Thailand: Oordoppen

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), donderdag 11 januari 2018

Het slapen is me toch een beetje tegen gevallen. Een combinatie van om tien uur naar bed en het drukke verkeer aan de “3rd road” ’s nacht maakten dat ik om vier uur al klaar wakker was. Dat gaan we vanavond dus anders doen! Na een uurtje internet waag ik om vijf uur nog een tweede poging om wat te slapen. En dat lukt nog ook! Drie uurtjes later  wordt ik fris wakker. Ik ben niet de enige die fris is. Zodra de schuifdeuren naar het balkon open gaan voel ik de frisse ochtendwind op mijn huid. Het is een schitterende dag in Pattaya.
Nog voordat ik mijn eerste bakkie koffie naar binnen werk leg ik mijn oordoppen, die ik altijd bij me heb, klaar. Die gaan vanavond in de oren en dan weet ik zeker dat ik prima zal slapen. Goed internet is onbetaalbaar! Ik schrijf wat, werk het een en ander op de NAS bij en surf over de digitale snelweg. Nog een koffie en voordat ik het me realiseer is het alweer bijna tien uur.
Ik zoek de spullen voor Jan bij elkaar en ga op weg naar zijn huis. Vanzelfsprekend weet ik hier goed de weg dus bij de eerste 7-11 koop ik twee tosti’s als ontbijt. Kosten samen ruim een euro en ik heb er al genoeg aan als ontbijt. Het weerzien met mijn oude vriend is hartverwarmend en onder het genot van een bakkie koffie keuvelen we wat over koetjes en kalfjes.

Na een paar uurtjes neem ik weer afscheid van Jan en ga terug naar het hotel om even wat te rusten. Bij dezelfde 7-11 koop ik een magnetronmaaltijd van vijf en zeventig eurocent. Thaise rode kerrie met rijst en een omelet. Deze magnetron maaltijd is vele malen beter dan enige maaltijd in de Filippijnen. Hoe simpel en mooi kan het leven zijn? Het smaakt me uitstekend met een koude Coke zero. Op de achtergrond speelt de Nederlandse radio, NPO2, en dat is toch wel een dankbare vrucht van de elektronische vooruitgang.
En dan is het tijd om lekker een biertje drinken met mijn maat Jan. De “Apotheek” is verleden tijd, wegens een geschil over een glas van tien baht, en we hebben een ander Chinees winkeltje in Soi Bonkot. Het bier is er ook koud en ook niet te duur. De grote flessen Leo bier smaken uitstekend! Weer een schoolvoorbeeld van de Thaise mentaliteit! Ruzie maken over tien baht en wekelijks twee duizend baht omzet mislopen.
Ik vraag me na drie dagen steeds meer af wat ik in de Filippijnen nog heb te zoeken! Het is een martelgang en eigenlijk doe ik het alleen maar voor mijn vrouw. Ik had al sterke gevoelens dat ik de Filippijnen voorlopig niet meer zal bezoeken en die gevoelens worden hier in Thailand met de minuut sterker. Over twee jaar gaan we dus hoogstwaarschijnlijk weer naar Thailand.

Na een gezellige middag koop ik op de terugweg bij de 7-11 twee magnetronmaaltijden. Ik kan gaan zoeken naar verse maaltijden maar dit is een stuk gemakkelijker en zeker zo lekker. De rijst met een pittige krapow saus (Thaise basilicum saus) en een gebakken ei is precies zoals ik me kan herinneren. De twee schaaltjes zijn dan ook in een mum van een tijd leeg.
Er is niet veel nodig om me over te halen om naar buiten te gaan en een biertje te gaan drinken. Bij een oude Hollandse vriend in zijn hotel/bar tref ik precies hetzelfde aan wat ik daar achttien jaar gelden aantrof. Het is alsof de tijd heeft stilgestaan. De gesprekken gaan nog steeds over dezelfde onderwerpen. De muziek is ook weinig veranderd en het bier smaakt nog steeds uitstekend. De avond vliegt om en in gepaste dronkenschap arriveer ik in mijn kamer. Contactlenzen uit en oordoppen in, welterusten.

Thailand: Regen

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), woensdag 10 januari 2018

Om zeven uur ben ik al klaarwakker! De bas is net begonnen met dreunen en het andere lawaai komt me bekend voor uit de Filippijnen. Grote regendruppels vallen op stalen daken. Ik schuif nog een beetje versuft de gordijnen open en ik kan mijn ogen haast niet geloven. Een gesloten grijs wolkendek waar ik het hemelse blauw had verwacht.
De regen komt in golven en tussen twee buien door loop ik snel naar gouden bogen voor een broodje en een koffie. Beide vallen me tegen! Ten eerste is er de prijs, € 4,35, dat is niet bepaald goedkoop meer te noemen! Ten tweede smaakt de koffie van geen kant en ik heb het vermoeden dat er iets niet in orde is met de machine of het is oploskoffie. Uit ervaring weet ik dat klagen niet helpt in Thailand dus laat ik het maar voor wat het is. Morgen gaan we eens een engels ontbijtje pakken voor € 2,75, dat is hier nu de gangbare prijs heb ik al gezien. Bij terugkomst in het hotel vraag ik aan de receptie of ik misschien van kamer kan wisselen.
‘We kunnen er naar kijken maar we kunnen geen garantie geven!’ is het antwoord dat ruikt naar de Thaise mentaliteit dat het ze niets kan schelen, het is gewoon teveel werk.
Het is namelijk nogal een populair hotel. De regen komt ondertussen opnieuw met bakken uit de hemel en eenmaal naakt op bed met de airconditioning op 27 graden denk ik na over het begin van de deze reis. Met de laptop in de aanslag begin ik het verhaal van gisteren te schrijven.
Ik kom tijdens het schrijven tot de conclusie dat de dreun van de bas overal in het gebouw te horen zal zijn. Ik zal er eerst mee proberen te leven. Mocht het te erg gaan storen kan ik altijd nog verkassen, Pattaya is weer leeggestroomd na de drukke feestdagen. Dat is overal goed te merken.
Het internet is en blijft een probleem. Het valt steeds weg en om de haverklap moet ik opnieuw inloggen. Een tiental keer zwaai ik mijn benen over de rand van het bed om weer in te loggen. Ik ben ingelogd op router van de begane grond omdat ik geen verbinding kan krijgen met de tweede verdieping. Het begint toch wel een beetje irritant te worden!
Ik trek alweer krom van de honger wanneer de regen eindelijk stopt en de zon voorzichtig door een dun wolkendek probeert te prikken. De zon wint gelukkig en om iets over half twee loop ik over 3rd road richting de “Big C”, een enorme winkelcentrum met winkels, restaurants en een supermarkt. Ik moet even inkopen doen, enkele zaken waren niet meer de moeite om mee te nemen, dus moet ik nieuwe kopen.
Bij de eerste 7-11 die ik passeer koop ik een flesje Coke Zero en verbaas me over de prijs, 17 baht voor een halve liter cola. In het winkelcentrum moet ik eerst een nieuwe simkaart kopen en daar heb je tegenwoordig een paspoort voor nodig. Big Brother in Thailand. Een foto van de paspoortpagina met je foto wordt naar de provider gestuurd.
Dan heb ik de eerste èchte Thaise ervaring! Op het internet heb ik gezien dat AIS een promotie heeft genaamd “NON-STOP 123”, voor 123 baht per week heb ik 1 Gb aan snel internet en gratis bellen tussen 05:00 en 17:00, en SMS en nog veel meer.
De verkoopster is niet geïnteresseerd in mijn praatjes en antwoord met het voor Thailand zo bekende: ‘No have!’
En dan kan je lullen wat je wil maar na deze opmerking zal haar antwoord nooit meer worden veranderd. Ze blijft maar wijzen naar de geplastificeerde kaart die voor haar op de toonbank ligt. Voor mij raad ze een pakket aan van 999 baht! Alleen internet voor een maand en geen bel minuten of SMS. Dat wil ik helemaal niet! Tot overmaat van ramp begint ze ook nog eens een andere klant te helpen. Op deze manier wil ze me duidelijk maken dat ze geen trek meer heeft om mij te helpen of met me te praten.
Wanneer ze dan ook nog eens een andere klant gaat helpen en mij helemaal negeert zit ons gesprek er op. Ik laat de AIS maar voor wat het is en ga terug naar mijn hotel. Nog voordat ik de straat oversteek loop ik toch maar even bij de “Boxing Roo” om te informeren of er nog kamers vrij zijn. En dan heb ik nog geluk ook! In mijn ogen de mooiste kamer is wegens een annulering plotseling vrijgekomen, en dan ook precies voor de periode die ik in Pattaya verblijf. Zonder een moment te twijfelen neem ik die kamer! Bij het “Retox Hotel” staan ze wel vreemd te kijken wanneer ik met al mijn bagage aan de receptie/bar sta! Zonder een woord reken ik twee nachten af en laat een verslagen en verbaasde receptioniste achter.

Met een gevoel van euforie leg ik de honderd vijftig meter naar de Boxing Roo af. Het is een stevige klim met volle bepakking naar de derde verdieping maar het is de moeite dubbel en dwars waard. Op het zachte bed lig ik naar het plafond te staren. Ik ben intens blij dat ik verlost ben van het gedreun van de bas!
Lang lig ik niet op bed! Ik ga nog even naar beneden om de verhuizing te vieren. Vanzelfsprekend is het beneden in de bar goed vol en gezellig. Na een gezellige avond werk ik nog twee spaghetti krapow met kip naar binnen. Voor twee euro is het buikje helemaal gevuld en val ik voldaan in slaap.

Thailand: Afscheid

Pattaya (Retox Hotel) 7), dinsdag 9 januari 2018

Het is op deze dinsdagochtend dubbel afscheid nemen! Eerst van de rosse kitten die zal zijn verhuisd wanneer ik weer terugkom, de zwarte kitten heb ik overigens gisteren al naar de buren gebracht, en van mijn vrouw en schoonfamilie. De eerste voelt het zwaarst, de laatste meer als een bevrijding. De afgelopen vijftien weken zijn sneller voorbij gegaan dan dat ik onderweg heb gevoeld. Er waren dagen die eindeloos leken en weken die omvlogen. Nu sta ik op de drempel van een ontsnapping, zo voelt het in ieder geval wel.

Met zeker tien kilo minder onder de riem sleep ik de kleine koffer en mijn rugzak naar het oude busje van Benny de overbuurman. We zijn er klaar voor, mijn vrouw en ik dan. Een kort maar innig afscheid, ze heeft er nu spijt van dat ze niet met me meegaat. De uitzichten tijdens de rit naar de kleine luchthaven Legaspi verbazen me nog steeds zoals ze deden de eerste keer zes of zeven jaar geleden. Een mix van armoede en hoop, lachende kinderen voor brakke bamboehutten. We zeggen niet veel tegen elkaar. Benny vraagt me opnieuw om een keer samen met hem bier te drinken. Ik verontschuldig mezelf dat ik met kerstmis en nieuwjaar niet op zijn uitnodiging ben ingegaan. Ik ben nu eenmaal graag alleen. Ik ben zeker geen kluizenaar geworden maar ik geniet het meest van een klein gezelschap of het alleen met mijn gedachten zijn.
Op de luchthaven wordt je bagage gecontroleerd maar je kan net zo goed gewoon doorlopen. De hele controle stelt maar weinig voor en ik loop zo met mijn literfles groene thee naar binnen. Dan begint het wachten! Ik ben drie uur voor het vertrek al in de vertrekruimte. Een beetje lezen, een beetje praten met de buurman en een beetje rondkijken. De tijd gaat aardig snel en voordat ik me het realiseer is het tijd om aan boord te gaan van het vliegtuig dat met vijf en twintig minuten vertraging is gearriveerd. Voor mij maakt het maar weinig uit, of ik nu hier in Legaspi zit of in Manila zit te wachten.
Ik maak voor de eerste keer gebruik van de mogelijkheid van de rij voor ouderen/zieken/moeders en tot mijn lichte verbazing helpen mijn grijze manen me zonder problemen door de controle. Ik neem me meteen voor om dat voortaan maar te blijven doen. Het scheelt aardig wat tijd en ik heb die witte haren tenslotte niet voor niets. Binnen twee weken tik ik de acht en vijftig jaar aan en dan ben je toch een oude van dagen? Hahahahaha! Een oude van dagen?
Tijdens de vlucht raak ik aan de praat met de buren en die blijken in Japan gestationeerde militairen te zijn. Dat is een gevoelig onderwerp voor mij waar we dus niet aan beginnen. Tijdens onze reis naar Japan hebben Tettje en ik het land en haar bewoners in ons hart gesloten. We praten vooral over de cultuur en het geweldig eten. De vlucht naar Manila vliegt om en nadat ik mijn kleine koffer van de band heb gehaald volgt de volgende aangename verrassing.
Er is dus een shuttlebus, die je gratis op vertoon van een ticket naar een andere terminal brengt. Het gaat allemaal zo soepel en efficiënt dat ik het haast niet kan geloven dat ik nog in de Filippijnen ben. In de bus knort mijn maag als teken dat ze gevuld wil worden en begin ik een beetje te zweten. Het wordt nu toch wel tijd om wat te gaan eten!
Voordat ik in NAIA Terminal 2 arriveer begin ik me toch een beetje slecht te voelen. De rij om in te checken is erg lang en gaat niet erg snel. Het is het moment om mijn charmes in de strijd te werpen. Een beeldschone stewardess van Philippines Airlines verteld me over in-check balie 80. Een balie speciaal voor de groep waarvoor ik me eerder ook gekwalificeerd achtte. Ook hier ben ik er snel doorheen! En ik heb ook weer wat belangrijks geleerd. Nooit batterijen in welke vorm dan ook in je bagage stoppen! Het schijnt een nieuwe internationale regel te zijn na enkele branden in de bagage.
Er staat me de eerste teleurstelling van vandaag te wachtten. De vertrekhal van NAIA Terminal 2 lijkt meer op een busstation dan op een vertrekhal van een grote internationale luchthaven. Er staan alleen maar stoelen en er zijn, zo ver ik kan zien, zeer weinig plaatsen waar je wat te eten of te drinken kan kopen. Een kaneel/rozijnen broodje met een bekertje Nescafé is het laatste wat ik in de Filippijnen zal gebruiken. Geheel in de lijn van mijn eerdere ervaringen met eten en drinken in dit oosterse land.

Gelukkig kan ik snel aan boord van de tot aan de toiletten gevulde Airbus A320. Blanken en Filipinos op weg naar het buitenland om te werken. De maaltijd van rijst, kip en boontjes is niet hoogstaand maar wel heel erg welkom. Voor het eerst sinds lange tijd zit ik weer met veel smaak te eten. Ook de kleine pasta salade met verse groenten en olijven gaat met smaak naar binnen. Als klap op de vuurpijl krijgen we ook nog een ijsje als toetje. Zo blij als een kind sluit ik de ogen en denk voor een moment aan het heerlijke eten dat me in Thailand te wachten staat.
Zodra ik het vliegtuig heb verlaten en in de slurf sta spreekt het meisje me aan dat een stoel verderop naast me zat en waar ik onderweg vluchtig mee heb gesproken, of ik haar wilde helpen. En dat was een ingewikkeld probleem waar ik zo een twee drie niet uit wist te komen! Ik had met haar te doen want het was ook nog eens de eerste keer dat ze met het vliegtuig reisde. Een meisje uit de provincie in de Filipijnen alleen op het enorme vliegveld van Bangkok. Ondanks mijn haast heb ik haar toch geholpen, dan maar wat later! Het is te ingewikkeld om helemaal uit te leggen maar uiteindelijk zijn we er uit gekomen en hebben we afscheid genomen. Ze moest nu op zichzelf passen en proberen haar vliegtuig naar Amman te vinden. Misschien laat ze me wel weten hoe het is afgelopen?
Door al die consternatie gaat het bij mij ook nog bijna mis met mijn visum. Ondanks dat ik honderdvijftig euro heb betaald wordt het gewoon genegeerd! Ik heb er zelfs nog nadrukkelijk tegen de ambtenaar van de immigratiedienst, in het Thais, bijgezegd dat ik negentig dagen zou moeten krijgen. Drie stappen verder zie ik dat ze maar voor dertig dagen heeft gestempeld. Dus gelijk weer terug naar de ambtenaar van de immigratiedienst en met een gezicht als een oorworm hersteld ze haar fout. Ik weet uit het verleden dat je zelf aansprakelijk bent om je stempels te controleren. Ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat ze het met opzet en voorbedachte rade doen. Aan het einde van je verblijf wacht je als onschuldige toerist dan een onaangename en kostbare verrassing. De kassa rinkelt voor de immigratiedienst en het theegeld is weer in de zak!
Voor mij zou de taxi naar Pattaya al klaar staan. Bij het “meetingpoint” aangekomen zie ik meteen het bordje met mijn naam. Het mag dan Mr. No Nob wel niet zijn maar deze chauffeur rijd in een formidabele “Pajero” van enkele jaren oud en net vijftig duizend kilometer op de klok, en dat heb ik in het verleden wel eens anders meegemaakt. Vroeger waren de auto’s vaak ouder dan de taxichauffeurs!
Met een koud blik “Beer Leo” in de hand staar ik vanuit de auto in de duisternis om me heen. Wat ik in de verlichting van straatlantaarns zie is heel anders dan in de Filippijnen! Op het eerste oog is hier alles beter. Zelfs het bier smaakt me hier beter. Waarschijnlijk wordt het een beetje saai maar onze volgende reis naar Azië gaat weer naar Thailand. Daar is ook Lyka het mee eens.

Het geboekte hotel blijkt eigenlijk precies wat ik ervan heb verwacht. Typisch Engelse eigenaar en een sobere maar functionele inrichting. Maar wat wil je nog meer voor € 16,- per nacht? Ondanks het gedreun van de bas in de bar kom ik tot rust. Ik neem nog maar wat biertjes voor het slapen gaan. Morgen is de eerste dag in Thailand sinds lange tijd.