Zodra ik mijn ogen open denk ik aan mijn geredde MacBook. Goed, het kostte me meer dan veertig euro maar dan toch. De verwachting om honderden euros te moeten neertellen voor een reparatie was een meer onwelkome gedachte. Deze maanden in Bangkok zijn toch al heel dure maanden die diep in mijn reserves zullen graven.
Het geluid tijdens het opstarten klinkt me als muziek in de oren. Ik ga nog even snel aan de slag terwijl Lyka uitslaapt. Dat is een van de afspraken die we over ons verblijf in Bangkok hebben gemaakt! Op zaterdag of zondag mag ze uitslapen. Onze plannen voor het weekend zijn door de terugkeer van mijn MacBook ook veranderd - of beter gezegd - gehalveerd. Vandaag zouden we opnieuw de weekendmarkt gaan bezoeken maar het project voor Richard verlangt dat we vandaag langs “Pan Thip Plaza” gaan. Het is niet moeilijk om Lyka te overtuigen, ze weet dat er tegenover de computer supermarkt een van de grootse kledingmarkten van Bangkok ligt, “Pratunam”.
‘Motivatie door beloning’, een eeuwenoud hulpmiddel dat nog steeds prima voor het trainen van dieren en mensen werkt.
Ze weet dat wanneer ik vindt dat er vooruitgang in haar studie zit en haar motivatie niet verzwakt dat er elk weekend geshopt kan worden. En een vrouw van 23 jaar jong kan altijd wel wat nieuwe kleding gebruiken. De prijzen liggen hier gelukkig niet te hoog en voor tien euro kan ze een flinke plastic vol kleding en schoenen kopen.
Maar voordat we op pad gaan verwennen we ons eerst bij de gouden bogen voor het ontbijt. En dat valt voor Lyka wat tegen! De hartige rijstepap met kip is niet zo lekker als in Maleisië. Dus dit experiment krijgt in de toekomst zeker geen vervolg. Mijn broodje ei met een plat kip worstje is zoals het moet zijn. Aan de andere kant is de koffie hier in Thailand weer beter dan in Maleisië. Daar wordt de koffie met potten vol gezet, en dat gaat helaas te vaak fout.‘Wat kan er nu mis gaan aan een pot koffie zetten?’, zie ik jullie denken.
Nou, het is meer de ongeïnteresseerdheid van de oorspronkelijke Maleisische jeugd! De langzame veranderingen in de samenleven maken het voor de zwarte hoedjes en sluiers niet leuker. Daar waar je vroeger als moslim gegarandeerd een goedbetaalde baan kreeg waar je niet zoveel hoefde uit te voeren - het zware werk wordt gedaan door de Indiërs - moet je nu zelf de handen uit de mouwen steken. En dat valt de luie jeugd zwaar tegen, de komende verkiezingen later dit jaar kunnen Maleisië voor altijd veranderen.
Buiten - onder het On Nut BTS station - springen we op bus 2 op weg naar “Thanon Petchaburi”. Mijn darmen zijn tijdens de rit het voedsel aan het verwerken met als gevolg dat we bij “Central World” de bus verlaten om op zoek te gaan naar een schoon toilet. Elke rugzakker weet dat je de schoonste toiletten in de duurste winkelcentra kan vinden.
Het is heerlijk weer en na een korte wandeling staan we in “Pratunam”. Ze is niet te houden en wil meteen op pad. Da’s dan jammer want ik neem eerst een bakkie koffie en een doughut om het gat in mijn darmen weer te vullen. Een eindeloze stoet van toeristen en Thai loopt voorbij. We kijken onze ogen uit.‘Eerst “Pratunam” of eerst “Pan Thip Plaza”?’, vraag ik aan Lyka terwijl ik het antwoord al weet.
‘Pratunam’, roept ze opgewonden met de ogen wijd open en een glimlach van oor tot oor.
Ik voel met niet echt thuis tussen die honderden winkelende mensen. Af en toe vang ik een vriendelijke blik op van een andere vriend of man van een winkelende vrouw. Een blik van medelijden en begrip. We zitten in hetzelfde schuitje. Het is nu eenmaal een van die dingen die je voor lief moet nemen als je een vrouw of vriendin hebt. Lyka vindt een rok en wat armbanden, de rest bevalt haar vandaag niet.‘Later gaan we nog naar de “Platinum Mall”’, zegt ze alsof ik dat al niet wist.
‘Oké, maar we nu eerst eten in “Pan Thip Plaza” en dan gaan we op zoek naar een mp3 speler voor Richard.’
Het eten in het enorme computer warenhuis is al sinds jaar en dag top. Iedereen die langer dan een paar dagen in Bangkok verblijft weet dat je hier goed - en goedkoop - kan eten. Een euro vijftig voor een bordje rijst met wat erbij is wel te overleven! We vinden in een van de honderden winkeltjes wat we zoeken en met de informatie op zak gaan we verder. Eerst nog een bakkie koffie en dan een wandeling door de volgepakte “Platinum Plaza”. Een mierenhoop van vrouwen en omgebouwde mannen.‘One size fit all!’, ze maken het hier niet zo moeilijk.
Maar na een uur langs eindeloze kleine hokje met kleding in allerlei smaken, kleuren en stijlen te hebben geschuifeld maak ik er dan toch maar een einde aan. Lyka sputtert tegen maar een blik is genoeg. Want het is genoeg! We gaan op pad voor een biertje en heerlijk avondeten.‘Jij doet wat voor mij en dan doe ik wat voor jouw!’, lacht ze wanneer een plaatsje gevonden hebben in bus 511op weg naar Banglampoo.
‘Inderdaad, zo werkt het!’, lach ik terug terwijl ze zit te bekijken wat ze vanmiddag heeft gekocht.
In Soi Ram Buttri vinden we een leuk terrasje waar het bier niet al te duur is het uitzicht spectaculair. Een optocht zoals een circus dat door de stad trekt om alle aandacht er op te vestigen dat het er is. Het is nog net als veertien jaar geleden toen ik hier voor de eerste keer met Marieke en Jan arriveerde. Er is niet veel veranderd! Het eindeloos films kijken - om geld te besparen - is veranderd in eindeloos naar een beeldscherm van een laptop of tablet te staren. Wat wel meteen opvalt is de hoeveelheid tatoeages, dat was veertien jaar geleden absoluut niet.
Achter ons valt een man op een stoel naast een tafel neer. Gewapend met een dik Science Fiction boek begint hij aan een koude grote fles Chang. Steeds wanneer ik over mijn schouder kijk is hij geen bladzijde opgeschoten. Het is zelfs zo opvallend dat Lyka me er op attent maakt. Een uur later legt hij zijn boek neer en geeft zich volledig over aan de grote flessen Chang die in een moordend tempo in zijn keel verdwijnen, het boek ligt demonstratief op tafel met de rug naar de straat.‘Op de vlucht voor de realiteit?’
‘Midlifecrises?’
‘Of misschien een combinatie van die twee?’
We hebben avonden gediscussieerd waarom iemand zijn vertrouwde omgeving verlaat voor het leven op de weg. En nooit zijn we tot een sluitend antwoord op deze moeilijke vraag gekomen. Over een ding waren we het altijd wel eens! Er moet wat gebeurt óf mis zijn met de persoon in kwestie.
De optocht kabbelt langzaam voorbij. Jongeren van een jaar of achttien die de weide wereld in trekken en oude mensen in de herfst van hun leven slenteren voorbij. De een uitgedost in een hippie outfit zoals veertig jaar geleden en een ander in de meest moderne outdoor mode die je met geld kan kopen. Het is heerlijk om zo te zitten en samen met je vrouw van een koud biertje te genieten.
‘Wanneer zou mijn midlifecrises komen?’‘Of is die al geweest?’
Het bier begint te werken en ik wordt filosofisch. En dat is voor Lyka meteen het moment om te gaan eten! Op deze mooie zaterdagavond in Bangkok gaan we lekker weer naar het bekende Shoshanna restaurant voor de Shoarma. Niets nieuws onder de zon maar wel iets dat jullie de komende weken nog wel vaker voorbij zullen zien komen! Het smaakt heerlijk, de kwaliteit is zoals altijd hoog maar ik heb wel het gevoel dat de porties een beetje kleiner zijn geworden.
Na het eten - ongeveer halverwege naar het appartement - drinken we nog een afzakkertje in een Irish Pub genaamd “The Black Swan”. Het café waar een oude vriend van me regelmatig zijn biertje drinkt. Helaas is hij op deze zaterdag niet aanwezig en na een tweede biertje - een pint Kilkenny - houden we het voor gezien. Het was een lange en leuke zaterdag.Met de klink van de kamer in mijn hand voel ik al dat morgen een rustige dag zal worden. Zondag is rustdag!
