Singapore: De dood in de ogen

Singapore (Hotel Bencoolen) 3504), zondag 5 maart 2023

Het is vreemd om ’s morgens hele stukken blauwe lucht en de zon te zien. Het lijkt dat ik de juiste datum heb gekozen voor ons uitstapje van vandaag!
Het ontbijt in Hotel Bencoolen is opnieuw een mengeling van oosterse heerlijkheden en westerse bijzaken. Je hoort ons niet klagen want het smaakt allemaal uitstekend. Zeker met onze eigen beker verse koffie er naast. Het ontbijt is in ieder geval voldoende om de ochtend door te komen en het is niet al te druk in de ontbijtruimte voor de receptie.
Vandaag bezoeken we het “Changi Chapel and Museum”. Enkele dagen geleden heb ik op het internet toegangskaarten gekocht. Ook dat lijkt het nieuwe normaal te zijn geworden. Op heel veel plaatsen kun je niet zomaar verschijnen en achteraan de rij aansluiten voor de bezichtiging van een museum. Er moet op voorhand op het internet een kaartje worden gekocht voor een bepaald tijdraam en mocht je te laat zijn dan is dat heel jammer. Ons tijdraam voor de bezichtiging vandaag is tussen 11:30 en 13:00. Alleen dat al vergt een gedegen planning omdat het voormalige krijgsgevangenenkamp in een verre uithoek van het eiland Singapore ligt.
We verlaten ruim op tijd het hotel. Het weer is nog steeds goed en we kunnen weer een beetje genieten van de zon. Het is in ieder geval voor nu belangrijk dat we in “Tampines MRT” komen om daar vandaan een bus te nemen die ons bij het museum afzet. Op de brug over de “New Bridge Road”, op weg naar de ondergrondse, zie ik een dubbeldekker met het nummer 2 onder ons door rijden en bij de bushalte stoppen. Het kraakt in mijn hoofd als de radertjes beginnen te draaien. Bus nummer 2? Die stopt toch ook voor het museum? Ik neem de roltrap naar beneden en kijk meteen op de informatieborden van de bushalte en ja hoor, bus 2 stopt tegenover onze bestemming.
In de volgende dubbeldekker met nummer 2 vinden we een plaatsje op de bovenste etage op de tweede rij. We hebben een prima zicht op het zeer veranderde Singapore op weg naar het museum. Reizen met de bus duurt een stuk langer, er zijn veel meer haltes, maar het heeft voor mij de voorkeur boven de ondergrondse. Een mol is tenslotte bijna blind. We passeren hotels, waar we in het verleden hebben overnacht, en restaurants waar we wel eens hebben gegeten. Toch passeren we een punt dat ik me in een andere, een nieuwere, wereld waan.
We rijden door een islamitische wijk vol met moskeeën maar zonder die lelijke luidsprekers op de minaretten. Geluidsoverlast wordt hier niet getolereerd! Het nieuwe India met overal markten en mobiele tenten die in gereedheid worden gebracht voor een Hindoe feestdag. Een snelle blik op mijn horloge maakt me een beetje zenuwachtig, het is al na elf uur en er is nog steeds geen zicht op de “Changi Chapel”! Toch arriveren we ruim binnen het tijdraam dat op onze kaartjes staat. We zijn niet de enige bezoekers, er stappen nog acht (blanke) toeristen uit voor een bezoek aan het museum.

In de aanloop naar onze reis naar Singapore, en deze excursie in het bijzonder, heb ik het boek “Rattenkoning” (King Rat) van “James Clavell” gelezen. Lang geleden heb ik de indrukwekkende zwart/wit film ook al gezien. Natuurlijk zijn we allemaal bekend met de “Dodenspoorlijn” tussen Thailand (Siam) en Birma. De film “The Bridge on the River Kwai” heeft ook bijgedragen aan de bekendheid van de onmenselijke ontberingen van de krijgsgevangenen tijdens de aanleg van de spoorweg. Wat velen niet weten of vergeten is dat de grond die we straks gaan bezoeken een doorgangskamp was voor veel jonge mannen naar hun dood in de Thaise en Birmese jungle.
Vanaf het moment dat de krijgsgevangenen hier arriveerden had het dagelijkse leven nog maar een doel: ‘OVERLEVEN!’ Het boek beschrijft de vervaagde verhoudingen tussen de gewone soldaten en officieren tot in het kleinste detail. Het culturele onderscheid tussen de soldaten van de vele verschillende landen. Er was nog wel sprake van enige hiërarchie maar tegelijkertijd waren alle gevangen gelijk en moesten ze op elkaar vertrouwen en kunnen bouwen om te kunnen overleven.
Dit is mijn tweede bezoek. De sleutelhanger van de Nederlandse vlag, als eerbetoon aan de gestorven landgenoten, hangt sinds dat bezoek aan de voorkant van mijn rugzak.
Er is een wolk voor de zon gekropen die langzaam druppels loslaat. Alsof de hemel nog steeds huilt over de dood van zoveel onschuldige mannen en vrouwen.
Binnen heerst er een griezelige, maar respectvolle, rust als in een graftombe. Af en toe hoor je een verre voetstap als van een geest.
Er is een cel bewaard gebleven uit het oorspronkelijke gebouw. Een onmenselijk beeld behalve wanneer je als Japanse, of Koreaanse, gevangenisbewaker aan de andere kant van de deur stond en door een van de twee luikjes naar binnen keek.
Het is de taak van iedere krijgsgevangene om het de vijand zo moeilijk mogelijk te maken. Informatie vanuit, en naar, de buitenwereld te smokkelen. Mensen worden vindingrijk wanneer ze de vrijheid word ontnomen. Een morse code zender in een luciferdoosje!
In moeilijke tijden verbroedert het geloof. Er waren verschillende gebedshuizen in het gevangenenkamp. Een van die gebedshuizen was voorzien van muurschilderingen gemaakt door een krijgsgevangene, Stanley Warren.
Het mag verbazingwekkend zijn dat in een van de muurschilderingen wordt gevraagd om vergiffenis voor de meedogenloze en onmenselijke Japanse en Koreaanse bewakers!
Het verhaal van “Changi POW Camp” wordt duidelijk in woord en beeld gebracht. Soms met een actieve voorstelling met geluid en bewegende videobeelden. Ik ben blij dat Lyka ook duidelijk zichtbaar onder de indruk is. Ondanks dat zij zelf uit het verre oosten komt is de tweede wereldoorlog in het “Pacific Theater” voor velen onbekend. In Nederland zwijgen we het conflict dood omdat de zwarte bladzijden van het communistische Indonesië niet (meer) mogen worden geopend en gelezen.
Dan staan we buiten! Oog in oog met de kapel. Het is me niet geheel duidelijk of het nog de originele kapel is of een kopie. Wat ik me wel herinner is dat er in het verleden enkele keren per dag “the Last Post” op een klaroen werd geblazen. Dat indrukwekkende moment uit het verleden kan ik me nog goed herinneren.
Het (geel)koperen kruis dat voor op het altaar is gemaakt door een gevangene uit de huls van een scheepsgranaat. Een schitterend stukje huisvlijt. Gemaakt met een minimum aan gereedschap omdat dat nu eenmaal door de Japanse bezetter was verboden. Gereedschap was gevaarlijk.
We laten het verleden voor wat het is en keren terug naar het heden. Ik kijk een laatste keer over mijn schouder. Het is treurig te noemen dat er tegenwoordig nog maar zo weinig bezoekers komen naar dit indrukwekkende monument. Vooral omdat we leven in moeilijke tijden en oorlogen weer genormaliseerd zijn. Het doel van de oorlog heiligt alle middelen. Vooral de jongeren zouden daar eens goed over moeten nadenken!

We kiezen ervoor om ook de bus weer terug te nemen naar de stad. We hebben immers geen haast en gaan kijken of we in “Geylang”, het nieuwe “China Town” iets bijzonders kunnen eten.
En dat lukt! Bij een Chinees Koffiehuis in “Geylang” komen we uit op varkenspoten in zwarte azijn en een droge noedels met groente. Samen minder dan € 10,-! Het smaakt ons uitstekend. Na het eten springen we opnieuw op een dubbeldekker en gaan rusten op de kamer. Het was een indrukwekkend maar ook vermoeiend bezoek aan het museum.
Om half zes wil Lyka alweer op stap om foto’s te gaan maken bij de Marina Bay. Het weer is vandaag anders en ze draagt andere kleding. Soms wordt ik wel wat moe van die honderd plus foto’s die ik per dag van haar moet maken. Maar ja, ze gaat ook met mij mee naar plaatsen die haar niet kunnen interesseren. Dus het moet maar.
De bronzen beelden aan de rivier zijn nog net zo indrukwekkend als bijna vijfentwintig jaar geleden. Die beelden geven duidelijk aan dat alles in Singapore is gepland en doordacht. Daar kunnen de planners van de chaos in de Randstad nog heel wat van leren! Helaas zal dat niet gebeuren want hoogopgeleide randstedelingen zijn nu eenmaal het intelligentste ras op de hele wereld!
Mijn aandacht wordt getrokken door twee kleurige dansende poppen op een muurtje. Het lijkt wel een marionettentheater! Aan de andere kant van het muurtje wordt ik geconfronteerd met de werkelijkheid. Het blijken twee meisjes uit Myanmar in een kleurige klederdracht te zijn. Helaas willen ze niet samen voor mij poseren. Ik heb ook wel een idee waarom. Vrijheid is op deze oorlogszuchtige aarde geen vanzelfsprekendheid!
In de schemering maak ik de mooiste foto’s omdat ik dan nog niet tegen de beperkingen van mijn camera ben aangelopen. Iconisch Singapore gevangen in een foto met mijn lieve mooie vrouw.
Ik denk alweer na wat we morgen gaan doen. Onze laatste dag van deze korte tussen reis in Azië.

Singapore: Weerzien met een goede vriendin

Singapore (Hotel Bencoolen) 3504), zaterdag 4 maart 2023

De hotelkamer mag dan klein zijn maar ze heeft een beetje daglicht, ’s nachts is het rustig en het is er pikkedonker. We slapen dus prima! Omdat het bed met een lange zijde, en een korte zijde, tegen de muur staat hebben we halverwege de nacht van ligplaats verwisseld. De pijn in mijn linker schouder was niet meer te houden en het lawaai van de ventilator in de airconditioning hield Lyka uit haar slaap. Dus die ging ook meteen uit.
De wekker van zeven uur bleef wat hij was en pas om acht uur ben ik opgestaan. Eerst koffie! Gelukkig is er voldoende water! Het water uit de kraan in Singapore kan gewoon worden gedronken en is dus meer dan geschikt om koffie van te zetten. De koffie smaakt me prima en met muziek uit mijn EarPods verwerk ik de foto’s van gisteren en begin met het schrijven van een verhaal over Malacca. Ik loop al aardig wat achter en mijn ervaring is dat ik dat onmogelijk nog ga inlopen. Ik zal waarschijnlijk nog steeds reisverhalen publiceren wanneer we alweer in Nederland zijn. Het is nu eenmaal zo!
Het eerste ontbijt in het “Hotel Bencoolen” is een complete verrassing. Het is volledig Oosters met geroosterd brood als aanvulling. Het gekookte ei in sambal smaakt uitstekend. Het geroosterde brood met de niet zoete margarine gaat ook nog wel. Maar de erg sterke koffie uit de machine van Nescafé is een regelrechte straf. Dat doen we morgen dus anders. Morgens neem ik een beker zelf gezette koffie vanuit de kamer mee naar beneden!
Na al dat slechte weer van de afgelopen dagen nodigt een droge periode tussen twee buien ons uit voor een korte wandeling naar de “Merlion”, de mascotte van Singapore. Eerst op de foto met de kleine roze Merlion.
Het is (nog) niet druk aan “Marina Bay” waardoor ik de bekende foto: “Water op mijn hoofd” van Lyka kan maken.
De druppels beginnen weer te vallen en we schuilen onder de “Esplanade Bridge”. Ik heb nog steeds spijt dat ik voor de S$ 10,- geen simkaart heb gekocht. We zijn nu zonder een verbinding met Annelyn en we hebben geen idee wat de details van onze plannen voor vandaag zijn. De enige manier om met haar te kunnen communiceren is wanneer we toegang tot een “Wireless fidelity” netwerk hebben.
We sluipen tussen de buien door terug naar het hotel. Gelukkig hebben veel oudere, en ook de nieuwere moderne, gebouwen enorme luifels die de passanten beschermen tegen de veelvuldig vallende tropische regens. Singapore is een fantastische stad waar we heel graag permanent zouden wonen.
Dan komt bij de onwetende tv-slimmerik meteen de vraag op: ‘Waarom ga je daar dan niet wonen?’
Het antwoord is eenvoudig. Hier moet iedereen zijn eigen broek ophouden! En dat kost een vermogen. Gasten worden goed behandeld maar immigranten moeten het helemaal op eigen kracht doen. Zij hoeven niet op enige hulp van de overheid te rekenen. Zij hebben, en krijgen, nooit het recht op het Singaporese staatsburgerschap! Ook niet wanneer ze met een geboren Singaporees trouwen!
En hoe zit dat dan met illegalen? Die hebben ze hier niet! Het is eenvoudig, geen reis- of verblijfsdocumenten dan wordt je geacht te vertrekken. Mocht je dat niet willen dan kun je tot je (vrijwillige) vertrek naar een raamloze cel in de Changi-gevangenis. Onmenselijk? Misschien, maar het werkt wel! De criminaliteitscijfers van Singapore zijn duidelijk.
Om kwart voor drie verschijnt Annelyn aan de deur van ons hotel en we zijn allemaal blij om elkaar na al die jaren weer in goede gezondheid te kunnen begroeten.
De meiden gaan met z’n tweeën op stap. Eten, kletsen en misschien een beetje winkelen. Naar de enorme winkelcentra op “Orchard Road” en naar “Lucky Plaza”. Om uiteindelijk rond half acht uit te komen op het plein aan het water voor het “Marina Bay Sands Casino”. Ik zou me daar niet op mijn plaats voelen dus wens ik ze veel plezier en ik ga op mijn eigen ontdekkingstocht.
Ik trek mijn eerste plan en ga op zoek naar een oude vriend. Gordon van de outdoor-winkel “Adventure 21” ken ik al meer dan 15 jaar. Ik denk aan mijn huidige rugzak die ik nog in de oude winkel van Gordon heb gekocht! Wat heeft die “Cerrotorre” rugzak in de afgelopen jaren wel niet allemaal gezien en meegemaakt?
Gelukkig is hij aanwezig in zijn winkel en ook nog helemaal gezond de “Covid-19” samenzwering doorgekomen. Hij verteld me over de problemen tijdens de zogenaamde pandemie. Zelfs de altijd alerte regering van Singapore was door de misinformatie de weg helemaal kwijt. De berichten dat 1% van de bevolking zou kunnen sterven aan de complicaties van Covid-19 was de grootste oorzaak.
In het enorme winkelcentrum staat de helft van de beschikbare winkelruimte nog leeg. Maar erger is dat de verwachting is dat het nog heel lang gaat duren voordat er weer nieuwe ondernemers opstaan en de risico’s durven te nemen. Een nieuwe pandemie zou de economie en veel ondernemers in de afgrond kunnen storten. Zo is Gordon, samen met zijn zoon, een webshop begonnen. Dezelfde winst zonder een dure winkel en personeel! We zijn oprecht blij om elkaar weer te zien en ook de oude meneer Lee vraagt nog regelmatig naar me. Wat was dat een mooie en leuke reis naar Nepal in 2009.
Na een stevige kletspartij met veel herinneringen en lachen is het voor mij tijd om weer verder te gaan. We nemen afscheid en ik beloof dat het nu niet meer zo lang zal duren voordat ik weer terugkom.
Ik bevindt me recht boven de paarse lijn en dat is de lijn die ik vroeger altijd naar mijn vertrouwde hotel nam. “Farrer Park MRT Station” was toen nog een klein station naast een groene weide en een park. Tegenwoordig komen alle uitgangen uit in enorme winkelcentra die op de open ruimte zijn verrezen.
Ik kijk om me heen en herken het “Tai Hoe Hotel”, nu veel te duur voor de kamers die ze hebben. Het Chinese koffiehuis tegenover is er ook nog maar het Indiase Fastfood “Khomala’s Restaurant” is verdwenen. Dat ik jammer want daar had ik mijn zeer late lunch willen nuttigen!
Ik begin mijn terugweg langs “Serangoon Road” te slenteren en wordt overvallen door duizenden herinneringen. Plaatsen en gebouwen die zijn verdwenen maar ook plaatsen en bouwwerken die er na al die jaren nog steeds zijn. Het algehele gevoel van "Little India” is jammer genoeg ook echt veranderd. Stalletje na stalletje met goedkope Chinese rotzooi voor de ontbrekende toeristen. Ik zie armoede en wanhoop in de ogen van de geïmporteerde verkopers uit Bangladesh. ‘Namasté’. Gastarbeider voor een jaar, dan ben je klaar! Terug naar huis.
Op de bekende hoek van “Norris Road” is nog steeds het “Khansama Tandoori Restaurant” gevestigd. Een restaurant waar ik in het verleden minimaal een keer per bezoek ging eten. Het water loopt me in de mond wanneer ik aan die sappige lamsbout denk die de eigenaar speciaal voor me bereidde. Twee verbaasde ogen staren me aan. Er is een fonkeling van herkenning in de ogen van de dikke Indiase man die voor het restaurant staat.
‘Johnnie!’, schreeuwt hij met een bulderende zware stem over de straat.
Ik neem mijn hoed af en knik bevestigend. Helaas is de eigenaar enkele minuten geleden vertrokken naar een van zijn andere twee restaurants. Jammer! Ik had hem heel graag na al die jaren weer begroet. Ik moet het eten hier helaas laten voor wat het is want de prijs ligt hier hoger dan normaal, en eerlijk gezegd tijdens deze reis ook boven ons budget. Dus neem ik afscheid met een belofte en slenter weer verder.
Om de hoek aan “Sungei Road” blijf ik enkele minuten stil staan voor de grote ramen van de voormalige “Tekka Mall”. Ook hier wordt ik overspoeld met herinneringen aan het lekkere eten en de vele koude bieren die ik hier met mijn Singaporese vrienden, en een bekende uit Zaltbommel, heb gedronken. Alles is verdwenen! Ik denk voor een moment aan de overheerlijke “Mee Goreng” van de oude moslimvrouw. Een bord vol voor S$ 3,-, in die tijd iets minder dan twee euro.
Nu is er een school voor bijles gevestigd. Dat is de andere kant van Singapore. Net als in het westen wil niemand meer hun kinderen met hun handen laten werken. Gastarbeiders uit India en Bangladesh worden voor een jaar geïmporteerd, net als is Qatar. Er dreigt een overschot van hoogopgeleiden in Singapore maar dat weerhoud de ouders er niet van om het uiterste uit hun kroost te persen. Is het de ladder naar de armoede in de sterk gereguleerde samenleving van Singapore? Komt er een einde aan de overleg economie? Er moet tenslotte wel wat worden geproduceerd door handen, iets tastbaars.
Er wordt nog steeds overal om me heen gebouwd. Singapore lijkt een oneindige bouwplaats omdat de nieuwbouw en renovaties elkaar in een hoog tempo opvolgen. Net als elf jaar geleden. Ik passeer “Sim-Lim Tower”. Het verkeer rolt rustig verder en iedereen op straat wacht netjes tot het voetgangerslicht op groen staat. In “Bugis Junction” zie ik de McDonald’s waar ik vaak ging ontbijten en mijn dagelijkse krantje lezen. Wat lijkt dat oneindig lang geleden.
Ik passeer de “St Joseph's Church” aan “Victoria Street” en kan het niet laten om, voor de zoveelste keer, een foto te maken van deze schitterende kerk. Dat is een van de redenen waarom ik Singapore ook zo’n heerlijke stad vind. Oud en nieuw liggen gebroederlijk naast elkaar aan de veilige, schone en voor voetgangers vriendelijke wegen! Elke steen, elk gebouw is weloverwogen en helemaal gepland.
Ondertussen is het al aardig laat geworden maar ik kan nog steeds geen contact opnemen met de meiden omdat ik geen internet tot mijn beschikking heb. Hoe het avondeten er uit gaat zien blijft onbekend dus wijk ik uit naar het bekende en vertrouwde koffiehuis naast “Funan IT”. Ik heb tenslotte ook nog geen lunch gegeten.
Het is al kwart over vijf wanneer ik achter mijn bordje Chinese heerlijkheden zit. Voor slechts S$ 4,10 (€ 2,85) heb ik niets te klagen! Kip in sojasaus, groenten en roerei met groenten op een flinke bal rijst. Voor een moment speel ik met de gedachte om er een fles bier bij te bestellen. Het is het ideale tijdstip om een koud biertje te drinken in deze tropische stad. Toch laat ik het voor wat het is. Ik heb straks nog een afspraak.
Vanaf het terras, achter mijn bord eten, zie ik de voorbij rijdende auto’s met de langzaam heen en weer zwaaiende ruitenwissers. Het is en blijft jammer maar het weer heb je nu eenmaal nooit in je macht, net als het klimaat. Wat verwacht je in een land met een tropisch regenwoud? Het zelfde weer als in een woestijn in het Midden-Oosten?
Op het “Clarke Quay MRT Station” verdwijn ik weer onder de grond om daarna is een doolhof van gekleurde lijnen te verdwalen. Ik weet het echt niet meer en uiteindelijk helpt een medewerker van de SMRT me weer op weg. Overstappen naar de gele lijn en dan moet het allemaal goed komen. Eenmaal boven de grond in het “Bayfront MRT Station” is het nog een flink eind lopen naar de plaats waar ik met de meiden heb afgesproken.
Zoals gewoonlijk ben ik ruim op tijd en ik krijg ook nog eens gratis Wi-fi van het “Marina Bay Sands” zodat ik eindelijk contact kan opnemen met mijn geliefde wederhelft. We hebben elkaar gelukkig snel gevonden. Ze hebben een gezellige middag samen gehad en zijn zichtbaar blij. Dat is het hoogste waar ik om kan vragen! Ik heb in mijn eentje ook een heerlijke middag gehad en ben oprecht blij om weer een keer in Singapore te zijn. Het bezoek aan Singapore is zeker voor herhaling vatbaar.
Het miezert nog steeds en we moeten buiten wachten om een mooie plaats te bemachtigen om de water- en lichtshow goed te kunnen zien.
De water- en lichtshow is een beetje oubollig en niet (meer) wat je van een moderne stad als Singapore zou verwachten. Het kan wel een stevige renovatie gebruiken. Wat wel verbazingwekkend is zijn de enorme aantallen Chinese toeristen die hier met de toeristenbussen naartoe zijn geleid. Achter ons hoor ik alleen maar Chinees praten afgewisseld met een bekende Chinese rochel. Ik hoor geen spuwen dus het zal wel worden doorgeslikt. Spuwen is in Singapore niet gewenst en zelfs strafbaar! Zeker na Covid-19!
Nog een portret van de dames met de lichtjes van het “Financial District”, en de iconische Apple winkel in de vorm van een bal, op de achtergrond voor in de familie albums en we zijn klaar om wat te gaan eten. Het is al ruim na acht uur en dan worden de mogelijkheden om in een koffiehuis wat te gaan eten beperkt.
Uiteindelijk komen we na een korte rit met een dubbeldekker stadsbus uit in het voor ons alle drie bekende koffiehuis tegenover de oude brandweerkazerne aan “Hill Street”. Gebakken rijst met soep en een onbekend drankje voor de dames en voor mij de bekende grote fles “Tiger Beer”. Mijn lunch is nog niet helemaal verteert dus neem ik ook nog maar een tweede fles bier.
Het doet me heel goed om de meiden zo gelukkig en blij te zien. Het was een uitstekende keuze om enkele dagen naar Singapore te gaan. Het is niet goedkoop, vergeleken bij de andere landen die we hebben bezocht, maar het bezoek is meer dan zeker de moeite waard gebleken! Uiteindelijk telt ook alleen maar de eindafrekening. Dus na het relatief goedkope Thailand mag een paar dagen in Singapore geen probleem zijn.
Afscheid nemen van een goede vriend valt altijd zwaar maar is tegelijkertijd ook onvermijdelijk. Nadat we elkaar plechtig hebben belooft dat het zeker weer geen elf jaar duurt voordat we elkaar weer zien gaan we richting ons hotel. Het was een lange dag en het is al veel later dan het gewoonlijke tijdstip dat ik mijn bed opzoek. Tijdens deze reis ben ik steeds om zeven uur opgestaan en ben rond tien uur gaan slapen. Het is me prima bevallen. Ik denk dat ik dat tijdschema in Nederland ook maar ga aanhouden.
We kunnen het oude politiebureau onmogelijk passeren zonder dat er een foto is gemaakt!
Hetzelfde geld voor “Coleman Bridge” met zicht op de “Singapore River” en op de achtergrond het “Marina Bay Sands Casino”. Singapore is nu eenmaal fotogeniek! We kijken samen terug op een heerlijke zaterdag, ondanks de regenbuien. Morgen lijkt het weer wat beter te worden en hebben we een interessant bezoek op de agenda staan.

Singapore: Een papierloze verplaatsing

Singapore (Hotel Bencoolen) 3504), vrijdag 3 maart 2023

Vandaag zijn we eindelijk verlost van het zeer saaie en oninteressante Johor Bahru en klein beetje van Zuid-Maleisië. Het zijn andere tijden en dat gaan we op deze regenachtige vrijdag zelf aan den lijve ondervinden. Slimme telefoons en het internet zijn tegenwoordig de nieuwe normen voor het onbezorgd reizen en op een moment als dit heb ik medelijden met iedereen die nog digibeet is!
Vandaag gaan we de grens over met een stapel documenten die alleen nog elektronisch zijn opgeslagen op onze telefoons en vanzelfsprekend op mijn MacBook. E-mails met streepjes codes en 3D codes. Ik voel me er in ieder geval ongemakkelijk bij. Natuurlijk heb ik geen printer in mijn rugzak en steeds aan de receptie van het hotel vragen of ze wat voor je willen afdrukken is ook geen beste optie. We gaan het zien vandaag of het allemaal werkt zoals het zou moeten werken!
De planning is in de meeste hotels vandaag de dag erg eenvoudig. De kamer verlaten voor 12:00 en de nieuwe kamer is beschikbaar vanaf 14:00. Daar liggen twee hele uren tussen en laat dat nu precies de totale geplande reistijd zijn voor onze verplaatsing vandaag. De vroege treinkaartjes waren sowieso allemaal al uitverkocht en daarom heb ik gekozen voor de trein “Shuttle Tebrau” met het nummer 79 van 12:45.
Rond 11:00 nemen we uitgebreid afscheid van het personeel achter de receptie en gaan we op pad voor een hemelsbrede verplaatsing van iets meer dan 21 Kilometer. Het weer is nog steeds druilerig en de bepakking lijkt zwaarder dan drie dagen geleden. We zijn al uitgebreid op verkenning geweest in het treinstation en we weten waar we moeten zijn en waar we de belangrijkste zaken kunnen vinden voor ons vertrek met de trein.
We passeren de brug die in een niet al te verre toekomst het startpunt zou moeten zijn voor de treinreis van Singapore naar Amsterdam en de rest van Europa. Grote plannen maken en grote dromen hebben is hier heel normaal! Helaas waait er in de geopolitieke wereld een heel andere en veel koudere wind.
We lopen meteen naar de vertrekhal en nemen plaats tegenover de poortjes voor de controle van de treinkaartjes. We zoeken een plekje op een granieten rand met een goed overzicht op de vertrekhal. Lyka blijft alleen achter bij onze rugzakken en ik ga op pad. Als eerste koop ik vier broodjes voor ons late ontbijt en daarna wissel ik alle overgebleven Maleisische Ringgit om in Singaporese Dollars. Ik denk dat we aan de andere kant van de grens niet meteen kunnen wisselen. Daarom is een slechte koers beter dan helemaal geen koers.
Om kwart over twaalf mogen we naar de gereedstaande trein. Lyka gaat altijd voorop, ik wil haar niet alleen achterlaten in een ander vreemd land mochten er problemen ontstaan. Het treinkaartje zelf wordt niet gescand maar je moet je paspoort op een scanner plaatsen. Je paspoort is gekoppeld aan het vervoersbewijs. Big brother is overall!
Bij Lyka gaat het goed en bij mij laat de scanner een opzichtige rode lamp op een meters hoge paal knipperen en een rood beeldscherm geven met de tekst “Ticket is not Valid!”. Ik slaak een diepe zucht en de behulpzame ambtenaar van de Maleisische spoorwegen schiet me te hulp. Hij vraagt naar mijn betalingsbewijs en de email met de kaartjes. Ik wijs naar Lyka en vertel hem dat zij mijn reisgenoot is. Hij knikt meteen instemmend, houd een pasje bij een scanner en het poortje opent zich. Waarschijnlijk is het gebruik van een groep kaartjes op een betaling nog niet helemaal perfect doorgevoerd. De eerste hindernis is in ieder geval succesvol door ons genomen.
Nadat we een stempel van de Maleisische immigratie hebben ontvangen gaan we op weg naar de trein. Redelijke wagons voor een treinreis van ongeveer vijf minuten. De trein rijdt elke vijfenzeventig minuten op en neer. En dat terwijl er honderden reizigers per uur met de bus de grens overgaan. Een mooi staaltje dwarszitten tussen Maleisië en Singapore! Een ander voorbeeld, een die weinig mensen zal opvallen, is het verschil in prijs van de treinkaartjes! Van “Johor Bahru Sentral” naar de “Woodlands CIQ” kost voor ons samen RM 10 (€ 2,15) maar van “Woodlands CIQ” naar “Johor Bahru Sentral” kost voor twee personen RM 16,85 (€ 3,65). En dat is een stevig verschil!
Vijf minuten zitten in een hevig schuddende trein is natuurlijk niet noemenswaardig en avontuurlijk maar het is duidelijk dat er maar weinig onderhoud aan het spoor is gedaan sinds ik hier de laatste keer in een trein passeerde. Tijdens die vijf minuten sluipt er toch enige twijfel onder mijn huid. Elektronisch/internet en immigratie/douane????
De aankomst in “Woodlands CIQ” gaat toch heel gemakkelijk. Een scan van mijn paspoort, een scan van de vingerafdrukken van mijn wijsvingers en we zijn binnen. Een eindje verder in de gang realiseer ik me dat ik de stempel niet op mijn paspoort heb horen ploffen. Lyka bevestigd dat voor me. We zijn in Singapore zonder een stempel in ons paspoort. Het nieuwe volledig elektronische visum is een feit! Zou de afdeling ICT van de Nederlandse Overheid dit ook voor elkaar kunnen krijgen? Wat denken jullie dat ze in Singapore doen met mensen die illegaal binnen hun grenzen verblijft? Wat een heerlijk land is dit toch! Wanneer je niets verkeerd doet heb je ook niets te vrezen.
Alles aan het openbaar vervoer lijkt in de afgelopen jaren veranderd! Ik kijk mijn ogen uit want de volgende stap voor ons is een busrit van “Woodlands CIQ” naar het station van “Woodlands MRT”. Er is ons verteld dat we op bus 912 moeten stappen maar de eerste bus die we zien voorbij komen is bus 912B. Is dat dezelfde? Of is dat een andere? Ik ben zonder internet dus opzoeken is niet mogelijk. Terwijl de regen neerdaalt zoek ik op de borden achter ons naar buslijn 912 en 912B. Een elektronisch bord kondigt aan dat bus 912 onderweg is.
Ik kijk mijn ogen uit wanneer er een 100% elektrische dubbeldekker voor mijn neus stopt. Zelfs in Singapore hebben ze elektrische bussen? Het doel dat de regering hier voor ogen heeft is niet het redden van de aarde door middel van het veranderen van het klimaat. Het doel is in Singapore dat de stadstaat een betere plaats is om te leven. Stillere en minder lucht vervuilende bussen passen in dat grote geheel.
En de bussen? Die zijn van “Alexander Dennis” en worden gebouwd in Schotland! Dat is wel wat anders dan de spotgoedkope Chinese bussen vol met spionage apparatuur die de helft van de tijd stil staan in de Achterhoek! In Nederland wordt alleen het goedkoopste contract geaccepteerd. Het spreekwoord “Goedkoop is Duurkoop” is niet bekend bij de ultra slimme bestuurders in Den Haag en in het land. Die zijn druk met hun carrière en het door u betaalde pensioen aan het einde van de rit! De inwoners van Nederland zijn reddeloos verloren en overgeleverd aan de megalomane dictators uit Brussel/Straatsburg met hun wereldvreemde wetten en regels!
Het instappen gaat snel en efficiënt al is het alleen dat de chauffeur geen geld terug kan geven. Er geld een “gepast geld” beleid en dat betekend dat alles dat je teveel betaald naar de busmaatschappij gaat. De staatsvervoersmaatschappij! Hier geen criminele investeerders die de inwoners uitknijpen en leegzuigen voor eigen gewin. Het is S$ 3,80 voor ons samen dus laat ik twee briefjes van twee Singapore Dollar in het plexiglas bakje vallen. We bewegen weer!
Het is een stevige wandeling van de plaats waar de bus stopt naar de poortjes van de ondergrondse, de MRT. Er zijn enkele nieuwe lijnen, met nieuwe namen en afkortingen, bijgekomen en de altijd overzichtelijke kleuren van de lijnen lijken veranderd of verdwenen.
Tijdens de lange wandeling vertel ik Lyka dat ik ergens heb gelezen dat we geen pasjes meer hoeven te kopen om op rekening te kunnen reizen omdat het nu ook kan met de mobiele telefoon en je VISA-kaart. Dit is het moment voor de eerste test! Ik ga als eerste met mijn telefoon voor het poortje staan. Ik hou mijn telefoon bij de scanner en het kleine beeldscherm wordt groen. Het poortje opent en ik ben binnen! Ik geef Lyka mijn VISA-kaart want er kan maar een persoon per telefoon/kredietkaart reizen. Lyka houd mijn VISA-kaart op de scanner en ook bij haar opent het poortje en kunnen naar de treinen.
We zitten in de bruine lijn en moeten overstappen in “Outram Park” op de paarse lijn. Meer weet ik niet. Onder de grond heb je geen idee waar je bent. Gelukkig veranderen de groene lichtjes boven de deur in rode lichtjes zodra je het station bent gepasseerd. Eenmaal weer boven de grond is het allemaal herkenbaar. Ik weet meteen waar ik ben en ook zonder mobiel internet kan ik me goed oriënteren.
Het “Hotel Bencoolen” is snel gevonden en ook de regen is gelukkig weer wat minder geworden. Misschien hebben we geluk! Dat Singapore duur is is en blijft een “broodjeaapverhaal”. Ik ga niet zeggen dat het goedkoop is maar het meest kostbare in Singapore is overnachten. Het is elf jaar geleden dat we hier waren en de hotels zijn in die tijd zo ongeveer in prijs verdubbeld. Dat valt dus nog wel mee?
Gelukkig kun je tegenwoordig snel op het internet een aanbieding vinden die bij je budget past. Nu ik met Lyka reis kies ik vaar voor de wat betere en wat betrouwbare hotels op een wat betere locatie. Over ons hotel kan ik kort zijn: De prijs/kwaliteit verhouding is goed. Het is een kleine kamer met een twijfelaar als bed maar er is ook wat daglicht. Wij zijn er voor de € 90,- per nacht inclusief ontbijt, in ieder geval blij mee. Het zijn maar vier nachten.
Onze magen knagen en we gaan meteen naar een enorm winkelcentrum voor levensstijl en elektronica, het “Funan IT Centre”. Een triple cheeseburger met een grote friet en Coke-Zero doen het voor ons om de grootste honger te stillen.
Sommige dingen veranderen nooit en ik neem de gok om om de hoek in het “Peninsula Plaza” eens te gaan kijken of de goede geldwisselaar daar nog steeds zit. En ja hoor, in hetzelfde hokje dat ik me al meer dan twintig jaar kan herinneren zitten twee Indiërs gestoken in perfecte kostuums met hagelwitte goed gestreken overhemden. En de wisselkoers? Ik krijg twee Singapore Dollars extra voor mijn twee honderd Euro! Ik vraag me, tijdens het natellen van het geld, in gedachten af of we die twee honderd euro wel op krijgen tijdens ons verblijf in Singapore?
Pluvius heeft opnieuw de hemelpoorten helemaal open gezet en Lyka en ik moeten wel een beetje lachen om de toeristen bovenop de open toeristenbus die hun langs de bezienswaardigheden van Singapore rijdt. Zulke toeristen zijn wij dus niet! Gemak dient de mens maar wij houden meer van de minder platgelopen paden. Wij zoeken altijd onze eigen weg, dan zie je nog eens wat.
Op de terugweg probeert Lyka nog een kluis te kraken om ons verblijf in Singapore nog wat aangenamer te maken. Het internet op onze kamer is zonder enige twijfel het beste en snelste van deze reis. Snel mijn (bank)zaken afhandelen en daarna weer even lezen over het “Changi krijgsgevangen kamp” dat we zondag gaan bezoeken. Buiten daalt de regen weer onafgebroken neer zoals de afgelopen dagen maar de weersverwachting is weer ietsje beter geworden.
Om zeven uur is het tijd om te gaan eten en een biertje te drinken. Gelukkig is het nu bijna droog! Ook dit plaatje is en blijft iconisch. De Singapore rivier met het “Marina Bay Sands” casino en hotel op de achtergrond. De bouw heeft meer dan een miljard Amerikaanse dollars gekost!
In het voor ons zo vertrouwde Chinese koffiehuis, tegenover de oude brandweerkazerne, aan “Hill Street” eten we een eenvoudige gebakken rijst met een bordje Japanse Gyoza. Voor nog geen € 14,- zitten we allebei vol en genieten van die grote fles bier. De verplaatsing is geslaagd en morgen hebben we een reünie op onze agenda staan. We kletsen ook nog even over de afgelopen maanden en dat we niet erg veel tijd meer hebben voordat we weer naar Nederland afreizen. Wat heeft 2023 voor ons in petto? Zoet of zuur?
Het is ondertussen weer droog geworden en ook het iconische oude politiebureau moet met ons op de foto. Het voelt goed om weer in Singapore te zijn.