Mijn laatste week in Pattaya is niet zo soepel verlopen als ik had gedacht of gehoopt. Ik had namelijk niet veel meer te doen dus waren mijn laatste dagen in Thailand nogal kleurloos. Met slechts een aantekening op mijn agenda voor zes dagen kan ik niet spreken van een volle agenda.
Ik wilde me bij voorbaat niet overgeven aan drinkgelagen en nachtelijke ontsnappingen in barretjes en clubs vol gewillige en/of schaars geklede dames. Deze tijd ligt alweer enkele jaren achter me. Ik wil niemand veroordelen of bekritiseren, het is iedere man zijn goed recht om hier, zonder de ogen van de buren in zijn rug, de bloementjes buiten te zetten en met volle teugen te genieten van alles wat het leven te bieden heeft. Het echte probleem schuilt in de dag, niet de nacht!
Zoals ik haast elke dag van deze reis naar Thailand om zeven uur ben opgestaan blijf ik dat ook zo in de laatste week stug volhouden. Ik leef deze reis in de dag en niet in de nacht.
De ontmoetingen met de schepselen van de nacht ’s morgens zijn niet de mooiste ontmoetingen. Eenzame mannen zitten zich ’s morgens nog goed te doen aan grote flessen Chang bier omdat de alcohol, misschien door de langdurige gewenning, is uitgewerkt. Het zijn tragische beelden, beelden die haast hetzelfde zijn als de beelden van de eenzame oude mensen in Nederlandse verzorgingstehuizen. Tehuis? Wat een naar woord is dat, de beelden van de oude mannen achter grote flessen bier maken het woord alleen maar naarder.
Al voor negen uur smeer ik de gebruikelijke broodjes met Nieuw Zeelandse boter en beleg ze rijkelijk met ham of kaas. Enkele koppen koffie, Radio NPO 1 op de achtergrond en dan ga ik weer even liggen. Het vullen van de dagen is veel moeilijker dan het lijkt. Van sociale contacten is in Pattaya na al die jaren weinig meer over. Af en toe wandel ik rond elf uur naar Jan voor een kop koffie en een gesprek. En andere dag wandel ik langs de zee naar het noorden van het strand om zo weer terug te komen aan de Pattaya Klang waar ik hoofdzakelijk mijn lunch nuttig.
Die lunches zijn nu vaak het hoogtepunt van de dag. Omgeven door veel oudere buitenlandse mannen in het restaurant van de Big C supermarkt valt het meteen op dat dit duidelijk een andere ploeg van de Pattaya-Ploegendienst is. Dit is de dagploeg! De ploeg die zich in een redelijk normaal dagpatroon in dit paradijs heeft kunnen vinden. Enkele van deze mannen kun je ook vroeg in de avond nog wel eens ontmoeten. Ik groet een bekend gezicht en de man groet terug. Hij kent mijn naam niet en ik ken zijn naam niet maar we weten allebei dat we niet meer in de Pattaya-nachtploeg zitten.
Die nachtploeg ligt nu, zo rond een uur in de middag, nog te slapen! Die slapen vaak om twee redenen. De eerste is omdat ze laat in de nacht dronken thuis zijn gekomen en de tweede is dat ze geen idee hebben om deze dag door te komen. Het ontbijt wordt veelal halverwege de middag genuttigd. Het eerste vloeibare gerstenat laat niet lang op zich wachten gevolgd door een eenzame drinksessie achterin een louche goedkope bar omringt door vrouwen van een tiental jaar jonger dan hemzelf.
Dit gaat zo door totdat er zich een ziekte openbaart en deze niet kan worden behandeld wegens het ontbreken van een goede ziektekosten verzekering. Het mag dan wel de droom van velen zijn om hier in de zon je oude van dagen te slijten maar voor velen eindigt die droom in een regelrechte nachtmerrie.
Deze beelden komen je tegenwoordig in Pattaya op elk moment van de dag tegemoet. Het is haast zielig om oude mannen in de nadagen van hun leven in een doodstrijd te zien omdat ze niet meer verzekerd zijn. Het is tenslotte hun eigen beslissing.
Natuurlijk zijn er ook uitzonderingen! Enkele van de buitenlanders die ik ken zijn Pattaya ontvlucht en hebben hun heil gezocht op het platteland van Thailand waar het ook nog eens een stuk goedkoper leven is. Na de drie weken van rondreizen kan ik dat soms ook wel begrijpen. Zolang die ene band er nog maar is met een andere buitenlander! Dat stukje beschaving tussen twee westerlingen blijft heel erg belangrijk. Geheel geïsoleerd zijn er maar zeer weinig verhuizingen naar het platteland die overeind blijven.
Wanneer we weer eens op een van die middagen met Jan bij de Chinees een biertje zitten te drinken komt dit onderwerp ter sprake.
‘Het is een liefde/haat verhouding met Pattaya!’, verklaard Jan, dat is de conclusie.
Je moet het ene voor lief nemen om van het andere te kunnen genieten, en andersom! En zo is het! Morgen vertrek ik weer voor een paar jaar, ik weet zeker dat ik hier weer met veel plezier zal terugkomen. Deze keer wel met mijn vrouw, want “alleen is maar alleen”.
