Thailand: Sisaket Tower

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel) 413), vrijdag 27 oktober 2023

Na een fantastische nachtrust geniet ik om tien over zes van de eerste beker koffie. Het is nog relatief stil en koel op het balkon. Over de twee rijen gebouwen heen hoor ik de eerste diesel/elektrische locomotief passeren. Dit voelt als een echt thuis voor me.
Zodra Lyka wakker is zijn we het er snel over eens dat het vandaag tosti’s voor het ontbijt gaat worden. Omdat ik wat meer trek heb dan op andere ochtenden probeer ik er ook een dubbele pork burger met kaas bij. En die is lekker! Ik heb meteen het idee dat we dit nog wel wat vaker als ontbijt zullen eten!
Op de eerste dag in Sisaket is er traditioneel de wandeling naar het parkeiland in het aangelegde meer aan de zuidkant van de stad. Het is een wandeling die we ondertussen geblinddoekt kunnen volbrengen en we zijn natuurlijk ook bekend met wat we onderweg zullen tegenkomen. Als eerste is daar de Chinese “Shrine of Father Grandfather”. Hoeveel foto’s ik hier al heb gemaakt! Maar het blijft mooi.
Ook in Sisaket zijn er veel winkels gesloten na de Covid-19 samenzwering maar het lijken er minder dan in andere delen van Thailand. De autosloperij met een stapel motorblokken voor de deur voldoet aan alle milieueisen die de afgifte van een vergunning in Sisaket, Thailand, vereist. Milieu? Welk Milieu? Eten op tafel! Dat is wat er telt!
Aan het einde van de straat gaan we linksaf richting de “Wat Chiang Ei Si Mongkol Wararam”. Ook hier bevinden we ons op bekend terrein en we kijken al uit naar het zakje verse ananas dat we straks voor 20 baht kopen.
Boeddha’s in alle vormen zo ver het oog reikt. Het blijft indrukwekkend!
De “Wat Chiang Ei Si Mongkol Wararam” is ook een “levende tempel” waar nog steeds wordt bijgebouwd. Kleine rode baksteentjes en zakken cement worden samengevoegd tot er een gouden en kleurrijk religieus monument ontstaat.

Op de top zijn ze al bezig met de duizenden goud gekleurde spiegeltjes van 3 bij 3 centimeter op het cement te plakken. Er is me wel eens verteld dat de bouwmaterialen door rijke ondernemers worden geschonken en de bouwvakkers gratis in de tempel komen werken. Dat mag als een fantastische toewijding worden gezien?
Omdat we bekend zijn met alles om ons heen vergeten we onderweg foto’s te maken die andere toeristen wel zouden maken. We zijn al binnen in het gebouw aan de voet van de toren, voor 30 baht per persoon, wanneer ik mijn eerste foto’s maak.
Een foto van een enorm schilderij van de vorige koning en zijn vrouw. Hij is tot een soort van halfgod verheven. Zijn zoon, de huidige koning, is veel minder geliefd bij het Thaise volk. Hij heeft daar een eigen oplossing voor bedacht. Hij laat zich nu vaak samen met zijn zeer geliefde vader afbeelden in de hoop dat er wat van de oneindige liefde voor zijn vader aan hem blijft kleven.
We zijn hier in een uithoek van Thailand dat door de bewoners van Bangkok en omstreken niet echt wordt gezien als Thailand. Zoals in Nederland de randstedelingen naar bevolking van Groningen en Limburg kijken.
Dit is het gebied van de Khmer. Het onderwijs in Thailand is ronduit slecht te noemen. Geschiedenis is geheel onbekend en het nationalisme en de suprematie over de naburige volkeren wordt er met de paplepel ingegoten. Dat is een giftige mix voor een land waar de gevestigde orde de bevolking graag arm houdt. Net als het katholicisme in de negentiende eeuw in Nederland.
De kaart hieronder zou toch voor iedereen duidelijk moeten zijn? De Khmer heersten over bijna het gehele gebied inclusief Laos en Thailand.

Het Khmer-rijk of Angkor-rijk (in inscripties uit de tijd Kambuja-desa genoemd) was tussen de 9e en 15e eeuw een beschaving op het vasteland van Zuidoost-Azië, met als machtscentrum het westen van het huidige Cambodja. Tot de 13e eeuw was Angkor het machtigste en welvarendste rijk in Zuidoost-Azië, waarvan de techniek, kunst en architectuur ongeëvenaard waren. Het Khmer-rijk heerste in bepaalde perioden over grote delen van de hedendaagse staten Cambodja, Laos, Thailand en Vietnam en ontving schattingen uit gebieden in hedendaags Maleisië en Burma (Myanmar). De Khmers bouwden in deze periode waterreservoirs, kanalen, steden en tempels met afmetingen die ook tegenwoordig nog ontzag wekken. De bekendste monumenten uit de tijd zijn Angkor Wat en andere tempels van de hoofdstad Angkor. De cultuur en religie in het Khmer-rijk waren een mengeling van het uit India overgekomen hindoeïsme en boeddhisme, met de oorspronkelijke Zuidoost-Aziatische religies, waarin voorouderverering een belangrijke rol speelde. (Bron: Wikipedia)

Met de lift naar boven en vanaf het observatiedek van de toren is er niets te zien. Alleen het parkeiland waar de toren op staat en het kunstmatig aangelegde meer/reservoir zijn te herkennen. Voor de rest? Industrie en rijstvelden zover je kan kijken. Je vraagt je elke keer af wat voor hoogmoedswaanzin iemand moet hebben gedreven voor zo’n zinloos, maar niet minder mooi, project.
We laten het parkeiland en de Sisaket Tower voor wat ze zijn, misschien gaan we volgende week nog wel naar het Sisaket Aquarium. Een andere traditie is dat we na de lange wandeling een broodje kipfilet gaan eten bij “Colonel Sanders” in het “Sun Haeng Plaza”, het oudste warenhuis in Sisaket. En dat is lekker na die meters lange rij bordjes met rijst! Vooral dat bakje mayonaise, dat ik vaak los weet te weken, maakt het af. Onbeperkt Pepsi Max voor de grote dorst!
Zo komt er een einde aan de eerste lange wandeling in Sisaket. Ik heb bijna negen kilometer op de teller staan in tropische temperaturen van ruim boven de 30 graden. De middag brengen we dan door in de koelte van de airconditioning, 27 graden.
Precies om vijf uur trek ik de eerste grote koude fles Leo bier open op het balkon van onze hotelkamer. En dan is ze lekker! Met mijn e-boek in de hand, een stukje muziek op de achtergrond en de fles binnen handbereik geniet ik van het provinciale Sisaket. De luchthoorn van een naderende trein blaast als waarschuwing in de verte. Papa en mama mus voeren de kinderen in het nestje achter de airconditioning boven mijn hoofd. Beneden achter het hotel hangt een oude vrouw de was op.
De tweede fles bier wordt geopend en een kort dagelijks gesprek met mijn broer in Nederland. We gebruiken “FaceTime” elke dag om op de hoogte te blijven over wat er aan de andere kant van de lijn gebeurt.
Met 12 stokjes saté in een plastic zakje en een plastic tasje schuifelen we over de avondmarkt op zoek naar nog meer eten. Een plastic zakje gebakken groenten en een plastic zakje kip in een lichte cocos kerrie met twee plastic zakjes witte rijst maken onze avondmaaltijd compleet. Plastic is hier nog geen probleem. Het is weer een gezellig samenzijn met Jan maar het is voorlopig ook het laatste samenzijn. Er komt een sportweekend en een Boeddha dag aan!
Op weg naar het hotel zien we toch ook weer het verschil met enkele jaren geleden. Het is al vroeg helemaal uitgestorven op de markt.

Thailand: Welkom thuis

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel) 413), donderdag 26 oktober 2023

Vandaag hebben we een kleine honderd kilometer voor de wielen. Al tijdens het bepakken van de motor bekruipt me een warm gevoel. Vandaag rijden we naar Sisaket en we slapen in het “Boonsiri Boutique Hotel”. Sisaket is een provinciale stad in de Isaan met ongeveer 40.000 inwoners. Ik heb stille hoop op kamer 413. We zijn hier al zo vaak geweest dat het voor mij aanvoelt als een thuis.
Wat maakt Sisaket zo bijzonder? Die vraag is niet zo gemakkelijk te beantwoorden. Het is een heel gemoedelijke stad met enkele bezienswaardigheden. Ik kan er heerlijk wandelen en het hotel is op loopafstand van de levendige avondmarkt bij het treinstation. Maar bovenal is het altijd weer plezierig om een biertje te drinken en wat slap te kletsen met onze oude vriend Jan.
De hardware, in de vorm van mijn oude Garmin Oregon 400t, en de gedateerde software van Garmin in combinatie met een twaalf jaar oude elektronische kaart maakt dat het uitzetten van een route op mijn laatste generatie MacBook Air een drama is. Oud en nieuw werken nu eenmaal moeilijk samen in deze tijden van kunstmatige intelligentie.
Ik zoek al tijden naar een alternatief om de motortochten en wandelingen uit te zetten maar ik heb dat nog steeds niet kunnen vinden. Het resultaat is dat we noodgedwongen over drukke provinciale verbindingswegen worden gestuurd. Met slecht, of gevaarlijk, beladen vrachtauto’s als grootste gevaar op de weg.
Zodra we de drukke weg nummer 23 hebben verlaten is het tijd voor de eerste drinkpauze. Het is de eerste van slechts twee geplande pauzes. Bij een traditioneel wachthuisje, waar we ook vaak hebben geschuild voor een zware regenbui, langs de weg genieten we van de schaduw en een koel flesje water dat we vanuit het hotel hebben meegenomen. We hebben geen haast want volgens het tijdschema voor vandaag komen we tussen twaalf en een uur aan bij het hotel.
We bevinden ons nog steeds in een waterrijk gebied en langs een van die stille wegen groeien en bloeien eindeloos de lotusbloemen. Lyka maant me om te stoppen zodat ze enkele foto’s van de opvallend roze bloemen kan maken.
In mijn hoofd is het na drie weken alweer redelijk opgeruimd maar er is toch ook weer een nieuw probleem ontstaan in Nederland. Ik orden mijn gedachten, mijn mogelijkheden, mijn kansen en mogelijke oplossingen. Dat ik wordt tegengewerkt door de lokale overheid is iedereen duidelijk! Dat is bewust wordt tegengewerkt is verwerpelijk!
Iedereen in Nederland heeft nu zelf uit het nieuws kunnen vernemen dat het ambtenaren apparaat, met de hogere ambtenaren specifiek,de werkelijke machthebbers in Nederland zijn. Zij zijn begonnen om de wereld om hun heen te kneden naar een wereld zoals het ambtenaren apparaat het wenst. Het gepeupel is het melkvee en de ambtenaren melken ze leeg?
Als in trance rijden we de laatste kilometers. Enkele kilometers voor onze bestemming herken is zelfs de weg en de omgeving. Zo vaak zijn we hier al geweest.
We zijn ruim een half uur vroeger dan gepland op het snelste schema bij het “Boonsiri Boutique Hotel” maar we hebben geluk. Het inchecken gaat vlot en onze favoriete kamer 413 is al schoongemaakt en beschikbaar. Ik betaal de 2.000 baht (€ 52,40) contant voor de komende vijf nachten.
Ik zwaai de deur van kamer 413 open en denk hardop: ‘Welkom thuis!’
Nadat we ons in onze kamer voor de komende vijf dagen hebben geïnstalleerd gaan we snel op weg naar het ons bekende kleine restaurant een stukje verder in de straat. We worden herkend door de vrouw in de keuken en nog geen vijf minuten later zitten we achter een bordje heerlijke Pad Krapow Moo Kai Thiau. Voor 100 baht zijn onze magen ook weer gevuld.
We sjokken langzaam weer terug naar het hotel. Aan de overkant van de weg koop ik enkele flessen Leo bier en sodawater. We gaan ons nu ontspannen in de koelte van de airconditioning. Tijdens het rijden op de motor valt de warmte van de Isaan niet zo op maar wanneer je stil staat sluit de vochtige tropische warmte als een fleece deken om je heen. Dit weertype is niet voor iedereen weggelegd!
Ik kijk nog eens goed naar mijn oude “Honda Phantom” die zich na al die jaren en bijna 50.000 kilometer nog steeds goed houdt voor het rondreizen in Thailand. Ik heb plannen voor een nieuwe “Honda Rebel 300" maar die zijn weer in de koelkast gezet. Misschien later? Met de nadruk op misschien! We weten nog steeds niet zeker of we met het oog op de visum problematiek nog wel zoveel tijd in Thailand willen en/of gaan doorbrengen. Er zijn voldoende andere bestemmingen in de omgeving waar het ook goed vertoeven is!
Vanaf het balkon kijk ik af en toe uit mijn e-boek op naar het wolkenspel aan de horizon. Er kunnen plaatselijk zware buien uit de lucht vallen. Klimaat verandering en kleurcode’s voor het weer komen hier in Thailand over vijftig jaar wel in de mode! Hier in het verre oosten hebben ze nog belangrijkere zaken en maatschappelijke vraagstukken op te lossen.

“Avondrood is mooi weer aan boord!”

Dat is niet voor niets bedacht en de mooie zonsondergang vanaf ons balkon belooft ons mooi weer voor morgen. Nog maar een biertje en een hoofdstuk uit “Musserts Schaduw”.
Op de avondmarkt genieten we van een koud biertje, een gebakken rijst en natuurlijk de vriendelijke en warme ontmoeting met onze vriend Jan. We hebben een echte Hollandse lekkernij voor hem meegebracht uit de Verenigde Hollandse Emiraten en hij is er zichtbaar blij mee!
We kletsen elkaar de oren van de kop en de tijd vliegt. Het is zo laat! Voor mij dan. Ik sta ’s morgens om zes uur op en dan wil ik toch wel graag voor tien uur op bed liggen. Ik heb mijn slaap nu eenmaal nodig. De markt begint zich om ons heen af te breken en leeg te lopen. De nachttrein van 21:55 naar Bangkok passeert en dat is voor mij het signaal om terug naar de kamer te gaan. Het was weer een leuke en interessante dag in Thailand.

Thailand: Wat gaan we doen vandaag

Yasothon (JP Emerald Hotel) 610), woensdag 25 oktober 2023

Er liggen brochures met toeristische informatie op onze kamer maar er zijn maar weinig attracties in Yasothon die ons kunnen interesseren. We kijken wel wat we gaan doen vandaag want af en toe een rustige dag tijdens een lange reis is ook welkom. Na de gang naar de 7-11 genieten we van (krenten)brood met oude kaas en brood met Thaise boterhamworst. Verse koffie en een halve verse banaan maken ons ontbijt compleet.
We zijn al om half negen in de plaatselijke Lotus om wat boodschappen te doen. Zo zijn de tandpasta en de Listerine bijna op. Andere kleinigheden maken het winkelen tot een klein toeristisch uitstapje.
Om tien uur stappen we op de motor om de grootste warmte van de dag voor te zijn. Yasoton is omgeven door rivieren en heel veel water. Dat is de reden dat er aan het water een enorme draak is gebouwd. Indrukwekkend, dat zeker, maar wij zijn de enige toeristen in de omgeving. Misschien wordt de aantrekkingskracht wat overschat?
De grote pad, met een écht Padden Museum in het lichaam, hoe kun je het verzinnen? Misschien is het leuk voor de kinderen maar aan toeristen ontbreekt het hier ook. We lopen op het terrein waar het jaarlijkse “Yasothon Rocket Festival” plaats vind. Het zal er dan best wel druk zijn. Nu ik dit zo schrijf krijg ik pijn in mijn buik van dat “andere raket festival” in het midden-oosten. Er wordt in Den Haag gesproken over het klimaat in 2035, maar komt er nog wel een 2024?
Een groep beelden in een traditionele dans pose met een gouden drakenwagen erachter zal ook nooit toeristen van heinde en ver trekken. Hoofdschuddend kijk ik naar de rij gebouwtjes, met lege winkeltjes, die nog uit de OTOP tijd stammen. Elk dorp haar eigen product was een strijdkreet van de afgezette corrupte premier Thaksin Shinawatra. Het idee is een langzame en tragische dood gestorven.
Binnen een half uurtje hebben we het wel gezien en gaan we op zoek naar het “Ban Singh Tha”. De oude buurt waar Vietnamese vluchtelingen neo-koloniale houten huizen hebben gebouwd in de Franse koloniale stijl.
En dan wordt het ingewikkeld! De kaart op de achterkant van de toeristen informatie folder is zo slecht dat we de oude buurt niet kunnen vinden. Dan Google maar raadplegen? Die weet tenslotte alles! Helaas, ook Google moet ons het antwoord verschuldigd blijven. Wanneer het Thaise schrift naar het Latijnse schrift wordt vertaald worden er nog wel eens wat fouten gemaakt. Stille letters worden door de ene vertaler wel gebruikt maar niet door een ander. Dat maakt het allemaal heel ingewikkeld! Wij moeten terugvallen op de lokale bevolking.
We vragen onderweg een paar keer de weg terwijl we een foto uit de brochure laten zien. We worden kris-kras door de hele stad gestuurd. Ook dat is het Thailand van “No Losing Face”! Een Thai zal nooit eerlijk toegeven dat hij of zij het antwoord niet weet. Ze ontwijken de confrontatie of wijzen je gewoon maar in een richting, zolang je maar snel uit het beeld verdwijnt.
Na drie kwartier zijn we het zoeken helemaal zat en laten de onvindbare toeristische attractie “Ban Singh Tha” voor wat het is en gaan naar de Lotus voor de lunch. De Pad Thai is oké maar we hebben het gerecht ook wel eens beter op.
De hele middag hangen we rond op de kamer met Bluesmuziek op de achtergrond en “Musserts Schaduw” op de e-reader in de hand. Een flesje bronwater en halverwege een nieuw ontdekte snack, een Koreaanse rijstrol met kimchi, om de kleine trek te stillen.
Ook vanavond kiezen we voor de roomservice. Het smaakt weer uitstekend en voor de prijs, 220 baht, hoeven we het niet te laten. Zo komt er langzaam een einde aan deze heerlijke rustige rustdag. Morgen gaan we een goede vriend opzoeken in Sisaket. Vijf nachten achter elkaar in een hotel. Ik heb nog enkele verrassingen voor jullie in petto.