Thailand: Wat een week!

Pattaya (Boxing Roo)

Dit is één van die weken waarin er onverklaarbaar niets gebeurt en dan in één keer alles mis gaat en ook bijna alles weer op zijn pootjes terecht komt! Deze week kwam slechts langzaam op gang en er gebeurde echt weinig! Eten, tv kijken en slapen. Meer heb ik de eerste dagen niet gedaan.
Maar op donderdag werd het nieuws in de wereld gebracht over een noodlanding van de Qantas Airbus A380 dubbeldekker op de Changi luchthaven in Singapore. Het duurde niet lang of de Twitter en Facebook berichten vonden hun weg over de digitale snelweg.Mijn haren gingen recht overeind staan toen bleek dat een verre vriendin van mij uit Noorwegen aan boord van dat vliegtuig was.

En dan moet je gewoon geluk hebben!

Tijdens het surfen moest ik nog even langs “Hostelworld” en bij de lijst hostels die ik bezocht heb zijn er altijd een paar die ik nog steeds een warm hart toedraag en waar ik ook nog een keer hoop terug te keren. Één van die hostels is het “International Hostel Khaosan Fukuoka” en uit nieuwsgierigheid wilde ik nog eens kijken wat het per nacht daar kost. Tot mijn grote verbazing zag ik dat ze een foto met Tettje en mijzelf nu op de website gebruiken. Natuurlijk voel ik me vereerd dat we nu vereeuwigd zijn op de website van “Hosteworld”.

Van Japan 2009

Op vrijdag was het tijd om de motor van stal te halen en naar Bangkok te gaan om een visum voor India te regelen. Er was weinig ruimte meer in onze agenda’s en moesten we dus ruim twee maanden van te voren het visum regelen. Er lagen ruim driehonderd kilometer voor de wielen maar die waren niet zonder tegenslagen! Maar voordat we op pad gingen woesten natuurlijk eerst ontbijten bij Crazy Dave’s Restaurant.

Onderweg kregen we ergens in Bangkok te maken met de onverklaarbare drang van de Thaise politie om niets vermoedende burgers en gasten zo maar zonder enige reden op de bon te slingeren. We hadden écht niets verkeerd gedaan en toch we kregen beiden een boete van € 10,--. Op mijn vraag, “Wat deden we verkeerd?”
Lachte de politieagent vals en merkte op, “U reed hier op de weg!”
We moesten betalen en daar was de kous mee af. Met een sterk gevoel van onrecht voegden we ons in de rij onschuldige schuldigen. Voor ons werd er door de Thaise slachtoffers steeds € 0,50 of € 1,00 afgerekend maar wij waren vandaag de kers op de vla! € 10,00 per persoon en ook hier was die valse lach alom aanwezig. Dit zijn van die momenten dat ik serieus overweeg om dit mooie land nooit meer te bezoeken!

Met een vieze smaak in de mond gingen we weer verder. We slingerden door het drukke verkeer van Bangkok en bij aankomst bij het visum centrum van de Indiase Ambassade stonden we voor een gesloten deur!
“Wat was dit nu weer?”
“Deepavali!”
En mijn agenda zei dat het morgen gevierd zou worden. Kwaad over mijn eigen stomheid moesten we nu naar een oplossing zoeken. Ik liep snel door de mogelijkheden en de enige oplossing die ik kon vinden was om het maar uit handen te geven aan de jongens van “Travel in Style”. Ik doe al meer dan tien jaar zaken met die jongens en ik vertrouw ze voor de volle honderd procent. Als jullie ooit in Bangkok zijn en een reis, excursie of ticket moet boeken dan kan ik die jongens van harte aanbevelen!

En het was maar goed ook dat we naar die jongens moesten want onze aanvragen waren beiden fout. Er ontbrak het één en ander en tijdens onze lunch werden alle problemen opgelost! We hoefden alleen de gecorrigeerde formulieren te ondertekenen en volgende week worden de paspoorten aangetekend weer opgestuurd.

Opgelucht, maar met veel meer geld uitgegeven dan we hadden verwacht gingen we naar het laatste adres voor vandaag. Het was een zaak midden in Bangkok waar ze accessoires verkochten voor de “Honda Phantom”. En mijn grote geluk was dat ze precies hadden waar ik naar op zoek was. Ze waren ook nog eens € 50,-- goedkoper dan dat ze me in Pattaya waren aangeboden.

Van Thailand 2010

Eind goed, al goed! Dat was de conclusie voor vandaag. Met meer snelheid dan normaal gingen we voldaan op weg naar Pattaya. Onze dag zat er op en ondanks een paar tegenslagen was het toch een vruchtbare dag geweest.

Thailand: Afscheid van een icoon

Pattaya (Boxing Roo)

Ongeveer dertig jaar geleden was de brief dan toch gearriveerd! Ik moest in militaire dienst en ik moest me op dinsdag 4 november melden in de “Kromhout-Kazerne” in Tilburg. Ik was uitverkoren om een rijopleiding te gaan volgen voor een zware vrachtauto met aanhanger. Maar dit is eigenlijk maar een zijspoor.

Mijn actieve diensttijd heb ik doorgebracht in Duitsland. De “Legerplaats Seedorf” was voor bijna twaalf maanden mijn thuis. De belastingvrije winkel op de legerbasis was de plaats om de allernieuwste elektronische snufjes op de kop te tikken. En zo kwam ik in het bezit van mijn eerste “Sony Walkman”.

Dit bijzondere en kleine apparaat was de oergod van alle draagbare muziek apparaten. Voor het eerst kon je naar je eigen muziek luisteren waar je ook maar ging. Ik kan me zelfs de prijs nog als de dag van gisteren herinneren Fl. 210,--. En dat was veel geld voor zo’n klein apparaat. Het was zo bijzonder dat ik er zelfs een paar moest meebrengen voor mijn vrienden en zo hadden een kleine bevoorrechte groep die niet met elkaar sprak maar naar zijn eigen muziek luisterde. Ik heb in de eenentwintig jaar dat ik ze heb gebruikt natuurlijk verschillende nieuwe gekocht en me één keer zelfs laten verleiden door Hitachi. Maar Sony was en bleef de allerbeste.

Menige vlucht, trein of busreis kwam de kleine cassettespeler tevoorschijn om de reis psychologisch in te korten. Het enige nadeel was de enorme plastic box met twintig cassettebandjes en de speler in je rugzak.

Natuurlijk ben ik ook met de tijd meegegaan en ik heb later een Philips Expanium mp3 CD speler gekocht. Dit was een enorme verbetering en een enorme plaatsbesparing in je rugzak.

En nu lees ik in de krant dat Sony na eenendertig jaar de verkoop in het land van de rijzende zon staakt. Ik vraag me af of ze in Nederland nog wel te koop zijn en tijdens een kort bezoek aan een grote internetwinkel bleek dat ze daar ook al niet meer worden verkocht.
En zo neem ik dus na bijna dertig jaar afscheid van een trouwe reisgenoot. Maar mijn nieuwe vriend is ook een trouwe! De iPhone is nu camera, mp3 speler, spelcomputer, internet connector en niet te vergeten een telefoon. Wie had tien jaar geleden kunnen denken dat al die elektronica nu in één apparaat zou zijn samengevoegd?

Thailand: Stemmen uit de juiste hoek?

Pattaya (Boxing Roo)

Het is natuurlijk bekend dat ik minimaal twintig keer per jaar in een vliegtuig zit en dat ik meestal alleen met cabine bagage vlieg. De veiligheidsperikelen die sinds de aanslagen op het WTC in werking zijn getreden zijn nog steeds onaangenaam maar ik ben er nu wel aan gewend.
In het verleden heb ik wel eens eerder over geschreven of het misschien niet allemaal een beetje overdreven was? En ook nu, ruim negen jaar na de aanslagen, vindt ik dat een hoop van die veiligheidseisen gewoon flauwekul is. Gaat het nu echt over onze eigen veiligheid? Of gaat het om de veiligheid van de honderden miljoenen dollars die in het vliegtuig zijn geïnvesteerd?

Persoonlijk denk ik aan het laatste! Het is natuurlijk jammer voor de tienduizenden beveiligingsambtenaren op de ruim 1350 internationale luchthavens dat ze hun baan verliezen maar de gemiddelde korting van € 15,- per vlucht is toch mooi meegenomen.

Gelukkig is de voorzitter van “Britisch Airways” nu ook in opstand gekomen tegen de draconische veiligheidsmaatregelen die de Amerikanen aan de rest van de wereld opleggen. Het meest vreemde is eigenlijk wel dat ze ons strengere maatregelen voorschrijven dan dat ze zelf op hun binnenlandse vluchten hanteren! En da’s vreemd!
Laten we dus maar hopen dat we snel weer een flesje water mee aan boord kunnen nemen en de schoenen aan mogen blijven wanneer we van Eindhoven naar Barcelona vliegen.

Het volledige artikel in het Engels