Maleisië: Op weg naar Malacca

Malacca (Bayview Hotel Melaka) 1123), dinsdag 21 februari 2023

Om iets voor zes ratelt Lyka’s telefoon door een oproep voor een gesprek van haar zusters onder elkaar. Lyka slaapt er gewoon doorheen maar ik ben en blijf klaarwakker. Een half uurtje later zijn de zangers van de moskee weer druk en zo zit ik al voor kwart over zeven aan mijn tweede beker koffie. Het is tijd om Lyka wakker te maken. Vandaag hebben we een verplaatsing en dan moet je nu eenmaal vroeg opstaan.
We kunnen in ieder geval terugkijken op een geslaagd bezoek aan Kuala Lumpur. Ondanks dat het er erg veranderd is in de afgelopen tien jaar is het er nog steeds heel aangenaam verblijven. Zolang de prijzen voor een hotelkamer niet door het dak gaan komen we hier voor honderd procent weer terug. En de volgende keer misschien zelfs voor twee weken. Het dagelijkse leven is hier nog redelijk goedkoop en een paar halve liters ijskoud bier in de supermarkt zijn ook nog redelijk betaalbaar.
Bij het inpakken is het snel duidelijk dat de recente aankopen van Lyka moeite hebben om binnen haar rugzak te blijven. De juiste oplossing: Ik neem de vuile was voor ons beiden mee onder in mijn rugzak. Ik moet er om lachen maar het is nu eenmaal niet anders. Vrouwen blijven kleding kopen ook al hebben ze voldoende in hun rugzak. Mannen zijn nu eenmaal veel praktischer. We moeten het samen doen en we moeten alles samen delen.
Rond half tien verlaten we het hotel en moeten we het nog even zonder ontbijt stellen want ik heb geen rust voordat ik de buskaartjes naar Malacca in mijn borstzak heb. We stappen op de “LRT Sri Petaling Line” op het “PWTC-station”. Ik heb het allemaal al uitgezocht en weet uit mijn hoofd hoe we op de enorme busterminal “Terminal Bersepadu Selatan” moeten komen. De busterminal maakt een onderdeel uit van verschillende trein lijnen die samen komen op het “Bandar Tasik Selatan” treinstation.
We weten dat we na twee stations moeten overstappen op een shuttlebus die ons verder gaat brengen naar “Masjid Jamek”. Er wordt naast ons door een groepje lokalen gesproken over een station genaamd “Hang Tuah” maar ik kan het Maleis niet helemaal volgen. Ik ken dat station en dat ligt verderop aan dezelfde lijn die wij moeten hebben naar ons eindstation. Dus spreek ik een van de gele hesjes bij de shuttlebus aan en dan blijkt dat mijn voorgevoel klopt.
We kunnen blijven zitten in de shuttle bus en op het station “Hang Tuah” onze reis op de “LRT Sri Petaling Line” naar “Bandar Tasik Selatan” vervolgen. Het loopt goed zo vroeg op de morgen! Lyka vraagt om eten en dat kopen we wanneer we de buskaartjes op zak hebben. Het overstappen op “Hang Tuah” gaat probleemloos en we lopen tot nu toe helemaal geen vertraging op.
Ik kijk mijn ogen uit op het “Terminal Bersepadu Selatan” busstation. Er is hier flink gemoderniseerd en geautomatiseerd sinds ik hier de laatste keer ben geweest. De afzonderlijke verkooppunten voor de verschillende buslijnen en bestemmingen zijn allemaal op een hoop geveegd en geautomatiseerd. Wij gaan in de rij staan om onze kaartjes aan een computerterminal te kopen en daarmee ook de enorme rijen aan de kassa’s te ontlopen. Het boeken en betalen loopt volgens een heel natuurlijk proces en het is kinderlijk eenvoudig. Daar kunnen ze in het uiterst slimme Nederland nog wat van leren!
Nu is het tijd om bij een kleine supermarkt in de aankomsthal wat te eten te kopen. Dat wordt natuurlijk snackfood. Bamboe stokjes met verschillende soorten vlees- en visballetjes er aan. Twee bapao met een kerrieachtige kip vulling en een flesje Coke Zero. Tijd om naar platform 14 te gaan voor ons vertrek.
Tijdens het wachten ontmoeten we een Engels stel dat ook al aardig wat gereisd heeft en we zijn al snel in een interessant gesprek verwikkeld. Misschien drinken we samen wel een biertje in Malacca vanavond?
De bussen zijn enorm goed en comfortabel. Ook dat is een hele verbetering. In minder dan twee uur zoeven over de goed Maleisische tolwegen naar Malacca. De “Melaka Sentral Bus Terminal” is haar verkoopdatum al lang gepasseerd. En ik weet nog dat ze met veel fanfare werd geopend. Zo oud kan dat busstation dus nog niet zijn! Verschillende deuren zijn dichtgetimmerd en de altijd lastige taxichauffeurs staan nog steeds op de gebruikelijke plaats te wachten op gewillige slachtoffers. Dat is ook typisch Maleisië! Men bouwt, opent met veel fanfare en daarna wordt er nooit onderhoud gepleegd.
De taxi’s zijn niet voor ons! Wij gaan met de lokale bus nummer 8 die ook nog eens op het punt staat om te vertrekken. Voor slechts RM 1 per persoon worden we bijna voor de deur van het hotel af gezet. Tijdens de korte rit heb ik in de bus al snel de boel op stelten gezet met twee oude dames en de buschauffeur. Ze gieren van het lachen en wanneer ik me dan ook nog meng in het gesprek over “Otak Otak”, een delicatessen van gemalen vis dat op de BBQ gaat in een pandan blad, kunnen ze hun oren helemaal niet geloven. Ik neem uitgebreid afscheid wanneer we de bus moeten verlaten en de passagiers die achterblijven laten duidelijk merken dat ze het leuk vonden en op prijs stelden. Iedereen zwaait naar ons wanneer de bus langzaam uit het zicht verdwijnt.
We zitten nu bijna in onze laatste maand van deze reis en het was moeilijk om hotels voor een redelijk prijs te boeken. Ik kwam uit op het vier sterren “Bayview Hotel Melaka”. Je betaald meer maar je hebt dan ook een meer luxueuze kamer. Je hoort me niet klagen maar de prijs per nacht is bijna het dubbele van gisteren nacht.
Laten we deze middag meteen maar verder gaan met de belangrijke zaken! Het is tijd om de was te doen. Ik heb op het internet een zelf service wasserette gevonden. Het is een stevige wandeling maar dat kunnen we wel hebben na de lange zit van vandaag. De beloofde gratis wasmiddel en wasverzachter wordt niet geleverd dus moet ik op zoek naar een kleine verpakking wasmiddel in een buurtsuper. Ik maak van de gelegenheid meteen gebruik om ook nog vier blikken Royal Stout te kopen. Die blijken hier in Malacca moeilijk verkrijgbaar.
We draaien de was voor een tweede keer en daarna gaat het in de droger. Ruim een uur later staan we de was op te vouwen en voor RM 18 (€ 4,25) is alles weer schoon. We nemen ons meteen voor om volgende week maandag nog een keer hier te gaan wassen. We hebben nog wasmiddel over en wanneer we volledig schoon naar Johor Bahru vertrekken redden we het wel tot in de Filipijnen.
Voordat we op pad gaan voor het avondeten wil Lyka eerst nog even naar het zwembad van het hotel kijken. Een leuk pierenbadje van 120 centimeter diep want 90% van de Maleisiërs, lees moslims, kan niet zwemmen. Zwemmen met kleding aan is namelijk verplicht en erg gevaarlijk! De kleding wordt erg zwaar van het water en dan ga je zo maar kopje onder.
Een paar deuren verder op worden we geconfronteerd met een volgend slachtoffer van de Covid-19 pandemie. Het vroeger zo geliefde en zeer drukke “Orkid Hotel” heeft nog steeds haar deuren gesloten. En het is niet het enige hotel! Schuin tegenover staat een enorm hotel met meer dan 200 kamers die leeg staan en dan zal het (lokale) toerisme stevig moeten aantrekken om deze kamers weer te vullen. Internationaal toerisme zie ik in de nabije toekomst geen grote stappen maken.
De extremistische moslim gedachte wordt steeds meer gekoppeld aan het moderne Maleisië en dat schrikt internationale toeristen af, net als voor Indonesië. Hoewel ik gematigd denk weet ik voor negen en negentig procent zeker dat ik de zwarte hoedjes in Indonesië niet meer zal bezoeken. Ze stralen mij teveel haat uit! Daar ontbreekt het hier in Maleisië gelukkig wel aan. De lokale islamitische bevolking is heel vriendelijk. Het zijn de ambtenaren en bureaucraten die van ons niet-islamieten walgen en op ons spugen.
Ook in Malacca zijn er de nu bekende muurschilderingen die de zijgevels van oude gebouwen opfleuren. Maar er kan ook sprake zijn van teveel kleuren en onzinnige reclame uitingen! Jammer, maar helaas. De commercie misbruikt de kunst.
In de oude stad is er maar een ding dat ons meteen opvalt. Zo rustig heb ik het hier nog nooit gezien. Heel veel tentjes waar je vroeger gezellig een koud biertje kon drinken zijn nu waarschijnlijk alleen nog in het weekend geopend. En dat is natuurlijk heel jammer. Meer dan 80% van de stalen rolluiken is gesloten en dat maakt het niet gezelliger.
Het eten in het oude vertrouwde Chinese foodcourt is als vanouds. Maar ze verkopen er geen bier meer! Geen bier meer? De moslims zullen wel jaloers zijn geweest en, zonder een gegronde reden, de vergunning hebben ingetrokken. Ik loop even naar de 7-11 voor twee blikken Carlsberg die ik zonder problemen van de lachende Chinees mag opdrinken. De noedels zijn al goddelijk maar het koude bier dat de vlammen blust mag ook worden geroemd!
Het was en het blijft rustig in het oude gedeelte van Malacca. Ik voel mee met de mensen die hun hele hebben en houden en hun inkomsten hebben verloren over wat later zo maar een samenzwering zou kunnen blijken te zijn geweest. Mensen wordt in deze tijd geleerd om te gehoorzamen en vooral niet meer zelf te denken, dat doen de, al dan niet democratisch gekozen, leiders voor ze!

De dikke witte etalage pop!

Tja, het is hier echt nodig, in Maleisië zijn heel veel mensen verslaafd aan suiker en het wordt rijkelijk in alle gerechten toegevoegd. Het resultaat kennen we ook in Nederland. Heel veel zware mensen in Maleisië, vooral wezens met een penis. Eten is de hoofdoorzaak, samen met het idee dat dikke mensen er rijk uitzien omdat ze overvloedig eten kunnen kopen. Toch vindt ik het een beetje lachwekkend. Er zijn namelijk geen witte mensen in Maleisië, alleen gekleurden en zwarte, het is dus niet representatief voor de samenstelling van de bevolking. Er zijn hier zelfs heel veel zwarte mensen die volgens de geldende WOKE-sekte niet onder “Black Lives Matter” vallen! Is dat discriminatie of selectieve kleurenblindheid?
Aan de ene kant wordt in Nederland fat-shaming afgewezen en de grond in geboord, en aan de andere kant moeten we volgens de overheid gezonder gaan leven, gezonder gaan eten zodat we niet meer te dik worden en de zorg met onnodig hoge kosten opzadelen. Welke is het nu? Zeg u het maar? Zo is het altijd met die overheid, ze eten van twee walletjes, denk maar aan de sigaretten? Belasting inkomen is ook inkomen!
Het koloniale “Majestic Hotel” blijft een mooi plaatje met de verlichting aan. Hoe vaak heb ik deze foto al wel niet genomen? Tien keer, twintig keer, het blijft nu eenmaal een betoverend plaatje. Welterusten.

Maleisië: Afscheid van Kuala Lumpur

Kuala Lumpur (M1 City Center Hotel) 1712), maandag 20 februari 2023

We worden heel vrolijk en gelukkig wakker op deze laatste dag in Kuala Lumpur. Onze missie van de afgelopen week is gisteren helemaal geslaagd en we kunnen terugkijken op een leuke week in de hoofdstad van Maleisië. We hebben nog een dag, de laatste dag, een rustige dag, het afscheid van Kuala Lumpur.
Nadat ik de kaart van het centrum van Kuala Lumpur heb bestudeert gaan we op pad voor ons ontbijt van Roti Canai. Het is stil aan tafel want mijn gedachten zitten bij de plattegrond die ik vanochtend heb gezien en grondig heb bestudeert. Wat is er aan de hand?
In het verleden, ik vindt “vroeger” een naar woord, liepen we van Bukit Bintang langs de “Jalan Sultan Ismael” naar de grens van “Little India” waar we een lunch aten van geit of schaap met rijst en groente. Een ijsje uit het winkelcentrum als toetje. Dat was uit de tijd dat er nog geen monorail was en elektronische kaarten alleen in Science Fiction films bestonden. Vanochtend viel het me dus op dat waar de monorail rechtsaf slaat richting Chow Kit wij altijd linksaf sloegen richting Little India. Om in het verleden aan te sluiten gaan we vandaag wandelen van ons hotel in Chow Kit naar het “Restoran Yusoof dan Zakhir” in Pasar Seni. Zal ik onderweg nog enige zaken herkennen?
We zijn opgewekt en vrolijk en maken in de tegenover elkaar opgestelde spiegels op onze verdieping de eindeloze Lyka en Jielus foto’s. Het is heerlijk weer en alles wijst er op dat we een leuke dag gaan hebben. Totdat mijn darmen onderweg beginnen te draaien als een centrifuge. Ik ga wat langzamer lopen en knijp de billen wat strakker tegen elkaar. Tevergeefs! Dit gaat ‘m niet worden en ik moet snel een acceptabel toilet zien te vinden.
Publieke, schone, toiletten zijn zeldzaam in het verre Oosten dus probeer ik mijn geluk bij een vier sterren hotel dat we passeren. Het is vroeg in de ochtend dus de portier kent nog niet alle gasten uit zijn hoofd. Hij wijst me naar de eerste verdieping van het hotel waar ik dankbaar gebruik maak van de mij aangeboden faciliteiten. Opgelucht daal ik weer af en bedank de verbaasde portier uitgebreid. Ik denk dat het nog wel even duurt voordat het tot hem door dringt dat ik geen gast van het hotel was maar gewoon een voorbijganger.
Op de hoek van de “Jalan Sultan Ismael” kijk ik eens goed om me heen. Er is enige herkenning, en niet alleen het Pakistaanse tandoori restaurant waar we eerder deze week zo lekker hebben gegeten. We steken de straat over om tot de ontdekking te komen dat het enorme winkelcentrum de Covid-19 pandemie ook niet heeft overleefd. Ik zal er geen traan om laten maar aan de andere kant van de straat zijn alle restaurants bij gebrek aan het personeel van de winkels ook gesloten. Dat stemt me wel treurig! Het laat zien hoe fijnmazig dit allemaal met elkaar is verweven.
We gaan verder en het wordt steeds duidelijker dat we dichterbij “Little India” komen. De gebakken zoutjes, snacks en verschillende soorten pinda’s en andere zaden zien er heel aantrekkelijk uit. Er is weer kunst uit de kast gehaald om de omgeving een beetje aan te kleden en op te fleuren. De toekomst zal het leren of het internationale toerisme hier weer zal oppikken.
Wanneer de westerling denkt aan India dan denkt hij aan heilige koeien en hindoes met gekleurde stippen op hun voorhoofd. Hier dus niet! Hier zijn het hoofdzakelijk islamitische Indiërs die hun thuisland achter zich hebben gelaten. Er zijn namelijk meer dan 170 miljoen moslims in India! Dat is een serieus aantal. Zeker wanneer je bedenkt dat dat bijna vijf keer zoveel mensen zijn als in Saudi-Arabië.
De mode mag duidelijk zijn? Van de meer progressieve tot aan de zeer conservatieve! En alles bepaald door de man in huis. Vergeet niet dat de negenjarige zoon de baas in huis is wanneer vader niet thuis is. Zijn moeder en zussen moeten hem volgens de islamitische wetten en regels onvoorwaardelijk gehoorzamen. Dat is toch onvoorstelbaar? Een moeder die naar haar kind moet luisteren! Maar volgens enkele politieke stromingen in Nederland is dit wel heel gewoon en die mensen hebben het recht om hun eigen wetten en regels boven de Nederlandse grondwet te plaatsen! Waarom zijn mannelijke islamitische jongeren ontspoord in Nederland?
We gaan verder terwijl ik enkele randzaken herken en ook de locatie waar we (runder)shoarma aten. De grill is verdwenen maar ik herinner me goed hoe ik, samen met Kris, mij tegoed deed aan die heerlijk rollen met gekruid shoarmavlees en groenten.
En dan, uit het niets een muurschildering van een vrouw die een politieke lading lijkt te hebben. Ik bekijk het opvallende kunstwerk van alle invalshoeken. Zie ik hier wat ik wil zien? Of mis ik de boodschap die de kunstenaar wil uitdragen? In een islamitisch land is alles wat met vrijheid van een vrouw te maken heeft bij voorbaat kansloos. Dus het bespreken met een ander, en zeker een vreemdeling, kan heel gevaarlijk zijn.
We gaan weer verder en opnieuw stuiten we op een muurschildering met een politieke lading. Voor mij gevoel is de boodschap duidelijk. Een volledig bedekte conservatieve islamitische vrouw in een moderne wereld. Hoe tegenstrijdig kan het zijn? Gelukkig zijn het mijn problemen niet en nog beter, wanneer je in Maleisië woont worden het ook niet jouw problemen gemaakt!
Bij het zien van het heel oude “Coliseum Theater” wordt ik helemaal warm van binnen. Ik ben enorm blij dat de sloophamer hier niet op bezoek is geweest. We hebben hier ooit een voorstelling van de laatste Bollywood film gezien en dat is een onvergetelijke ervaring. Na die eerste keer mochten we niet meer naar binnen. Niemand heeft ons ooit verteld waarom maar westerlingen waren toen niet meer welkom in de bioscoop.
We schieten al aardig op en we kunnen de enorme vlag aan de mast op de “Dataran Merdaka” al zien. De laatste mode in de hoofddoekjes is ook binnen. De meisjes en vrouwen kunnen, na goedkeuring van echtgenoten en vaders, er weer op los winkelen. Hier leeft precies dezelfde hoop die mensen op gammele bootjes de zee op drijft op zoek naar vrijheid en een beter leven. Maar die vrijheid is moeilijk te verkrijgen omdat de mannen de wetten en regels van de Islam ook importeren.
En onze Europese leiders laten dat zonder enige weerstand toe! Ik heb al een tijdje de enige panklare en wettelijk mogelijke oplossing voor het vluchtelingen probleem. Maar dat zal nooit worden uitgevoerd omdat het 10.000 ambtenaren hun baan gaat kosten! En ons zorgt nu eenmaal voor ons met het geld van de Nederlandse bevolking. Je kan het zo stellen dat er bij elk Nederlands gezin een ambtenaar aan tafel zit!
“Masjid Jamek” vanuit een andere hoek, zonder de lelijke hoogbouw er achter. Mooie herinneringen.
Bij “Restoran Yusoof dan Zakhir” wil ik het menu niet eens meer zien. De knoflook Naan met de Kip Masala, deze keer een pittige, is en blijft een winnaar Voor RM 17 (€ 3,65). We genieten met volle teugen en vragen ons af wat we vanmiddag nog gaan doen.
Die vraag wordt snel beantwoord. Eenmaal buiten doen die plannen er niet meer aan toe. De lucht is staalgrijs tot donkerzwart, er hangt regen in de lucht en niet zo weinig ook. Met gepaste snelheid maken we zo snel als mogelijk de weg terug naar het hotel.
We komen droog aan en het duurt nog even voordat de regen in alle hevigheid losbarst. We zien de gebouwen aan de horizon langzaam achter het regengordijn verdwijnen. Vergeet niet: Maleisië heeft een tropisch regenwoud! Dus een droog jaargetijde bestaat hier niet. Alleen de periodes tussen het wisselen van de west- en oostmoesson hebben minder regenbuien dan gewoonlijk.
Er rust ons niets meer dan de laatste maaltijd bij de vriendelijke mensen schuin tegenover ons hotel. Ik haal er nog tien stokjes saté bij en ons afscheidsmaal is compleet. Het smaakt uitstekend maar op zo’n moment wordt ik ook een beetje sentimenteel. Ik weet dat we verder moeten maar ik had hier nog wel een weekje kunnen blijven. Aardige mensen en lekker eten, een ideale combinatie om een tijdje niets te doen.
En dit is de muurschildering van een van die mannetjes die de hele godganse dag, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, door de luidsprekers op de minaretten roepen over de Akbar en de Gehalktbal!

Ons aangename verblijf in Kuala Lumpur zit er op en morgen gaan we verder naar Malacca om een weekje rustig aan te doen.

Maleisië: Een lunch in Het nieuwe Chinatown

Kuala Lumpur (M1 City Center Hotel) 1712), zondag 19 februari 2023

Vandaag moet het dus gaan gebeuren! De foto’s van Lyka met de lichtjes. Ondanks dat het weerbericht tegen ons is ga ik er toch van uit dat Pluvius ons gunstig is gestemd. Ik heb een plan en dat ga ik in alle stilte en met militaire precisie uitvoeren. Lyka weet van niets. Eerst zijn er de nu bekende broodjes met een beker koffie in de “Sunway Putra Mall”. Ze smaken ons uitstekend en Lyka gaat ook nog even kijken in de verschillende winkels. Daar ligt hoogstwaarschijnlijk de sleutel tot mijn succes! Het winkelen van mijn vrouw zonder dat ze wat koopt.
Ze heeft ook deze keer weer niets gekocht dus gaan we ondanks het nog vroege tijdstip met de monorail op pad naar het station “Imbi”. Naast het station ligt het enorme “Berjaya Times Square”. Dat is een winkelcentrum dat zelfs niet in Kuala Lumpur zelf wordt geëvenaard. Ik durf geen aantallen te noemen over hoeveel verschillende winkels maar een winkelcentrum met onder haar dak een heel amusement park inclusief een achtbaan geeft toch wel duidelijk aan hoe groot het is.
Ik slenter met Lyka langs eindeloze rijen winkels met dezelfde smakeloze en uitzichtloze kleding. Oubollige kleding voor oude vrouwen en jonge moslimmeisjes in een smakeloze mix. Sexy kleding voor Chinezen en Indiërs. Op zo’n moment in een groot winkelcentrum realiseer je je dat je eigenlijk in een surrealistische religieuze wereld terecht bent gekomen. En de mode? Ik weet het niet, daar heb ik geen kijk op. Maar Lyka kan in ieder geval niets van haar gading vinden en dat moet genoeg zeggen.
We verlaten het winkelcentrum via de zijuitgang en gaan op weg naar het “Pudu Plaza” winkelcentrum in het nieuwe Chinatown. Het is onderweg allemaal heel herkenbaar. Ik loop er na al die jaren nog steeds zo naar toe. De groen/oranje oprit van de parkeergarage heeft een opknapbeurt gehad en ook het Pudu Plaza is van een nieuwe laag verf voorzien. Maar beiden helpen ons niet op onze missie. Het Chinese theehuis op de eerste verdieping van het Pudu Plaza oogt nog hetzelfde maar de uitbater en het menu zijn veranderd. Geen grote BBQ Pork Bapao meer. Da’s jammer, want die waren heel erg lekker met een beker zwarte thee. Ook het tweede Chinese restaurant aan de achterzijde kan ons niet helpen. Dat is nu waarschijnlijk de opslagplaats voor de supermarkt in de kelder.
Tijden veranderen nu eenmaal en we moeten door of we willen of niet! En dan, plotseling, zo maar gewoon langs de straat een tentje dat alleen maar “Rice Crispy Pork” serveert. En die knapperige speklappen zijn sappig en lekker! We hebben al ruim twee weken geen varkensvlees meer gegeten en dan smaakt het nog beter. Voor RM 7 (€ 1,50) een bordje hebben we niets te klagen. We zitten niet vol maar dat is ook niet de bedoeling. De smaak en de kwaliteit gaat boven de kwantiteit!
Op weg naar “Sungei Wang Plaza” voelen we de eerste druppels van de door de weerman beloofde regen. We kunnen nog net droog binnen komen in het winkelcentrum voordat Pluvius de regen in alle hevigheid op Kuala Lumpur loslaat. Ik zie twijfels op Lyka’s gezicht maar ik weet vandaag niet van opgeven. Het zal, en moet, vandaag allemaal goed komen!
We brengen de regentijd door met Donuts en koffie. Met dit weer zoekt iedereen binnen een plaatsje dus het is niet gemakkelijk een zitplaats te vinden. De medewerker van “Dunkin’ Donuts” is echter onverbiddelijk! Niets gekocht, dan ga je maar ergens anders zitten! En zo krijgen wij toch snel een tafeltje. Heerlijke koffie met een “Bavarian” Donut.
Tussen twee buien door ontsnappen we via Lot 10 naar het uiterst luxueuze winkelcentrum “The Pavilion”. Dit winkelcentrum is hier met maar een reden in het achterhoofd gebouwd. Hier moeten de rijke olie-Arabieren uit de Perzische Golf met hun, van top tot teen in zwarte tenten gestoken, vrouwen en dochters hun honger naar extreem dure en zeldzame designer kleding en accessoires stillen. Parels voor de zwijnen! Hier wordt alleen gekocht om het kopen en de westerse mode niet gewaardeerd. Hier wordt gekocht omdat het kan en niet omdat het nodig is. Decadentie in het kwadraat van een volk dat zeventig jaar geleden nog in tenten in de woestijn woonden en neerkijkt op de mensen om hun heen.
De bloemfontein gaat het vandaag niet worden met de lichtjes aan dus moet Lyka genoegen nemen met een foto in het daglicht. Er vallen opnieuw dikke druppels uit de haast zwarte lucht en wij stormen naar binnen bij het “Pavilion”. Net als al die andere honderden mensen!
Ik zoek met vele anderen een plaatsje op de granieten trap en wacht af. We laten de tijd langs ons heen glijden. Een snoer van momenten dat nooit meer langskomt en voorgoed in het verleden verdwijnt. We hebben nog drie uur te gaan en buiten regent het als bij de Bijbelse zondvloed.
Heel af en toe passeert er een duidelijk geïrriteerde arabier met zijn gevolg. Dikke kinderen, jongens want de jonge meisjes zijn ook in het zwart ingepakt, lijken de mode te zijn in het Midden-Oosten. Maar die blikken in hun ogen. Die minachting die ze uitstralen naar de Kafirs, de ongelovigen, om zich heen!
Ik zie ze denken terwijl ze naar ons kijken: ‘Wie zijn die mensen?’
En nu weet ik ineens ook waar minister “het Kaagmens” die vraag heeft geleerd! Natuurlijk op die gezellige dansavonden met Palestijnse terroristen en andere foute corrupte Arabieren. Na een Foxtrot met Yasser Arafat en een glaasje gekoeld vers geperst granaatappelsap.
Sprong ze daar ook op de tafel, trok haar rok omhoog om de aanwezige mannelijke besneden gasten een blik op haar sexy enkels te gunnen, en riep ze: ‘Ik ga voor jullie regelen in Nederland!’
Een wolf in schaapskleren en veel gevaarlijker dan alle rechtse Kamerleden van Nederland bij elkaar! Beschuldig een ander om zelf in de luwte te komen!
We gaan nu echt richting de “Petronas Twin Towers”. Het is nog een stevige wandeling en de regen is nog niet het minste afgenomen. Beneden ons splijten de auto’s de plassen op de straat als boten op de zee. Er valt nog steeds heel veel water. We gaan het gewoon proberen en we zien wel hoe ver we komen.
Toen we hier in 2011 waren was er gestart met de bouw van enorme wandel galerijen boven de straten tussen Bukit Bintang en het KLCC. Die zouden nu toch wel klaar zijn? En ja hoor, zonder een druppel regen op ons hoofd lopen we van het Pavilion winkelcentrum naar het KLCC winkelcentrum onder de Petronas torens. Het mag een modern wonder heten.
De regen heeft natuurlijk ook nog steeds haar nadelen. De foodcourt in het KLCC zit tot aan de rand vol en er lopen tientallen, zo niet meer dan honderd, mensen rondjes in een moderne stoelendans om het eerste tafeltje dat vrij komt in te nemen. Daar gaan wij dus niet aan mee doen. Mijn oplossing is eenvoudig, kipnuggets met franse frietjes van de gouden bogen. Snel naar buiten om onder een afdakje samen de geïmproviseerde avondmaaltijd te nuttigen. Ik noem dat noodvoedsel! Het doel rechtvaardigt alle middelen.
Om iets over half zeven gaat de regen over in de drop! Lyka blijft onder het afdakje terwijl ik even ga kijken vanwaar ik straks de foto’s moet maken. Mensen komen langzaam uit het KLCC en maken van de onverwachte periode van droogte gebruik om hun foto’s te maken. Daarna verdwijnen ze weer. Wij zijn hier voor foto’s van de Petronas Torens met de lichtjes. Dus hebben nog wat tijd te gaan.
De klok tikt verder en de regen gaat over in een zware motregen. Of eigenlijk meer een natte wind! We komen steeds dichterbij de zonsondergang en het weer wordt ook langzaam beter. We kijken elkaar hoopvol aan en plotseling gaat de LED-verlichting, die op de torens is gericht, aan. Het moment voor ons om snel in actie te komen voordat de tuin met de fonteinen voor de Petronas Twin Towers wordt overlopen door gelijkdenkenden.
Dit is ‘m dan, de foto waar we de hele dag langzaam naar toe hebben gewerkt. Missie geslaagd en zonder gewonden. Lyka blij en ik opgelucht.
Het blijft ook na vijf en twintig jaar een imposant gezicht dat zijn gelijke in de wereld bijna niet kent.
We gaan voldaan richting de monorail en ook de KL-Tower laat zich met verlichting van haar mooiste kant zien. Ik heb het allemaal al zo vaak gezien maar dit maakt het absoluut weer de moeite waard om Kuala Lumpur te bezoeken.
Zien we er blij uit? We zijn beiden zeer gelukkig dat het uiteindelijk toch allemaal is gelukt. En als dank voor onze onverzettelijkheid krijgen we de verlichte torens ook nog te zien met de toppen in de wolken. Wat een schitterend einde aan deze mooie en productieve dag.