Thailand: Luctor et Emergo!

Nang Rong (Smile Home resort) 6), woensdag 11 maart 2020

Na drie nachten ondergedompeld te zijn in de gastvrijheid van Nueng en Peter in het “Smile Home Resort” in Nang Rong vertrekken we morgen naar Pattaya voor de laatste dagen in Thailand. Helaas is het niet het afscheid dat we een week geleden voor ogen hadden!
Maandag 9 maart 2020


Na de moeilijke dagen bij Prayun valt het afscheid ons zwaar. Ook Prayun had liever gezien dat we nog een paar nachtjes langer waren gebleven. Het valt haar zichtbaar zwaar zonder John. Wij kunnen de problemen voor een ander niet oplossen. Wij kunnen wel helpen de last te verlichten. Maar soms helpt dat niet!
We beginnen aan onze laatste tweehonderd kilometer van deze mooie reis op de motor. Voor de laatste keer bepakken de oude motor en laden de gps route in het oude navigatie systeem op de motor. Vanavond wacht ons het op een na laatste adres van deze mooie winterreis die misschien een vreemd einde krijgt.
De Wuhan-griep veroorzaakt meer problemen dan SARS (Severe Acute Respiratory Syndrome-virus) en MERS (Middle East Respiratory Syndrome-virus) bij elkaar opgeteld. Hier in Thailand staan de kranten dagelijks vol met cijfers en gevolgen. Landen sluiten grenzen en annuleren vluchten. In Nederland is er nog geen vuiltje aan de lucht terwijl er in Italië een Europees probleem lijkt te ontstaan.
Onder het rijden denk ik in mijn onderbewustzijn aan de gevolgen die het voor ons kan hebben. Dat onderbewustzijn blijkt meer bewust dan onderbewust te zijn wanneer ik een kleine vrachtauto niet tijdig opmerk en haar chauffeur met de toeter laat weten dat wij op zijn pad liggen. Ik besluit tot een ongeplande pauze die Lyka duidelijk verbaasd. Eerst mijn hoofd leegmaken en mijn gedachten ordenen zodat ik onszelf niet meer in gevaar breng in het toch al chaotische Thaise verkeer.
Sinds het slechte bericht uit Zaltbommel ben ik een anders mens geworden. Concentreren gaat me slecht af en van enige nachtrust komt er maar weinig. Je zou haast denken dat ze de procedure zo gepland hebben als wraak voor onze mooie reis tot nu toe! Zouden de ambtenaren van de gemeente Zaltbommel meelezen? Het zou me niets verbazen!
We rijden en rijden over het Thaise platteland en hebben geen oog meer voor de omgeving en cultuur om ons heen. We hebben het gevoel dat we het allemaal al een keer hebben gezien. Voor mijn gevoel rijden we onafgebroken rondjes op een circuit met stukken groen afgewisseld door rijstvelden, lelijke dorpen en kleurig versierde gouden tempels. 


Een gebouw valt er wel meteen op! Bij het gehucht Non Faek passeren we een pas gebouwde katholieke kerk, de “St. Peter's Temple”. Het is hier verlaten en de niets vergevende zon begint meteen op onze kleding te branden. Ik heb het zeker al een keer verteld maar overal in Thailand loop je zo maar tegen katholieke kerken aan. Op het eerste gezicht wellicht vreemd in het overwegende boeddhistische Thailand bij nader inzien heel logisch.
Thailand was geheel omgeven door koloniën van de Fransen en de Britten die hun Christelijke geloof meebrachten naar zuidoost-Azië. Chinezen schoolden katholieke priesters in de Franse seminaries, eerst Ayutthaya in Siam (Thailand) en daarna in Puducherry in het toenmalige Franse deel van India en Penang in Maleisië. Door diverse oorlogen en politieke conflicten in de omgeving van Thailand hebben ook veel vluchtelingen hun katholieke, of Christelijke, geloofsovertuiging meegebracht. 


Na een korte pauze en nog geen 5 minuten rijden stoppen we opnieuw om een Christelijke tempel te bekijken. Deze Nak Bun Theresa Non Kaeo kerk is een stuk ouder. De missionaris die hoogstwaarschijnlijk de Christelijke gemeenschap op deze plaats heeft gevestigd wordt tot in de eeuwigheid geëerd in de vorm van een bronzen standbeeld. Ik maak de foto vanaf de motor want ik heb geen zin meer om af te stappen. Ik ben moe, erg moe!
De weg blijft saai en ik herken punten die we ruim vijf weken op de eerste dag van deze mooie reis op de motor ook passeerden. De eindeloze rij lachende olifantjes in alle pasteltinten van de regenboog. Een klein winkeltje waar we een ijsje aten. Lyka wijst naar de plaats waar we een pauze hadden gehouden en Lyka haar horloge was verloren! 


Hier een kaart van Thailand op de kaart van Europa. Dan hebben jullie een idee hoe groot Thailand in vergelijking met Europa is! Wij zijn in de afgelopen vijf weken ongeveer vanaf München naar het zuidelijkste punt en weer terug gereden. 6.500 mooie, maar ook vermoeiende, kilometers.
En dan zijn we eindelijk in Nang Rong waar Nueng en Peter al op ons wachten. We krijgen opnieuw bungalow 6 waar we om gevraagd hadden. Eerst een grote koude Beer Leo op de goede afloop van deze monstertocht. We hebben enkele hachelijke momenten gehad en zijn twee keer door het oog van de naald gekropen. De natuur heeft ons niet tegen gezeten helaas de lokale overheden wel. Dat doe ik dan maar af als Karma. Nu hebben we andere dingen gezien dan wanneer we wel de grens over waren gestoken. Ik kan niet verklaren dat we het niet meer zullen proberen. Maar dat zal dan net voor mijn AOW zijn en wanneer onze oude Honda Phantom deze lange periode goed doorkomt.  


Na een kleine snelle hap van de 7-11 zitten we alweer twee uur later in “de Schuur” zoals we het uitmuntende Thaise restaurant een beetje oneerbiedig noemen. We zijn op de motor dus een biertje bij het eten is voldoende.
Nog een biertje voor de bungalow en een beetje kletsen met Peter en deze zware dag zit er op. Op bed lig ik in de duisternis naar het onzichtbare plafond te staren. Piekeren, piekeren en nog eens piekeren. Morgen moet ik met Nederland gaan bellen om er zorg voor te dragen dat we volgende week bij thuiskomst nog wel een woning hebben. De gemeente Zaltbommel heeft al het zware geschut tevoorschijn gehaald om deze kleine lastige inwoner te beschieten. Alles wijst in de richting dat ze weten dat ze fout zitten maar dat dit conflict nooit in de openbaarheid mag komen. De opmerking dat ik maar naar de rechter moet gaan is een duidelijk zwaktebod, ik heb geen enkel onderbouwend document van ze gezien! Ik twijfel of het nog wel de moeite waard is om terug te vechten! Een handvol dikbetaalde ambtenaren tegen een persoon die alles in zijn eigen tijd moet doen en zelf alle kosten moet betalen. 


Woensdag 11 maart 2020


De afgelopen twee dagen heb ik meer getelefoneerd dan de afgelopen twee jaar bij elkaar. Alles lijkt nu onder controle maar er is nog veel werk aan de winkel wanneer we thuis zijn. Onze woning loopt geen gevaar! Mijn boosheid jegens de ambtenaren van de gemeente Zaltbommel is omgeslagen naar medelijden. Ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat dit conflict nu voor veel ambtenaren persoonlijk is geworden. Ze zijn op hun tenen getrapt dat ik onomstotelijk heb aangetoond dat ze meerdere keren fouten hebben gemaakt. Onze bijzondere levensstijl is natuurlijk helemaal een doorn in het oog! De vrijheid die wij vaak kunnen ervaren is als een doorn in het geweten voor diegene die vastgeroest zitten in hun vaste levenspatronen zonder een mogelijkheid om te ontsnappen tot aan hun pensioen. En dan is het vaak te laat! Dan is het leven aan je voorbij gegaan terwijl je hebt geïnvesteerd in de materiële zaken die er eigenlijk helemaal niet aan toe doen.   


We vulden onze magen met magnetron maaltijden van de 7-11 en ’s Avonds brachten we nog een bezoek aan “de Schuur”, nu wat uitgebreider. Met een lange busreis voor de boeg eet ik altijd graag een pizza. Heerlijk neutraal en wat over is kan dienen als ontbijt of als snack tijdens de lange rit.
We drinken nog een biertje met Nueng en Peter waarna we vroeger dan gewoonlijk naar bed gaan. Ook de voorlaatste etappe zit er nu op! Morgen met de VIP airconbus naar Pattaya voor de laatste dagen.

Thailand: Het is stil zonder John

Bua Yai (Bij Yu en John), zondag 8 maart 2020

Wanneer ik om zeven uur met lood in mijn schoenen naast de waterkoker in de lobby van ons hotel sta voel ik de last van deze op een laatste verplaatsing op mijn schouders. We gaan vandaag richting Prayun zonder John omdat we dat hebben beloofd. John zit alweer een tijd in Engeland en dat is voor niemand een pretje. We hopen dat John zich weer snel bij zijn vrouw zal kunnen voegen maar de kans daarop is uitzonderlijk klein.

Wat is er aan de hand?

In Thailand veranderen de regels voor een visum sneller dan de jaargetijden. Zo heb vandaag nog recht op een jaarvisum en ga je volgende maand naar de immigratiedienst dan wordt je geweigerd en soms heb je dan nog enkele weken of dagen om het land te verlaten of om aan de nieuwe regels te voldoen.

Wat is er deze keer gebeurd?

Veel westerlingen hebben hun hele vermogen in een huis en land gestoken met de achterliggende gedachte om de rest van hun leven op hun maandelijkse pensioen te teren. Geen slecht idee totdat de regering besloot dat er een vermogen/pensioen aandeel aanwezig moet zijn dat niet gebruikt mag worden voor levensonderhoud. De achterliggende gedachte is dat het grootste gedeelte van de bejaarde westerlingen geen ziektekostenverzekering heeft, net als 90% van de Thai, en de regering bang is dat de werkelijk gemaakte ziektekosten nooit meer te verhalen zijn op de achtergebleven Thaise familie, van de westerling.

Wat is de oplossing?

Eigenlijk zijn er maar vier oplossingen.

1: Meedoen met de corruptie en ambtenaren jaarlijks smeergeld betalen voor een visum.

2: Zorgen dat je voldoende geld op de bank krijgt. (Soms wordt er geleend tegen woekerrente).

3: Je verlaat je partner en stiefkinderen zonder een cent op zak naar een van de buurlanden die minder strenge of helemaal geen visum regels hebben.

4: Je vertrekt terug naar je vaderland zonder kansen dat je lang geleden hebt verlaten.

Met andere woorden: Een westerling die er een goedkope Thaise levensstijl op na houd moet ongeveer drie jaarsalarissen van de gemiddelde Thai onaangeroerd op zijn bankrekening hebben staan. Onroerend goed, meestal op naam van de echtgenoot, telt niet mee!

John is niet het enige slachtoffer nu er steeds strenger wordt gecontroleerd en ook opgetreden. Ik hoor van vrienden uit de Isaan dat de immigratiedienst regelmatig cafés en restaurants binnenvalt die door expats goed worden bezocht. Het word er niet vriendelijker en gemakkelijker op. Daarom zijn er al heel veel expats verhuisd naar omringende landen die een wat zachter visumbeleid hanteren.

Zelf hebben wij ook voor aanvang van deze reis visumproblemen gehad. Kosten? Meer dan € 600,- verloren aan vluchten en hotels. Het zal voor ons ook wel weer een tijdje duren voordat wij Thailand met een visum zullen bezoeken. Het gewone visum, voor 30 dagen, is het enige waar we nog gebruik van zullen maken. Er zijn genoeg mooie landen waar we gratis 90 dagen mogen verblijven!

Met deze problematiek in mijn achterhoofd bepakken we de motor en nemen we afscheid van Sisaket. Een slaperige stoffig stadje midden in de Isaan. We proberen ook deze keer weer de drukke hoofdwegen te vermijden. Helaas lukt dat in deze omgeving niet altijd. Er stromen namelijk nogal wat kleinere rivieren door dit gebied die met een brug overspannen zouden moeten worden. Het is veel te kostbaar om elke tien kilometer de rivier te overspannen! De gemakkelijkste oplossing voor de Thaise overheid is dan om het verkeer maar enkele tientallen kilometers om te laten rijden. 

Na een kilometer of veertig zijn we eindelijk verlost van de drukke wegen. Het wordt allemaal wat veiliger en gemoedelijker voor ons. We zijn er samen nog niet helemaal uit hoelang we bij Prayun zullen blijven. We dachten eerst aan een nachtje maar uiteindelijk praten we nu over twee nachten. Voor ons maakt het allemaal heel weinig uit. We hebben nog tien nachten in Thailand en waar we die doorbrengen is niet meer belangrijk. Pattaya is uitgestorven dus daar gaat onze voorkeur zeker niet naar uit. 

We rijden en rijden door een oer Thais en ook wel erg saai landschap. Ik kan aan alles merken dat we allebei wel klaar zijn met deze rondrit op de motor en dat er ons nog maar weinig kan interesseren. Na al die kilometers hebben we het allemaal wel een beetje gezien! Toch stoppen we af en toe bij een tempel om een foto te nemen of gewoon in de schaduw te pauzeren. 

Het is warm en stoffig. De oneindige rijstvelden van de Isaan liggen klaar en wachten op de komende regen zodat er weer rijst gepland kan worden. Voor nu spelen stofduivels op de velden en zij zuigen met hun slurven het stof op om het later weer in de wind los te laten. Op alles ligt een dikke laag rood stof.

Zodra de motor is afgezet is het stil op de rijstvelden. Er zingt geen enkele vogel en er kwaken geen kikkers. Daarvoor moet eerst de regen komen. Iedereen hoopt dat de regen dit jaar in overvloed komt want de droogte van de afgelopen jaren heeft in de plaatselijke reservoirs tot record lage waterstanden geleid. Het gaat er niet over dat er minder water uit de lucht valt maar vooral dat het waterverbruik in Thailand met de welvaart enorm is toegenomen. Twintig jaar geleden had iedereen enorme aardewerken kruiken naast het huis staan om het regenwater op te vangen. Die voorraad water was dan voldoende om het gezin door het droge seizoen heen te loodsen. Nu vertrouwd iedereen op de waterstraal die door de zwarte waterleiding uit de betonnen straat omhoog komt. 

De GPS brengt ons zonder problemen naar het lege huis van Prayun en John in Bua Yai. Het is er stil, heel erg stil. De jongens van Prayun zijn vertrokken naar de stad waar er voldoende (onderbetaald) werk is. De achterdeur is niet op slot en in de tuin wachten de twee honden op ons, Blondie en Leo. Ze slaan niet aan omdat wij bekende gezichten zijn. Niet veel later verschijnt Prayun die het zichtbaar moeilijk heeft met deze voor iedereen onrechtvaardige situatie. Zeker zij is het slachtoffer van de regels die door de militaire regering zijn aangepast.

Ons gesprek verloopt moeizaam, het stokt steeds en word al snel emotioneel. Wij weten allemaal diep in onze ziel dat de kans dat het probleem word opgelost zeer klein is. Hoe oneerlijk dat ook voor alle betrokkenen is! Verdriet en ongeloof waart rond in het lege huis. Het is stil zonder John! We missen zijn rollende lach en zijn grappen. De gesprekken achter het huis in de koelte van de avond, ze zijn allemaal verstomt en tot geschiedenis verworden.

Prayun is zichtbaar blij en opgelucht met onze financiële bijdrage voor twee nachtjes. Sinds John is vertrokken heeft het hele gezin moeite om het hoofd boven water te houden. De tien jaar oude verlichting in de keuken heeft het ook nog begeven. Ik denk daar niet over na. Ik spring op de motor om in Tesco/Lotus te gaan kijken voor een vervangende ledverlichting zodat we vanavond in ieder geval niet in het donker hoeven te eten.

Later die middag zal ze op de markt in Bua Yai inkopen gaan doen voor het avondeten. Wanneer ze terugkomt met drie plastic tassen vol met lokale heerlijkheden heb ik de nieuwe verlichting al gemonteerd. Ze is zichtbaar blij dat er weer een beetje licht is in de duisternis. 

Thais eten bij Prayun is een feest. Authentiek Thais eten dat iets minder pittig is dan gewoonlijk maar toch nog voldoende bijt heeft om de Thaise pittigheid van drie rode pepers van een restaurantmenu te halen. Ik blus de vlammen in mijn mond met een paar ijskoude beer Leo en zoek rond half negen onze kamer op. Hier op het platteland liggen de meesten om negen uur op bed en staat de volgende dag om vijf uur weer op. Het is voor ons ook een kleine verschuiving van ons dagelijks ritme.

Om precies zes uur schalt er op deze zondagochtend muziek uit de luidspreker naast ons raam. Gevolgd door een korte toespraak van de burgemeester over de belangrijkste zaken in het dorp voor de komende week. Ik zet mijn MacBook aan en sluip naar de keuken om een pot verse koffie te zetten. Nog een dagje en dan beginnen we aan onze laatste etappe van onze motorreis. Maar voor vandaag heb ik toch nog wel het een en ander te doen.

Eenmaal terug op de kamer stort mijn wereld helemaal in. Ik heb een bericht uit Zaltbommel dat de gemeente Zaltbommel al mijn argumenten van tafel heeft geveegd en door middel van een zware juridische regel onze tweestrijd heeft beëindigd. Ik glijd met de snelheid van een achtbaan in een depressie! Onze reis is in een fractie van een seconde van erg leuk naar verschrikkelijk afgegleden. De onmacht over de onrechtmatige macht van de fascistische lokale overheid.

“Wanneer je het er niet mee eens bent dan ga je maar naar de rechter!”

Galmt er door mijn hoofd. Als volwassen mensen communiceren met de lokale overheid, in dit geval de gemeente Zaltbommel, kan niet meer. Zij zijn slechte verliezers. Ik ben verlamt. Ik kan niet meer schrijven en zelfs mijn ontbijt smaakt me niet meer. De hele dag lig ik op bed om onze juridische mogelijkheden te onderzoeken. Tevergeefs, ze hebben ons in een financiële houdgreep. Gelukkig gaan we over een week naar huis en kan ik proberen te redden wat er te redden valt. 

Prayun kookt voor de laatste keer een avondmaaltijd die in het beste Thaise restaurant niet zou misstaan. Het is stil aan tafel. Ik heb mijn eigen problemen en het lijkt dat iedereen zich realiseert dat het zeer waarschijnlijk is dat wij hier, in dit huis, voor de laatste keer met elkaar aan tafel zitten. Het is een treurig einde aan wat een mooie reis zou kunnen zijn geweest. Morgen naar de laatste halte voor Pattaya!

Nederland: Het einde!

Dit is het einde!

Vandaag is op brute wijze het laatste beetje levenslust uit mijn lichaam gerukt.

Bedankt voor jullie velen bezoeken en vaarwel.