dinsdag 15 september 2009

Nederland, de strijd om te overleven

Zaltbommel, 15 september 2009



De strijd om te overleven is in volle gang maar niemand kan die strijd winnen. De zomer is voorbij de wereld kleurt bruin en oranje. De bloemen zijn al bruin terwijl de groene bladeren nog het laatste beetje zonlicht gebruiken om energie op te slaan om de winter door te komen.

zaterdag 12 september 2009

Nederland, een geweldig weerzien met oude vrienden

Zaltbommel, 12 september 2009

Het was vandaag weer een mooie dag en ik durf het bijna niet meer te zeggen, “Het lijkt wel of ik mooi weer meeneem in mijn rugzak waar ik ook naar toe ga.”
De eerste zaterdag bij mijn thuiskomst in september is traditioneel een voetbalwedstrijd kijken bij de amateurs van NIVO-Sparta. Na het teleurstellende seizoen was alle ogen op de start van dit seizoen gericht. De eerste punten werden vorige week mee naar de kantine op het Euro sportpark gebracht en de verwachtingen voor de eerste thuiswedstrijd waren hoog gespannen.
Helaas voor de toegestroomde toeschouwers stond er na vier minuten al een 0-1 achterstand op het scorebord en dat maakte de wedstrijd voor de roodwitten niet eenvoudiger. Na negentig minuten was de eindstand 0-3 en ik had ruim 150 foto’s op mijn SD kaartje staan.
Ik wist dat het niet eenvoudig zou worden om de foto’s te schieten maar gelukkig waren er toch nog een paar die bruikbaar waren.
De zanger, die extra sfeer had moeten brengen bij een overwinning, had het moeilijk omdat er toch een bedompte sfeer in de kantine hing.
Het bier stroomde rijkelijk en ik sprak met een hoop vrienden. Ook de aansluitende sessie bij “de Spin” was een goede. Om tien uur stapte ik de deur binnen om een groot bord Shoarma met patat en salade naar binnen te werken. Nog geen uur later ging het licht uit. Ik ben best nog wel een beetje vermoeid van de lange reis.

vrijdag 11 september 2009

Nederland, Home Sweet Home

Zaltbommel, 11 september 2009

Na een lange reis, een heel lange reis stapte ik na drieëntwintig en een half uur de deur binnen. Air Berlin, oftewel LTU, is geen slechte maatschappij maar het reizen in het daglicht is op zichzelf heel zwaar. De service is OK maar de twaalf onafgebroken uren zitten met niets anders te doen dan het kijken naar Mr. Bean en een paar zoetsappige films gaat je niet in je koude kleren zitten. Dit is dus de laatste keer dat ik met Air Berlin vlieg!
Een kwartiertje later dan gepland arriveerden we op de luchthaven van Düsseldorf en hier viel het pas echt op hoeveel Nederlanders, voornamelijk van onder de rivieren, zich in het vliegtuig hadden bevonden.
De controles waren extra streng, ik heb geen idee waarom maar bij de deur van het vliegtuig moest iedereen zijn paspoort in de hand hebben om aan een immigratie officier te laten zien zodra je de koelte van de Duitse avond binnen stapte. Enorme rijen passagiers voor de de drie poorten naar de EU. Elk oponthoud was ongewenst.
De treinreis was niet bijzonder alleen het grote aantal drugtoeristen op het laatste traject naar Venlo baarde me wat zorgen. Een laatste kop koffie op het station van Den Bosch om de tijd te doden, 47 minuten wachten op de stoptrein. Dat was dat.

Home Sweet Home!

Copyright/Disclaimer