Mijn indrukken van gisteren werden op deze mooie ochtend alleen maar versterkt. Ik voelde me ongemakkelijk tussen al die Frans sprekende Noord en Centraal-Afrikanen. Het was niet echt dreigend maar door de ervaringen uit het verleden in Europa en Marokko was ik wel op mijn hoede. Na een snel ontbijt bij McDonald’s ging ik op weg naar de berg waar de stad zijn naam aan dankt.
Montreal betekend koninklijke berg! Deze berg is omgetoverd tot een enorm park met aan de noordzijde een kerkhof groter dan menig dorp in Nederland.
Gisterenavond was ik nog aan het surfen geweest wat ik echt niet in deze stad zou moeten missen en die lijst was niet zo heel lang. Meer dan de helft van de lijst bestond uit restaurants en daar kan je er geen zes van op een dag bezoeken. Een handjevol musea die de gewoonlijke kunst tentoonstellen. Ze noemen het niet voor niets “de nieuwe wereld”, er is maar heel weinig geschiedenis in Montreal te vinden. Het klinkt vreemd maar mijn hoofddoel voor vandaag was het enorme kerkhof.
Nadat ik een flink aantal treden had beklommen en een fietspad had gevolgd tot aan het paviljoen op de top. Het was heerlijk om te rusten in de zon en je had vanaf hier een mooi uitzicht over de stad.
Het hele gedoe van die tweetaligheid is hier gelukkig vergeten. De Franstaligen zijn zo eigenwijs dat ze in de heel Canada de tweetaligheid hebben afgedwongen maar in Quebec is het alleen maar Frans wat de klok slaat. M.a.w. ik begrijp maar half van wat er op de beschrijvingen bij de interessante punten staat. Na een paar pogingen geef ik het maar op en ik probeer niet eens te begrijpen waar ik naar kijk.
Katholicisme is alles wat de klok hier slaat. Met als hoogtepunt een enorm kruis op een voet die nog het meest op de Eifeltoren lijkt.
Van bovenaf bekijk ik door de nog kale bomen verhulde kerkhof. Zo ver als het oog reikt zie ik witte grafmonumenten die zich scherp afsteken tegen het groene gras. Eenmaal op het kerkhof ga ik richting de oudere graven en een heuvel met grafkelders en mausoleums groter dan menig huis. Dit zijn grootse uitspattingen van kunst en religieuze architectuur. De welgestelden en schatrijke zakenlieden hebben zeker geprobeerd om elkaar ook op deze plaats de loef af te steken. De beelden die hier zijn geplaatst om voor eeuwig de overleden geliefden te herinneren zouden in een museum niet misstaan.
Ik ben ondertussen in een bijna rechte lijn van mijn hostel gelopen en na een kilometer of acht begint mijn rechter voet ook weer op te spelen. Er zit niet anders voor me op dan met de Metro richting het oude centrum aan de haven te gaan. ‘Maar waar vindt ik in hemelsnaam een station?’
De metrostations zijn zo goed verstopt dat ze haast onvindbaar zijn als je hier niet bekend bent. Gelukkig loop ik met veel geluk tegen een station aan bij de universiteit. Nu valt het me pas op dat de metro niet op rails rijdt maar op rubber banden. Een vreemd gezicht!
De oude stad is allang de oude stad niet meer en de oude stad doet me denken aan een buitenwijk van, u raad het al, Brussel. Ik kan hier weinig schoonheid in ontdekken. Natuurlijk ga ik voor 5 Dollar de “Notre-Dame Basilica” bezoeken. De verheerlijking van het Christendom met als hoogtepunt een gebrandschilderd raam met een tafereel van de missionarissen die de Indianen bekeren tot het Christendom. Het is allemaal heel mooi maar het heeft voor mij persoonlijk weinig betekenis.
Na een McDonald’s gezonde lunch ging ik op huis aan en mijn nieuwsgierigheid werd gewekt door een paar jongens met fietsen zonder zadels. Ik wist niet goed wat ik hier zag en ik vroeg natuurlijk naar de reden van deze vreemde constructie.
Het ging om zogenaamde trial-fietsen. Ze vertoonden graag hun kunsten voor mijn camera.
En zo kwam deze mooie dag tot een einde. Met de laatste foto’s van de moderne ijshockey goden naast het stadion waar Lady GaGa vanavond zou optreden. Het leek wel of alle homoseksuelen en travestieten uit Montreal zich hier voor het concert hadden verzameld.
Ik was aangenaam verrast door het bericht van Maggie dat we elkaar vanavond zouden ontmoeten. Ze was na Wes en Corby de derde vriend die ik op deze trip zou ontmoeten. Wat is het toch mooi dat we elkaar na een paar momenten in Calcutta weer in Montreal ontmoeten. Na een hapje bij de 3 Brasseurs, natuurlijk vergezeld van een pint overheerlijk bier, gingen we verder naar een andere brouwerij met de toepasselijke naam “Brutopia”.
De verschillende, op lokatie gebrouwen biertjes, smaakten me uitstekend en het was een hele gezellige avond. Ik kon de kastelein nog overtuigen van mijn onschuld en goede bedoelingen zodat hij er zelfs nog een gratis t-shirt voor mijn lief er tegen aan gooide.
Bedankt Maggie voor de leuke avond!
