Maleisië: Welkom thuis!

Malacca, Cafe 1511 Guesthouse (Popiah Room)

09:49 was het beoogde tijdstip voor ons vertrek. We hadden het al eerder van de week bestudeerd hoe we het beste in Malacca konden komen. Bussen tussen Malacca eb Klang zijn schaars dus kozen voor de langere maar bekende weg via het nieuwe grote knooppunt van openbaar vervoer voor Kuala Lumpur, Bandar Tasik Selatan.
We waren om zeven uur uit bed en omdat we moesten verplaatsen was bijna al ons proviand op. Net genoeg water voor twee kopjes koffie en een zak vol met vanille pudding cakejes als geïmproviseerd ontbijt.
Ze doen hun best in het Family Hotel maar soms is dat niet genoeg. Ze kunnen veel beter zorgen dat ze hun zaken op orde hebben. Dat we ruim tien minuten moesten wachten voordat ik mijn RM 100 (€ 25,-) borg terugkreeg was de oorzaak dat we sneller dan we hadden gepland naar het station moesten lopen. We waren dus écht maar net op tijd.
Met een kletsnat bezweet overhemd stapte ik de koelte van de trein in. Ik had er nog steeds flink de pee in! RM 100 borg staat niet eens in verhouding tot de RM 80 die we per nacht hebben betaald!
Net voor de aankomst op het KL Sentral station veranderde ik van strijdplan en legde aan Lyka uit dat we één station verder van trein zouden wisselen. Natuurlijk wilde ze weten waarom en ik antwoordde haar dat ze het wel zou zien.
Op het oude Kuala Lumpur station konden we haast van de ene trein in de volgende stappen. Er lagen slechts enkele minuten tussen aankomst en vertrek. Maar dit zou voor ons een groot verschil maken!
We vonden meteen een zitplaats in de halfvolle wagon en de trein kwam weer in beweging in de richting waarvan we net waren gekomen. Toen de trein bij het perron aankwam keek Lyka me aan en haar oogjes begonnen te glinsteren. Er stond een grote menigte te wachten op de trein naar het busstation. En wij hadden die mooi ontweken door een station verder te rijden en zo een zitplaats voor de rest van de rit bemachtigd.
Maar ons geluk voor vandaag was nog niet op. Bij aankomst in Bandar Tasil Selatan konden we binnen achttien minuten weer verder reizen. We konden met de bus van KKKL om half twaalf mee naar Malacca. Tussen het loket en het busperron wist ik ook nog twee broodjes en een flesje water te scoren zodat Lyka en ik wat te eten en te drinken hadden tijdens de twee uur durende busrit naar Malacca. Muziek aan en het verstand op nul!
Een kort ritje met de Panorama bus in Malacca, die de prijzen nu ook hebben verlaagd, en zo stapten we om iets voor twee het Café 1511 Guesthouse binnen. En ik moet eerlijk zijn. Dit is ongetwijfeld één van de beste slaapplaatsen waar ik ooit heb overnacht. Ik heb het gevoel dat ik weer thuis ben gekomen. De meisjes herkennen ons en heten ons welkom. De brief uit Nederland is gearriveerd maar Mr. Colin is nog niet thuis. Ik krijg de brief dus later.

Voor de verlate lunch wilden we niet al te ver te gaan dus kozen we voor Café 1511. We hebben hier niet zo vaak gegeten omdat je anders helemaal niet van de plaats komt. Maar voor deze keer zou het wel voldoen en om eerlijk te zijn waren we ook wel een beetje benieuwd hoe de Mee Goreng er hier uit zou zien!

Heerlijk rustig in de koele Popiah Room vullen we de middag met onbelangrijke zaken. Totdat Colin thuiskomt en me de langverwachte envelop overhandigd. Natuurlijk grijp ik meteen mijn random reader om mijn bankrekening te bekijken. Het is alweer bijna een maand geleden dat ik voor het laatst mijn financiële situatie heb kunnen beoordelen.
Bij de eerste poging kreeg ik de melding "Foute PIN-code"! En uit automatisme toetste ik opnieuw mijn PIN-code in. Opnieuw kreeg ik de foutmelding "Foute PIN-code"! "U hebt nog één poging". En nu moest ik even snel aan crisismanagement doen. De eerste keer was ik niet zeker geweest van mijn PIN maar de tweede keer was hij honderd procent zeker correct. Het was dus bijna zeker dat ze niet alleen een nieuwe pas voor me hadden aangemaakt maar ook een nieuwe PIN-code. En die had ik natuurlijk niet.
Bellen met de Rabobank in Zaltbommel bevestigde mijn gevoel. De nieuwe PIN-code was naar de Omhoeken verstuurd. Dan nog maar een keer met de Omhoeken bellen! En daar was geen pincode aangekomen. Vol ongeloof belde ik opnieuw met de Rabobank. En natuurlijk zat er niets anders op dan een nieuwe PIN-code te bestellen die dan volgende week aan de Omhoeken zou arriveren. Ik heb een nieuwe bankpas maar ik kan hem nog steeds niet gebruiken.
Teleurgesteld gingen we op stap voor het avondeten. De keuze viel op een chinees foodcourt net achter China Town aan Jalan Laksamana 5 waar we de tijdens ons vorige bezoek vaak hadden gegeten. Het vreemde was echter dat we beiden niet konden herinneren waarom we daar steeds terug waren gegaan! Maar toen we aankwamen bij Kota Kota Jonker Street Food Court wisten we het meteen. Heerlijke noedels met varkensgehakt en vis in sambal saus! Samen met een koud biertje en de avond was al een succes.

Nog even hallo zeggen bij het Discovery Café en een afzakkertje bij Ringo Classic. Morgen waarschijnlijk weer een rustdag.

Maleisië: De stilte na de storm

Klang, Family Hotel Klang (509)

We werden vandaag in een heel andere wereld wakker. We keken elkaar aan en begonnen onmiddellijk hard te lachen.
'I have a visa for Holland', begon Lyka op een voor mij onbekend deuntje te zingen.
En zo was het ook! We wisten nu voor honderd procent zeker dat we samen naar Holland gaan. Ik kan nu echt gaan plannen en voorbereidingen treffen voor de kleine twaalf weken dat we samen in Europa zijn. En Lyka begon meteen aan de oorspronkelijke plannen te morrelen.
Het idee van een rondje Europa werd stevig ingekort naar een een rondje BeNeLux aangevuld met Parijs. En het maakt mij niets uit want die andere bestemmingen zijn er volgend jaar ook nog wel.
Lyka haalde haar paspoort weer tevoorschijn en samen keken we naar de magische sticker die ons leven voorgoed zou veranderen. Ik kan het nog steeds moeilijk geloven dat het visum al na drie dagen was afgegeven en wij nog ruim twee weken daarna in spanning rond Kuala Lumpur hebben gereisd.
Het idee om er vandaag maar een luie dag, een veredelde rustdag, van te maken viel goed bij mijn partner. Dus de MacBooks kwamen tevoorschijn en ieder ging zijn eigen weg in het binaire doolhof van enen en nullen. Facebook en foto's, verhalen en Youtube.
De enige reden om de kamer te verlaten was de lunch, en die aten we natuurlijk tegenover het hotel bij "Alif Maja". Een mix van hetzelfde maar de kip had deze keer een vleugje kaneel in de scherpe chilisaus. Heel speciaal en erg lekker.

De hele middag brengen we door in de koelte van de airconditioning. En om eerlijk te zijn vindt ik het best wel lekker om een dag niets te doen. Sommige van ons brengen de dag door aan het strand en anderen slapen een hele dag. Wij genieten van een dagje op de kamer met de MacBooks op schoot!

Ik heb nog een moment met het idee gespeeld om voor deze dag maar geen verhaal te publiceren. Ik doe het wel omdat het dan voor de lezers duidelijk wordt dat niet elke dag in den verre een avontuur is.

Maleisië: Een dagtocht naar Kuala Lumpur

Klang, Family Hotel Klang (509)

Bijzonder opgewekt stonden we vandaag op. Zelfs Lyka stapte om precies acht uur uit bed om ons klaar te maken voor de belangrijke tocht naar de Nederlandse ambassade in Kuala Lumpur.
Natuurlijk gingen we samen want de prijs van de trein zou ons de kop niet kosten. RM 3,60 (€ 0,89) is en blijft een koopje. Ook al is het materiaal niet nieuw, het functioneert nog wel. Daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren, nieuwe treinen zonder toiletten die bij de eerste vlok sneeuw of graad vorst meteen stil blijven staan.
Op KL Sentral overstappen en met de ondergrondse naar Ampang Park. Onderweg had ik opnieuw twijfels gekregen! Ik geloof dat ik een oude doemdenker, zwartkijker, begin te worden! Al die negatieve energie van die doemdenkers om me heen begint zijn tol te eisen. Het wordt tijd dat we het over een andere boeg gaan gooien en een beetje positiever naar de wereld moeten gaan kijken. Ik moest er steeds aan denken dat ze bedoelden dat het paspoort kon worden opgehaald maar dat het visum was geweigerd!
Ik liet Lyka natuurlijk niets merken van mijn negatieve gedachtengang. Nadat ik mijn legitimatie bij de beveiliging had afgegeven spelden we de bezoekerspassen bij ons op de borst. Voordat ik in de lift naar de zevende verdieping stapte haalde ik nog een keer diep hap adem.
Op de zevende verdieping stond er slechts een glazen wand tussen het heden en de toekomst. Het niet verkrijgen van een visum zou enorme gevolgen voor onze relatie hebben. Zij zou waarschijnlijk nooit in Nederland kunnen wonen en ik wil voor honderd procent zeker niet naar de Filipijnen.
Direct bij binnenkomst werden we opgemerkt door de Maleisische medewerkster die haar Nederlandse collega een seintje gaf dat we er waren. Ze verdween meteen naar de achterkamer en kwam even later terug met een paspoort in de hand. Ze wenkte ons en met een bonzend hart stapte ik samen met Lyka op de balie af. Het paspoort verplaatste zich in een laadtje onder het kogelvrije glas van de Nederlandse zijde naar de Maleisische zijde waar Lyka het meteen oppakte en opensloeg.
'Gefeliciteerd!', sprak de medewerkster.

Lyka sprong in de lucht en maakte een dansje van vreugde. Ze overhandigde mij haar paspoort zodat ik met eigen ogen kon aanschouwen dat we samen naar Nederland zouden gaan. Ik kon mijn ogen niet geloven! Het visum was al op drie Februari afgegeven en wij hadden drie weken met pijn in ons buik rondgelopen.
Ik kon nu ook eindelijk gaan plannen voor de twaalf weken in Europa. Maar wat nog belangrijker was dat ik goede informatie kreeg over een vervolg op dit visum. Want natuurlijk gaan we volgend jaar weer naar Nederland en natuurlijk de rest van Europa.
Op de terugweg praten we voluit en het was duidelijk dat er een zware last van onze schouders was afgevallen. Eerst een snelle hap in het KLCC voordat we weer terug naar Klang gaan!
Het was lang geleden dat het eten me in het KLCC was tegengevallen! Maar deze keer kwam het dus echt wel te kort. Ik had alleen maar kippenbotjes en het vlees was ver te zoeken.

Een dag onderweg is zo om en ook deze dag was weer snel gegaan. De avondmaaltijd was een succes met de naan en het rundvlees dat in een saus van tamarinde met een vleugje kaneel en een flinke schep sambal. Zoet, pittig en zuur. Een combinatie van smaken die ik me niet kon herinneren.

We hadden meteen ook het statief maar meegenomen omdat ik een avondfoto van de Masjid Bandar Diraja Klang wilde maken. Vanaf de overkant van de rivier zodat de weerspiegeling op het water zichtbaar zou zijn. Maar dat was een droom! Er dreef zo verschrikkelijk veel vuil op het water dat we onze ogen niet konden geloven. We waren niet eens halverwege op de brug toen ik besloot om daar maar een poging te wagen. Een beetje bewerken in Lightroom3 en dit is het resultaat.