Thailand: Bergafwaarts

Si Saket (Boonsiri Boutique Hotel) 411), vrijdag 20 januari 2023

Op donderdagavond kwam het geheel onverwacht op zoals een onweersbui aan het einde van een mooie zomerse dag. We hadden een heerlijke wandeling gemaakt rond het kunstmatige meer van Si Saket, we hadden lekker gegeten in het warenhuis en waren net klaar met een heerlijke maaltijd op de avondmarkt naast het treinstation.
Ik ben al een week of twee aan het kuchen en hoesten maar normaal gesproken zou dat gewoon voorbij zijn gegaan met gezond eten en voldoende beweging Een slechte serie van te koude, en misschien slecht onderhouden, airconditioning draaide alles om en daar liep ik in Si Saket met koorts en koude rillingen over heel mijn lichaam. Het ergste was nog die verschrikkelijke hoest om mijn luchtpijp leeg te maken. ’s nachts hield ik zeker een derde van de gasten in het hotel wakker. Ik kan er echt niets aan doen maar af en toe werd ik ’s morgens in de lobby wel vreemd aangekeken.
Vanochtend was ik brak. Koude rillingen maar vreemd genoeg geen koorts. Mijn gebruikelijke wandeling naar de 7-11 voor twee tosti’s en twee bekertjes koffie ging over schuimrubber. Ik ben een hele eigenwijze en toegeven aan ziekte kan ik maar moeilijk. Ik voel me onoverwinnelijk wanneer het over virussen en bacteriën gaat! Toch nemen we het rustig op deze vrijdagochtend.
Bij een voor ons bekend restaurantje een stukje verder aan de straat eten we een bordje rijst voor de lunch en na het eten voel ik me sterk genoeg om een korte wandeling te gaan maken. Lyka heeft nog een paar huishoudelijke taken, zoals de handwas, dus trek ik er deze keer alleen op uit. Richting Noord Si Saket, een richting waar ik nog nooit ben geweest.
Mijn eerste doel is een tempel die ik op Google maps heb gevonden. Je moet nu eenmaal enige informatie hebben welke weg te volgen. De dagen van de “Lonely Planet” liggen alweer jaren achter ons. Toch denk ik nog wel eens met romantische gevoelens terug aan die dikke boeken die we overal mee naar toe sleepten. Het internet heeft ook haar donkere keerzijde en daardoor zijn er veel instituten voor reizigers voorgoed verdwenen. De weg erheen is niet erg plezierig omdat valse honden nu de norm lijkt geworden in de provincie. Elke stap, en bij elk erf en poort moet ik op mijn hoede zijn voor aanstormende viervoeters met weinig goeds in gedachten.
“Wat PA Ming Mueang” is geen erg bijzondere tempel maar de rust op het tempelterrein en de kleurrijke beelden maken het onverwachte bezoek toch aangenaam.
De enorme schildpad trekt mijn aandacht en ik weet dat ik een tempel is met een grote hechte Thai-Chinese gemeenschap. Ik voel me nog steeds goed en het warme zonlicht geeft me kracht.
Het pad naar de rivier en de begraafplaats is indrukwekkend met aan beide zijden lange en kleurrijke “Naga’s” die zich hebben veranderd in meerkoppige draken.
Aan de verschillende monumenten op de begraafplaats, of beter gezegd: stalling voor urnen met de as van de gecremeerden, is het duidelijk te zien dat de tempel al lang bestaat. Je voelt de ouderdom.
De laatste foto’s zijn geen opvallende vertoningen. Het zijn de beelden zoals je die bij de meeste tempels in Thailand zal zien. Maar niet minder indrukwekkend voor de lezers die Thailand (helaas) nog niet hebben bezocht. Thailand is nog steeds een fantastisch land om te bezoeken, ook met een georganiseerde groepsreis!
De volgende “attractie” die ik bezoek, en volgens het internet absoluut “niet gemist mag worden” is de sjalot en knoflookmarkt. Het is gemakkelijk te vinden, je hoeft alleen maar je neus te volgen. De markt is op meer dan honderd meter afstand al te ruiken.
Ik ben in ieder geval een vreemde eend in de bijt. Ze zijn hier sowieso al heel weinig toeristen gewend. En dan komt er ook nog plotseling een buitenlander met een cowboy hoed langs. Ze proberen me tientallen kilo’s rode sjalotten en kilo’s knoflook aan te smeren. Gelukkig heb ik geen plaats meer in mijn rugzak! Ik bedank vriendelijk voor de ongetwijfeld fantastische aanbiedingen en neem uitgebreid afscheid van de handelaren. De wandeling gaat verder naar een andere tempel.
Dan zie ik iets dat ik tijdens mijn omzwervingen in de Isaan (het noord-oosten van Thailand) nog nooit heb gezien. Ik kijk nog eens goed en ik kan het vanuit de verte echt niet herkennen. Gelukkig zijn er geen (valse) honden op het terrein! In de verte zie ik enkele mensen bewegen dus zwaai ik met mijn armen om hun aandacht te trekken. Het lukt! Een jonge Thai-Chinese vrouw komt me tegemoet en vraagt naar mijn bedoelingen. Mijn vraag: ‘Wat is dit?’ is genoeg om uitgenodigd te worden voor een bezoek.
Ik moet even in mijn ogen wrijven om het beeld helder en scherp te krijgen. Nog steeds duurt het enkele momenten voordat ik me realiseer waar ik naar sta te kijken. Dit is een enorme sjalot drogerij!
De sjalotten worden aan hun groene loof opgehangen totdat de warme lucht ze genoeg heeft gedroogd om verkocht te worden. Een interessante en leerzame ontmoeting in de Isaan.
Bij de “Wat Ban Ngo” tempel aangekomen ben ik zo klaar. Alleen de poort en een paar houten hutjes voor een verdwaalde monnik staan op het terrein.
Google maps stuurt me daarna in een richting waar ik een weg zou moeten vinden. Er ligt alleen een zandpad en dat maakt het twijfelachtig. Twee kilometer verderop zou ik een brug over de rivier moeten vinden. Die brug is nu ook erg twijfelachtig geworden! Een kort gesprek met een tandloze oude dame langs de kant van de weg maakt me veel wijzer. Er is dus geen brug aan het einde van het zandpad. Ik moet dus dezelfde weg terug als ik ben gekomen. Ik kijk op mijn iPhone en zie dat ik nog vier komma zeven kilometer moet wandelen voordat ik bij het hotel ben. Hoezo korte wandeling?
Onderweg zie ik nog de oude Thaise wijsheid: Is de vrachtwagen te hoog of hangen de kabels te laag? De uitkomst is altijd hetzelfde en vaak zitten er enkele mensen een paar dagen zonder internet of telefoon.
Met elke stap die ik zet voel ik nu de kracht uit mijn lichaam vloeien. Het gaat duidelijk bergafwaarts met me. Ik hou mezelf een beetje voor de gek en maak mezelf wijs dat ik niet genoeg heb gedronken tijdens de wandeling. Bij een verdwaalde 7-11 koop ik een grote fles drinkwater van 600 ml die ik in drie teugen naar binnen werk. Ik voel me inderdaad wat beter, maar niet echt veel beter. De laatste paar honderd meter zijn een ware martelgang. Ik sleep mezelf figuurlijk naar het einddoel, het zachte bed in onze hotelkamer.
Terug in het hotel ga ik meteen liggen en ik kan me niet herinneren wanneer ik in slaap ben gevallen. Het biertje op het balkon wordt overgeslagen en gelukkig heb ik wel trek in het avondeten. Ik voel me erg beroerd maar laat het niet aan Lyka merken. Ik wil niet dat ze bezorgt is over mijn gezondheid.
We kiezen voor sateetjes en een vis in een zouten jasje van de BBQ. Gebakken rijst erbij en de avondmaaltijd is compleet. Een fles bier wordt gedeeld, het is tenslotte belangrijk dat je drinkt bij het eten.
Het is gezellig druk op de avondmarkt en dat maakt ook dat ik me weer een beetje beter voel, tegen beter weten in!
De gebakken rijst wordt geserveerd en met veel meer smaak dan verwacht werk ik het eten naar binnen. Het is dat tegenstrijdige gevoel dat aan me vreet. Ik voel me beroerd, heel belabberd, maar het eten en het bier smaakt me uitstekend? Hoe is dat mogelijk? Mijn lichaam en geest spelen met alle wetten van het ziek zijn en ziek voelen. Normaal verlies je alle trek en je eetlust wanneer je ziek bent. Bij mij is het juist het tegenovergestelde! Ik heb trek en dorst.
Voordat we terug naar het hotel gaan koop ik nog een pakje “Tiffy”. Thaise paracetamol aangevuld met een stof die in de EU verboden is. Ik maak me daarover weinig zorgen omdat ik weet uit het verleden dat ze uitstekend werken. Een Tiffy voor het slapen gaan en opnieuw lig ik rond half negen op bed. Ik wil snel beter worden.

Thailand: Si Saket

Si Saket (Boonsiri Boutique Hotel) 411), donderdag 19 januari 2023

Daar sta je dan om half zeven naast je bed. Ik was gewaarschuwd door Jan en zodra ik de schuifdeur naar het balkon open komt er een vloedgolf koude lucht over me heen. De rust die Si Saket in de ochtend uitstraalt is onbetaalbaar. Waarom ik hier graag kom vind ik zelf moeilijk om aan vreemden uit te leggen. Het hotel voor ongeveer elf euro per nacht is in ieder geval een winnaar. In Nederlands verstook je meer per dag om warm te blijven! Je kan hier voor een klein bedrag lekker (lokaal) eten en bier drinken. Het is hier veilig op straat, ook ’s avonds, de mensen zijn erg vriendelijk, behulpzaam en nieuwsgierig naar wat een “falang”, een buitenlander, in Si Saket heeft te zoeken.
Si Saket is een stadje met een kleine 15.000 inwoners met het echte Thaise dorpsgevoel. Mensen werken, eten en zijn druk met de dagelijkse beslommeringen. Het is een belangrijk agrarisch knooppunt waar elke avond om de hoek van ons hotel pick-up trucks vol met vers geoogste groenten arriveren. Het is een enorme markt met pick-up trucks en kleine vrachtwagens van uit verre uithoeken van Thailand. De groente die hier om negen uur ’s avonds wordt gekocht ligt om vijf uur ’s ochtends op de markt in Bangkok. En zo gaat dat elke dag!
Het is dus wel belangrijk dat je jezelf een beetje kunt vermaken in dit slaperige stadje! Ik kom de dag door met wandelen, schrijven, lezen, muziek luisteren en ijskoud bier drinken op het kleine balkon van onze hotelkamer. Zoals bijna overal op het platteland is er de avondmarkt, naast het treinstation, waar je heerlijk kunt zitten, eten en ijskoude biertjes drinken met de lokale bevolking. En Jan, onze Arnhemse vriend in Si Saket, behoort ondertussen tot de lokale bevolking.

En zo gaan we op onze eerste dag in Si Saket op pad, de wandeling naar de Si Saket Tower is er een die we ondertussen geblinddoekt kunnen maken. Zelfs Lyka weet de weg! We zijn nog geen honderd meter van het hotel verwijderd wanneer Lyka zich bedenkt en de modieuze flip-flops toch maar gaat verruilen voor comfortabele wandelschoenen. Ik koop een flesje “Sprite Lemon Zero” in de Big C mini op de hoek en zijg neer op de rand van het trottoir om het leven op het Thaise platteland aan me voorbij te zien glijden.
Een vrouwtje op de hoek bakt loempia’s in een grote wok. Ze zullen zeker goed zijn want het is erg druk aan haar kleine handkar. Ik zou er wel een lustten, ze ruiken heerlijk, maar zeker in Thailand is het belangrijk om niet teveel te eten. Ja kan hier de hele dag lekker eten van maaltijden tot de onvermijdbare snacks en tussendoortjes. Misschien een andere keer.
Zodra Lyka is teruggekeerd gaan we verder. We passeren “Munity Sawang Chit Sisaket”, een Chinese tempel waar we hopen komende zondag nog wat van het Chinese Nieuwjaar mee te pikken. Helaas lijkt het er niet op dat ze al voorbereidingen voor de viering hebben getroffen.
We gaan rustig verder en het valt hier in de provincie nu ook op dat de geldstroom die de toeristen dagelijks voor de Covid-19 pandemie het land binnen brachten is opgedroogd. Veel rolluiken zijn, en blijven voorlopig, gesloten. Hoe treurig dat ook is voor de hele Thaise bevolking. Gelukkig hebben de meesten de juiste instelling: ‘Je moet roeien met de riemen die je hebt!’
De Sapparot (verse ananas) roept ons al van verre en voor zestig eurocent doen we ons tegoed aan het heerlijke verse zoetzure fruit. Lekker en gezond, en dan ook nog goedkoop. Een heerlijk leven.
“Wat Chiang Ei Si Mongkol Wararam” blijft ook na zoveel passages indrukwekkend. Het is een van de belangrijkste tempels in Si Saket. Hier komen de extreem rijken hun fortuin in het volgende leven kopen. Hoewel de meeste Boeddhisten erg devoot zijn en de Thai er sterk in geloven dat de oorsprong van het fortuin in het vorige leven ligt geven ze enorme bedragen aan de tempel om zo een nieuw zaadje te planten voor een fortuin in het volgende leven.
Bij het Park aan gekomen slaat Lyka meteen aan sporten. Het “Huai Nam Kham” is een witte olifant aan de rand van Si Saket. Een overmoedige burgemeester, met ongetwijfeld te beste bedoelingen, heeft een kunstmatige meer met daarin een kunstmatig eiland aangelegd om het toerisme in Si Saket een stap voorwaarts te geven. Een beetje als de Floriade in Almere. Het heeft veel geld gekost en er komt geen levende ziel op af. Er is helemaal niemand in het sportpark dat de bevolking moet aansporen om meer te bewegen.
Behalve wij dan! Zodra we op de dijk staan ziet het er indrukwekkend uit. Er is geen levende ziel in de omgeving te bekennen dus wandelen we langzaam over de brug naar het eiland. Er waait een heerlijke verfrissende wind over het water.
Ook hier op het eiland hangt een maagdelijk rust! Ik heb me vaak afgevraagd waarom hier nooit veel mensen komen. Is deze plaats vervloekt, zijn er mensen omgekomen tijdens de aanleg of de bouw? Thai zijn heel bijgelovig en dat weerhoud ze zonder enige twijfel om deze plaats ooit te bezoeken. Ze zullen er ook nooit over spreken dat de plaats vervloekt is, ook dat brengt ongeluk. De waarheid zal nog wel een tijdje onder de deken blijven. We laten de toren voor wat het is en met een omweg gaan we naar het altijd leuke “Si Saket Aquarium”. Negentig cent per persoon entree, dus daar hoef je het niet voor te laten.
Het Durian poppetje dat waarschijnlijk het Durian fruit moet promoten zien we steeds vaker en overal opduiken. Natuurlijk betaald door een grote sponsor want reclame is in Thailand heel belangrijk!
Buiten is er een enorm bassin met Koi karpers en daar wordt ook een foto gemaakt. Vroeger kon je grote zakken voer kopen om de vissen te voeren. Nu is dat voeren van de vissen strikt verboden! Typisch Thais om regels gewoon 100% om te keren wanneer er niets meer valt te verdienen.
Binnen is het heerlijk koel en donker. Ook hier valt de rust op, dat maakt wel dat we zonder haast de foto’s kunnen nemen zoals we die in gedachten hebben.
De tunnel door het aquarium blijft indrukwekkend. Ik heb soortgelijke tunnels in aquaria in verschillende wereldsteden gezien maar een attractie als deze in een slaperig provincie stadje roept nog steeds vraagtekens op en blijft een hele prestatie.
Meer vissen, en dan stappen we weer naar buiten. Het lopen doet me goed. De pijn in mijn been is na een dag in de trein zitten alweer verdwenen.
Eenmaal buiten nog een foto met de buxus olifanten en dan beginnen we aan de vijf kilometer terug naar het hotel. Wel met een halte die we ons zelf hebben beloofd. Sinds de landing in Bangkok hebben we nog geen een keer fastfood gegeten.
Dus in Si Saket bezoeken we het “Sun Haeng Plaza” warenhuis om bij de “Kentucky Fried Chicken” een Zinger burger met patat te eten. En die is lekker!! Zeker met de ruime klodder mayonaise die ik bij de kok los weet te maken. Een keer in de twee weken moet het gewoon mogen!
Op de terugweg naar het hotel schiet ik nog twee plaatjes rood. Rood, de kleur van het geluk voor de Chinezen. Lantaarns voor het Chinese nieuwjaar en rode chilipepers. Een fotogenieke vrucht waar je elke dag mee wordt geconfronteerd in Thailand.
Eenmaal terug op de kamer in de airconditioning, die op 26 graden staat, slaat het virus dat ik al enkele weken meedraag opnieuw toe. Ik krijg koude rillingen en voel een algehele malaise. De paracetamol komt tevoorschijn en ik kruip onder de dekens in de hoop dat het na een uurtje slapen wel voorbij zal zijn.
Ik voel me inderdaad wat beter en ook mijn biertje smaakt me nog goed wanneer ik plaats neem in de ondergaande zon. Ontspannen met “Canned Heat” op de achtergrond. Ik hou het bij een biertje want het virus is onverbiddelijk!
Ik hoor het Hugo de Jongen nog zeggen: ‘ en dan denkt het virus’. Een virus kan helemaal miet denken! Een virus is een stukje RNA geprogrammeerd om zich te vermenigvuldigen. Je kan een virus ook niet doden omdat het gewoonweg niet leeft! Je zegt toch ook niet dat je een trottoirtegel hebt gedood?
De laatste gang voor vandaag is naar de avondmarkt naast het treinstation voor het avondeten. Ik hou het bij een neutraal bordje gebakken rijst. Het rommelt in mijn lichaam en met name in mijn longen. Ik voel een druk achter mijn ogen maar ik heb geen hoofdpijn. De meest verschrikkelijke ziektes gaan door mijn hoofd, ook Covid-19, want de bevolking angst inboezemen werkt wel! Hoe sterk je jezelf er ook tegen verzet. Ik kuch en hoest, koude rillingen en volgens Lyka heb ik koorts. Allemaal “Troubles” waar we niet op zitten te wachten.
Het dagelijkse eten in Thailand is zo fotogeniek. Alleen daarom krijg je al trek! Gedroogde vissen en geroosterde kleefrijst in verschillende smaken. Het is iets over half negen, ik neem nog een paracetamol en kruip meteen onder de dekens. Ik hoop tegen beter weten in om morgen weer de oude te zijn.