Maleisië: Zuidoost Azië in kleurige blokjes

Johor Bahru (T-Hotel Johor Bahru (515), zaterdag 1 december 2012

Ik loop wat rond en maak foto’s. We wagen een vruchteloze poging om Annelyn te bellen. zonder enig resultaat. Dan besluiten we dat we samen naar binnen gaan. Er kruipt nog steeds een eindeloze slang richting de kassa’s en voordat die allemaal binnen zijn kan ik waarschijnlijk wat foto’s zonder al teveel mensen op de achtergrond schieten.Lyka stribbelt nog steeds wat tegen maar gelukkig weet ik haar ervan te overtuigen dat we binnen ook nog wel kunnen wachten.
In het park is het op het eerste gezicht leuker dan ik verwacht had! Bijna alle bekende gebouwen in Maleisië - er ontbreekt geen enkel stukje islamitische architectuur - zijn in de kleine kleurige blokjes nagebouwd. Voor een Lego kenner zijn er toch wel een paar voorbeelden waar er duidelijk gesjoemeld is - en veel secondelijm gebruikt - met het op elkaar klikken van de blokjes.
De enige plaats - en tevens meest belangrijkste culture en geschiedkundige plaats van de natie - die ontbreekt is Melaka! Malacca zoals wij het beter kennen wordt hier door de islamitische regering - die al meer dan vijftig jaar onafgebroken aan de macht is - gewoon stilgezwegen. Al het Christelijke en Islamitische erfgoed van de eeuwenoude haven- en handelsplaats is gewoon weggelaten! Dat kan helaas nog wel eens vaker voorkomen is dit overigens bijna altijd vriendelijke land.
Voor ons maakt dat weinig uit! Wij kennen als Hollanders de geschiedenis van Malacca. De geschiedenis van de VOC (Vereenigde Oostindische Compagnie) en de eeuwige oorlog met de Portugezen om de rijkste bronnen van handel in het oosten.
De grootse bouwwerken en monumenten uit Zuidoost Azië zijn hier aanwezig en ook die zijn prachtig om te aanschouwen.
Het is al tegen elf uur wanneer we toch maar weer terug naar de ingang van het park gaan. We vinden het allebei jammer dat we problemen hebben met het vinden van onze vriendin. Mijn hersenen draaien op volle toeren om een oplossing voor deze patstelling te vinden. Ondertussen poog ik aan Lyka uit te leggen hoe ze volgende keer een waterdichte afspraak moet maken.
‘Daar hebben we nu weinig aan!’, snauwt ze me af.
Inderdaad, daar hebben we nu weinig aan! Dus bij de ingang kijken we samen naar een eindeloze rij mensen die met een kinderlijke glimlach op hun gezicht naar binnen stromen. Terwijl ik de lichaamstaal van bezoekers bestudeer vraag ik me af wie er vandaag meer plezier zullen hebben. De kinderen of de ouders? Ten slotte schuilt er in elke volwassene nog een kind! Je moet alleen durven om de schuif van je emotionele poort te halen en het kind in je weer naar buiten te laten. In onze vreemde samenleving wordt het niet geaccepteerd wanneer een een volwassene het kind in zich af en toe naar buiten laat!
Een grootouder die met een kleinkind speelt is niet de volwassene die met een kind speelt! Het is het kind in de grootouder die met het kind speelt. Ze zeggen niet voor niets: ‘Hij is aan het verkindsen!’, wanneer het volwassen masker oncontroleerbaar van een ouden van dagen afglijd.
We hebben de moed eigenlijk al opgegeven en zoeken nu samen onze weg door het enorme park. De kans is minimaal dat we Annelyn in deze mensenmassa tegen het lijf lopen. Het wordt nu tijd om ons te gaan vermaken en we kunnen alleen maar hopen dat we Annelyn alsnog ergens onderweg tegenkomen.

Maleisië: Legoland

Johor Bahru (T-Hotel Johor Bahru (515), zaterdag 1 december 2012

Ik begin aan dit verhaal in de wetenschap dat ik vandaag 401 foto’s heb gemaakt die allemaal moeten worden nagekeken en gecontroleerd tot alleen de beste over zijn!

Pretparken of hoe je ze ook wil noemen zijn nooit mijn favoriete bestemmingen geweest. Alleen de gedachte al aan al die jengelende en schreeuwende kinderen, lange rijen wachtende mensen voor de achtbaan en slecht - en ook veel te duur - fastfood in te drukke eetzalen. Nee, geef mijn portie maar aan Fikkie!
Lyka heeft daar vorig jaar verandering in gebracht. Eén van de zaken die een nieuwe relatie met zich meebrengt is het delen van ervaringen. Òòk die ervaringen waar je voor je relatie niet aan moest denken. Lyka heeft - niet geheel zonder enige moeite en tegenstribbelen - samen met mij menig tempel en oud gebouw bezocht. Dus sindsdien staan er ook soms pretparken op onze agenda om haar een plezier te doen.
Na ons bezoek aan “Disney Land Hong Kong” moet ik toch ook eerlijk toegeven dat ik het soms best wel leuk vind. Ik weet zelf niet goed waarom maar ik vermoed dat het ermee te maken heeft dat het in Hong Kong allemaal goed is geregeld en de kinderen nog respect hebben voor hun ouders en vooral voor andere mensen. Dat wordt ze al van jongs af aan bijgebracht en enige afwijking wordt niet geaccepteerd door de ouders en zonder pardon afgestraft.
Misschien zijn we daar wel fout gegaan in Nederland. De ouders van de huidige jeugd, de babyboomers, zijn in alle vrijheid opgegroeid. Maar de huidige jeugd heeft nog meer vrijheid gekregen en is veranderd in een oncontroleerbare kudde van bandeloze jongeren! Niet generaliseren! Maar toch denk ik dat daar de schoen wringt in de huidige maatschappij, doorgeschoten vrijheden.
Enkele maanden geleden hadden we al afgesproken om op deze eerste decemberdag “Legoland Malaysia” te bezoeken. Het park ligt op een terrein dat voor industrie was bestemd maar de planning van een pretpark van deze omvang zou ik voor veel banen zorgen en dat zonder de vervuiling die industrie met zich meebrengt. De strategische ligging - naast Singapore - zou het toerisme ook stimuleren en meteen een win/win situatie opleveren voor de provincie Johor.
We hebben een afspraak met Annelyn! Een goede vriendin van ons die we vaker in Thailand en Singapore hebben bezocht. Lyka en Annelyn hebben nu in “Legoland Malaysia” afgesproken.
Dit is dus een van die dagen dat we echt vroeg opstaan! Ik had gisteren al geïnformeerd hoe laat de eerste bus naar het park èn vanwaar die bus zou vertrekken. Om zes uur loopt de wekker af en precies om zeven uur verlaten we het hotel. Het eerste wat ik buiten de deur zie brengt gelijk een glimlach op mijn gezicht! “Selamat Hari Krismas” staat er op een spandoek te lezen op een van de vreemde lantaarnpalen!
En veel mensen in het Christelijke westen vinden dat vreemd! Hier in Azië is het heel normaal. Natuurlijk is Maleisië volgens de grondwet een islamitisch land, maar een gematigd islamitisch land. Vijf en veertig procent van de bevolking heeft een andere geloofs- of geen overtuiging. En dat maakt Maleisië zo speciaal! Hier vermengen veel religies met elkaar, zeker aan de westkust en in het zuiden van Maleisië.
We zoeken onze weg door een doolhof van gesloten winkels in het enorme winkelcentrum op zoek naar de McDonalds waar we eerst wat gaan ontbijten. Hier komt ook meteen een klein gebrek van deze fantastische vakantiebestemming bovendrijven. De moslimbevolking die in deze moderne tijden niet meer door de staat wordt onderhouden moet nu ook gaan werken. Generaties op hun krent zitten en gratis geld heeft ze dommer dan dom en luier dan lui gemaakt!
De koffie in het McDonald’s restaurant is op! Ze kunnen de koffie niet vinden vanochtend! Er is alleen thee voorhanden! Ik vraag me hardop af hoe het mogelijk is dat een McDonald’s restaurant zonder koffie komt te zitten. Een eetfabriek met een logistieke organisatie die elk schijfje augurk per verkocht broodje hamburger aftelt. En wanneer de computer registreert dat er een nieuwe bestelling naar het restaurant moet komt daar geen mens meer aan te pas.
Wat is het volgende? Ook geen broodjes meer? De Chinese jongen achter me moet lachen en vertrouwd me toe dat de islamieten niet slimmer zijn. Ze krijgen vaak automatisch een diploma zonder een dan naar school te zijn geweest of een examen te hebben afgelegd.
‘Ze, aanhangers van de al ruim vijftig jaar aan de macht zijnde UNMO (United Malays National Organisation), moeten eindelijk werken voor hun geld!’, lacht hij.
‘Ze zijn dommer dan dom die Maleisiërs, er mochten voor deze McDonald’s alleen maar moslims solliciteren! Het restaurant moet halal zijn, en blijven! De reinste discriminatie maar wij zijn allang blij dat ze na ruim vijftig jaar ook eindelijk aan het werk worden gezet!’, lacht hij verder.
Het ontbreken van koffie heeft een nieuwe bottleneck in de aanvoer van dranken en spijzen veroorzaakt! De thee is zo lauw als de temperatuur van het zwemwater in een tropisch zwemparadijs! Ik voel het al aan het bekertje en vanzelfsprekend klaag ik hierover! Zonder een koffie ben ik ‘s morgens niet de gemakkelijkste! Het meisje met het hoofddoekje, de assistent bedrijfsleider, kijkt me verlegen en tegelijk verontschuldigend aan. De overige Maleisiërs afkatten gaat nog wel maar een toerist afkatten is nooit goed voor de zaken. Ze wijst zonder een woord te zeggen naar mijn dienblad en daarna met haar open vlakke hand boven naar het terras.
‘Ik breng de thee naar U op het terras’, zegt ze haast onverstaanbaar op een zachte toon.
Lyka surft al op het internet en leest de laatste berichten op Facebook. Verrast kijkt ze naar me op omdat het zo lang heeft geduurd.
‘Geen thee?’
Ik leg haar snel uit wat er is gebeurd en met verwondering hoort ze mijn verhaal aan. Enkele minuten later verschijnt het meisje met het hoofddoekje op het terras en verontschuldigt zich nogmaals. Ik accepteer haar verontschuldigingen maar ik heb ook een tip voor haar!
‘Zorg dat er in de toekomst een paar pakken met Nescafé instant koffie rood stengels op voorraad zijn om de eerste problemen met het koffiezetapparaat op te vangen!’
Ze staart me voor een moment aan en ik zie in haar ogen de tandwielen in haar hersenen langzaam in beweging komen. Wanneer ze zelf weer in beweging komt begint ze te glimlachen en bedankt me voor de tip. Zij maakt straks een goede beurt op de vergadering waar onderzocht wordt wat er vandaag met de koffie mis is gegaan. Ik heb vandaag in ieder geval mijn eerste goede daad gedaan en het wordt tijd om naar de bus te gaan.
Een makkie! Een lege bus staat precies op de plaats te wachten waar ons verteld was dat hij staan. Om iets over acht vertrekt de bus - met Lyka en mij als enige passagiers - op weg naar “Legoland Malaysia”. Onderweg stappen er nog een paar mensen op de bus maar ik kan niet zeggen dat het druk is. En dat is vreemd! Het is tenslotte zaterdag. Om negen uur staan we met de toegangskaartjes in de hand voor de poort van het kleurrijke blokjespark.
En nu begint het! We zijn ruim op tijd en voorzichtig vraag ik aan Lyka waar we Annelyn ontmoeten.
‘Hier! In Legoland!’, zegt ze zonder enige twijfel in haar stem.
‘Gewoon hier, nergens in bijzonder?’
‘Ja, hier!’
‘Hoe laat?’
‘Weet ik veel, voordat het park open gaat!’
Ik begin nu te twijfelen of het wel een goed idee is geweest om Lyka de afspraak met Annelyn te laten afhandelen. Voor een moment was ik blij dat ze wat werk uit mijn handen nam èn ze moet het toch een keer leren. Maar met zoveel onzekerheden zie ik in gedachte donkere onweerswolken langzaam boven onze hoofden drijven. En ik krijg vanzelfsprekend weer de schuld!
Ik ga maar op zoek naar een bekertje koffie want dat heb ik vanochtend wel gemist. Lyka zoekt een strategisch plaatsje in de schaduw om de aankomst van onze vriendin niet te missen.
Koffie heb ik gelukkig snel gevonden in de Burger King, ze kijken alleen vreemd op dat ik om kwart over negen nog geen trek heb ik een Whopper. Een onschuldig grapje maakt iedereen aan het lachen en de meisjes met de hoofddoekjes kijken verlegen de andere kant op. Om de hoek van de enorme keukenuitrusting verschijnen nog meer hoofden om te zien waarom er zo hard wordt gelachen.
Het is nog geen half tien en het zweet loopt letterlijk langs mijn armen naar beneden! Het zal een lange hete dag worden!
En wij maar wachten en staren in de verte vanwaar wij verwachten dat Annelyn zal komen! De poorten van het pretpark gaan om tien uur open dus het is begrijpelijk dat het plein zich snel vult met bezoekers die allemaal tegelijk naar binnen willen. Voor ons is dat maar een bijkomend probleem! Er zijn zoveel vrouwen en meisjes met zwart haar op het plein verzameld dat het onmogelijk wordt om Annelyn er tussenuit te vissen. Zelfs al was ze verkleed als Ronald McDonald!

Maleisië: Een dagtochtje naar Singapore

Johor Bahru (T-Hotel Johor Bahru (515)

Als is vanochtend voor het opstaan had geweten hoe deze dag zou verlopen dan was ik in bed blijven liggen! We waren al vroeg op en alle signalen stonden op groen. Het zou een mooie dag gaan worden!

Johor Bahru is niet de meest opwindendste en interessantste stad van Maleisië, eigenlijk is het een saaie stad die zijn bestaan en groei dankt aan Singapore dat aan de overkant van het zoute water ligt. Johor is gegroeid door de vestiging van productiebedrijven uit Singapore om goedkope arbeidskrachten te leveren. Later zijn er ook veel Singaporezen in Johor gaan wonen omdat het veel goedkoper was dan in de stadstaat. Veel van die zaken zijn nu ook alweer ingehaald in de zich snel ontwikkelende economie van Maleisië.
We hebben een tussendag te besteden want morgen, de zaterdag, is het eigenlijke doel van ons bezoek aan Johor Bahru. En waar kunnen we dan beter heen gaan dan naar Singapore? Mijn geliefde Singapore!
‘Het is een publiekelijk geheim: Als ik ooit eens een stevige prijs in de loterij win dan verhuis ik meteen naar dit paradijselijke eiland!’
Singapore heeft net zoveel liefhebbers als haters, maar de meesten die niets met Singapore ophebben zijn er òf nooit geweest òf hebben enkele dagen op Orchard Road doorgebracht. Domme antwoorden als: ‘Het is er heel erg duur!’, slaan nergens op. Ook in Amsterdam kun je een patatje, eenvoudig Chinees op de wallen of in het Okura Hotel gaan eten. Dat zegt toch niets over een heel land! Twee flesjes bier op een zonovergoten terras in Geylang voor SGD 5,60 (€ 3,50) vindt ik persoonlijk nog wel meevallen.

Maar terug naar onze dagtocht! We nemen de bus naar Queenstreet Busterminal in Singapore om zo centraal als mogelijk aan te komen in de stad. De metro is een kort stukje lopen. Het eerste korte ritje brengt ons over de causeway link van de immigratie van  Maleisië naar die van Singapore.
We zijn bijna als eersten uit de bus. In de verte zie ik de douanebeambten al staan. Zij halen steekproefsgewijs enkele mensen uit elke lading. Wij reizen zonder enige vorm van bagage dus sigaretten en alcoholhoudende dranken zullen ze bij ons niet aantreffen. Singapore heeft sinds een tijd een 0% politiek. Je mag absoluut geen enkele sigaret of ook maar één druppel alcohol het land mee innemen! Het is opmaken òf weggooien!
Jammer genoeg heb ik het aan het foute eind! Achter de douane staan er ook nog twee immigratieofficieren verdekt opgesteld. Ze stappen meteen op ons af en we moeten meekomen. Persoonlijk vindt ik het heel jammer want we hebben vandaag al niet al teveel tijd. Maar ik kan moeilijk gaan klagen, meewerken is hier de snelste oplossing.
Ik beantwoord wat simpele vragen en wordt daarna in een enorme doorzichtige plastic buis geplaatst. Ik neem plaats op de twee rode voetstappen en breng mijn armen omhoog zoals de beambte me vraagt. De beambte knikt goedkeurend en zegt wat in het Chinees tegen zijn collega die achter een counter met een schakelbord plaats heeft genomen. De halfronde deuren schuiven langzaam dicht terwijl een knippend rood de cabine verlicht en een zacht geluid van een sirene te horen is. Voor een korte tijd hoor ik en voel ik de stralen lucht die op me af worden geschoten. De deuren gaan weer open en dan is Lyka aan de beurt.
Nadat we goed zijn gekeurd worden er nog enkele vragen gesteld:
‘Was de test onaangenaam?’ ‘Nee.’
‘Weet u waar we op getest hebben?’ ‘Ja.’
‘Vindt u het oponthoud wegens de test aanvaardbaar?’ ‘Ja’
‘Dan wens ik u een prettig verblijf in Singapore.’
In een kort officieus onderonsje vertel ik de beambte dat ik dit al eens in Toronto heb gezien. Dat vindt hij wel interessant want hij behoort tot een kleine exclusieve groep die dit ultramoderne apparaat mag bedienen.
Nee, ik mag geen foto maken!
Maar hij verteld me wel dat deze snuffelaar alles opspoort. Van drugs tot en met speciale springstoffen, zelfs wanneer het dagen of zelfs weken geleden is dat ik met die stoffen in aanraking ben geweest. Nee, niet tabak of alcohol, die halen ze boven bij de röntgenafdeling wel uit je bagage!
Deze keer duurde het bij de immigratie minder lang om de stadstaat binnen te komen. Singapore is een paradijs voor prostituees en daarom wordt elke jonge vrouw met een Filippijns of Thais paspoort extra goed gecontroleerd! De jonge vrouwelijke beambte kijkt op van Lyka’s paspoort en staart me aan.
In gedachten hoor ik Lyka zeggen: ‘Dat is mijn man daar achter me!’
Ik knik vriendelijk terug naar de beambte en forceer een glimlach op mijn mond. Met een klap komt de stempel op Lyka’s neer en het doorzichtige polycarbonaat poortje zwaait open. Ik loop zonder bagage op de beambte af. Ze kijkt me recht in de ogen en even later kijkt ze of Lyka wel is doorgelopen. Het is namelijk ten strengste verboden om op een ander te wachten.

Toch wel heel wat later dan we veracht hebben arriveren we bij Singapura Plaza. Al meer dan een uur kijk ik uit naar de heerlijke Sushi die ik daar tientallen malen in de Carrefour heb gekocht. Maar de supermarkt blijkt helemaal te zijn verdwenen! Geen Sushi, en dat maakt me prikkelbaar. Lyka klaagt dat ze honger heeft en we de hele afstand voor niets afgelegd.
‘Dat kon ik toch ook niet weten!’, verdedig ik me.
De stilte is moeilijker te verkroppen dan een verbale ruzie. Een snel broodje bij de SubWay en dan lopen we Orchard Road af richting ION shopping Mall. Waarom we die richting op gaan weet ik niet. Ik volg mijn vrouw in alle stilte terwijl ik nog steeds aan die sushi denk. Dat komt dus echt nooit meer terug! Achteraf blijkt dat Lyka het ook niet weet waarom we die kant op zijn gegaan! We proberen het elkaar naar de zin te maken met als gevolg dat we beiden dingen doen die we liever niet zouden willen doen. Zo zijn er twee hele uren van deze dag verloren gegaan!

Totdat Lyka op het idee komt om de “Gardens by the Bay” te gaan bezoeken. Een goed plan!
De ondergrondse brengt ons tot aan het Marina Bay Sands Casino. Een lange - rijkelijk gedecoreerde tunnel - brengt ons naar de rand van het park, of beter gezegd, de tuinen. Eenmaal weer boven de grond is het uitzicht adembenemend! Dat kunnen ze wel in Singapore! Opnieuw een attractie van wereldklasse, en gratis. Nou ja gratis? Je hoeft alleen voor de toegang van de paviljoens te betalen. Helaas hebben we daar te weinig tijd voor en de SGD 56,- (€ 34,55) is me een beetje te gortig om een half uurtje rond te lopen in de enorme broeikas. Dus kiezen we maar om door de tuinen te slenteren en lekker relaxed een kopje koffie te drinken.

Het is al donker wanneer we weer de terugreis naar Maleisië aangaan. Maar niet voordat we onderweg een heerlijke “wonton noodle with duck” hebben verschalkt. Die ervaring gisteren met de domme Indiase oplichters in Johor Bahru heeft ons wel een les geleerd! En van dat fastfood in het nagelnieuwe winkelcentrum hou ik niet echt. Waarschijnlijk zullen de meeste restaurants ook wel dicht zijn tegen de tijd dat we in Johor aankomen! Ondanks het enorme misverstand kunnen we toch terugkijken op een geslaagde dag in Singapore.

Marina Bay Sands Casino