellig om vrienden uit Nederland te ontmoeten in den verre. Een drankje bij de “Café Racer” of de cheap-Charlie Bar “Katesiree”. En natuurlijk met elkaar een hapje te eten bij de “Captain’s Bar”.
Als er een ding is waar Thailand, en Pattaya, bekend om staan dan is het de kwaliteit van het eten. Elke maaltijd is een feest, of het nu Thais, Japans, Koreaans, Chinees, vegetarisch of Westers voedsel is. Wanneer je problemen hebt met Aziatisch eten dan kun je altijd nog terecht bij de eindeloze optocht van Amerikaanse fastfood ketens.
Aan het einde van de middag drink ik nog steeds graag een koud biertje, of ik alleen ben of in gezelschap maakt me niets uit! Zolang ze mij goed blijven smaken zal ik dat niet snel opgeven. Of het een biertje op het balkon is met een boek erbij of in het “Nikom Court” met zicht op de Henkies in Soi Bhua Khao ze smaken me altijd goed. Het zijn er niet meer zo veel als jaren geleden want dat kan ik niet meer verdragen.
Af en toe drinken we er een paar in de “Café Racer”, wanneer het happy hour nog steeds in volle gang is. Na het eten zijn we vaak al voor negen uur weer op de kamer en rond tien uur onder de dekens. We zijn namelijk niet op vakantie maar op reis. Over drie dagen gaan we weer een keer met de motor een lange rondreis maken. Het is spannend maar ik weet bijna zeker dat het weer een mooie twintig dagen, en nachten, gaan worden.
Laten we wel hopen dat het droog zal blijven? De dreigende wolken en de neerdalende regen naast elkaar! Een Bijbelse zondvloed.

Thailand: Regelmaat

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 506), zondag 6 oktober 2024

Ik weet niet of het door mijn leeftijd komt maar ik hou steeds meer van regelmaat in mijn leven. Die regelmaat begint ’s morgens wanneer, ook op reis in den verre, om zes uur het alarm afgaat. Eerst naar het toilet, dan de stekker van de gisteren al gevulde waterkoker in het stopcontact, mijn medicijnen voor de diabetes met enkele slokken water naar binnen, mijn MacBook opstarten, kokend water opschenken, mijn email bekijken en eventueel reageren, een tweede keer kokend water opschenken, Facebook bekijken, een ijsklont in de kokend hete koffie en de dop op mijn Japanse Starbucks drinkbeker draaien, de eerste slok koffie van de dag, mijn financiën bekijken, een verhaal dat ik schrijf controleren en verbeteren, de dag is weer begonnen.
Het zijn de dagelijkse rituelen die mij regelmaat in mijn leven geven. Waarom ik het zo doe is voor mij ook een groot raadsel maar ik hou er nu eenmaal van om op gepaste tijden dezelfde handelingen te verrichten. Het geeft me zekerheid en ook innerlijke rust. Lyka ligt nog achter me op het bed heerlijk te slapen. Ook zij heeft haar eigen regelmaat die niet altijd met mijn regelmaat gelijk in de pas loopt. Het is voor mij de regelmaat dat wij samen niet regelmatig hetzelfde doen en willen.
Na het eten van de tosti’s, de hardgekookte eieren en wat happen van de dubbele varkensburger is het voor mij tijd voor mijn ochtendwandeling. Ik vind het heerlijk om te wandelen in de relatieve koelte van de ochtend maar belangrijker is de rust van de vroege ochtend in de stad die tot de kleine uurtjes feest heeft gevierd.
In “Soi Bongkhot” zijn er nog enkele openlucht restaurants open waar afterparty's bezig zijn. De bas dreunt onafgebroken en voelt als lichte stompen in mijn maag. Tafel naast tafel omringt door jongeren die zo blauw als een tientje ’s morgens om negen uur Thaise whisky zitten te drinken of hun leven ervan af hangt. Zonder zorgen en geen wolkje aan de lucht.
Ik stap rustig verder richting “Pattaya Thai” en verbaas me over de verdwaalde eenzame blanke buitenlanders die op dit vroege tijdstip al in een lege bar achter grote flessen bier zitten, al dan niet vergezeld van een bierpul gevuld met ijsklonten. Zelf drink ik ook graag bier maar het gebeurt maar heel zelden dat ik voor drie uur ’s middags achter een koude klets zit.
Een stukje verder staat een oude vrouw Thaise ontbijtjes te bakken in een van sloophout opgetrokken keet. Ze gooit de ingrediënten in de enorme wok die tot ongekende hitte is opgestookt. De gasbrander blaast de helder blauwe vlammen die de buitenkant van de wok likken. Voor haar stalletje staan enkele motorfietsen van GRAB bestuurders op de bestellingen te wachten. Mijn adem wordt afgesneden door de dampen van de chilipepers en knoflook. Dit werkt net zo goed als de traangas granaten van de Mobiele Eenheid.
We slaan rechts af richting “Beach Road” en het eerste dat opvalt is het toch wel erg drukke verkeer op dit vroege tijdstip. Het is verkeer dat centraal Pattaya verlaat, dat is ook opvallend. Het verkeer in Pattaya is sowieso verschrikkelijk. Dat is dan ook de reden dat ik mijn motor bijna nooit meer gebruik in Pattaya. En wanneer wij over een tijdje vertrekken voor onze tocht op de motor naar het noorden dan verlaten we al voor zeven uur ’s morgens de drukte van deze stad om de drukte voor te zijn.
Het oversteken van “Second Road” is altijd een linke bezigheid! Het verkeer komt van drie kanten en zeer weinig tot geen motorrijder houdt zich aan de verkeersregels en/of de verkeerslichten. Daarnaast hebben de Thaise automobilisten hun eigen interpretatie van het gele verkeerslicht. In Thailand betekend een geel verkeerslicht: “Snel gas geven dan hoeven we niet zo lang in de zon te wachten voor het rode licht!” Tenzij er een politieagent met zijn bonnenblok op wacht staat. Een klein stukje verder begroet ik een paar motorbike-taxi’s die na enkele dagen gewend zijn aan mijn vroege verschijning.
Een ruime tweehonderd meter verder kom ik bij het eerste rustpunt van mijn ochtendwandeling. Op een rand van de stoep voor de 7-11 geniet ik van de stilte om mij heen en mijn eerste flesje sodawater. Ik controleer mijn email nog een keer en ook de financiën aan het thuisfront worden gecontroleerd. Dan ben ik klaar met mijn communicator. Het is sinds onze aankomst in Thailand geen telefoon meer omdat ik er niet meer mee kan bellen. Op reis koop ik alleen simkaarten met data omdat ik geen behoefte heb aan telefoongesprekken in het buitenland. Alle communicatie gaat per email of Whatsapp! Vandaar dat het sinds enkele dagen de communicator is geworden.
Mijn flesje water is leeg en ik knijp mijn handen tot een stevige vuist. De weerstand in de gewrichten en weefsels van mijn hand geeft aan of de waterhuishouding in mijn lichaam goed is. De drie koppen koffie die ik ’s morgens drink zijn erg lekker maar niet zo goed voor de waterhuishouding. Koffie is namelijk volgens hele volksstammen vochtafdrijvend en daarom drink ik vaak ook een flesje water wanneer ik ’s morgens koffie drink. Mijn gewrichten en weefsel voelen wat stroef en stijf aan dus moet ik vandaag een extra flesje water tot me nemen.
Ik steek de zo goed als verlaten “Beach Road” over en verbaas me over de leegte van het voetpad waarover ik naar het begin van “Beach Road” ga wandelen. Het is pas zes oktober en het zo naar uitgekeken “High Season” moet nog beginnen maar ik moet ook eerlijk bekennen dat ik het maar zelden zo rustig heb gezien in Pattaya, in welk seizoen dan ook. Het begint er op te lijken dat zelfs de vaste bewoners deze stad na de Covid-19 samenzwering voorgoed hebben verlaten. Dat het ook hier in Pattaya steeds duurder wordt ik zeker een van de oorzaken. Je pensioen is ergens anders in Thailand soms wel anderhalf keer zoveel waard. Dan maar zonder zee en strand.
Op het punt waar “South Pattaya Road” zich aan de “Beach Road” verbind maak ik een selfie met het lege strand op de achtergrond. Ook zo’n vreemde regel van de ambtenaren op het gemeentehuis? Er mogen geen parasols en strandstoelen meer dichtbij de branding staan. Die ruimte is nu voor toeristen vrijgehouden zodat de toeristen die zich levendig willen verbranden in de felle tropenzon genoeg plaats hebben. Het zal zeker zijn ingesteld met de beste bedoelingen maar uiteindelijk zijn er alleen maar slachtoffers. De toeristen èn de strandstoel verhuurders zijn er allemaal niet zo heel blij mee.
Ik slenter door naar het einde, of beter gezegd het begin, van Beach Road en begroet andere wandelaars die ik na enkele ochtendwandelingen herken. Ook zij zijn mensen van regelmaat omdat ik ze elke ochtend ontmoet en begroet. Snel nog een flesje water gekocht bij de 7-11 naast “Gullivers Restaurant” en dan weer even zitten.
Het duurt nooit lang totdat er iemand naast je komt zitten en een gesprek met je aanknoopt. Vaak is het politiek, waar ik niets meer mee heb, of over religie, waar ik nog minder mee heb. Vaak luchtten ze hun hart over vriendinnen en andere onmogelijke zaken die ze zelf hebben meegemaakt. Ik hoor maar zelden verhalen die ik nog niet gehoord of zelf ervaren heb. Na zo’n klaagzang komt er altijd ongeloof in me boven. Wanneer je het hier niet naar je zin hebt, of je haat je leefomgeving, dan vertrek je toch? Ook zijn er mensen die gewoon over van alles en nog wat praten, zoals George, een aardige kerel die ook voor langere tijd op reis is en veel plaatsen wil bezoeken. De kunst is om niet in details te treden en elkaar uit te horen. Hoe oppervlakkiger het gesprek is des te beter is de verstandhouding.
Een warm afscheid van George en terug richting het hotel. Nu de tafels en stoelen voor mijn favoriete 7-11 zijn verdwenen blijf ik op de boulevard lopen waar ik naast “Central” een andere 7-11 heb gevonden waar ik mijn derde flesje sodawater drink. Vanaf hier heb ik drie opties om bij het hotel te komen. De afstanden van de omwegen zullen niet veel van elkaar verschillen maar het zijn wel drie totaal verschillende omgevingen. Het hangt een beetje van de tijd af voor welke optie ik kies. Ruim drie uur na mijn vertrek klop ik op de deur van onze kamer. Ik heb er weer ruim tien kilometer opzitten. Het was een heerlijke ochtendwandeling.
Thailand is hoofdzakelijk rijst, soms rijst noedels of instant noedels en gelukkig ook spaghetti. Ook voor de lunch heb ik een regelmaat waarbij ik de rijst, noedels en spaghetti afwissel, net als de vis, kip en varkensvlees. De gebakken spaghetti met knakworst samen met de gegrilde kipfilet en de pittige dipsaus zijn winnaars. Het lunchen in het Big C warenhuis is altijd goed en eerlijk geprijsd. Een mooie lunch voor € 2,29.
Met een verpakking “Som Oh”, de grote Aziatische Pomelo, keren we huiswaarts. Dat klinkt vreemd maar ons hotel en de omgeving voelen ècht als een thuis. We zijn heel erg blij dat we in de toekomst hier weer veel tijd kunnen doorbrengen. De middag verloopt rustig en langzaam. Ik snoep van het licht bittere maar toch ook zoete vruchtvlees van de “Som Oh”. Beschrijf mijn gedachten en filosofeer over het verleden en onze toekomst.
Mijn boek komt tevoorschijn en ik lees totdat mijn oogleden zwaar beginnen te worden. Ik knijp mijn ogen een uurtje dicht en geniet van de koele bries uit de airconditioning die zoals altijd op 27 graden staat.
Vijf uur is een richttijd in Thailand omdat vijf uur het tijdstip is dat de 7-11 weer alcohol mag verkopen. Het is vandaag zondag, onze eerste zondag van deze reis, en dat betekend dat we niet uit eten gaan. We blijven heerlijk op de kamer om samen wat bier te drinken en te eten. De vijf grote flessen bier zijn snel gehaald en ze smaken me uitstekend op het balkon in de schaduw en uit de wind. De twee pizza’s van “The Pizza Company” zijn besteld en worden om zeven uur in het hotel bezorgd.
Het weerbericht heeft regen voorspelt maar er is vandaag nog geen druppel gevallen. Gaat dat nog veranderen? Ik denk het wel! De lucht kleurt donker grijs en in de verte zie ik de eerste bliksem de wolken oplichten. Het is nog zo ver weg dat je de donder nog niet kan horen maar dat gaat zeker veranderen. Ik neem mijn kans waar en loop nog een keer naar de 7-11 voor drie grote flessen Beer Leo zodat we vanavond zeker niet te kort hebben.
Ik voel op de terugweg naar het hotel de eerste druppels regen op mijn gezicht en nu is er ook de donder te horen. Het onweer, en het noodweer, komt rap dichterbij. Dat is de regelmaat en de kracht van de natuur die zich niet laat temmen door de Timmermansen van deze tijd met hun belastingen!
De sluizen van de hemel openen zich met een brute kracht die je alleen maar in de tropen kan ervaren. Je kan door de regen niet verder dan een honderd meter van je af kijken. Het is de letterlijke muur van water die op je afkomt en die je omsluit. In de rest van de wereld wordt er gesproken over millimeters neerslag maar in de tropen gaat het over centimeters en decimeters, voor de jongeren onder jullie: een decimeter is tien centimeter. De straten van Pattaya veranderen in wild-water rivieren waar het prima kajakken zou zijn. Maar niet voor de pizza bezorgers! Om half zeven krijg ik een bericht op mijn telefoon dat onze bestelling is geannuleerd wegens het slechte weer en een gebrek aan pizza bezorgers. Da’s niet zo mooi!
Ik ben niet voor een gat te vangen en bestel meteen online dezelfde pizza’s om om acht uur te worden bezorgd. Het gaat prima en binnen enkele seconden heb ik de bevestiging van mijn bestelling weer op het beeldscherm van mijn communicator staan. Buiten heeft het personeel van ons hotel de taak op zich genomen om het verkeer om te leiden want een eindje verderop in Soi Bongkhot staat het water, volgens zeggen, een meter hoog en dat is niet bevorderlijk voor de brommers en personenauto’s.
Om tien voor acht sta ik netjes beneden te wachten op de pizza bezorger wanneer ik op mijn telefoon opnieuw een annulering ontvang voor mijn bestelling. Ik ben meer dan teleurgesteld en ben zelfs een beetje boos over de slechte service. Het is nu weer droog en ook de lucht klaart weer op. Ik snel naar boven en bestel nu voor de derde keer vandaag de twee pizza’s voor de prijs van een. Opnieuw ontvang ik een snelle bevestiging maar deze keer heb ik niet echt de verwachting dat de pizza’s ook daadwerkelijk zullen worden bezorgd.
Dat laatste blijkt een onnodige negatieve gedachte. Om iets voor negen uur verschijnt de pizza bezorger onder aan de lift en wij kunnen eindelijk eten. Zoals elke zondag in Thailand zijn de pizza’s overheerlijk en zeker met een ijskoude fles bier erbij. Waar we ook zijn in Thailand, we proberen de zondag altijd als pizzadag in ere te houden. Ook dat is regelmaat! Net als morgenvroeg de koude pizza punten voor het ontbijt.