Thailand: When I'm Sixty-Four

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), zondag 21 januari 2024

Dat zongen de Beatles in 1967 en ik kan me goed herinneren dat ik als kind in de jaren zestig fantaseerde hoe de wereld er uit zou zien in het magische jaar 2024. Ik las het sciencefiction magazine TV2000 en Star Trek en The Thunderbirds keek ik altijd wanneer ze op de (zwart/wit) TV werden uitgezonden. De toekomst zou fantastisch worden!

En nu ben ik op deze ochtend opgestaan en ben ik vierenzestig jaar geworden!



Ik kan alleen maar hopen dat ik nog vele jaren samen met mijn lieve vrouw Lyka mag rondreizen en genieten van al het moois dat deze wereld nog te bieden heeft.

Thailand: Wakker worden in een andere wereld

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), zaterdag 13 januari 2024

Achter het kamer hoge verduisteringsgordijn schuilt een andere wereld. Een schuifdeur naar het balkon is het eerste dat me opvalt in onze kamer voor de komende 19 nachten. Ik schrik wakker uit mijn droom en zie op mijn horloge dat het half zeven is. Het wordt langzaam licht en ik ga in het schemer op zoek naar de waterkoker. Ik breek bijna mijn nek over onze koffers die her en der in de kamer liggen en staan. Langzaam dringt de realiteit tot me door. We moeten later vandaag verhuizen naar een andere, en hopelijk, betere kamer dan deze.
Lyka spint als een kat onder het dekbed in de koelte van de airconditioning terwijl ik in het halfdonker de eerste poging waag om water te koken en de gemalen koffie in het filter te doen. Gelukkig was ik gisteren nog wakker genoeg om alles voor mijn verse bakkie klaar te zetten. Nadat ik de waterkoker eerst met kraanwater heb “schoon gekookt” gaat de volgende plas drinkwater in de waterkoker om koffie van te zetten. Tijdens dit gehele proces stoot ik me aan van alles en nog wat en er valt ook nog het een en ander om en op de grond waar Lyka dan weer wakker van lijkt te worden.
De hete koffie smaakt me prima en ik luister hoe de luidruchtige motoren/brommers onder ons balkon op de derde verdieping langsrazen. Toch maar even naar buiten! Een brommer, met een te luide uitlaat, brengt twee mensen achterop naar huis. Het is al ruim na vieren, de tijd dat de uitgaansgelegenheden officieel moesten sluiten, maar ook hier zijn er niet genoeg ambtenaren om de nieuwe wetgeving uit te voeren en te handhaven. Wetten zijn ook aan deze kant van de wereldbol papieren tijgers waar zorgvuldig gekozen mensen beter van worden en het gewone volk slechter van word. De ambtenarij is er voor zichzelf, niet voor het volk dat hun salaris en dikke pensioen betaald!
Met de koffiebeker in de hand, een souvenir uit 2011 gekocht bij de Starbucks in Toronto, kijk ik naar de mij zo bekende skyline van Pattaya. Ik ben oprecht blij dat we weer terug in Thailand zijn. Zelfs de lucht die ik inadem, de geuren en geluiden zijn anders, prettiger, dan in de Filipijnen. De Filipijnen zijn een gepasseerd station, dat is met elke dag na onze beslissing duidelijker geworden.
Zodra Lyka wakker genoeg is om van de ondertussen tweede beker vers gezette koffie te drinken ga ik voor het eerst tijdens dit verblijf op pad om ons ontbijt te halen bij de 7-11. Helaas ben ik het laatste blok Hollandse kaas vergeten uit de koelkast in Manilla te halen. Krentenbrood met kaas zit er deze reis niet meer in. Ik mijmer en besluit om in de toekomst die kaas maar in Nederland te laten. Koffie is nu veel belangrijker dan kaas! Voor elke maand die we in de toekomst op reis gaan moet ik 1,25 Kg (gemalen) koffie en een pak koffiefilters meenemen. En daar besparen we drie euro per dag mee!
Twee ham/kaas tosti’s en twee hard gekookte eieren moeten het voor ons doen op deze eerste ochtend in Thailand. We zitten nog steeds vast aan een strakke financiële begroting waar we niet aan kunnen ontsnappen. Het is voor ons geen straf, het gebrek aan voldoende, of onuitputtelijke, financiële middelen laat ons realiseren hoe mooi een eenvoudig leven buiten Nederland kan zijn.
Zodra ik de lifthal, met ons ontbijt in de hand, binnenstap wordt ik aangeschoten door de vrouw van de receptie die een heel verhaal tegen me begint over de aanstaande verhuizing naar een andere, kleinere, kamer. Haar informatie gaat bij mij het ene oor in en komt het andere oor uit. Mijn hoofd staat er nog even niet naar en mijn lichaam schreeuwt om de bloedsuiker die in ons ontbijt in het kleine bruine plastic tasje van de 7-11 zitten.
Nadat ze is stilgevallen vertel ik haar dat ik na het ontbijt ga wandelen en dat ze de sleutel voor onze nieuwe kamer maar aan mijn vrouw moet geven. Zodra ik terug ben van mijn ochtendwandeling gaan we direct verhuizen en zal ik de sleutel van onze oude kamer aan de schoonmaaksters geven zodat ze die kamer meteen weer in gereedheid voor nieuwe gasten kan worden gebracht.
Nu klappert zij op haar beurt met haar oren. Ze is niet gewend dat gasten haar vertellen wat, hoe en wanneer het gaat gebeuren. Ik zie haar nadenken, overpeinzen, relativeren en daarna ook concluderen. Ze is het na enige minuten met mij eens. Ze kent me tenslotte een beetje omdat dit bezoek alweer de vijfde keer is aan het hotel. Ik neem aan dat we gewaardeerde gasten zijn.
Na het ontbijt ga ik wandelen. In Soi Bongkot stap ik in een heel andere wereld dan waaraan ik de afgelopen acht weken gewend ben geraakt. Geen bedelaars, geen viagra verkopers en geen gemotoriseerd verkeer dat je in een rap tempo naar een andere wereld wil helpen! Ik zucht diep, ruik de knoflook en de kruidenmixen en geniet intens van Thailand. Bijna dertig procent goedkoper dan de Filipijnen en twee keer zo goed.
Bij de eerste 7-11 koop ik een flesje sodawater (€ 0,30) en ga op een betonnen rand voor de deur van het kleine kruideniers winkeltje zitten. Mijn blikken dwalen over de speedboten aan de horizon terwijl een verkoelende bries door de mazen van strohoed prikt.
‘Pffff, geen bedelaars en lastige verkopers!’, zeg ik hardop tegen mezelf terwijl ik geniet van mijn koude drankje.
Nadat ik het flesje sodawater heb leeggedronken loop ik verder langs de boulevard (Beach Road) richting “Pattaya Klang” waar het volgende 7-11 winkeltje is gevestigd en waar ik het volgende flesje sodawater drink terwijl ik het verkeer op de drukke kruising bestudeer. Opnieuw denk ik na over hoeveel beter het hier in Thailand is. Ik ben diep gelukkig en kijk al uit naar onze nieuwe kamer en straks de lunch in het enorme “Big C” warenhuis.
Terug in het hotel is Lyka al in het bezit van de sleutel voor onze nieuwe kamer die de komende 19 nachten ons thuis zal zijn. Het wordt kamer 605. Ik ben wel een beetje teleurgesteld omdat de kamer aan de achterkant van het hotel ligt waar ik ’s ochtends de zon heb. Dan begint de dag met de warmte en eindigt met de koelte, ook het uitzicht is wat minder hoewel het er wel weer rustiger is. Gelukkig ligt de kamer wel op de zesde verdieping waar we een uitzicht over het achterland hebben en waar ook vaak een verkoelend briesje over het balkon streelt.
We moeten drie keer op en neer met de lift van de derde naar de zesde verdieping voordat we ons hele hebben en houden hebben verplaatst. Maar dan zijn we ècht op de plaats van bestemming voor de komende drie weken! Ik kijk uit over Pattaya, ons geliefde Pattaya dat is ontwaakt. Ik ben oprecht blij met deze kamer!
Het is na de verhuizing de hoogste tijd voor onze eerste lunch in de Big C. En wat tref ik daar aan? De hoogste klas van de plaatselijke kappersschool moet examen doen en wat is een betere plaats voor een examen dan in het warenhuis? Iedereen die wil wachten, en voldoende tijd heeft, kan vandaag gratis door een leerling kapper worden geknipt. Dat hoef je tegen de Thai en de Cheap Charlie’s geen twee keer te zeggen! Het is een schitterend tafereel om te zien en ook heel goed bedacht door de examencommissie.
De eerste dag na de aankomst in een nieuw land is altijd een kostbare dag omdat er van alles en nog wat moet worden ingeslagen in de lokale supermarkt. Veel dagelijkse dingen zijn hier duurder dan in Nederland. Ondertussen ben ik ook na de ochtendwandeling tot de conclusie gekomen dat de ruim een jaar oude Filipijnse sandalen niet meer voldoen. We moeten op zoek naar nieuwe sandalen en gelukkig gaan de schoenmaten in Thailand wel verder dan maat 45 in de Filipijnen. De nieuwe Kito sandalen zijn snel gevonden en ik ben voor bijna zes euro er mee in mijn nopjes.
De Thaise lekkerbekken, met een bescheiden salade, zijn in de supermarkt op de eerste verdieping in de aanbieding, “de tweede gratis” spreekt iedereen aan! Samen met een bord gebakken rijst en een koud blikje cola zitten we voor 150 baht (€ 3,95) heerlijk te lunchen.
We moeten samen hard lachen wanneer ik de oude sandalen onder de tafel in het foodcourt achterlaat en op mijn nieuwe Kito sandalen op weg naar het hotel ga. Ze lopen prima en de zool van deze sandalen werkt als een schokbreker waardoor mijn knieën niet bij elke stap een schok krijgen en pijn doen. Mijn leeftijd gaat nu ook meetellen! We brengen de middag in de koelte van de airconditioning door.
Wanneer het mij het juiste moment lijkt haal ik beneden de rode plastic stoel op zodat ik lekker op het balkon kan gaan zitten lezen. “De Stad” van “Dean Koontz” is een bijzonder en intrigerend verhaal. Het is geen thriller over karakter schetsen van de moordenaar en de persoon die hemt probeert te ontmaskeren en te vangen. Het is wel een thriller maar dan heel anders. Het boek is in ieder geval een aanrader.
Iets later dan in de Filipijnen maar ook iets vroeger dan gewoonlijk in Thailand opent Lyka mijn eerste grote fles Leo beer van deze mooie dag. Het nectar van de goden uit het oude Mesopotamië, het huidige Iran en Irak, smaakt me uitstekend. De ayatollah’s vinden het zeker niet prettig dat er op hun grondgebied de drank is ontstaan die Mohammed en de Koran nadrukkelijk verbied! Ik kijk op van mijn Kobo e-reader en laat mijn ogen over Pattaya gaan. Een zeebriesje speelt met mijn haar en uit mijn rode “JBL Go3” klinkt zachte muziek. Kan het leven nog mooier worden?
Om een uur of zes ga ik richting het “Nikom Court” ook wel bekend als de “Cheap Charlie Bar” omdat daar een van goedkoopste flessen bier in Pattaya wordt verkocht. 70 baht voor een grote ijskoude fles bier is een koopje en daarom is het er ook altijd druk. Kwantiteit bepaalt hier de winst! Er is tegenwoordig ook hier een hoog “Henkies” gehalte onder de clientèle die dan ook nog eens onafgebroken met hun telefoon zitten te spelen.
Bij mij komen herinneringen boven wanneer ik hier zit. Mijn gedachten gaan meer dan drieëntwintig jaar terug en de bezoekers van die tijd. In die tijd staarde ik naar hoog “Olifanten gras”. Er was helemaal niets aan de overkant van de Soi Bhua Khao! We hebben alle gebouwen aan de overkant zien verrijzen. En nog later kwamen de eerste winkels, massage salons en hotels/restaurants. De meisjes uit de provincie op zoek naar een slaapplaats die ik oppikte op de stoep van de 7-11 tegenover en de “Family Mart” die nu verdwenen is. Heel oude mensen denken nog wel eens terug aan de tijd dat de Nederlandse binnensteden niet verzadigd waren met auto’s, oude mensen denken nu met weemoed terug aan de tijd dat we biertjes met elkaar dronken zonder dat de meesten de hele tijd naar hun telefoon zaten te staren. De tijden veranderen nu eenmaal en zullen dat ook blijven doen!
De eerste echte avond in Thailand gaan we natuurlijk Thais eten. Wat heb ik de Thaise keuken de afgelopen weken gemist! Eenvoud in het kwadraat maar wel van een bijna niet te evenaren smaak en kwaliteit. We eten graag Thais in de “Captain’s Bar” in “Soi Honey Inn”. De “Pad Krapow Moo”, “Kai Thiau Moo” en Sweet & Sour Chicken met witte rijst is een feestmaal. We worden overspoeld door gevoelens van geluk en dankbaarheid dat we weer in Thailand mogen zijn.
‘Hé Zaltbommel!’, wordt er geroepen en wij kijken verbaasd om ons heen. Het is een Nederlandse man die Lyka en haar vriendinnen bij de opening van het Thaise restaurant “Kim’s Kitchen” in Zaltbommel heeft ontmoet. Hij was op dat moment werkzaam bij de gemeente Zaltbommel. Jullie weten hoe ik denk over ambtenaren van de gemeente Zaltbommel! Ik heb weinig trek in een gesprek. Wegens de toxische werkomgeving op het gemeentekantoor is hij jaren geleden alweer vertrokken en werkt nu bij een andere gemeente. Hij is in ieder geval Lyka en haar vriendinnen niet vergeten.
Hij was een mooie eerste dag van ons verblijf in Thailand. Laten we hopen dat de komende dagen net zo mooi en aangenaam zijn.

Thailand: Op weg naar Thailand

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 314), vrijdag 12 januari 2024

Zoals gewoonlijk sta ik alweer vroeg naast mijn bed en schiet als eerste de foto die als basis dient voor de kop van dit verhaal. Ik voel opluchting en moet in mezelf lachen om de bovenstaande foto. Het zijn die lege flessen van de biertjes die we gisterenavond samen als afscheid van de Filipijnen hebben gedronken.
Ik probeer nog wat te schrijven met de nadruk op “Probeer”, want het lukt me van geen kanten. Er zijn dikke knopen doorgehakt en besluiten genomen die niet meer kunnen worden teruggedraaid. We moeten nu afwachten wat er aanspoelt op onze stranden, of we voldoende bij elkaar kunnen jutten om een nieuwe toekomst mee op te bouwen, figuurlijk natuurlijk.
Helaas is het assortiment voor het ontbijt op deze ochtend wat minder interessant en ook mogen we niet naar de lounge. We hebben gelukkig al een keer van de luxe geproefd en het zou misstaan om misbruik van de situatie te maken. Genoeg is genoeg! Eten wat de pot schaft en de volgende maaltijd zal waarschijnlijk in het vliegtuig naar Bangkok worden genuttigd.
Na het ontbijt begint het twee uur wachten. We hebben alles ingepakt en rond de twee grote koffers een flinke band duct tape gerold. Deze keer is het de zwarte tape, de volgende keer wordt het de grijze! Daar zitten we dan. Ik kijk over Manilla Bay uit en laat mijn gedachten meevoeren op de stroom verwachtingen voor de twee maanden die nog voor ons liggen terwijl ik van mijn vers gezette koffie nip. Gelukkig heb ik afgelopen nacht opvallend goed geslapen nu er een paar hoofdbrekers in Nederland zijn opgelost. Er zijn wel wat nieuwe problemen voor in de plaats gekomen maar die kan ik verdelen in drie verschillende scenario’s. Een zeer goede, een goede en een minder goede. Meer daarover later. We zijn in ieder geval op vooruit gegaan.
Tien voor elf wordt er op de deur geklopt en de bell-boy staat klaar om onze vier koffers naar beneden te brengen. We kijken nog een keer goed rond of we niets zijn vergeten en om deze bijzonder mooie kamer voor de laatste keer in mijn herinneringen op te nemen. Dat was het “Bayview Park Hotel” voor deze keer. Mochten we ooit nog in Manilla overnachten dan zal dit hotel zeker opnieuw onze keuze zijn!
In de lobby handel ik bij de balie de laatste zaken af en de 1.000 Peso borg voor de sleutelkaart is voldoende voor de taxi van het hotel naar het “Ninoy Aquino International Airport”, terminal 1 om precies te zijn. Voor enkele euro’s meer zit je in een goede taxi met een betrouwbare chauffeur die werkt voor het hotel, deze keer zelfs een mooie minibus. Dan geeft een handvol minder problemen en je hoeft niet naar zielige verhalen te luisteren over kinderen zonder schoenen met hongerige buiken! Een paar goed besteedde euro's.
Bij Terminal 1 zijn de bagagescanners voor de toegang naar de terminal uitgevallen. Er is stress omdat iedereen die naar binnen wil uitvoerig moet worden gecontroleerd. Die bagagescanners staan er maar om een reden: Het hele land is in hoogste staat van paraatheid om aanslagen door “Abu Sayyaf” te voorkomen. En jullie begrijpen het al, ook hier in de Filipijnen is een groep extremisten/terroristen in naam van de “religie van de liefde” de onschuldige lokale bevolking aan het afslachten. Zij streven een streng islamitische staat na onder de sharia en zijn daarom van plan om met 7 miljoen Islamieten de 92 miljoen Christenen van het leven te beroven. Van enige intelligentie of realistisch denken kan er bij deze baarden dus geen sprake zijn?
Check-In balies 45-51 in Terminal 1 zijn al open voor onze vlucht naar Bangkok. In de lange rij wachtende voor ons staan de hersenloze zombies in stilte geconcentreerd met hun telefoon te spelen. Een wachtende man wordt er zo ziek van dat het de gezette dame voor hem een flinke duw geeft als teken dat ze moet opletten en doorlopen. Het kamerolifantje wiebelt heen en weer als een kermisattractie en heeft duidelijk moeite om haar evenwicht te bewaren. Een stevig verbaal geschil in het Tagalog ontwikkeld zich waarbij de hele rij wachtende passagiers keihard om de tragedie begint te lachen. De dikke dame in kwestie is “Not Amused” en zou het liefst onder de granieten vloer van de vertrekhal kruipen.
Gisterenmiddag heb ik al op het internet ingecheckt dus onze stoelen zijn bekend. De koffers wegen 17 en 19 kilogram en zijn dus ruim beneden de toegestane 30 kilo! De immigratie is maar een formaliteit en het scannen van de cabine bagage een futiliteit. Elke scanner met haar bemanning lijkt op deze luchthaven andere regels te hanteren. Ik zie al snel dat we de meest linkse scanner moeten hebben omdat we daar de schoenen niet uit hoeven te doen. Ik maak mijn zakken leeg in een kleine plastic tas die ik in mijn schoudertas stop. De MacBook uit de kleine koffer en gewoon doorlopen.
Het rode ledlicht om het poortje licht op een een zoemer gaat af. Ik haal mijn amuletten onder mijn overhemd vandaan en laat ze zien aan de beambte. Een handscanner gaat achter en voor me langs op zoek naar metaal. Alles is groen, de beambte knikt bevestigend en ik sla de rand van mijn hoed aan als dank. Het open pak koffie in mijn koffer is verdacht maar zodra ik de koffer open rits om mijn MacBook er weer in te doen komt de geur van de gemalen koffie je al tegemoet. De veiligheidsofficier knikt vriendelijk als teken dat het in orde is en wij gaan richting Gate 2.
Natuurlijk zijn we ruim op tijd aan de gate aanwezig en zodra het eerste personeel zich aanbied vraag ik beschaafd en haast fluisterend of ik in het vak voor ouderen en hulpbehoevenden mag plaatsnemen. Dat is voor het vriendelijke meisje vanzelfsprekend en we krijgen een zitplaats toegewezen vooraan bij de laatste incheck controle.
Mijn e-reader, met deze keer het boek “De Stad” van “Dean Koontz”, sleept me door de wachttijd. Zodra de passagiers met kinderen, de ouderen en hulpbehoevenden worden geroepen om aan boord te gaan verschijnt er ook een groep mannen met baarden in lange witte jurken. Zij worden terecht teruggewezen maar daar zijn de baarden het niet mee eens. Terug worden gewezen is nog daaraan toe, maar terug worden gewezen door een vrouw kan een echte baard nooit accepteren! Zij zijn van een begenadigde groep die ten alle tijde voorrang heeft voor de rest van de bevolking van deze aardkloot aan de beurt is! Er verschijnt nog meer cabine personeel en een portofoon voor de mond van een oudere dame in een keurig uniform van Philippines Airlines brengt de boel tot bedaren, zei het met enige verbale tegenzin van de baarden. Waarom zouden de mensen toch steeds meer hekel krijgen aan die baarden?
Wij gaan als een van eersten aan boord en de Airbus A321 stroomt langzaam vol. 168 passagiers zoeken hun plaats en proberen hun cabine bagage boven hun hoofden kwijt te raken. Er is teveel cabine bagage of te weinig bagageruimte? Alles loopt op rolletjes en we vertrekken precies op tijd. Dat is dan weer een van de voordelen van een kleinere internationale luchthaven.
We hebben rustige en beschaafde passagiers om ons heen en we zitten ook met de rug tegen het toilet. Dat is op een korte vlucht een enorm voordeel omdat je dan niet de knieën van een twee meter lange man in je rug voelt prikken. Dat is een van die zaken die ze nog zouden kunnen veranderen om een lange vlucht voor iedere passagier in economie-class comfortabel te maken.
De maaltijd is een keuze tussen runderrollade met pasta of kip met rijst. Wij nemen ze beiden, ieder een van de beschikbare variatie, dan kunnen we altijd nog ruilen wanneer Lyka haar maaltijd niet lekker vind. Ze smaken beiden goed alleen de kleine broodjes zijn zo hard dat ze eigenlijk binnen de wapenwet zouden moeten vallen.
Na het eten vraag ik nog om een extra biertje en dat is geen probleem! Er is ook een derde en een vierde biertje waarbij de stewardessen hard moeten lachen! ‘Is het al Happy Hour’, giert een van de gewiekste stewardessen. ‘Ik heb gewoon dorst!’, lach ik terug.
Met een koud blikje “Asahi Extra Dry Beer” in de hand loop ik weg van het giechelende cabine personeel. We zijn al boven land dus het kan nooit lang meer duren voordat we de landing inzetten.
Er wordt van achteren op mijn schouder getikt en een vrouwenstem fluistert in mijn oor: ‘Excuseert u mij meneer? Zou u zo vriendelijk willen zijn om een email naar onze werkgever te sturen?’
Ik kijk om en staar recht in het gezicht van de gewiekste stewardess, ‘Natuurlijk!’, zeg ik. ‘Jullie hebben aan mij een uitstekende service verleend tijdens deze vlucht!’
‘Een momentje’, en ze beent weg.
Even later komt ze terug met een handgeschreven briefje met daarop alle namen van het cabine personeel vergezeld van drie chocolaatjes en twee zakjes gezouten cashewnoten die alleen in de business class worden geserveerd. Ze bedankt me uitgebreid en de kapitein deelt ons via de intercom mee dat de landing is ingezet en dat het toestel in gereedheid moet worden gebracht voor de landing.

Na een prima landing komt het moment dat voor iedere vliegtuigpassagier het meeste stress tijdens de vliegreis oplevert!
‘Komen onze koffers op de bagageband of niet?’, staat iedereen om ons heen zichzelf in stilte af te vragen.
Daar staan we dan bij bagageband 11 te kijken of onze halfvolle koffers tevoorschijn komen of niet. Gelukkig duurt het niet al te lang voordat we ze omhoog zien komen en wij zijn erg blij dat we bij de douane zo kunnen doorlopen. Het kan aan mij liggen maar ik heb niet echt het idee dat de douane in Bangkok nog veel toeristen controleert.
De mensen van de geboekte taxi van “Instyle Travel and Service” naar Pattaya staan op de afgesproken plaats met een kaart met onze naam erop te wachten. Binnen tien minuten zitten we in de luxe Toyota SUV. Bij het servicestation langs de tolweg haal ik nog 20.000 baht uit een ATM zodat ik voldoende geld op zak heb om de hotelkamer te betalen. Ik heb een onderbuik gevoel dat ons nog een probleem te wachten staat.
En ja hoor, we staan om kwart over acht aan de balie en er is geen kamer voor ons beschikbaar. Het maakt niets uit hoe lang van tevoren je hebt geboekt en/of betaald in Thailand de beschikbaarheid van je kamer is afhankelijk van het moment dat je in het hotel arriveert, of dat er iemand onverwacht een extra nacht heeft geboekt. Daar staan we dan met vier koffers om ons heen!
Ik dwing mezelf om rustig te blijven omdat we een kleine drie weken in dit hotel verblijven en dat ik later dit jaar ook al voor drie weken heb geboekt en betaald! Nu ruzie maken zou niet slim zijn omdat zij de macht hebben je verblijf zo aangenaam als mogelijk te maken. Dan komt de aap uit de mouw. Er is nog wel een kamer beschikbaar maar dan moet ik 200 baht extra betalen voor deze nacht. Voor die vijf en een halve euro ga ik absoluut geen problemen maken. Ik reken af, betaal de borg, en wij gaan snel naar de derde verdieping. Ik ben moe, ik heb honger en dorst. De kamer is groter dan we gewend zijn en heeft zelfs een eigen zitgedeelte. Dat kan leuk zijn maar het voegt voor ons niets extra’s toe.
Na twee Thaise magnetron maaltijden en een koude grote fles Leo bier zoeken we het bed op. De hoofdkussens ruiken naar mensen en het matras heeft zijn beste tijd gehad. Morgenvroeg verhuizen naar een andere en hopelijk betere kamer.