De schreeuwende burgemeester van het kleine dorp wekt me om kwart over zes. Dat is drie kwartier eerder dan de wekker maar uiteindelijk maakt het niet veel uit. Het was opnieuw een koude nacht en ook deze keer heb ik niet zo best geslapen. Dat overkomt me wel vaker wanneer ik weer verder op reis moet. Na een heel verhaal, waar ik geen woord van begrijp, het Thaise volkslied en enkele van zijn favoriete liedjes, waaronder een Celine Dion, zwijgen de grote luidsprekers rond het dorp weer. Het dorp is klaarwakker en de bewoners ontsteken vuurtjes voor hun huis om weer een beetje warm te worden.
Het ontbijt is maar simpel vandaag. Zeven uur in de trein, dan wil je niet naar het toilet dus moet je niet teveel eten en drinken. Een paar geroosterde boterhammen met ham of kaas nu en een liter koude thee voor onderweg. Dat is genoeg tot vanavond.
Het onafwendbare afscheid is dan toch gekomen. Het valt mij nog altijd zwaar om afscheid te nemen van goede vrienden. Een laatste foto als herinnering aan deze mooie week en een uitgesproken belofte dat we eind volgend jaar weer op bezoek komen. John brengt me naar het station en Yu blijft zwaaiend achter totdat we uit het zicht zijn verdwenen. Het is opnieuw een frisse ochtend in de Isaan, alleen deze keer een beetje opgewarmd door èchte vriendschap. Op het plein voor het station neem ik afscheid van John met het bericht dat hij niet op mijn vertrek hoef te wachten. Ik hou van een beetje mijmeren wanneer ik op de trein, bus of vliegtuig zit te wachten.
In de stationshal tref ik het meisje van bijna een week geleden weer achter haar bureau aan. Ze heeft ze nog steeds niet allemaal op een rij of neergeschoten. Ik waag me aan de koop van de benodigde plaatsbewijzen. Nog voordat ik een woord kan zeggen begint ze met de mededeling dat mijn trein 22 minuten vertraging heeft en dat die vertraging nog verder kan oplopen. Nou, dat is dan niet anders!
Ze print een kaartje en ik overhandig haar de 18 baht die me eerder was verteld. Dan wordt het wat ingewikkelder. Ze wil me namelijk het kaartje voor de tweede etappe van Khorat naar Sisaket niet verkopen. Wat ik ook zeg en wat ik ook probeer de printer blijft zwijgen.
Ik neem uitgebreid en overdreven afscheid van haar en bedank haar voor de uitstekende service en zoek een plaatsje op perron nr. 3. Daar zit ik dan! Ik heb nog een uur te wachten totdat mijn trein verschijnt. Laat dat ook nog eens even tegenvallen! De vertraging is ondertussen opgelopen tot een uur en dat is waarschijnlijk de reden dat ze mij geen kaartje wilde verkopen. Ik zou mijn aansluiting hebben gemist.
Om de tijd te doden loop ik wat rond en raak in gesprek met de lokale bevolking die etenswaren en snacks verkopen aan de hongerige treinreizigers. Ik zie etenswaren die zelfs mij geheel onbekend waren tot op heden.
Dit ziet er toch heerlijk uit? Mut deng.
Dit is de vergroting. Dan denk je toch wel twee keer na!
Treinen komen en gaan tot eindelijk mijn trein ruim een uur te laat verschijnt.
Ik zoek een plaatsje in het compartiment dat voor monniken, zieken en oude van dagen is gereserveerd. Mijn witte haren zijn hier in Thailand een paspoort voor dit soort gelegenheden.
Onderweg ervaar ik opnieuw een heel ander Thailand. Er wordt overal gebouwd aan de nieuwe infrastructuur voor de snellere treinen. Tunnels en Fly-overs moeten de spoorwegovergangen vervangen en daarmee het verkeer veiliger maken. Over een jaar of tien komen er zelfs Japanse hogesnelheidslijnen! Voor een moment moet ik denken aan de slimme Nederlanders met hun FYRA mislukking, ik kan een glimlach niet onderdrukken. Onze leiders zijn absoluut niet capabel voor hun functies.
Het landschap in de Isaan is niet echt spectaculair maar af en toe passeren we een tempel waar ze nog aan het bouwen zijn. Met een oog op mijn horloge en het andere oog op de GPS groeit de hoop dat ik trein 135 naar Sisaket waarschijnlijk nog ga halen. De spanning loopt op en zodra mijn horloge 12:12 aangeeft besef ik dat ik mijn aansluiting in Khorat heb gemist en dat ik anderhalf uur op het station van Khorat zal moeten wachten op de volgende trein.
Maar kan krijg ik een ingeving! Volgens het beeldscherm van mijn GPS gaan we de trein 135 op dit moment tegemoet. Zodra we stoppen op het kleine station genaamd “Jira Junction” verlaat ik de trein en vraag aan een perronchef of ik hier trein 135 naar Sisaket kan nemen. Hij antwoord positief en zonder een moment te twijfelen neemt hij me mee naar een speciale counter waar binnen enkele seconden een kaartje voor me wordt geprint.
’98 baht?’
‘Excuseert us mij, ik dacht 18 baht.’
‘Nee 98 baht, kijkt u maar? Het staat hier geprint!’
Het klopt inderdaad en ik laat de achterdocht dat je als buitenlander in Thailand altijd wordt genaaid meteen varen. Op het moment dat ik een briefje van honderd baht op de counter neerleg valt ook bij mij het kwartje. Het meisje in Bua Yai wist de prijs van dit kaartje waarschijnlijk niet. En om geen gezichtsverlies te lijden, een doodzonde in Thailand, heeft ze maar een leugen voor bestwil verteld.
Enkele minuten later rijdt trein 135 het station binnen. Mijn snelle nadenken heeft me in ieder geval anderhalf uur wachten bespaard, niet dat dat wat zou uitmaken, ik heb geheel geen haast, maar aankomen in het daglicht is nu eenmaal plezieriger dan arriveren in het donker.
De laatste vier en half uur van de treinreis kruipen voorbij. Ik maak een foto van een verdwijnend fenomeen, de fietstaxi. Mensonterend en slavenarbeid in de ogen van enkele van onze volksvertegenwoordigers.
Even later nestelt zich een dikke Thai naast mij op de smalle bank. Het meisje tegenover me kijkt me verbaasd aan. Ik weet niet goed wat te doen. Er is voldoende plaats in de trein waarom komt hij dan naast mij op deze smalle bank zitten? Een zakkenroller? Dat is dan toch wel heel erg opzichtig! Ik let goed op en hou mijn spullen nauwlettend in de gaten. Ik hoef mijn ogen niet op hem te houden want hij stinkt een uur in de wind uit zijn mond. Hij stinkt zo erg dat mijn trek verdwijnt en ik zelfs een beetje misselijk wordt.
Even plotseling als hij is gekomen verdwijnt hij ook weer. Hij verkast naar de bank aan de andere zijde van het gangpad. De stank wordt minder maar blijft wel nadrukkelijk aanwezig. Zeker wanneer hij een gesprek aanknoopt met de man tegenover hem. Een station voorbij Buriram verlaat hij, en met hem de stank, de trein. Opnieuw kijkt het smalle meisje mij verbaasd aan. Of is het lonken? Ik besteed er verder geen aandacht aan en kijk weer uit het geopende raam naar het dorre landschap dat langzaam aan ons voorbij glijd.
Twee knakworsten voor een halve euro stillen de opkomende trek aan het einde van deze reisdag en de laatste slokken koude thee verdwijnen in mijn keel. De verveling slaat toe en het knikkebollen begint. En dan is daar eindelijk Sisaket, om iets over vijf rolt de trein het station binnen en het eerste dat ik doe is naar de wc. Dat is alweer ruim zeven uur geleden.
De motortaxi’s worden professioneel ontweken en ik een rechte lijn loop ik op het gereserveerde “Boonsiri Boutique Hotel” af. Het ziet er aan de buitenkant mooi uit en ook kamer 409 is een plaatje!
Lang blijf ik niet op de kamer want het is heerlijk weer en ik heb zin in een biertje. Ook het kleine café van Frankie heb ik snel gevonden.
Èèn bier wordt vijf bier en dan moet ik toch ècht gaan eten. Ik ben verbaasd dat de meeste restaurants langs de straat op weg naar het hotel al dicht zijn. Dus kies ik maar voor het beproefde recept van twee magnetron spaghetti Krapow. Morgen gaan we eerst informatie inwinnen.
