Japan: Steeds grotere cirkels

Osaka (Cote House) 408), zaterdag 3 februari 2024

Goedemorgen Osaka! Na een lange en redelijke nacht in een onverwarmde kamer hebben we weer kunnen genieten van een lage temperatuur en twee elkaar omstrengelende lichamen onder een dik donzen dekbed. Op deze eerste ochtend moet er van alles worden uitgezocht en uitgeprobeerd voordat we op gang zijn gekomen. Het licht in de kleine keuken is nog steeds een raadsel maar de waterkoker werkt naar behoren zodat we al snel aan een dampende beker koffie zitten.
De eerste prijzen die ik op de prijskaartjes in Japan heb gezien gaan door mijn hoofd en ik bereken voorzichtig wat ik verwacht dagelijks voor ons tweeën te besteden. De eerste indrukken kunnen haast niet correct zijn. Het lijkt er in ieder geval op het eerste gezicht op dat Japan zomaar goedkoper dan Nederland zou kunnen zijn. Dan is het zeker een goed idee om Hollandistan voorgoed achter je te laten. Maar het is maar een eerste indruk! De boekhouding liegt niet dus over een paar weken weten we meer. Met een 90 dagen visum bij aankomst zou het zeer aantrekkelijk kunnen zijn om voor een langere tijd in Japan te verblijven.
We gaan vandaag de eerste indrukken maken van de wereldstad Osaka. We wandelen in steeds groter worden cirkels weg van ons hotel voor de komende vier weken. Alles is nieuw en mijn sensoren staan op de hoogste stand ingesteld, ik wil helemaal niets missen. Japan is weer heel iets anders dan vegeteren in de Filipijnen en Thailand. Een putdeksel met de afbeelding van het “Osaka Castle” er op springt meteen in het oog! Op weg naar het ontbijt voor vandaag, bij de MacDonald’s, ontdekken we op een steenworp afstand van ons hotel al enkele kleine restaurants waar we onder de zes euro per persoon kunnen eten. Ik vraag me af of die prijs wel inclusief rijst is maar wetende dat de Japanners eerlijk en oprecht zijn moeten we vanavond toch maar een van die restaurants gaan proberen.
Voor 1.100 Yen (€ 7,38) hebben we twee heerlijke broodjes ei met wat vlees, echt vlees, twee hash browns en twee heerlijke bekers koffie. Dat zijn nu geen prijzen waar we wakker van liggen! Wat ons ook meteen opvalt is dat de lage buitentemperatuur onze eetlust en gezonde trek heeft aangewakkerd. We lopen zelfs na het ontbijt nog met een stevige trek weg van de gouden bogen.
Er is een opdracht van gisteren naar vandaag overgeheveld en er is een nieuwe opdracht bijgekomen. Gisteren zijn we tot de conclusie gekomen dat het toch wel erg koud is in de wind en Lyka een wollen muts nodig heeft. Die is snel gevonden in een enorm warenhuis waar ze zo te zien alles verkopen wat er in Japan en China geproduceerd word. Een mooie muts voor minder dan vijf euro, minder dan 20 cent per dag afschrijving! Een goede investering om niet verkouden of ziek te worden. We kijken onderweg onze ogen uit en een roze gebouw springt er echt uit! Het blijkt een hotel te zijn en binnen zullen de kamers wel allemaal een eigen thema hebben uit de tekenfilm waarop het gebouw is gebaseerd.
We gaan op weg naar een elektronica warenhuis van zeven verdiepingen waar ze hoogstwaarschijnlijk de simkaarten voor toeristen verkopen waar we naar op zoek zijn. In het “Bic Camera” warenhuis zijn de balies van “Rakuten Mobile” snel gevonden. Op mijn telefoon staat een beeldschermfoto van de simkaart waar we naar op zoek zijn. Zodra ik de foto aan een baliemedewerker laat zien ontstaat er spontaan een paniek die ik maar moeilijk kan omschrijven. Zonder een woord te zeggen verlaat de baliemedewerker zijn post terwijl een handvol van zijn collega’s hem verbaasd nakijken. Ik kan alleen maar wachten.
Na enkele minuten verschijnt hij weer met een collega die een mondjevol Engels brabbelt. Dit gaat natuurlijk nergens heen en de taalbarrière is veel hoger dan ik had verwacht. Ik haal mijn iPhone tevoorschijn en laat hem het icoon van “Google Translate” zien. Een brede glimlach onthult een ongelofelijke scheve rij hagelwitte tanden, hij begrijpt meteen wat ik bedoel zonder dat ik een woord heb gezegd. Hij haalt zijn telefoon tevoorschijn en zijn duimen schieten met een ongeëvenaarde snelheid heen en weer over het kleine toetsenbord.
“Deze simkaart voor toeristen is hier niet te verkrijgen! Misschien bij “Rakuten Mobile” in de Namba Walk!”, verschijnt er in het Engels op het beeldscherm van zijn telefoon. Buigen en bedanken en iedereen achter de balies begint terug te buigen als poppen in een kermisattractie. Weer wat geleerd! Maar waar is in hemelsnaam de “Namba Walk”?
De “Namba Walk” is een ondergrondse winkel promenade op een verdieping die tussen de perrons van een metrostation en de begane grond ligt. Ook hier is de winkel van “Rakuten Mobile” snel gevonden maar een toeristen simkaart kunnen ze me niet verkopen. Ze bestaan niet meer of ze zijn niet meer op voorraad? Een diepe zucht en ik zoek naar een oplossing want er mag dan overal gratis wifi zijn maar ik wil niet op pad gaan zonder de zekerheid van Google Maps zodat ik altijd weet waar we ons bevinden.
De medewerker van “Rakuten Mobile” haalt zijn mobiele telefoon tevoorschijn en gaat op zoek naar een toeristen simkaart voor ons. Hij zoekt met Google in het Japans en komt voor mij met een wel zeer opmerkelijke oplossing. Ze verkopen goedkope toeristen simkaarten in “Bic Camera”, het grote elektronica warenhuis dat we eerder hebben bezocht. Er zit dus niets anders op dan terug te gaan naar waar we net vandaan zijn gekomen.
We verlaten de ondergrondse wereld bij de eerste uitgang die zich aanbied. Maar niet voordat ik weer naar de WC ben geweest. En dat bezoek aan een openbaar toilet in Japan is een openbaring die ik me nog lang zal herinneren!
Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat een gratis openbaar toilet in een drukke ondergrondse winkelpromenade in Japan schoner is dan een betaald toilet op een willekeurig treinstation in Nederland?
Ik wil niet eens nadenken over het antwoord omdat ik het al weet. Nederland, Europa is reddeloos verloren door de import van andere culturen met een veel verschillende moraal die snel door de overheid wordt opgedrongen en overgenomen door de oorspronkelijke bevolking. Het “Hunnie en Hullie” syndroom!
Hoe dit kleine Shinto altaar langs de straat er na een week in Nederland uit zou zien wil ik niet eens over nadenken. Dat maakt me depressief!

Op minder dan vijf meter afstand van de balie van “Rakuten Mobile” waar ik een half uur eerder stond wordt ik geholpen door een oudere man die meteen begrijpt wat ik nodig heb. Even later reken ik 4.300 yen af voor een toerist simkaart af voor 30 dagen met 20Gb data. Die 20Gb data zou toch ruim voldoende voor ons moeten zijn tot aan ons vertrek. Ik zeg “ons” omdat Lyka af en toe mijn iPhone gebruikt voor toegang tot het internet.
Nu moet die simkaart nog in mijn telefoon en dan zou het moeten werken. Op de vierde verdieping zit een service balie die me ongetwijfeld zal kunnen helpen met het plaatsen van de simkaart. Met de roltrap omhoog en bij de service balie hebben we weer een ervaring met service met een hoofdletter ’S’! Dit is de service die ik me herinner uit mijn jeugd bij de “Uniek”, en later de “HEMA”, in de Boschstraat in Zaltbommel.
Wanneer ik aan de beurt ben, mijn nummer verschijnt op een grote SONY tv, schuifel ik voorzichtig naar de balie van de man die naar mij wenkt en ik overhandig hem mijn iPhone en het pakje met de simkaart. Hij kijkt verbaasd op. Hij ratelt wat op zijn toetsenbord en wijst daarna op zijn beeldscherm. Er staat in grote letters Y 2.200. Dat is een stevig bedrag voor het plaatsen van een simkaart! Hij beseft dat ook en wil de service dus eigenlijk niet aan mij verlenen. Ik kijk hem enigszins bedroefd aan waarna hij mij zijn simnaald, om de simkaart lade uit mijn iPhone te halen, overhandigd. Zonder een woord te wisselen begrijpen wij elkaar.
Op de kunstleren bankjes waar wij hebben zitten wachten op onze beurt helpt Lyka mij met het verwisselen van de simkaarten en binnen enkele minuten ben ik verbonden met het netwerk van NTT-DoCoMo. alles werkt naar behoren en wij kunnen zeggen dat het weer een heel avontuur was met een goede afloop. De stoel van de medewerker die mij zo goed heeft geholpen is leeg. Ik besluit om nog even te wachten om hem persoonlijk te bedanken. Zodra hij weer in beeld is stap ik op hem af en overhandig hem zijn eigen simnaald met twee handen terwijl ik een buiging maak als teken van dankbaarheid en respect. Hij buigt nog dieper dan mij als teken dat hij zich ervan bewust is dat zijn taak is om de klanten tevreden te stemmen. Wat een heerlijke ervaring!
Alle opdrachten voor vandaag zijn succesvol uitgevoerd en nu moeten de toeristen worden gevoerd met hun eerste èchte Japanse maaltijd. We struinen het Namba district af naar een geschikt restaurant maar het aanbod is overweldigend en in verschillende prijsklassen. Het enige nadeel is dat des te meer mogelijkheden je hebt des te moeilijker de keuze is.
Een middellange rij wachtende Japanners en een foto in het raam overtuigd ons dat dit het restaurant is waar we gaan lunchen. Beef Udon, rundvlees mag duidelijk zijn en Udon is een van de drie meest gegeten noedels in Japan. Elke soort noedels heeft haar eigen toepassing en gerecht. Wanneer er binnen twee krukken aan de bar beschikbaar zijn mogen we samen naar binnen. Bestellen en afrekenen gebeurt aan een automaat die nog het meest op een oude sigarettenautomaat lijkt. Een plaatje van het gerecht op de knop, dat kan niet misgaan!
Eerst geld in de automaat steken en daarna de bestelling indrukken. Een klein kaartje valt in een bakje en dat geef je aan de persoon achter de bar die daarna je bestelling gaat bereiden. Ik zie jullie denken: Hoe zit dat dan met de fooi? Nou, die fooi zit bij de prijs inbegrepen omdat het verlenen van een service aan de klant vanzelfsprekend is en een tevreden klant zeker weer terugkomt!
De drie man sterke keukenbrigade gaat meteen aan de slag en enkele minuten later staan er twee dampende kommen Beef Udon voor onze neus op de bar. En is dat lekker! We slurpen als echte Japanners de glibberige udon noedels naar binnen, afgewisseld met een paar lepels van de bouillon dashi genaamd, naar binnen.
In dit soort Japanse restaurants kom je om te eten en niet om gezellig met anderen of je tafelgenoot te kletsen. Zodra de kom leeg is wordt je geacht te vertrekken om plaats te maken voor de volgende hongerige gast. Daarom is de prijs ook zo laag, € 3,75 voor een heerlijke kom noedels. Een grote omzet bepaald dat iedereen een goede boterham kan verdienen.
Via een omtrekkende beweging gaan we terug richting ons hotel. Het is een drukke en indrukwekkende ochtend geweest in dit bijzondere land. Dat het een bijzonder land is kan je zien aan deze begraafplaats midden tussen de flatgebouwen aan een winkelpromenade. De dood is in het verre oosten heel iets anders dan in het Christendom. De dood is niet eng maar onvermijdelijk, en de dood is niet het einde maar een nieuw begin.

Lyka heeft onderweg nog een kleine trek en een grote reclame van twee visjes op een gietijzeren plaat trekt haar aandacht. Deze visjes van een wafelbeslag zijn gevuld met verschillende vullingen zoals de populaire zoete rode bonen of custard. De “Taiyaki” smaakt haar uitstekend maar niet voor mij, ik hou niet van die zoete rode bonenpasta dus kan zij haar visje helemaal opeten.
Terug op de kamer begin ik meteen met de foto’s en dat zijn enorme aantallen die veel tijd in beslag nemen. Tweehonderd foto’s per dag is geen uitzondering! Naast het schrijven neemt het beoordelen en verwerken van de foto’s uiteindelijk meer tijd in beslag dan het schrijven van de verhalen. Maar wat is een verhaal zonder een foto.
Ik zeg altijd tegen mezelf: ‘Je schrijft geen reisboek maar een artikel voor een tijdschrift!’
Al vroeg in de avond gaan we op stap voor het avondeten. We zijn nog wel erg vermoeid en willen ook vanavond weer vroeg naar bed. Aan de overkant van de straat vallen we neer bij een restaurant met grote posters voor de ramen en dat maakt de keuze een stuk gemakkelijker, ook wanneer je de naam van het gerecht niet kan lezen.
Ook hier gaan we bestellen op de omgebouwde “Sigaretten automaat” en daar komen we deze keer niet zo ver mee. Deze bestelautomaat ondersteunt geen Engels en de foto’s op de poster komen niet overeen met de foto’s op de knoppen van de bestelautomaat. Een oudere vrouw van het restaurant ziet ons stuntelen en schiet ons te hulp. Ik steek mijn wijsvinger op als teken dat ik graag haar attentie wil hebben. Haar ogen volgen mij wanneer ik naar de enorme posters op raam loop en naar de posters met de gerechten wijs die wij graag willen bestellen. Ik steek steeds weer mijn wijsvinger op als teken dat ik van elk gerecht een kom wil bestellen. Buigen en bedanken, wederzijds respect is door alle lagen van de Japanse samenleving verweven. Vriendelijkheid en correctheid kosten niets en brengen bij iedereen een glimlach op hun gezicht
Ik heb zin in iets nieuws en avontuurlijk dus kies ik voor de “Uni en Ikura op rijst”, Lyka kiest een conservatief gerecht van varkensvlees en kip in roerei op rijst. Beide met gefermenteerde groenten zoals we die uit de Koreaanse keuken kennen. De Ikura is ook wel bekend in Nederland, de grote oranje viseitjes worden gebruikt in verschillende gerechten maar vaak ook als garnering.
De “Uni” is een ander verhaal. Het is het vlees van een zee-egel dat vers, dus ongekookt, wordt gegeten. En is het bijzonder? Ja! Hoe smaakt het? Het begint zilt, alsof je een slokje zeewater neemt, daarna komt er een mengeling van vis smaken vrij die eindigt in een licht bittere sensatie. Maar ook de structuur van het vlees is uniek te noemen. Er valt natuurlijk weinig te kauwen aan een eetlepel zachte ronde kleefrijst maar je voelt toch in je mond dat er wat stevigs tussen de rijstkorrels zit. De wrijft met je tong het zachte vlees van de zee-egel tegen je gehemelte uit elkaar. Dat leid dan weer tot een explosie van smaken op je tong. Allemaal heel bijzonder! Zou ik het weer bestellen? Nee, er zijn nog genoeg culinaire juweeltjes te ontdekken in het mooie Japan!
Na het eten gaan we op stap om Osaka bij kunstlicht te bekijken en ook dat is ook weer een zeer indrukwekkende ervaring. Wat elk moment van de dag opvalt in Japan is de stilte die in de stad hangt, hoe schoon de straten zijn zelfs ondanks het ontbreken van openbare vuilnisbakken. De alwetende Nederlandse ambtenaren zouden hier eens op bezoek moeten om te zien wat de toekomst van Hollandistan en de nieuwe Kaapkolonie zou moeten zijn!
De rechtse foto verteld nog een anekdote. Kijk goed? De koude snijdende wind door mijn zeegras zomerhoed is zeer onaangenaam. Daarom heb ik ook snel een wollen muts gekocht om zeker niet verkouden of ziek te worden.
Japan: Elke dag weer een waterval van indrukken!

Japan: Konnichiwa Osaka

Osaka (Cote House) 408), vrijdag 2 februari 2024

Het is moeilijk het exacte punt te bepalen waar ons reisverhaal van gisteren is overgegaan in het reisverhaal voor vandaag. We hebben heel weinig geslapen dus hou ik het maar op het punt dat we het vliegtuig in Manilla hebben verlaten om aan onze vijf en een half uur wachten te beginnen. Het is kwart over drie in de nacht en wij zijn heel erg moe!
We zoeken een plaatsje, met redelijke comfortabele stoelen, in Terminal 1 van het “Ninoy Aquino International Airport”. Een saaie luchthaven in de nacht omdat bijna alles is gesloten. We weten dat koffie je wakker houd maar het is het enige dat ik eigenlijk wil drinken en Lyka kiest voor een cappuccino. Daar zitten we dan! Ik leg de hand aan mijn laatste reisverhaal en Lyka speelt wat op haar telefoon omdat iedere passagier/bezoeker twee uur gratis internet krijgt. Van slapen komt er deze nacht dus helemaal niets.
De minuten kruipen voorbij en wanneer ik te moe ben om te schrijven blijkt dat ik ook te moe ben om te lezen. Ik registreer de woorden op mijn e-reader afzonderlijk maar in mijn hoofd kan ik er geen samenhangende zin of verhaal van maken. Daar stop ik dus ook maar snel mee en sluit mijn ogen. Voor mijn gevoel zit ik te knikkebollen maar volgens mijn horloge is het een aaneengesloten reeks hazenslaapjes.
Zodra de komst van het daglicht de nieuwe dag aankondigt schakelt er ook iets in mijn hoofd om en mijn lichaam voelt meteen anders aan door het bioritme van dag en nacht. Het is al veel onderzocht maar voor mij staat het als een paal boven water dat een menselijk lichaam anders functioneert in het daglicht. Je hebt niet voor niets dag- en nachtmensen. Daarom wil ik ook nog steeds graag een keer naar het hoge noorden om boven de noordpoolcirkel de eeuwige nacht en de eeuwige dag te zien en vooral ook om het te lichamelijk voelen.
We verkassen naar gate 15 en wachten tot er word aangegeven dat onze vlucht hiervandaan gaat vertrekken. Nog tweeënhalf uur wachten! Tijdens het bezoek aan het toilet ontdek ik dat onze vlucht naar gate 7 is verplaatst. Er lijkt geen einde aan aan het wachten te komen. Gelukkig is gate 7 niet al te ver weg maar wij zitten ondertussen al op de derde plaats van deze overstap te wachten.
Zodra het personeel zich laat zien die het aan boord gaan van de passagiers in goede banen moet leiden laat ik er geen gras over groeien. Ik moet er erg vermoeid uitzien want zonder enige moeite te hoeven doen kunnen we ook bij deze laatste etappe op weg naar Osaka als eerste aan boord van de Airbus A321-200. Niet het kleinste vliegtuig maar wel een vliegtuig voor de kortere afstanden zonder een amusement systeem in de stoel voor je. Niet dat dat voor ons wat uitmaakt.
Zodra we onze plaatsen hebben ingenomen probeer ik weer te slapen. Tevergeefs! Lyka kruipt tegen me aan en spint binnen de kortste tijd als een volwassen kat. Fijn voor haar, zij heeft haar slaap heel hard nodig en zoals elke Aziaat krijgt ze die ook heel gemakkelijk. ‘Aziaten kunnen overal en altijd slapen’, dat is mijn persoonlijke ervaring.
Omdat ik de maaltijd gisteren in het vliegtuig heb overgeslagen knort mijn maag als een wild dier. De geurslierten van de opwarmende maaltijden trekken door de cabine en mijn maag begint nog harder te knorren en mijn mond loopt vol met speeksel. Eerst worden de speciaal aangevraagde maaltijden uitgeserveerd en het blijkt dat er heel veel moslims aan boord zijn. Mag ik dat opmerkelijk vinden? Zijn dat allemaal toeristen of zit er ook een groot contingent buitenlandse arbeiders tussen? Ik zal het nooit weten.
Drie stewardessen met de trolleys passeren mij en ik maak meteen Lyka wakker zodat ze enige tijd heeft tussen het ontwaken en het ontbijt. Ontbijt? Jammer, gewoon kip met rijst en varkensvlees met pasta. Het blijken dus populaire gerechten aan boord van Philippine Airlines. Een omelet met een worstje en wat gebakken aardappelen zou lekkerder zijn geweest maar in dit geval komt de oude rugzakartiest weer in mij boven. Je moet nu eenmaal eten wat er voor je neer wordt gezet want je weet nooit wanneer je weer kan eten. Gelukkig smaakt het goed en nadat mijn lege dienblad, en het schattige bento-achtige dienblad, is opgehaald laat ik mijn Toronto koffiebeker tot de rand volgieten met zwarte koffie. Mijn vermoeidheid blijft door mijn geest onderdrukt en de cafeïne helpt daarbij een handje.
Eenmaal boven Japan zien we besneeuwde bergtoppen en op dat moment beseffen we beiden dat we in een heel andere wereld en heel ander klimaat terecht zullen komen. De middagtemperaturen van ruim boven de dertig graden worden omgewisseld voor temperaturen van net boven de tien graden in de middag. Daar zitten dus twintig hele graden Celsius tussen. Schoenen in plaats van sandalen en de fleece, met windjack, in plaats van katoenen shirts met korte mouwen. De korte broek blijft vanzelfsprekend gehandhaafd, ik heb niets anders.
We landen ruim op tijd, of veel te vroeg, het is maar met hoe je het wil noemen, en dat heeft tot gevolg dat onze gate op het “Kansai International Airport”nog niet beschikbaar is. Dus we moeten ruim een half uur wachten voordat de slurf wordt aangekoppeld en de passagiers ons vliegtuig kunnen verlaten.
“Kansai International Airport” is gebouwd op een kunstmatige eiland midden in de “Baai van Osaka” door een Nederlandse baggermaatschappij. Het is het ultieme voorbeeld voor het nieuwe Schiphol op een eiland in de Noordzee! Helaas denkt de politiek hier anders over want de Apenheul in Ter Apel is veel belangrijker. Net als een Noordzee vol met lelijke windturbines.
Eenmaal door de immigratie en de douane, met vier koffers op een trolley, neem ik het zekere voor het onzeker en ga op zoek naar een wereldberoemd Japans toilet. Het rommelt weer in mijn darmen na al dat onregelmatig eten. En ja, het is echt waar, je gaat zitten op een voorverwarmde toiletbril met naast je een schakelpaneel met knoppen die vergezelt gaan met Japanse tekens. Is er angst? Geen enkele! De nood is hoog en er hangt ook een rol toiletpapier dat zo dun is dat je de krant erdoor kunt lezen.
Ik bestudeer uitgebreid de symbolen op de knoppen en kom snel tot de conclusie op welke knop ik moet drukken om mijn anus te laten schoonspoelen. Lachen man! Na een hoop gezoem en mechanische geluiden kietelt een warme waterstraal aan mijn kontgaatje. Dat is wel heel wat anders dan het waterkanon op kamertemperatuur dat we in Thailand gewend zijn! Ik heb gevonden hoe ik de waterstraal moest starten maar hoe laat ik die waterstraal weer stoppen?
Vanzelfsprekend heeft de Japanse bedenker een knop om te stoppen ingebouwd maar ook een timer als fail-safe voor het geval de stroom warm water niet door de gebruiker van het toilet wordt stopgezet. Ik kies voor de laatste optie en blijf gewoon zitten tot het zoemen en de mechanische geluiden opnieuw beginnen als teken dat het spoelprogramma is doorlopen. Het toiletpapier wordt alleen maar gebruikt om de sproeiplaats droog te deppen.
Lyka staat geduldig op me wachten met een gezicht van: Waar blijf je zolang?
Mijn opluchting zal ook zichtbaar zijn geweest want ze zwijgt terwijl we op zoek gaan naar een Pin-Automaat voor onze eerste Japanse bankbiljetten. Er komen zes knisperende briefjes van 10.000 yen uit de gleuf. Later kijk ik wel welke omrekenkoers er is berekend! We hebben nu eenmaal contant geld nodig.
Onze tweede missie na aankomst is een toeristen simkaart voor 30 dagen. In Japan kun je als toerist alleen maar een speciale simkaart voor toeristen kopen. Voor een andere kaart moet je een geregistreerde inwoner zijn van Japan. Dat blijkt moeilijker dan ik had verwacht. Of de specifieke simkaart die ik zoek is niet verkrijgbaar of de simkaart is schreeuwend duur. Zes euro per dag, € 168,- voor onze verblijf in Japan, mag ik met gerust hart erg duur noemen? Onverrichter zaken maar ook een beetje teleurgesteld verlaten we de aankomsthal.
Nu gaan we op weg naar het treinstation vanwaar we naar de stad Osaka moeten zien te komen. Ik heb geen enkel idee welke trein en/of metro we moeten nemen dus de eerste puzzel dient zich aan zodra we in de grote hal vol met machines komen die treinkaartjes uitspugen. Zonder een werkend internet is het zoeken met Google ook uitgesloten. Een groot blauw bord met een witte cirkel met een grote witte “i” er in is internationaal duidelijk, hier is de informatie. Lyka blijft midden in de grote hal van het treinstation met de vier koffers achter.
Ik kijk zoekend en vragend om me heen en een dame buigt en wenkt in mijn richting. Om me heen staan geen andere mensen dus ik neem aan dat het voor mij is. Wanneer ik niet meteen reageer bukt de dame nog een keer en wenkt opnieuw in mijn richting. Schoorvoetend beweeg ik me richting de informatiebalie. Efficiënt als de Japanners bekend staan heb ik binnen enkele minuten twee treinkaartjes voor 970 yen voor de Airport-Express naar het Namba treinstation in Osaka.
Ik neem buigend afscheid van de dame in de wetenschap dat we op het Namba treinstation op zoeken moeten naar de roze metro en dat de korte rit naar het “Sakuragawa metrostation” ons 190 yen per persoon zal kosten. Vanuit de trein zien we het landschap buiten langzaam veranderen. Dit is Japan en de beelden die onze netvliezen raken zijn met geen ander land in de wereld te vergelijken. Japan heeft geen dubbelganger!
Ook in het metrostation van Namba heb ik al snel de benodigde kaartjes naar het “Sakuragawa metrostation” gekocht zei het met enige hulp van een beambte van de metro. Bij het passeren van de poortjes gaat het helaas fout. Door mijn geklungel met de twee koffers ben ik niet snel genoeg om het kaartje aan de achterkant van het poortje uit te nemen waardoor het wordt terug getrokken en ingeslikt door de automaat en wij verbouwereerd achterblijven.
De oplettende verantwoordelijke beambte van de metro ziet de twee toeristen niet voor het eerst stuntelen waarna hij snel in actie komt om ons te helpen. Buigen en even later ligt het ingeslikte kaartje voor de metro weer in mijn handpalm. Nog een keer buigen en verder gaan we. Het is de eerste halte en zodra we de trein hebben verlaten, en voor de lift van uitgang vijf staan, kunnen we opgelucht ademhalen omdat we voor de eerste grote test is Osaka zijn geslaagd.
Met de lift van uitgang 5 omhoog, rechtsaf en meteen weer rechtsaf de onderdoorgang in, aan het einde van de onderdoorgang linksaf en we staan voor het “Cote House”, onze verblijfplaats voor de komende vier weken. We worden opgewacht door een meer dan vriendelijke man die van alles in redelijk Engels aan ons uitlegt dat ook op een informatiekaart staat die we krijgen aangereikt. Onze kamer is knus en gezellig, dat is belangrijk. Misschien krijgen we volgende week een grotere kamer maar zijn het er meteen over eens dat we dit ook een heerlijke kamer vinden.
Nadat we eerst de meest benodigde spullen uit de koffers hebben gehaald en de boel in de kamer op orde hebben gemaakt, en de koffers een plaatsje hebben gegeven, gaan we snel weer op pad om de eerste indrukken van de buurt te krijgen. We moeten nu eenmaal eten omdat het de afgelopen twee dagen niet al teveel is geweest. Voordat we vertrekken moet ik eerst weer gaan zitten omdat mijn spijsvertering weer stevig in de war is. Het zal de komende dagen wel weer beter worden, tenminste, dat mag ik hopen. Ik ben ondertussen al bekend met de Japanse Wc-bril zodat die geen verrassing meer voor me is.

Bij de 7-11 direct om de hoek van de onderdoorgang wordt als eerste het bier menu, inclusief de prijzen, gecontroleerd. Alle bekende Japanse biermerken zijn voorradig en aangevuld met Japanse biermerken waar ik nog nooit van heb gehoord. De prijzen liggen rond de € 1,75 voor een halve liter bier in blik dus dat gaan we zeker wel overleven dit bezoek aan Osaka in Japan.
Moderne architectuur komen we overal tegen. Osaka is op het eerste gezicht geen mooie stad maar zeker ook geen lelijke stad. Het valt wel meteen op hoe stil en schoon het hier midden in de stad is. Iedereen werkt? In een glazen wand zie ik een gele M gespiegeld en we twijfelen geen moment om de trappen af te dalen naar de kelder. Dat is niets bijzonders omdat onroerend goed in Japan zo duur is dat ook alle kelders voor commerciële doeleinden worden gebruikt.
Onze eerste maaltijd in Japan is natuurlijk geen hamburger van de gouden bogen, maar een Japanse Spaghetti in een klein restaurant naast het hamburger restaurant. Ik kies voor de klassieke tomatensaus en Lyka voor de spinazie met bacon. Het is heerlijk hoewel ik wel het (knoflook)brood mis. De Parmezaanse kaas maakt daartegen weer veel goed. Voor nog geen dertien euro hebben we samen heerlijk gegeten. We hebben echt het gevoel in Japan te zijn. Het ‘Hai’ klinkt veelvuldig en de mensen zijn vriendelijk en zeer beschaafd. Iets dat het westen heeft verloren in de bouw van een multiculturele samenleving! Een vreemdeling zal ook zijn/haar slechte gewoontes meebrengen, een vos verliest wel zijn staart maar nooit zijn streken.
Op de terugweg naar het “Cote House” koop ik vier blikken bier bij de 7-11 om van te genieten terwijl ik onze ervaringen van vandaag en gisteren digitaal ga vastleggen. Het is pas kwart over zes en we zijn vol, voldaan en zeer vermoeid. Het schrijven lukt me van geen kanten en ik ben te moe om van het bier te genieten. Twee blikken is op deze eerste avond meer dan voldoende! Om negen uur gaat het licht uit. Het is fris in de kamer maar daardoor zullen we zeker goed slapen onder het dikken donzen dekbed. Ik heb de verwarming nog niet kunnen vinden dus morgen moet ik maar eens op onderzoek uit. Morgen is ook de echte kennismaking met Osaka! Welterusten.

Japan: Het reguleren van slaap

In het vliegtuig, donderdag 1 februari 2024

Het voelt vreemd aan op deze ochtend van onze vertrekdag naar de volgende bestemming. We gaan bijna 23 uur onderweg zijn maar eigenlijk moet ik deze hele donderdag, die ook helemaal in het teken van onze verplaatsing staat, erbij tellen. Dan kom ik op 32 uur reistijd! Wanneer je zo lang onderweg bent is het heel belangrijk om de slaap voor, tijdens en na deze verplaatsing goed te reguleren!
Dan ga je de avond voor je vertrek op een redelijke tijd, half elf, naar bed om de eerste grote slaap in ieder geval achter je te hebben. Helaas voor ons gaat er in de kamer naast ons om half vijf een telefoon trillen en de eigenaar is waarschijnlijk zo dronken dat hij er gewoon doorheen slaapt. Wanneer de telefoon om vijf uur eindelijk stopt is de grootste slaap bij mij verdwenen en lig ik nog wat te rollen tot ik om kwart over zeven op sta en de eerste beker koffie zet. Zie het als een valse start voor deze lange, en hopelijk niet te zware, reisdag?
Na het gebruikelijke ontbijt van een tosti en een half broodje hamburger ga ik mijn dagelijkse wandeling maken. Mijn tred is zwaarder als gewoonlijk. Er rust een last op mijn schouders van ons aanstaande vertrek. Een gevoel dat ik me niet kan herinneren. Voor de Covid-19 samenzwering was ik altijd opgewonden wanneer ik weer op reis ging. Covid-19 heeft veel in de wereld voorgoed veranderd, ook dingen die je zelf blijft ontkennen. Ik kijk om me heen maar ik registreer niets uit mijn omgeving. In mijn hoofd gebeurt er veel meer. Er zijn voldoende problemen en puzzels in Nederland die ik de komende weken nog moet oplossen. Hoewel ik me realiseer dat ik me meer bezig moet houden met onze komende reis blijft het erg moeilijk om me daar op te concentreren.
We hebben zoals altijd bij “Instyle Travel and Service” de taxi besproken rond half zeven. Dat is laat in de middag, of vroeg in de avond, dus heb ik ook een extra nacht in het hotel geboekt om de middag voorafgaande aan ons vertrek in alle rust en in alle comfort op de kamer door te kunnen komen. Ook dit voelt vreemd aan omdat het niets anders is dan een veredeld wachten op ons vertrek. En wachten moeten we vandaag en morgen nog veel doen.
Om kwart over zes, net voordat de duisternis valt, staat Yuki met haar grote zwarte Toyota RV voor het hotel. Precies op tijd zoals verwacht. Er is nog enige consternatie voordat we kunnen vertrekken, ik heb boven de sleutel van de kamer vergeten en de borg is al terug gegeven. We worden nog een moment opgehouden totdat het bericht van boven komt dat de sleutel nog in de onderbreker op onze kamer zit. Niet veel later glijden we in stilte door het verkeer van Pattaya op weg naar het “Suvarnabhumi International Airport” in Bangkok. Lyka opent de grote fles Beer Leo voor mij die gisteren is blijven staan in de koelkast. Ik vind het zonde om die heerlijke fles Thais bier weg te gooien of te laten staan in de koelkast van het hotel. Gewoon meenemen en onderweg opdrinken als een passend afscheid van drie weken Thailand.
De bekende routines van het inchecken en de immigratie gaat over rolletjes. Het geluk is aan mijn zijde en ik speel de “Senior Citizen” charme kaart met veel zwier en gemak. Voor het eerst aanschouw ik met mijn eigen ogen het veel beschreven en besproken moderne elektronische digitale systeem van de immigratiedienst voor het verlaten van Thailand met mijn eigen ogen. Ik moet wel wat aandringen bij de vrouwelijke beambte voordat ik wordt toegelaten omdat er een streng beleid is ingesteld voor welke paspoorten de nieuwe technologie moet worden getest. Mijn charme is gelukkig voldoende om de beambte van de immigratiedienst te verleiden en samen met Lyka de enorme rij wachtende toeristen te omzeilen.
Afgelopen middag hebben we een broodje tonijn van Subway als lunch gegeten en ook voor vanavond heb ik twee broodjes gemixte Italiaanse salami voor het avondeten meegebracht. Mijn opspelende spijsvertering van de afgelopen dagen moet rust hebben en alle stress voor mijn spijsvertering moet absoluut worden vermeden. Het zekere voor het onzekere is de enige manier. Diarree in een vliegtuig is iets dat je ten koste van alles moet vermijden! Ik weiger te geloven dat het door mijn vers gezette koffie komt.
Na het broodje en de heerlijke koffie, “Whittard of London” is helaas verdwenen maar het nieuwe koffietentje serveert ook een heerlijk bakkie, gaan we naar de gate omdat we iets willen doen dat in ieder geval niet op wachten lijkt. Maar we ontkomen niet aan het eindeloze wachten.
Ook voor het aan bood gaan van de Airbus A321-200 speel ik in op het personeel dat het aan boord gaan van de passagiers in goede banen moet leiden. Met een speels gemak krijg ik het voor elkaar dat we als eerste aan boord mogen omdat ik opnieuw de “Senior Citizen” kaart met veel zwier en gemak heb gespeeld. Zoals verwacht bij het online inchecken hebben wij als een van de weinigen drie stoelen voor ons tweeën te beschikking. Helaas is het maar een korte vlucht en dan ook nog eens op een ongelukkig tijdstip.
22:50 vertrekken betekend dat je voor de verplicht gereserveerde maaltijd aan boord geen oog dicht kan doen! Lyka kiest voor het varkensvlees met pasta en ik laat de maaltijd voor deze keer maar wat het is. Ik ben met mijn gedachten al heel ergens anders en zie midden in de nacht overal beren op de weg. Het zal wel mijn gebrek aan slaap zijn. Ook speelt mijn spijsvertering me weer parten. Ik zit niet goed in mijn vel voor deze reis! Gelukkig weet ik waarschijnlijk ook waarom, dat maakt mij strijdbaar en weet ik bijna zeker dat het uiteindelijk allemaal wel weer goed zal komen. Knikkebollend komen we in het luchtruim boven de Filipijnen en deze eerste reisdag is ten einde zonder dat er een duidelijke grens is die we kennen als slapen. We hebben nog geen oog dicht gedaan.