Nederland: Teva’s en Crocs

Zaltbommel (Achter het huis), zaterdag 3 april 2021

De weken werden maanden en nu zijn we al meer dan een jaar verder. Het medicijn is erger dan de kwaal. Nederland op slot voor 25 doden per dag door een virus terwijl de slachtoffers van achtergestelde medische zorg voor kanker en hart- en vaatziekten anoniem en ongenummerd onder de zoden verdwijnen.
Al vanaf augustus 2020 verzet ik steeds weer de bakens in de toekomst voor wanneer we weer op pad met de camper gaan. Steeds halen we die bakens in en moeten we nog langer thuis blijven. Aan de horizon van de toekomst staat alweer het volgende baken klaar. 18 april is die volgende datum. Gaat het dan lukken? Zeker niet! Frankrijk heeft alles op slot tot 1 mei, dus dat is dan alweer het volgende baken. 

Mijn Teva sandalen staan werkeloos in de camper en omdat ik me rot verveel heb ik er maar een paar Crocs bijbesteld voor rond de camper. Wanneer ik denk aan de toekomst zie ik het zwaar in. Frankrijk is alweer op slot en ook Duitsland is volledig stuurloos. Ze kunnen nog geen uitweg vinden uit een papieren zak, laat staan uit deze door hun zelf bedachte crisis.
Inderdaad, ik denk dat het een uit de hand gelopen experiment is. Niet medisch, want dat virus waart ècht wel rond, maar een bestuurlijk en organisatorisch experiment. Vooral het debacle met het vaccineren en de behandeling van de vaccins zal voor altijd herinnerd worden.
De grootste klappen moeten nog komen! Gelukkig bevinden wij ons in een situatie waar we ons weinig zorgen over hoeven te maken. Zodra de grenzen open gaan zullen wij weer vertrekken en de draad van het reizen oppakken. En voor nu? Het verhaal van donderdag 23 januari 2020 in Bangkok, Thailand. In een ver verleden toen alles nog goed was.

Thailand: Nieuwe schoenen

Veel plezier.

Nederland: Levendige beelden

Zaltbommel (Achter het huis), vrijdag 26 maart 2021 

De hele week ben ik bezig geweest met de foto’s en de verhalen van 2020, het “Corona jaar” zoals het hoogstwaarschijnlijk de geschiedenis in zal gaan. Helemaal niemand weet het meer, begrijpt het nog of heeft enig idee wanneer deze flauwekul zal eindigen. Ik zeg nadrukkelijk flauwekul omdat dat de richting is waarheen het probleem zich langzaam heen schuift. Mijn verbazing ging de afgelopen week hoofdzakelijk over het kijken naar foto’s en direct weten waar en wat. Alsof het vandaag is gebeurt! Een flinke rij enen en nullen vormen een plaatje op mijn beeldscherm en ik herinner me haast alles. Of dat nu een jaar of een half jaar geleden is. Ik vindt dat heel wonderbaarlijk omdat ik dat ook bij foto’s van heel lang geleden heb!
Vandaag het laatste verhaal van een serie over een weekje naar België aan het einde van juli 2020. Ik voel me geestelijk steeds beter en kan alleen maar hopen dat we weer snel met de camper op pad kunnen. Dus tot dan schrijf ik verhalen uit het verleden.

Het verhaal heet: België: Langs de Maas

Nederland: Eindelijk is er leven in mijn ziel

Zaltbommel (Achter het huis), zondag 21 maart 2021

Het heeft even geduurd, maar ik ben terug! Althans, daar lijkt het op. De kogel is door de kerk en de bom is onder de gemeente Zaltbommel gelegd. Een advocaat gaat me bijstaan in mijn strijd tegen de overheid! Ik hoop dat het recht zal zegevieren.

Dus ik heb een nieuw verhaal geschreven over onze avonturen met de camper in juli van het vorig jaar. Toen de Covod-19 bijna verslagen leek!

Ik hoop dat ik me goed blijf voelen en dat ik nog veel verhalen kan inhalen. 

 

Het verhaal heet: België: De nationale feestdag