Japan: Instant Noedels

Osaka (Cote House) 406), woensdag 21 februari 2024

De titel van mijn weblog is duidelijk! Het is niet elke dag feest wanneer je onderweg bent. We zijn nu voor een keer aanbeland bij de “Troubles” uit de titel. Het is altijd jammer wanneer je tijdens je vakantie van drie weken met slecht weer of ziekte wordt geconfronteerd. Geloof me? Het is ook jammer wanneer je voor een langere tijd op reis bent. Tenslotte is een reis niet anders dan een kralenketting van zelfstandige vakanties aan elkaar geregen. En die laatste vijf letters van het laatste woord van de vorige zin zeggen alles: Regen!

Bij regen heb je drie opties:
1. Bier drinken.
2. Een rustdag met veel schrijven en slapen.
3. Een museum bezoeken.

Vandaag kiezen we voor de laatste optie.
Na een eenvoudig ontbijt van oud witbrood met een gebakken ei en een paar plakjes ham, gecompleteerd met een beker hete koffie, stappen we naar buiten in een wereld die weer een stuk kouder is dan gisteren. Er zit volgens de weervoorspelling de komende dagen slecht weer, met veel regen, in de lucht. Dat zal ons niet stoppen om van ons bezoek aan Japan een succesvol bezoek te maken.
Na een korte wandeling door een lichte motregen naar het Osaka-Namba Station, een korte reis met de Osaka Metro en het laatste stuk met de trein naar Station-Ikeda stappen we de regen in. Nou ja, het is meer een natte, maar tegelijkertijd ook een onaangename, wind in. Direct buiten het station staan de richtingsborden die je naar het “Cupnoodles Museum” leiden. Het is ons meteen duidelijk dat alle mensen die met ons uit de trein zijn gestapt, inclusief een grote groep schoolkinderen met gele hoedjes op, naar het Noedels Museum op weg zijn.
Na enkele honderden meters lopen we, voor de schoolgroep met de gele hoedjes uit, in een stevige pas tegen het “Cupnoodles Museum” aan. Voor het museum staat het standbeeld voor “Momofuku Ando”, een Taiwanese immigrant. Taiwan werd lange bezet door Japan van 17 april 1895 (Meiji kalenderjaar 28) tot 25 oktober 1945 (Shōwa kalenderjaar 20).
Op dit moment besef ik me terdege dat er maar heel weinig uitvinders/ontdekkers zijn van voedingsmiddelen die de wereld zo ingrijpend hebben veranderd. De uitvinding/ontdekking van instant noedels is een van die zeer weinige. Wie eet die snel bereide hartige sliertjes in een smakelijke soep niet?
Lyka richt mijn aandacht op een putdeksel naast het museum. Zelfs de putdeksels zijn versiert met het oorspronkelijke logo van de “Nissin Cup Noodles”.
Zodra we het museum hebben betreden, en de laatste druppels van onze jas af hebben geschud, worden we naar een balie geleid. Het is meteen duidelijk dat de toegang tot het noedels museum gratis is. En dat is altijd fijn, ook aan de andere kant van de wereld. Een gepersonaliseerde verpakking van de wereldberoemde “Nissin Cup Noodles” kost 500 yen (€ 3,10).
Wat een mooi stukje Japanse marketing!
500 yen toegang tot het museum en een gratis gepersonaliseerde verpakking van de wereldberoemde “Nissin Cup Noodles” klinkt heel anders maar is in principe hetzelfde. Denk daar maar eens over na?
In een schuurtje, zoals deze replica van het origineel, achter zijn kleine woning in Osaka-Ikeda werkte “Momofuku Ando” een jaar lang, dag en nacht, totdat hij zijn idee en recept voor een lang houdbare en smakelijke instant ramen-noedels had geperfectioneerd.
Zelfs de inrichting is helemaal zoals in het oorspronkelijke schuurtje. Hier is (wereld)geschiedenis geschreven! Er wordt in 2024 meer dan honderd eenentwintig miljard keer heet water op instant noedels geschonken! Dat zijn nog eens getallen!
Het is allemaal begonnen in 1958 en op vandaag de dag zijn er ontelbare variaties en smaken te koop over de hele wereld.
Zo weet ik zelf nog goed dat ik vijfentwintig jaar geleden voor het eerst in Zuid-Oost Azië in aanraking kwam met het fenomeen instant noedels. Het was in een woord “Fantastisch” te noemen. Snel, goedkoop, smakelijk en overal om je heen eenvoudig te verkrijgen. Iedereen om je heen at ze en zelfs in restaurants stonden ze gewoon op de menukaart.
Na ruim acht maanden in Azië was mijn thuiskomst in Nederland in september 1999 een koude douche. Alles wat de afgelopen maanden zo vanzelfsprekend voor je was is plotsklaps in rook opgegaan. Gelukkig zijn instant noedels in tientallen smaken en variaties nu ook in Nederland te koop. Wij eten ze wekelijks wanneer we in Nederland zijn en met voorkeur de dikke Koreaanse, en vooral de pittige en de zeevruchten, variaties.
Wachtend in de rij totdat we onze gepersonaliseerde verpakking van de wereldberoemde “Nissin Cup Noodles” uit een automaat kunnen kopen passeren verschillende interessante wetenswaardigheden over de instant noedels.
Zo had de Japanse astronaut “Soichi Noguchi” zijn eigen voorraad “Nissin Cup Noodles” bij zich tijdens zijn ruimtereis in 2005 met de Space Shuttle.
De opengewerkte beker “Nissin Cup Noodles” laat duidelijk zien dat er ook over de inhoud is nagedacht. Het grote open reservoir onder de noedels zit er niet voor niets. De zwaardere verzadigde noedels zakken langzaam naar de bodem en drukken de overgebleven vloeistof door de noedels omhoog. Zo ontstaat er een homogene soep en blijven de gevriesdroogde ingrediënten mooi op de bovenkant liggen en worden niet te zacht.
Ik kijk mijn ogen uit naar de kudde bezoekers om ons heen in dit museum. Er moeten duizenden mensen per dag door deze zaal lopen. Dat het “Nissin Cup Noodles” populair is mag duidelijk zijn omdat er bij de automaat waar de bekers, inclusief een tijdelijk plastic deksel voor 500 yen worden verkocht, een groot papier hangt met de mededeling dat het maximum van 3 bekers per persoon streng word gehandhaafd. Verbaasd kijk ik om heen en zie meer dan genoeg volwassenen met maximale drie bekers onder de arm.
Onder begeleiding worden we naar een tafel gebracht waar speciale viltstiften klaar staan, voedselveiligheid is belangrijk, om de beker van een persoonlijke noot te voorzien. Er liggen geplastificeerde vellen met voorbeelden van het eendje dat als logo wordt gebruikt. Er wordt overal aan de tafels serieus gekleurd en getekend. Ons bezoek aan het “Cupnoodles Museum” is tot nu toe zeker een enerverende ervaring.
Wanneer het versieren van de beker klaar is word het tijd is om de beker te laten vullen in de “Cup Noodles Factory”. De schoolkinderen met de gele hoedjes hebben ons ingehaald. Stapje voor stapje schuifelen we naar het vulstation van de “Cup Noodles Factory”.
Als eerste gaan de noedels in de beker. Maar het gaat precies andersom dan je denkt! De beker wordt ondersteboven op de noedels geplaatst waarna de gevulde beker op de bodem wordt gezet.
Eerst wordt het poeder voor de bouillon in de beker geschept. Er zijn de volgende vier smaken: Varken, kip, zeevruchten en groenten. Daarna mag je vijf gevriesdroogde ingrediënten kiezen om de inhoud compleet te maken.
Als laatste wordt de beker nog verpakt in een dun polyester krimpfolie. Dat zit er niet voor de show maar heeft als doel om te voorkomen dat de deksel niet ongewenst loslaat en de kwaliteit van de inhoud achteruit holt of bederft.

Terwijl Lyka het tasje staat op te pompen kijk ik verbaasd naar de tot de laatste zitplaats gevulde tafels om de bekers te kleuren naar je eigen artistieke wensen. De volgende groep schoolklassen is gearriveerd en de kinderen hebben het zichtbaar naar hun zin.
Op weg naar de uitgang worden we langs een opsomming van allerlei wetenswaardigheden en de geschiedenis van de “Nissin Cup Noodles” geleid.
Een interessante wetenswaardigheid is dat er in het begin de “Nissin Cup Noodles” alleen vanuit verkoopauto’s werd verkocht. En het was geen massavoedsel voor de arme bevolking maar een kostbaar luxe product voor de rijkere middenklasse. Wie zou dat vandaag de dag denken nu je voor een euro enkele pakjes instant noedels kan kopen bij elke willekeurige winkelketen in Nederland?
Momofuku Ando was een man met een visie en een groot hart. Hij was ook filantroop en heeft veel van zijn vermogen gedeeld met de arme bevolking van Japan.

Wijze woorden van een groot man en visionair…. Momofuku Ando.

Onze fascinatie voor de Japanse putdeksels begint een obsessie te worden? Nee, niet echt maar de Japanse cultuur is er wel een om lief te hebben. Zonder enige multiculturele vervuiling van buitenaf. Dat laten ze in Japan echt nooit gebeuren!

In de trein zijn we omringt door gelijkdenkende met opgeblazen plastic tasjes van het “Cupnoodles Museum” en ook de schoolkinderen met de gele hoedjes zijn aan boord. Lyka en ik zitten nog na te gloeien en na te genieten van deze leuke informatieve en bijzondere regenachtige ochtend in het museum.
Hoe kun je een zo'n leuke ochtend beter beëindigen dan met een dampende schaal verse ramen noedels in een ondergronds restaurant in de “Namba Walk”? Lyka kiest voor de soep en ik voor de droge versie. Het smaakt nog beter dan het er uitziet!
De rest van de dag brengen we wegens de onophoudelijke regen op de kamer door, nagenietend en de foto's opnieuw bekijkend. Een magnetron maaltijd met Japanse gehaktballen voor twee personen. Het is voldoende, we willen niet teveel eten. Morgen een rustdag? Dat hangt van Pluvius af!

Japan: Een donkere dag in Kobe

Osaka (Cote House) 406), maandag 19 februari 2024

Kobe is in het algemeen bekend van de alles verwoestende aardbeving die op de vroege ochtend van de 17 januari 1995 om 05:46 toesloeg. De aardbeving van Kobe, ook bekend als de “Grote Hanshin-aardbeving”, is een aardbeving die plaatsvond in het zuidelijke gedeelte van de prefectuur Hyogo, Japan. De aardbeving had een kracht van 6,8 op de schaal van Richter.
De zware aardbeving kostte aan ongeveer 6434 mensen het leven (schatting van 22 december 2005). Ongeveer 4600 daarvan waren inwoners van Kobe. Van alle grote steden lag Kobe het dichtst bij het epicentrum. De aardbeving was de ergste in Japan sinds de “Kanto-aardbeving” in 1923, die 140.000 levens eiste. De schade van de aardbeving van Kobe bedroeg ongeveer 82 miljard euro, destijds 2,5% van het bruto binnenlands product van Japan.

De vrede tussen ons is weer getekend en van de wrijving is geen spoor meer te bekennen. Helaas speelt het weer vandaag niet mee. Het is zwaar bewolkt met de mogelijkheid van een enkele regenbui. Dat is niet genoeg om ons binnenkamers te houden.
Om kwart over acht verlaten we het hotel om ons gewoonlijke ontbijt op een reisdag bij de McDonalds’s te nuttigen. Het is vandaag ruim een uur met de trein en we moeten overstappen. Ik blijf verbaasd over de prijzen van het openbaar vervoer in Japan! Een kleine zeven euro voor een enkele reis van ruim een uur in een schone trein. Waarom kan dat niet in het kleine overgereguleerde en onder een deken van regels verstikkend Nederland?
Het rollend materieel van de “Hanshin Electric Railway” is moderner dan dat we tot nu toe in Osaka gezien hebben. De trein is, zoals we ondertussen gewend zijn, brandschoon en comfortabel. We zien het Japanse stedelijke landschap aan ons voorbij trekken en verbazen ons nog steeds over wat we allemaal aan de andere kant van de ruit zien.
De bebouwing is de perfecte mix van moderne gebouwen onderbroken door kleine traditionele Japanse huizen. Die allemaal, zonder enige uitzondering, kleiner zijn dan de Nederlanders zich wensen. Zelf houdt ik er wel van om klein te wonen. Na de jaren in een zes meter caravan, een camper van zes meter en een appartement van een kleine 35 meter willen we eigenlijk niet meer anders! Minder schoon te maken, minder rotzooi opslaan en minder te verwarmen.
Op een zijmuur in een smalle straat buiten het “Sanyo-Tarumi Station” maak ik een foto van deze muurschildering van een vissende kat. Ik wordt helemaal warm vanbinnen door de kleurige wereld van verschil met de asgrijze lucht en wolken boven ons hoofd. Straatkunst als dit maakt het leven in de stad en de omgeving een stuk aangenamer.
We moeten richting het zoute water van de golf van Osaka en dat is moeilijker dan ik heb verwacht. Ze werken in Japan sneller dan “Google Maps” het kan bijhouden! We staan meerdere keren voor afgesloten wegen en bouwterreinen. Denk nu niet dat je in Japan zomaar een afgesloten pad of terrein kan bewandelen. De bewakers zijn zeer beleefd en heel serieus. Ze wijzen je de weg die je wel mag bewandelen met een brede glimlach, zelfs wanneer die weg in de tegenovergestelde richting is.
En dan staan we eindelijk aan de “Straat van Akashi” en kijken naar de “Akashi-Kaikyo brug”! De bijna vier kilometer lange hangbrug is voltooid in 1998 en heeft 4,3 miljard dollar gekost. Dat zijn serieuze kosten maar Japan heeft geen vluchtelingen probleem. Dat is waarschijnlijk de reden dat de infrastructuur overal op orde. Een van de redenen dat we hier zijn is omdat ik deze indrukwekkende brug wilde zien. Ik heb een zwak voor bruggen omdat ze een symbolische verbinding kunnen zijn tussen twee oevers met gevaarlijk diepe wateren er tussen.
Net voorbij de brug ligt het “Maikokoen Treinstation” vanwaar we weer terug kunnen naar het centrum van Kobe. We lopen langs het water door het “Maiko Higashi Seaside Park” en het “Hyogo Prefectural Maiko Park”. Het is februari dus er zijn niet veel mensen op het strand. Het is niet moeilijk om je voor te stellen hoe druk het hier in de zomer kan zijn. In het “Hotel Setre Kobe Maiko” vier sterren hotel kun je overnachten vanaf 35.000 yen (€ 185,-) per nacht. Dat zal in de zomer wel wat meer zijn?
Deze foto mag natuurlijk niet ontbreken in ons album. We moeten zelfs op onze beurt wachten om te kunnen poseren en te fotograferen. Japanse steden zijn groen en vol met parken, stedelijke plannen worden geperfectioneerd voordat ze worden uitgevoerd. Parken om te sporten en te ontspannen. Een groene omgeving is goed voor geest en lichaam. Japanners leven niet voor niets veel langer dan de meeste mensen op deze aardkloot.
Een laatste blik onder de “Akashi-Kaikyo-brug” door over de “Straat van Akashi” voorspeld weinig goeds! De asgrijze wolken zijn aan de horizon neergedaald en in de verte valt er al regen. We laten onze goede humeur niet verpesten door een beetje regen. Altijd zon is mooi maar elk weer heeft zijn eigen voordelen. Zeker wanneer je voor een langere periode op reis bent.
Na een korte rit met de trein naar het “Hyōgo Station” stappen we uit in een stad waar een lichte motregen neerdaalt. Ik heb een lijstje gemaakt van de dingen die we vandaag in Kobe kunnen bezoeken wanneer het weer het ons toestaat.
Als eerste bezoeken we de “Nofukuji tempel”. Een zeer belangrijke Boeddhistische tempel die door veel verschillende keizers van Japan in het verleden regelmatig is bezocht om er te bidden.

Nōfuku-ji (能福寺) is een boeddhistische tempel die volgens de legende in 805 werd gesticht door de monnik Saichō, in Kita Sakasegawa, Hyōgo-ku, Kobe, prefectuur Hyōgo, Japan. Saichō (van de Tendai-sekte) plaatste een standbeeld van Yakushi Nyorai van zijn eigen maak in de tempelzaal en noemde de tempel Nōfuku Gokuku Mitsu-ji.

Deze tempel diende als een taktempel van Kyoto's Shōren-in van de vroege Edo-periode tot het begin van de Meiji-periode.

De Shin-saigoku-bedevaart (een boeddhistische pelgrimsroute in Japan) omvat deze tempel als een van de stops.

Alle overblijfselen van Nōfuku-ji verdwenen en werden nu vervangen door de hoofdzaal van Tsukinowa-eiden, die in 1953 werd gebouwd. Het werd beschadigd tijdens de Grote Hanshin-aardbeving in 1995 en gereconstrueerd in 1997.

Een grote bronzen Boeddha kijkt naar ons wanneer we over de natte granieten stenen het verlaten tempelterrein betreden. Zo’n heiligdom, waar ook de huidige keizer regelmatig komt, midden in de stad mag toch wel bijzonder worden genoemd?
Nu onze agenda voor vandaag stevig is geslonken door het weer, we hebben geen zin om in de regen door parken te zwerven waar we ook nog eens toegang voor moeten betalen, blijven we nog wat langer bij deze speciale tempel in Kobe.
Het loopt al tegen een uur en het wordt tijd voor de lunch. Het is vandaag niet echt koud maar het lopen in de (mot)regen maakt extra hongerig. Goede restaurants, en gezonde Japanse fastfood ketens, zijn nooit ver weg. Het lijkt er op dat half Japan elke dag buiten de deur eet. Japanners wonen veelal in piepkleine appartementen en dan is een grote keuken natuurlijk niet gewenst. Je hebt de weinige ruimte al snel voor iets anders nodig.
De warmte in het restaurant omringt ons als een wollen deken en de kommen Japanse gerechten verwarmen ons vanbinnen. Lyka gaat voor een varkens schnitzel met ei en rundvlees op rijst terwijl voor mij de varkens schnitzel met Japanse kerrie en Miso soep op tafel worden gezet. Voor minder dan elf euro hebben we heerlijk in een restaurant zitten eten!
We komen na het eten niet verder meer dan een wandeling door het “Chinatown” van Kobe en de “Rosse buurt”. Die laatste is toch wel iets dat ik niet zo openlijk in Japan had verwacht. Kobe is natuurlijk een havenstad waar dagelijks zeeschepen aanmeren met een hongerige bemanning die willen gaan passagieren in de stad.
Naast de (gesloten) deuren, met zonder ook maar een uitzondering, staat een grote uitsmijter/beveiliger. Ik heb een vrouw bij me dus de uitsmijter kijkt me afkeurend aan wanneer ik de foto’s van zijn vleeswaren bestudeer. Er zijn duidelijke verschillende gezichten en ik zie er enkele tussen die zeker Thai zijn. Maar ook Koreaanse, Vietnamese en zelfs Afrikaanse meisjes staan op het menu. De foto’s laten weinig aan de fantasie van de aspirant klanten over. Er staan geen prijzen bij! Met een prijs bij de foto zou het zomaar prostitutie kunnen zijn!
De regen wordt zwaarder en gaat over in korte hevige buien waartegen we steeds een schuilplaats moeten vinden. Verder dan het “Bronzen standbeeld van Masasei Kusunoki (Battle of Minato River)” komen we niet meer. Het is tijd om een treinstation te zoeken en terug te gaan naar onze warme hotelkamer in Osaka.
Ondanks het slechte weer hebben we vandaag toch genoten van Kobe. We hebben nog voldoende tijd in Japan voor de boeg. Misschien doen we het bezoek aan Kobe nog een keer over wanneer het weer beter is en de portemonnee weer gevuld. Er zijn problemen in Nederland die onze financiële situatie enorm heeft ondermijnd. Onbetrouwbare buren en leden van de VvE kunnen jouw leven heel vervelend en onaangenaam maken. Het is als koorddansen met een “Katana” in de hand om de vrede te bewaren!
We gaan door de regen op weg naar het “Ōkurayama” treinstation. Het was ondanks het slechte weer toch een leuke dag vandaag. Vooral de gietijzeren putdeksels in Kobe waren erg mooi. Het zou zo maar een Japanse hobby kunnen zijn: Japan bereizen en het verzamelen van foto’s van Japanse putdeksels!
We zijn vroeger als gewoonlijk terug op de heerlijk warme kamer. Na een hete douche zijn we het koude weer snel vergeten en ontspannen ons op onze eigen manier. Ik sla aan het verwerken van de foto’s van vandaag en het maken van aantekeningen zodat ik ook later onze ervaringen van vandaag kan schrijven
Eten bij “Sazare” is een feest! We sluiten deze koude dag af met een “Okonomiyaki” en een “Yakisoba”. Heerlijk, smakelijk, voedzaam en begeleid door een ijskoud biertje. De regen zal de komende dagen aanhouden dus maken we geen plannen voor morgen. Een dagje ontspannen op de kamer is ook heel aangenaam.