Maleisië, de eerste echte test

Singapore - Melaka 01/03/2007

Mijn alarm ging zoals gepland om precies half zeven af. Ik had niet echt goed geslapen maar aan de andere kant had ik ook niet echt te klagen over mijn nachtrust. Een snelle douche en scheerbeurt en ik was klaar voor een nieuwe ervaring, het ontbijt in het “Mustafa Shopping Center”.
De regen daalde nog steeds neer en het leek dat er altijd wel wat aan de hand was als ik mij in Singapore bevond. De laatste keer was ik erg ziek, de voorlaatste keer had ik hele erge diarree en nu regende het aan één stuk.
Half in slaap slenterde ik Mustafa binnen, de zaak is 24/7 open en dus zijn er altijd klanten in de zaak. Ik bestelde het “Super Ontbijt” voor SGD 3,00 en wachtte wat er zou gaan gebeuren. Nou, het ontbijt was een “Super Verrassing”. Twee oude slappe in driehoeken gesneden geroosterde boterhammen gesmeerd met van die zoete gele margarine. Twee hele koude, net uit de koelkast, gebakken eieren die ook als driehoek waren gebakken, waarschijnlijk gebakken in zo’n tosti-ijzer, aangevuld met een papieren beker lauwe slappe koffie. Ik keek eens goed naar de verrassing die voor mij stond en ik wist meteen dat ik hier niet meer zou komen. Omdat ik maar voor 70% wakker was maakte ikzelf ook nog een grote fout. Ik strooide suiker over mijn gebakken eieren. De suiker zag er echt uit als zout, hele fijne kleine korreltjes en als er iets is wat ik ‘s morgens niet weg krijg dan is dat zoetigheid. Maar ik moest wat eten, dus nam ik kleine stukjes totdat het kokhalzen begon en ik er een einde aan maakte en ik mijn ontbijt achterliet als bewijs dat ik hier nooit meer zou terugkomen.
Ik ging teleurgesteld terug naar mijn hotel om mijn rugzak op te halen en stelde de GPS in. Dit zou de eerste echte test worden. Op weg naar de “Queenstreet Bus terminal” viel mijn oog op een McDonalds uithangbord en ik besloot om toch nog maar wat te eten voordat ik op de bus zou stappen.. En het was een goed idee, ik had toch tijd genoeg.
De nieuwe manier van reizen met de bus bleek een goed idee. Er was een beetje vertraging aan de “Johor Bahru” kant van de grens maar dat deerde mij niet. Tegenwoordig pak ik altijd een paar extra immigratiekaarten op. Dat scheelt veel tijd aan de grens omdat je niet hoeft te zoeken naar die rotkaarten en ik vul ze in mijn hotel in. Bij aankomst in het “Larkin busstation” had ik snel een aansluiting gevonden, mijn bus zou over tien minuten al vertrekken. De regen daalde nog steeds neer en de lucht was egaal muisgrijs en het zag er niet naar uit dat het zou opklaren.
Tijdens de busreis naar Melaka controleerde ik de GPS een paar keer en begon de andere opties te onderzoeken. Allemaal van die kleine dingen maar het apparaat is echt slim. Voordat ik het doorhad reden we het “Melaka Sentral” binnen.
Er zaten al een paar toeristen in de bus (nr. 17) naar “Dutch Square” en ik begon tegen de man achter mij te praten. Het was een wat oudere man uit California. Hij vroeg me om wat advies over Melaka en was op zoek naar een goed en niet te duur hotel. Ik vertelde hem over de “Heeren Inn” en verzocht hem mij te volgen naar Mr. Au. Als hij het hotel niets vond dan kon hij altijd nog verder gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Hij volgde mij naar het kleine hotel en vond het goed genoeg, wie niet? We spraken af dat we de mogelijkheden voor een buskaartje naar Singapore samen zouden onderzoeken. Ik wist zeker dat ik op zondag zou terug gaan naar Singapore en Tom wist het nog niet zeker. Zaterdag of zondag, hij had meerdere mogelijkheden en ook een beetje. Uiteindelijk koos hij ervoor om ook op zondag naar Singapore te reizen. We kochten de kaartjes bij een reisbureautje naast het ziekenhuis.
Daar stonden we dan, ik was klaar met mijn taken en de rest zou nu alleen nog maar plezier zijn. We hadden tijdens onze wandeling wat met elkaar gepraat en wat beter kennis gemaakt. Tom had een goede kijk op het leven en wij hadden veel gemeen. We zaten in een klein restaurant voor een “Hainan rijst met kip”, een lokale specialiteit, en vervolgden ons goede gesprek. We vonden het allebei zo aangenaam dat we een afspraak maakten om ’s avonds samen te eten in het “Harpers restaurant”. Na de snack namen we afscheid en gingen onze eigen weg.
Later die avond kwam ik hem weer tegen en hij probeerde mij over te halen om een hamburger te gaan eten. Ik was al helemaal ingesteld op een heerlijke steak, dus voor mij zou het zeker “Harpers” worden. De steak met zwarte pepersaus was heerlijk, alleen de hoeveelheid patat was wat aan de krappe kant. Maar is er te klagen voor een perfecte maaltijd voor ongeveer € 10,--?
Na het eten zouden we door het oude Melaka naar het “Discovery Café” wandelen voor een kop koffie. Zo ver ben ik niet eens gekomen! Op weg naar Bennie, ook een oude vriend, passeerden we een openingsfeest voor een nieuwe bar/restaurant. 11 en nog iets.

Bennie zat al binnen en stelde mij snel voor aan de eigenaar en ik was natuurlijk meteen welkom om me in het feestgedruis te storten. Een paar drinkebroers maakten er een mooie avond van. Goede live muziek van een Maleisische rockband maakte de avond compleet.

Om één uur was ik weer thuis. Dat zou een goede lange vaste slaap worden ;).

Singapore, Singapore in de regen

Singapore 28/02/2007

Zoals de titel al suggereert, het regende flink toen ik na een uurtje of tien slaap wakker werd. Een kopje koffie met een paar boterhammen uit de 7-11 als ontbijt. De heen en terugreis naar de McDonalds had ruim negentig minuten geduurd
Daarna kwam er meer regen. Het begon net voordat ik bij mijn hotel arriveerde en kwam met zo’n hoeveelheid uit de lucht gevallen dat ik genoodzaakt was om in het station van de ondergrondse te wachten. Ik kon mijn hotel in de verte al zien.

Ik wachtte totdat ik de gok durfde te nemen om naar mijn hotel te rennen. Een beetje nat, in ieder geval niet doorweekt, kwam ik op de kamer. De ijskoude airconditioning in de hal stuurde rillingen over heel mijn lichaam.
Mijn doelen voor vandaag waren eenvoudig. Ik moest naar de “Adventure21” kampeerwinkel om te vragen of er meer informatie was over de reis in december. Ik had ook nog wat kleine dingen nodig die ik wilde kopen maar het belangrijkste was dat ik aan de slag moest met de nieuwe GPS. Ik moest er natuurlijk aan wennen en veel leren over de werking en de mogelijkheden.
De regen bleef maar neerdalen en op weg naar de metro passeerde ik “Komala’s Vegetarian Indian Fast-food Restaurant”, ik moest hier al een honderd keer voorbij zijn gelopen. Maar deze keer had ik trek om wat te eten en het zag er vanaf de andere kant van het glas allemaal erg aantrekkelijk uit. Misschien zou het wel ophouden met regenen terwijl ik zat te eten? En het eten was goed!!! Een flinke portie Briyani aangevuld met twee kerrie’s en een Coke Light voor SGD 7,00, een winnaar!!

Na deze lunch liep ik nog wat maar de regen werd erger en uiteindelijk koos ik ervoor om de metro naar Chinatown te nemen. Eenmaal bij “Advanture21” aangekomen waren de zaakjes zo geregeld. Er was namelijk goed nieuws en slecht nieuws. Het slechte nieuws was dat ze niet naar de Mt. Everest zouden gaan dit jaar, maar als optie hadden de Annapurna uitgekozen. Ik zag de Israëliërs met de Annapurna T-shirts op de Kaosarn road in Bangkok al voor me. Dit had ik absoluut niet verwacht en het trok me ook niet om daar naar toe te gaan. Maar toen kwam hij met het goede nieuws! Hij was aan het onderzoeken of hij nog een keer naar de Kilimanjaro kon gaan. Hij was er lang geleden al een keer geweest en hij vertelde me dat het het geld absoluut waard was. Op het eerste gezicht voelde het vreemd omdat ik altijd mijn ogen voor Afrika had gesloten. Het trok mij ook van geen kant. Maar nadat hij mij oude foto’s had laten zien van de vorige expeditie veranderde ik van gedachte. Ik vertelde hem dat ik 80% zeker was van de Kili en 100% van de Anna.
In de tussentijd dat ik in de winkel was geweest was de zware regen over gegaan in een lichte motregen. Ik had ook nog een goedkope paraplu gekocht voor SGD 2,00 om me te beschermen als het te gek zou worden. Nu had ik hem niet meer nodig. Mijn GPS zou onder de grond niet werken en daarom wilde ik zeker nog wat lopen vandaag. Overal waar ik kwam en keek zag ik nog overblijfselen van de festiviteiten voor het Chinese nieuwjaar. Rijkdom en voorspoed staan hoog op de verlanglijstjes. Na een heerlijke licht wandeling arriveerde ik weer bij “Foodmore” voor mijn heerlijke vegetarische Mee Goreng. Perfect als gewoonlijk en dit was ook het juiste moment om het gerecht op de foto te zetten. Twee grote flessen Tiger bier maakte de maaltijd compleet en ik was weer op weg naar mijn hotel. De regen werd weer zwaarder en de goedkope paraplu kon het hemelwater niet meer verwerken. Hij begon te lekken op de naden en uiteindelijk regende het onder de paraplu net zo hard als erbuiten. Met een snellere stap dan normaal liep ik naar mijn hotel.

Nog één biertje naast het hotel en dat was het voor vandaag.
Morgen om half zeven op en na een douche en een scheerbeurt snel pakken en dan op weg naar de Queenstreet bus terminal. Ik hoop dat het morgen wel droog is.

Singapore, Singapore Shopping

Singapore 27/02/2007

De avond was heel anders gelopen dan dat ik zelf verwacht had. Na een heerlijk avondeten bij het buffetrestaurant “Anton” in Naklua met mijn maat Kees en een paar biertjes lag ik rond kwart voor elf onder de dekens. Ik sliep met de ventilator aan en ik dacht aan een heerlijk verfrissende goede nachtrust. Het was precies tegenovergesteld. Ik werd wakker in een plas zweet zo tegen twee uur. Het was gewoon te warm dacht ik, zeker over de 30 ºC. IK schakelde de airconditioning aan maar het was al te laat, de schade was al aangericht. Ik was klaarwakker en ik kon de slaap niet opnieuw vatten.
Een half uurtje achter de computer en een fles koud water konden mij misschien nog wat vermoeien. Het lukte van geen kant, ik was wakker en dat zou zo blijven. Ik nam een broodje kaas met een kop koffie en ging maar wat surfen op het internet. Ik pakte mijn rugzak, ik nam twee douches en probeerde nog één keer te slapen. De tijd kroop maar langzaam voorbij.
De taxi arriveerde wel erg vroeg, kwart over zeven om precies te zijn. Maar ik was erg blij om mijn rugzak weer op mijn schouder te gooien en op weg te gaan naar de nieuwe “Suvarnabhumi” luchthaven in Bangkok. Tijdens onze rit probeerde de chauffeur een paar keer tevergeefs een gesprek met mij aan te knopen maar ik was te moe en was niet echt in een goede bui voor een gesprek. Mijn ogen vielen een paar keer dicht tijdens de rit en ik vocht tegen de slaap. De koude lucht van de airconditioning in de vertrekhal wekte mij en ik was terug bij mijn positieven. Mijn vlucht had nu al 40 minuten vertraging, op zich valt dat wel mee. Ik had genoeg tijd over om de nieuwe luchthaven zelf eens goed te bekijken. Was het echt zo slecht als iedereen zei en schreef?
Nou ja, het is echt zo slecht! Er zijn een aantal toiletten die net voldoende zijn voor het personeel die op de luchthaven werkt, lange rijen mannen stonden bij de toiletten te wachten tot ze aan de beurt waren. Bij de dames heb ik niet gekeken maar normaal gesproken is het daar zelfs nog slechter. Ik neem aan dat verlaten winkels meer geld in het laatje brengen dan toiletten. De prijzen in de nieuwe bars zijn gewoon verdubbeld. Een pint Heineken kost nu gewoon 360 Baht. Maar ik zou Jielus niet zijn als ik geen goedkoper alternatief zou vinden. En ja hoor, blikjes koele Heineken voor 65 Baht, dat zou omgerekend een pint zijn net onder de 100 Baht. (feb-07, €1,00 = 46 Baht) En het ergste is nog dat de hele luchthaven er nu al oud, verweerd en smerig er uit ziet. Vloeren met barsten en kapotte attributen overal waar je kijkt.
Maar er was ook iets goeds te melden! Gratis internet! Misschien was iemand vergeten om het netwerk te beveiligen met een wachtwoord? Ik zal het volgende week nog eens proberen.
Het aan boord gaan van het vliegtuig ging niet erg soepel en bracht herinneringen in mij terug aan Griekse luchthavens vol met vakantiegangers waar je met een oude bus die naar een godverlaten hoek van de luchthaven bracht waar een slechte Boeing 737 op je stond te wachten. Normaal gesproken verwacht je dit niet van een nieuwe luchthaven die probeert de beste te zijn in de buurt! Ik sliep het grootste gedeelte van de heel rustige vlucht. Er zat een Thaise monnik naast mij die een Buddhistisch klooster runde in het islamitische Indonesië. Laten we het maar een moderne missionaris noemen in een nieuwe wereld. Indonesie is het grootste Islamitische land ter wereld waar het aanbidden van de natuurgoden nog heel normaal is. Allah verzorgd nu eenmaal niet alles.
De twee broodjes na aankomst op de luchthaven van Singapore verlichtte de hoofdpijn die was ontstaan door een te lage suikerspiegel. Ik Singapore loopt alles gesmeerd. De treinen zijn precies op tijd en tegen 17:00 stapte ik het Tai Hoe Hotel binnen. Tien minuten later stond ik alweer buiten om snel naar het “Sim Lim Square” te gaan waar ik mijn nieuwste elektronische speeltje zou proberen te kopen. Een GPS speciaal voor het lopen. Ik had wat aanwijzingen gekregen waar en voor hoeveel ik hem zou kunnen kopen en nog geen uur later was ik de trotse bezitter van een Garmin GPSmap 60CSx met een 1Gb microSD kaartje er in.
Op de terugweg kon ik het slimme apparaat niet met rust laten en ik begon er wat mee te spelen. Bij het passeren van het “FoodMore” eetpaleis kreeg ik trek in een Mee Goreng. Heerlijk, maar ik ben wel vergeten om er een foto van te nemen. Ik was te druk met het spelen met de nieuwe aanwinst.
Na een verfrissende douche liep ik nog even de zwoele avond in voor een paar biertjes en een Indiase snack. Het werd snel laat en ik was erg vermoeid van deze lange dag. Om kwart over tien deed ik het licht uit en begon te dromen over wat ik morgen zou gaan doen. Welterusten.