Thailand: Naar het zuiden

 

Cha Am (Dang Ky Ploen Tharnnam Resort) 211), zaterdag 1 februari 2020

We gaan nu dus recht naar beneden richting het zuiden van Thailand. Het is moeilijk om te ontsnappen aan de greep van Nakhon Pathom. De Garmin GPS blijft ons met de huidige instellingen in rondjes leiden. Tijd voor een nood ingreep! Even de instellingen aanpassen en binnen tien minuten zijn we aan de buitengrens van de stad waar we naast een drukke natte markt de gebruikelijke tosti’s van de 7-11 nuttigen.
Door de wijziging van de instellingen komen we ook zonder dat te willen op een snelweg terecht waar we snel de tank kunnen vullen zodat we zeker zijn dat we onze eindbestemming voor vandaag zonder problemen kunnen halen. Er was nog een klein probleem bij het inpakken! Ik was helemaal vergeten dat Lyka een tempel wilde bezoeken waarvan ze de foto’s op het internet had gezien. De tempel ligt een beetje uit de route maar dat maakt weinig uit want we hebben tenslotte alle tijd van de wereld.

Mijn laptop kwam voor het vertrek opnieuw uit de rugzak en toch met enige haast zocht ik de coördinaten van de tempel op en stuurde die naar de oude Garmin 400t. Er moet in de haast iets mis zijn gegaan want wanneer we eindelijk bij de geprogrammeerde tempel arriveren blijkt de tempel die Lyka wil bezoeken er niet te zijn. We staan op een enorm tempelterrein waar geen hond is te bekennen. Lyka’s iPhone komt tevoorschijn, zij heeft namelijk 4G, en we gaan opnieuw op zoek naar de tempel. Het duurt niet lang voordat ik de tempel ook op mijn GPS heb gevonden.

Ik programmeer de tempel als bestemming en 32 kilometer verder staan we oog in oog met een enorme draak die om een rond gebouw is gekruld. Het is een ongelofelijk mooi gezicht. Omdat we niet alle bagage met ons mee kunnen slepen blijf ik bij de motor achter en gaat Lyka alleen naar de tempel.

Terwijl Lyka de tempel bezoekt schiet ik maar enkele foto’s vanaf de parkeerplaats. Dat kan hier bij gebrek aan noord-Afrikanen. En dan gaan we weer verder. Des te dichter we bij Bangkok komen des te drukker het verkeer wordt. We kunnen niet anders dan met 75 Km/u, de snelheid van de meeste vrachtwagens, meestromen over de lelijke zesbaans snelwegen van midden Thailand. Het gevaar schuld er in dat spook rijdende brommers en pick-up trucks, altijd verontschuldigend vriendelijk glimlachend, geen uitzondering maar meer een regel zijn. Na een half uur klapt mijn hoofd haast uit elkaar van het concentreren.
Meneer J.R. van Steenbergen van de gemeente Zaltbommel komt ook nog in mijn gedachten voorbij. Zijn onsamenhangend verhaal over de belastingen van de gemeente Zaltbommel maken dat mijn hoofd helemaal vol schiet! Zijn laatste antwoord is als het relaas van een dronken man die de theorie van de relativiteit probeert uit te leggen. Ambtenaren praat, veel gelul en wei nog inhoud! Het is niet alleen op het niveau van de Rijksbelastingen een zooitje! Ook op lokaal niveau bij de gemeente Zaltbommel scheelt het er een en ander aan! De belangrijkste opmerking van de gemeente Zaltbommel schiet door mijn hoofd: ‘Wanneer u het niet met onze beslissing eens bent kunt u altijd nog naar de rechter!’ Een misselijk makende gedachte dat de ambtenaren aan de Hogeweg deze instelling hebben. Het zijn tenslotte de burgers die hun ruime salaris betalen!
Nadat we de brug bij Samut Songkhram hebben gepasseerd kunnen we eindelijk de snelweg verlaten. Deze snelweg genaamd “Weg nummer 4” is namelijk voor een aardig stuk de verkeersslagader naar het zuiden. Het is op enkele stukken zelfs de enige weg naar het zuiden dus 100% van het autoverkeer gaat over deze weg!
We nemen een pauze en eten magnetronmaaltijden bij de 7-11. Uit gemak, ze noemen de 7-11 niet voor niets gemakswinkels! Met een Coke Zero spoel ik de rijstnoedels met varkensvlees en het restje Spaghetti Krapow weg. Ik zou nog wel trek hebben in een ijsje maar ik probeer de calorie inname onderweg een beetje laag te houden. We zitten hoofdzakelijk de hele dag in het zadel van de oude Honda Phantom.
Plotseling waan ik me op bekend terrein. Ik herken het bungalow park met de gekleurde huisjes waar ik ruim zeven jaar geleden heb geslapen. Ook het restaurant een eindje terug staat me weer levendig voor de ogen. Een vreemd apparaat die menselijke hersenen die al je herinneringen opslaat en weer beschikbaar stelt wanneer je er om vraagt!  

De enorme Chinese Tempels staat me ook nog levendig voor de ogen. Het lijkt of de tijd voor de “Kuan Yin Bodhisattva Shrine” heeft stil gestaan! (Lees hier het verhaal van 14 december 2013)
Op het eerste oog lijkt er helemaal niets veranderd met zes jaar geleden. Toch blijkt er na het vergelijken van de foto’s het een en ander veranderd. En dat is goed te zien, het gaat alleen niet zo snel als ik had verwacht. De oude foto’s laten de verschillen goed zien.

Ik weet zo ongeveer wat we vanaf dit punt gaan tegenkomen. Dat is op zich ook niet zo moeilijk want dit is de beste route om met de motor naar het zuiden te rijden. Als eerste zien we de (Birmese) vrouwen aan het werk bij de visdrogerijen. Gedroogde vis is nog altijd razend populair in heel zuidoost-Azië. Toch verwacht ik dat het leeuwendeel van deze vis voor de lokale markt is. Gebakken in gloeiend hete olie ontstaat er een vorm van kroepoek die heel sterk van smaak is.  

Dan komen de zoutvelden. Op deze vlaktes wordt het zeewater verdampt door de zon en het achtergebleven zout geoogst, ook veelal door illegale Birmezen. Het zout zal wel worden gebruikt om de bekende Aziatische vissaus te maken.

We rijden deze keer zeker een andere route dan zes jaar geleden. De “Wat Nok Pak Ta Le” tempel is heel bijzonder. Een tempel gebouwd in de vorm van een schip. Met mijn kolen Thais begrijp ik dat het om de vogels van de zee gaat. Waarschijnlijk een plaats voor bezinning voor de familieleden van de nooit terug gekeerde vissers wiens zielen zijn overgegaan in de zeevogels.

Dan komen we weer op die verschrikkelijke snelweg dichtbij onze slaapplaats voor de komende nacht. Het “Dang Ky Ploen Tharnnam Resort” is goed voor de prijs die we betalen voor de bungalow gelegen in een mooie tuin. Helaas werkt het internet niet dus moeten we andere maatregelen nemen. Ik stap op de motor en ga naar de 7-11 om extra geld op de telefoon van Lyka te zetten. Dat blijkt dus moeilijker dan enkele jaren geleden. Kraskaarten om op te waarderen bestaan al lang niet meer en er komen ook geen bonnetjes met een code uit de kassa. Wat nu? Tegenwoordig staan er overal telefoontegoed oplaadpalen voor mobiele telefoons. Gelukkig wil het meisje van de 7-11 me helpen van alle menu’s op het beeldscherm zijn in het Thai. Niet veel later hebben voor ongeveer drie euro weer internet!

We gaan op de motor op zoek naar avondeten. Volgens de vrouw achter de receptie is het restaurant van het resort ook geopend. Helaas voor haar vraag ik mezelf af of ik wel in een restaurant wil eten van een resort waar vanavond slechts vier gasten verblijven! De omzetsnelheid in de koelkast van de keuken zal dan navenant zijn, en dat willen wij nu juist vermijden.
We stappen op de motor en op minder dan honderd meter afstand hebben we gevonden wat we zoeken. Het eten is prima en de prijs valt ook nog eens mee. Onze dag zit er op en we moeten samen hard lachen om de zeer korte afstand die we hebben gereden om bij het restaurant te komen.

Thailand: Een omtrekkende beweging

 

Nakhon Pathom (Baan Jantra Place) 211), vrijdag 31 januari 2020

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen! Het ontbijt van rijstsoep mag dan bij veel chinezen en Thai in de smaak vallen maar voor een jongen van de Hollandse klei is het geen optie. Voor mij voelt het eten van rijstsoep als overgeven in de Tolstraat met de carnaval wanneer je net met je carnavalsclub bij “Quo Ching” in de Waterstraat hebt gegeten. Ik wil niet eens weten hoe het smaakt!

Al voor half acht staan we gepakt en gezakt op de parkeerplaats voor de volgende etappe naar Nakhon Pathom. We rijden de opkomende zon tegemoet richting onze tosti’s voor het ontbijt en een volle tank met benzine.

Bij de grotere tankstations van de PTT zijn er vaak ook 7-11 kruideniers en sinds zij de ham/kaas tosti op de kaart hebben gezet zijn wij een groot fan van dat simpele ontbijt. Ik gooi voor ruim zeven euro de tank vol en we beginnen aan de omtrekkende beweging. Ik noem het zo omdat we koste wat het kost het verkeer van Bangkok willen ontwijken. Daar komt ook nog bij dat ik wel tientallen keren met de trein door Nakhon Pathom ben gekomen maar de stad nog nooit heb bezocht. Dan moet het tijdens deze motortocht maar gebeuren!
Eindeloze droge rijstvelden en droogstaande waterwegen. Thailand gaat gebukt onder de grootste droogte van de afgelopen twintig jaar. Soms passeren we een kanaal of een poel die op het punt staat om droog te vallen en de lucht van de dood die rond het opdrogend water hangt laat me haast kokhalzen. Het is een groot probleem waar niemand in de regering aan wil beginnen omdat simpelweg ontkennen de beste optie is. En ook de minst gevaarlijke voor de zittende regering. Het is volgens het parlement de schuld van de Chinezen en de opwarming van de aarde in combinatie met het fijnstof van het verbranden van de suikerriet velden. Probleem opgelost!

Ergens op het anonieme platteland van Thailand stoppen we voor de lunch om de simpele reden dat er een oude Boeing 747 langs de weg staat. Het smaakt ons goed voor de 84 baht, 4 baht omdat we water hebben gedronken met ijs en de rest is voor de twee bordjes rijst.

We vervolgen het anonieme landschap totdat we al erg vroeg in de middag bij het “Baan Jantra Place” hotel arriveren. Het kost hier bijna twee keer zoveel als de afgelopen nacht maar met het schitterende schaduwrijke balkon is het de investering dubbel en dwars waard.

De paar dagen onderweg hebben hun tol al geeist. Ik heb een hoofd zo rood als een tomaat en we hebben ook al Nivea zonnecrème 30+ gekocht. We zijn beiden erg vermoeid en maken van de tijd gebruik om wat te rusten. Ik schrijf wat en controleer een verhaal. Enkele foto’s worden verwerkt en voordat we het weten is het tijd om de stad in te gaan en optimaal gebruik te maken van het zachte licht van de late namiddag.

We gaan op weg naar “Wat Phra Pathom Chedi”, een enorme gouden Stoepa die ik al tientallen keren vanuit de trein tussen Bangkok en Kanchanaburi heb bewonderd. De slager die we onderweg passeren staat in dertig graden plus het net geslachte varken te verkopen. Een nachtmerrie voor de Nederlandse consumenten die zweren bij de varkens uit de supermarkten die vaak al langer dan een week dood zijn!            

“Wat Phra Pathom Chedi” is van dichtbij nog imposanter dan vanuit de passerende trein. Dit is maar een kleine verzameling foto’s die ik vanmiddag heb gemaakt. De rest is te zien op “Thailand 2020“. Neem gerust een kijkje? Je zult je niet vervelen.

Helemaal volgelopen met wat we vanmiddag allemaal hebben gezien ga ik op de stoeprand voor de ingang van de tempel zitten met een koude fles Leo van de 7-11. Het is een schitterend einde aan deze mooie dag! Schoolkinderen arriveren achter op een vrachtwagentje die als bus dienst doet. Mooie taferelen van het echte Thailand. Beelden die wellicht binnen een niet afzienbare tijd voorgoed tot het verleden zullen behoren.

Na alle rijst, en we willen ook niet te ver meer lopen vallen we neer bij een Thais Steakhouse. Vlees met weinig friet voor weinig geld.

Thailand: Je krijgt waar je voor betaald

 

Lopburi (Rawanda Resort Hotel) 244), donderdag 30 januari 2020

Na een koude nacht met huilende honden en een zonsopkomst met kraaiende hanen kan ik best stellen dat ik blij ben om om zes uur op te staan. Luka rolt zich nog even in de dunne beddensprei om enige warmte van haar lichaam te isoleren. De ventilator blaast nog steeds koele lucht richting het bed. Nadat ik mijn medicijnen heb ingenomen loop ik in het muisstille huis de trap af naar de keuken om koffie te zetten.
Buiten komt het dorp, waar ik de naam niet eens van weet, langzaam tot leven. Aan de overkant van de straat wordt een kampvuur onder een afdak aangestoken om de bewoners de eerste warmte van de dag te geven. Als koudbloedige reptielen kruipen ze tegen elkaar aan om zoveel mogelijk warmtestraling van het kleine kampvuur te absorberen.
Ik schenk voor de eerste keer warm water op de gemalen koffie in het papieren filter. Het water kookt niet echt maar toch moeten we het er vandaag maar mee doen. Ik kijk voor een moment omhoog naar de tl-verlichting die ik gisteren voor Prayun in de keuken heb aangesloten. We hebben er nu zelf ook plezier van. Na een tweede keer het water te hebben opgeschonken komt ook het huis tot leven. Als eerste komt de aardige jongen die geen woord engels spreekt in de keuken. Hij is een dagarbeider die zich voor een euro per uur de hele dag in het zweet werkt!

Prayun komt van buiten en is al inkopen wezen doen in het dorp. Ze gaat meteen aan de slag voor het ons bekende ontbijt. Een gebakken eendenei op toast met gebakken knakworstjes. We laten ons het ontbijt goed smaken. Een kleine bodem voor deze tweede dag in het zadel. Vandaag hebben we, door een rekenfout mijnerzijds, de langste rit van deze motortrip voor de boeg. Ruim 300 kilometer liggen er voor onze wielen.
Nu zal die 300 kilometer jullie weinig zeggen want 300 kilometer fietsen is heel wat anders dan 300 kilometer met een vliegtuig. Daarom heb ik bedacht om de term “Zadeluren” voor dit avontuur op de motor te gaan gebruiken. Uren in het zadel van de “Honda Phantom” zal jullie hoogstwaarschijnlijk meer aanspreken. We kijken dus tegen negen uur in het zadel aan. Exclusief de pauzes! Dit is dus alleen wanneer de motor ècht in beweging is!
Het afscheid van Prayun is zwaarder dan onze ontmoeting. Maar toch, we moeten gaan, hotels zijn geboekt en plannen zijn gemaakt. We moeten voor 13 februari Thailand hebben verlaten en we willen snel op pad. Eerst nog even tanken en dan gaan we rijden op de in de GPS geplande route. Het rijden op zich valt erg mee, motorrijden verleer je nooit alleen het steeds drukkere en minder socialere verkeer zet je wel eens aan het denken. En dat denken doe je veel, onderweg heb je alle tijd van de wereld om te denken. Alle problemen en leuke momenten van het heden en uit het verleden passeren de revue.

En dan is het eindelijk tijd voor een bakkie koffie! Zo maar ergens midden in de rijstvelden van Thailand langs de weg. We plannen geen bezoeken aan lokale bezienswaardigheden toeristische trekpleisters langs de weg. We rijden de geplande route en bezoeken wat we onderweg interessant genoeg vinden om te bezoeken, en dat is dan ook meestal gelijk in combinatie met een welverdiende pauze tegen de zadelpijn en een droge keel.      

De geheel in het wit en in blanke spiegels uitgevoerde tempel met olifanten en slangen konden we niet voorbijrijden! Tijdens het fotograferen zijn we niet onopgemerkt gebleven. Een tandloze monnik die niet alle flesjes in het krat heeft komt vragen om een gift. Ik versta geen woord van wat hij zegt maar ik begrijp dat het een bijdrage is voor de nieuwe vleugel voor de monniken die in aanbouw is.
Geruisloos laat ik een briefje van 20 baht in de gouden schaal vallen. Hij komt pal voor me staan. Hij kijkt mij aan en ik kijk hem aan. Is het niet genoeg? Of is hij onder de indruk van mijn gift? De taal barrière heeft iets ontwapenends! Ik loop om hem heen naar onze motor en de monnik kijkt ons na. Ik druk op de toeter en zwaai naar hem, hij zwaait terug met een enthousiasme waarin ik meen te herkennen dat hij ons waarschijnlijk nooit meer zal vergeten. Mooie ontmoetingen met mooie mensen op mooie plaatsen.

Zomaar ergens langs de weg, meestal bij een kruising van drukke wegen, eten we onze gebakken rijst als lunch. Altijd goed, altijd vers en altijd goed geprijsd. Deze twee gingen voor 80 baht (€ 2,32) door onze kelen.

Aangekomen bij onze slaapplaats voor de nacht valt het niets tegen! Maar kan het eigenlijk wel tegenvallen voor € 10,35 per nacht? Nou, dat kan! Het matras is zo hard als een granieten plaat, een pisstraaltje water komt er uit de douchekop en er zit genoeg kalk op de vloer en op de wandtegels in de badkamer om het commercieel te delven van de kalk te overwegen. Ik kan alleen maar hopen dat het ontbijt morgen nog een ster of twee van mijn recensie kan redden.

Het balkon is in ieder gave prima in orde en met een grote koude beer Chang van 60 baht binnen handbereik geniet ik van het uitzicht over de rijstvelden van Lopburi.

We zitten zo ver buiten de stad dat ik het onaangenaam vindt om door de drukte van de avondspits naar een restaurant te rijden. Vijf kilometer van het hotel zien we een avondmarkt waar we de beproefde Pad Krapow eten. Prima voedsel voor een eerlijke prijs! Ik moet het twee keer vragen maar ook hier zijn we 80 baht (€ 2,32) kwijt voor twee personen inclusief een flesje water. Het rijden in het donker probeer ik ten aller tijden te vermijden. Nachtblindheid heeft zich al jaren geleden van mij meester gemaakt en het is altijd goed wanneer je je beperkingen kent!
Ik zijg neer op het keiharde matras en kijk nog twee afleveringen van “Gomorrah”, een Italiaanse serie over de Napolitaanse mafia, echt de moeite waard! Dan gaan voor half elf de oogjes dicht want morgen sta ik weer om zes uur op.
Als laatste het kaartje van de rit van vandaag. Ruim acht en half uur in het zadel vandaag! In totaal hebben we nu al 567 Km gereden.