Trouwen in Thailand

Pattaya, 23/02/2005

Dit zijn de belevenissen van een goede vriend van mij en zijn vriendin. Zij hadden besloten om in Thailand te trouwen. Niet gewoon op zijn Nederlands met een stadhuis en familie, nee, gewoon op een romantische plaats die ze samen zouden bepalen. Hun belevenissen brachten me terug naar de tijd dat ik zelf voor de eerste keer door Thailand trok. Hilarisch en soms serieus. Hier is hun verhaal.

23 januari

Heerlijk om in Thailand te zijn en nee wij zijn absoluut niet afgeschrikt door de drukte van Bangkok.... Super juist. We zitten nu in een hotel in de wijk pratunam. Morgen verkassen we naar een guesthouse op soi sukhumvit. We gaan zo dadelijk richting het oude centrum van Bangkok in een yukkie yukkie. Morgen moeten we naar de Nederlandse ambassade en een vertaalbureau. We hopen woensdag Bangkok achter ons te laten om naar Chiang Mai te gaan. Ik bel je vanavond wel ff. Groet, Jeroen en Romy.

1 februari

Hallo daar zijn we weer met een tweede verslagje, want daar is het echt wel weer tijd voor. Allereerst willen we iedereen bedanken voor alle leuke reacties, gelukswensen e.d. Het doet ons erg veel plezier van jullie allemaal te horen, het is zo leuk om de mailbox te openen en allerlei nieuwe berichtjes ontvangen te hebben!
Sinds de laatste mail zijn we nog wat blijven rondkijken in Ayuthaya en zijn we nog naar een ander stadje geweest waar allemaal apen rondliepen. Dat was erg grappig. We zijn echt op vakantie want we weten niet meer welke dag het is (onderhand), maar we zijn volgens ons donderdagavond met de trein naar Chiang Mai gegaan, helemaal in het Noorden. 's Avonds om 21.00 uur vertrok de trein en kwam om 9.00 uur 's morgens aan. Het was een slaaptrein en we hebben best behoorlijk kunnen slapen.
Daar aangekomen begon de gekte weer, we werden meteen overvallen door 3600 tuk-tuk drivers en gasten die ons perse in hun guesthouse wilden hebben, om gestoord van te worden, zeker als je net relaxed uit de trein komt. Dus wij de boel afgeschud en verderop een tuk-tuk driver gevonden die ons naar een guesthouse heeft gebracht (uit de Lonely Planet). Kamer voor 3 euro per nacht, het kost niks en dan heb je ook niks zeg maar. Tja, een bed van hard hout (en ook wel een matras hoor, maar niet echt de meest zachte) en een soort van badkamer waar je alles in 1 keer kan doen (snappie?). We kwamen daar aan en de eigenaresse (goede zakenvrouw) had ons binnen 2 minuten een trekking aangesmeerd van drie dagen en 3 overnachtingen in haar guesthouse.
In ieder geval hebben we lekker rond gesjokt in Chiang Mai, maar zoals zovelen ons al hadden verteld is het niet echt een superstad, heel druk (Bangkok-madurodam-syndroom) en behalve tempels, tempels en nog eens tempels (oh en veel veel toeristen en vervelende opdringerige verkopers). We zijn lekker boven naar een berg geweest om een hele mooie grote tempel te bezoeken en daardoor hebben we een heel leuk Duits stel leren kennen (die bestaan ook hoor). Leuke lui met wie we nu al een tijdje optrekken. Samen met hen gegeten 2 maal en veel gelachen (komt ook door het lekkere Thaise bier). Zij hadden ook dezelfde trekking geboekt en we zijn zondagmorgen met een groep van 12 mensen vertrokken: allemaal Duitsers en Zwitsers, dus viel Deutsch geswanscht. Erg leuke groep, maar dat Duits komt je op een gegeven moment een beetje de keel uit, maar ja. De trekking was helemaal fantastisch en de gids ook, Mr. Chang. Prachtig figuur met de mooiste verhalen en zelf verzonnen grappen. Allemaal vool toelist.
Eerste dag: met de auto naar de markt inkopen doen voor drie dagen eten (wij niet hoor, wij waren aan het luieren en wc papier kopen), daarna naar eerste stop. Na lunch een stukje gelopen naar een grote waterval voor een douche, was erg erg koud, maar voor de foto toch even eronder. Daarna verder met de auto naar het eerste dorpje, van daaruit een flink stuk gelopen, bijna alles berg op berg af, dus best pittig. Warm en met die rugtas erbij. maar we hebben niet voor niets getraind het hele jaar dus de Hollanders liepen altijd voorop. Aangekomen bij een dorp van een stam gedoucht (primitief, maar toch.....) en bedden gemaakt e.d. Enorm veel lol gehad, iedereen was nog lekker fit en erg dronken van de Thaise rum. Bij kampvuur gezeten en Thais geleerd. Vroeg naar bed, want we waren toch wel moe
Tweede dag: flink gelopen weer, na de eerste rustpauze kwamen we op en stuk, stijl omhoog (allemaal traptreetjes), ontzettend zwaar maar bikkels als we zijn weer voorop. Jeroen als Vliegende Hollander, want die ging helemaal als een speer! Daarna kwamen we bij een andere stam bij een rivier. Lekker gezwommen (koud, maar zeer welkom) en geluncht. Daarna hadden we 1.5 uur relaxtijd en op de olifanten gewacht. Daarna met 2 of 3 mensen op de olifant (op een stoeltje) en anderhalf uur gelopen langs en in de rivier, dat was supertof. Bij het derde dorp weer alles geïnstalleerd en 's avonds gegeten. We waren allemaal goed moe, maar hebben nog wel de hele avond bij het kampvuur gezeten en dat was ontzettend gezellig. Mr. Chang had allemaal raadseltjes en grapjes (zelf bedacht) en met dat Thaise Engels lig je helemaal dubbel. Heerlijk geslapen (ook al was het op een houten vloer op een heel dun matrasje). s' Morgens (en 's nachts) was het heel erg koud, maar overdag met de zon warmde het weer goed op. Vanmorgen met een bamboeraft een heel stuk gevaren (vooral de stroomversnellingen waren tof) en geluncht. We wilden allemaal douchen en terug naar het guesthouse, maar we hadden ook nog een butterfly-en Orchidfarm op het programma staan. Daar even doorheen gelopen en toen weer terug naar het guesthouse. We zijn weer lekker gedoucht, schoon en voldaan en 6 kg. wasgoed naar de wasserette gebracht. Die kunnen we morgenmiddag om 14.00 uur ophalen en dan gaan we nog wat verder naar het Noorden reizen, dicht naar de grens met Laos. We hebben nog even nagevraagd hoe het zit met trouwen, maar we kunnen dus in elk klein dorpje in elk gemeentehuis trouwen, iedereen die daar werkt is ertoe bevoegd, ook de grootste idioot zo hebben we ons laten vertellen. Chiang Mai vinden we zeker niet geschikt, dus we blijven zoeken. Spannend.....
Nou, dit was weer een erg lang verhaal dus zullen we gaan stoppen. We gaan zo nog met onze groep uit eten (we hebben zin in Europees eten voor een keer, dus dat wordt pizza en spaghetti).
We laten gauw weer wat van ons horen wanneer mogelijk.

Heel veel groetjes, J en R

3 februari

Hallo iedereen,

Nog even een " klein berichtje" (lukt toch niet) van ons omdat de oorspronkelijke trouwdatum er aan begint te komen...
We zijn vanmorgen gaan informeren bij het gemeentehuis van Chiang Rai, we werden hier en daar heen gestuurd en kwamen uiteindelijk boven ergens in een klein kantoortje waar een Engels sprekende man was. De papieren hadden we afgegeven aan degene die ons aan het helpen was, zegt die Thai: oke, let's do it. En wij in onze toeristenkleding: no no no, not now. Hadden we even niet opgelet, waren we al getrouwd geweest zonder het zelf door te hebben. In ieder geval zouden we morgen terug kunnen komen om 10.00 uur om het te doen, maar dat gemeentehuis was in een hele drukke straat, daarvoor was een drukke markt met veel verkeer en zo. We voelden ons er niet echt lekker bij, sta je daar in je trouwpak midden in de stad, proberen auto's te ontwijken. We voelden ons een beetje naar bij het idee, maar zijn toch naar de Tourist Information gegaan om een auto te huren en een mooi resort uit te zoeken voor de huwelijksnacht.
Aangezien ze hier nergens Engels spreken en je raar aankijken bij het verzoek begonnen we er echt een beetje de pest in te krijgen. Niemand denkt met je mee en kijken je zo aan van: rare Europeanen, moeten weer zonodig apart doen of zo. Nou, niet echt iets om naar uit te kijken, en na lang beraad besloten om het over een heel andere boeg te gooien. We gaan zo meteen proberen een vliegticket te boeken voor een mooi romantisch eiland wat toch aan de toeristische kant is (Ko Samui bijvoorbeeld), daar kunnen we een mooi resort nemen en voelen we ons gewoon veel beter. We willen nog wel in de buurt blijven een paar dagen want het is hier hartstikke leuk, we kijken of we maandag kunnen gaan vliegen, dan blijven we de rest van de tijd in het Zuiden, misschien een paar verschillende eilanden aan doen.
We zitten nu in een super mooi hotel (Teak Wood House), zoals de naam doet vermoeden is het helemaal van Teakhout, alles is bewerkt hout, van dat handwerk. We hebben een mooie kamer met alles er op en eraan en het is er superrustig. We hebben het voor een prijs van 12 euro per nacht kunnen regelen, dus niet echt duur.
Peter en Hillie, we proberen jullie al de hele tijd uit bed te bellen, maar krijgen geen gehoor. Neem nou es een keer op (haha).
Nou, dat was het weer voor nu.

Groetjes uit zonnig Chiang Rai

9 februari

Hallo iedereen,

We hebben niet veel tijd dus houden het even kort.
Over 10 minuten (13.00 uur plaatselijke tijd) gaan we naar een amphur office (= gemeentehuis) op Ko Pangan, daar gaan we "officieel" trouwen, dus wettelijk met de papieren en zo. Dat zal gewoon op een kantoortje zijn. Vrijdag wordt de ceremoniële bruiloft op ons strandje (bottle beach, een heel mooi stukje paradijs dat alleen per boot bereikbaar is). Er komt een ceremonie aan de branding (als het goed is), mooie bungalow aan de zee en een goed diner. We gaan ook nog snorkelen en Thaise massage. We hebben het dus goed voor elkaar.
Op het moment giet het van de regen, het ziet er niet uit. Maar ja, we houden de moed erin.
Op ons strandje is er alleen s' avonds stroom en internet mogelijkheden zijn er niet (voor zover we weten).
We genieten ons helemaal rot hier, we hebben ieder een hangmatje op ons terrasje bij ons huisje pal aan de zee. Het zand is ragfijn en spierwit en de zee zo blauw als maar kan, veel palmbomen. Het kan gewoon niet mooier. Het strand is vrij klein, heel rustig en allemaal bungalowtjes aan de zee. Het eten is zoals altijd helemaal fantastisch. We gaan proberen zo lang mogelijk te blijven. Lekker niks doen de hele dag, beetje lezen, rondkijken, schelpjes verzamelen en stukjes koraal om de bungalow mee te versieren, beetje spelen met de plaatselijke hondjes (Milo, Noname en Baguette).
Dus over een paar minuten zijn we OFFICIEEL GETROUWD!!!! WE kijken er erg naar uit.
We zullen proberen over een paar dagen weer te internetten, dan laten we weten hoe het vrijdag is verlopen!
Veel liefs, The lovebirds

12 februari

Hallo allemaal,

We zijn weer even van ons droomstrandje af om onze e-mail te checken (en we hadden enorm veel te lezen, dus dat was heel erg leuk)..... en ook om nog een verslagje sturen om onze trouwervaringen te mailen.
Woensdag zijn we dus naar de amphur geweest en zijn we officieel getrouwd. Was erg leuk. De mensen die er werkten droegen allemaal een felgekleurd Hawaï shirt, dat was al een leuk begin. De man die ons ging trouwen was wel wat zenuwachtig, hij vond het in ieder geval prachtig!! Zijn Engels was niet geweldig, maar hij kon ons in ieder geval wel duidelijk maken hoe blij hij was dat we hier op Ko Pha-nang gingen trouwen, hij glom er helemaal van. Het was dus in een kantoor en hij moest inloggen op de computer (op een netwerk), opeens wordt hij eruit gegooid! Hij balen (en wij ook), of we de volgende dag terug konden komen. Dat wilden we natuurlijk niet en hij heeft opnieuw opgestart. Toen ging het beter. Pffff.... was even spannend! Toen heeft hij alle gegevens ingevoerd, ondertussen vertellend hoe blij hij was en zo. De " baas" van het gemeentehuis (zo werd hij genoemd) kwam er ook bij (ook in Hawaï shirt) en begon meteen zijn ressort aan te prijzen. Onze trouwman ook maar meteen reclame maken voor zijn Kodak-shop. Dat was wel lachen. Hij kon in ieder geval goede foto's maken. we hebben ook getekend met een knalroze Kodakpen!! We hebben uiteindelijk een heel mooi document gekregen (het officiële document) met allemaal bloemen er op en zo, supertof! En toen was het zover, man en vrouw! Was erg erg leuk en in ieder geval onvergetelijk.
Terug op ons strandje werden we al enthousiast onthaald door het personeel, die vonden het ook helemaal geweldig! We wilden het vrijdag vieren en ze zouden het e.e.a. voor ons regelen. Vrijdag morgen zijn we eerst gaan snorkelen met een groepje, maar dat was drie keer niks. Jeroen wel de hele tijd met z'n hoofd onder water (er waren wel veel visjes, maar allemaal dezelfde en je kon amper een meter vooruit kijken) en Romy helemaal claustrofobisch van die snorkel en bang van al die visjes, dus die heeft wat rondgezwommen met angstzweet en toen gauw weer terug op de boot. Toen we terug kwamen stond de masseuse te wachten, Romy full-body olie massage (hmmmmmmmmm) en Jeroen de Bikkel traditionele Thaise massage, hij is echt op alle mogelijke manieren uit elkaar getrokken. Maar wel lekker blijkbaar.
Daarna gauw wat gegeten (want we hadden enorme honger om 16.00 uur). Ondertussen was het personeel van alles aan het bekokstoven en Jeroen zat in het complot. Aangekomen bij de bungalow hadden ze de kamer helemaal schoon gemaakt (voor het eerst sinds maandag weer een zandloos bed, joepie), het hele bed vol met rozenblaadjes, een bos rozen, een tafeltje met een koeler met een fles champagne, een kaarsje en een briefje van het personeel; happy married, long love life. Leuk hé? We hebben lekker champagne gedronken (we zagen er zo decadent uit, we hadden het tafeltje buiten gezet met kaarsje erbij), en de ringen uitgewisseld. Iedereen die voorbij liep moest er wel wat van zeggen. Romy had ook op het terrasje met de schelpjes "just married" geschreven en met onze trouwkleding zagen we er wel heel romantisch uit.
Daarna lekker gegeten in het restaurant (allemaal buiten), we wilden onopgemerkt blijven eigenlijk, maar we hadden niet door dat er blacklight hing, en we gingen ermiddenin zitten, dus we gaven helemaal licht. Goeie zet!!
We zijn nu dus al een paar dagen man en vrouw en zijn helmaal happy. We blijven tot maandagochtend op het strandje en gaan dan richting Bangkok. Daar moeten we alles weer laten vertalen, naar de ambassade en het ministerie van buitenlandse zaken (en dat ook weer in Den Haag). Dan is het in Nederland ook geldig.
Nou, dat was het dan weer. We gaan nog even shoppen hier en dan gauw weer teug naar het hangmatje. Iedereen bedankt voor alle leuke reacties!!

Veel liefs,

Jeroen en Romy Fransen (nu echt!!!).

15 februari

Hoi Jiel,

Wij vliegen vrijdagochtend om 3.30 uur terug naar Nederland. We zitten op dit moment in Bangkok. We blijven in een hotelletje op soi sukhomvit 4 (white orchid). Morgen willen we naar de dierentuin. Op dit moment laten we ons trouwdocument vertalen en legaliseren bij het ministerie van BZ. Deze krijgen we morgen terug en dan hebben onze taak in Bangkok volbracht. Helaas hebben wij niet de kans gezien om naar Pattaya te komen omdat we eigenlijk vanaf het begin af aan naar Ko Phanang wilden. 4 weken is echt te kort om te lang rond te reizen. Het was heerlijk op Bottle Beach omdat we niks konden doen daar (geen wegen naar het strand!). Volgend jaar of het jaar erop vliegen we dan ook direct op Samui of Surat thani zodat we Bangkok kunnen vermijden. We checken ons e-mail vanavond nog ff......

Groet, Jeroen en Romy

Singapore: Een heel vochtig weekend in Singapore

Singapore (Onbekend hotel aan Kitchener Road), maandag 6 december 2004

Het waren enkele mooie dagen met Simon in Singapore maar het waren geen spectaculaire dagen sinds we daar donderdag zijn aangekomen. Singapore loopt niet over van de wereldwonderen maar haar cultuur is zeker voor Zuidoost-Azië bijzonder. De president van Singapore, Lee Kwan Yew, is de architect en dirigent van de kleine stadstaat sinds de onafhankelijkheid van Maleisië in 1965.

Onder het bewind van Lee Kuan Yew groeide Singapore van een arm derdewereldland uit tot een van de meest welvarende landen ter wereld. Lee introduceerde de vrije markteconomie, maar zorgde er wel voor dat de Singaporese regering de economie goed kon controleren.
In 1966 won Lees PAP alle parlementszetels en werd de oppositie (de Socialistische Partij) monddood gemaakt. Bij alle daaropvolgende verkiezingen bleef de PAP de grootste partij in het parlement. Linkse leden binnen de PAP werden uit de partij gezet en vervangen door aanhangers van Kuan Yew. Pas in 1984 lukte het de oppositie om weer zetels in het parlement te veroveren.
Lee, een overtuigd anticommunist, liet vanaf de jaren zeventig iedereen met linkse sympathieën gevangenzetten en door zijn krachtig, soms dictatoriaal optreden, liet hij duidelijk zien dat hij de touwtjes in handen had.

Simon en ik zwerven overdag door de schone veilige straten van Singapore. Helaas worden de meeste maaltijden uit de verschillende keukens die Singapore ons aanbied niet ècht door Simon op prijs gesteld. Dat valt me eerlijk gezegd toch wel wat van hem tegen. Ik ging er helemaal van uit dat Simon de verschillende keukens van Singapore op prijs zou stellen. De absolute uitersten van de Chinese, Indiase en Maleisische keukens maken het voor mij een culinair paradijs. Het bier drinken in een van de vele overdekte en geairconditioneerde foodcourts kan zijn goedkeuring ook moeilijk wegdragen terwijl ik me daar als een vis in het water voel.
Ik ben bang dat ik weet wat hij mist! Zijn gemis is voor mij geen probleem maar we zijn nu eenmaal niet in Thailand. De omgang met vrouwen in de ontwikkelde landen in Zuidoost-Azië is nu eenmaal heel anders.
Ik kan voor de vrijdagavond niets anders bedenken dan een paar biertjes in de “Penny Black”, genoemd naar een belangrijke Britse postzegel, en “Harry’s”, een Jazz bar die niet voor iedereen een leuke plaats is om wat te drinken. De vrijdagavond is een avond dat veel expats na hun werk wat gaan drinken en dat leid meestal tot bijzondere ontmoetingen. Ik ga wel zien wat Simon ervan denkt.
Op weg naar “Boat Quay” passeren we langs “Hill Street” een tafereel van een typisch Chinees gebruik. De eigenaar van deze fietstaxi heeft zijn shirts gewassen en deze hangen te drogen op de achterkant van de zijspan die aan zijn fiets is bevestigd. De zijspan combinatie staat onder een brede luifel geparkeerd zodat die droog blijft mocht het gaan regenen.
De serveersters in de “Penny Black” zijn natuurlijk van een andere kwaliteit, mentaliteit, en uit een heel andere wereld dan in Bangkok. Het duurt niet lang totdat Simon begrijpt dat niet iedere vrouw in deze bar te koop is. In de moderne materialistische wereld van Singapore gelden er andere regels dan alleen financiële. Gelukkig accepteert Simon dat zonder enig probleem en begrijpt hij ook zelf dat dit een heel andere wereld is. Jammer genoeg sluit hij zijn ogen weer wanneer deze mooie foto van ons tweeën door een van de twee sexy serveersters wordt genomen.
Na een geslaagde en gezellige vrijdagavond vraagt Simon om een taxi terug naar ons hotel. Gelukkig heb ik niet veel overredingskracht nodig om hem uit te leggen dat de bussen in Singapore ’s nachts net zo goed, net zo snel, maar veel goedkoper als de taxi’s zijn in Singapore. Het was een leuke vrijdagavond samen en ik heb me goed vermaakt. Een laatste grote Tiger Beer met enkele Chinezen in het koffiehuis onder het hotel en dan naar bed. Simon slaat mijn aanbod af en gaat meteen naar bed.

Op de zaterdagochtend wil mijn reismaatje op zoek naar een ontbijt dat hij herkend. Dat is een nieuw probleem voor mij want een èchte reiziger eet wat hij te pakken kan krijgen. Beter een slecht ontbijt dan geen ontbijt! Kieskeurigheid is onbekend onder de èchte rugzakartiesten! Zodra ik het Indiase ontbijtbuffet om de hoek opper haalt Simon met een vies gezicht zijn neus op.
‘Wat denk je van een broodje gebakken ei met een plat worstje van de gouden bogen?’
Ook nu rollen Simons ogen in hun kassen. Het is me duidelijk wat er aan de hand is. Simon heeft een kater en moet langzaam herstellen anders haalt hij het einde van het weekend niet. We gaan uiteindelijk naar een 7-11 om de hoek waar ik enkele sandwiches met een twijfelachtig op een worst lijkend beleg voor ons koop. De twee bekertjes koffie uit een automaat maken dit on-Singaporese ontbijt compleet. Met enig medelijden kijk ik hoe Simon zich door de sneetjes brood worstelt.
Ik weet dat we een heel lange dag voor ons hebben want Simon heeft eigenlijk nergens zin in en hij heeft maar een ding in zijn gedachten: HERSTELLEN VOOR VANAVOND!
Het duurt niet lang totdat we afscheid van elkaar nemen en Simon zijn bed opzoekt. Een afspraak voor een gezamenlijke lunch is ook niet aan de orde van de dag dus laat ik hem achter in het hotel en ik ga mijn eigen ding doen. Afwachten of Simon hersteld is het enige dat mij rest.
Een dag alleen in Singapore is voor mij geen straf! Ik bezoek bekende plaatsen, groet oude vrienden en eet gerechten in restaurants waar ik ondertussen kind aan huis lijk. Het zweet stroomt uit mijn poriën in de vochtige warme lucht onder een tropische zon.
Bij terugkomst in het hotel klop ik op de deur van Simon’s kamer en na enkele momenten staat mijn vriend in de deuropening. Hij ziet er een stuk beter uit dan toen ik vanochtend afscheid van hem nam. Er verschijnt zelfs een voorzichtige glimlach op zijn gezicht!
‘Effe douchen en dan gaan we eten en bier drinken!’, vertel ik hem.
Hij haalt zijn wenkbrauwen op en sluit de deur. Ik weet nog steeds niet goed wat ik nog met hem aanmoet. Was het wel een goed idee om hem mee naar Singapore te nemen? Met enige voorbedachte rade neem ik meer tijd dan ik nodig heb om te douchen en neem zelfs wat tijd om te rusten. De wifi van het “Tai Hoe Hotel” aan de overkant van de straat werkt nog steeds met het wachtwoord dat ik heb van mijn vorig bezoek!
Simon is al klaar wanneer ik op de deur klop en samen lopen we de trap af terwijl er meisjes met klanten de trappen op komen. Er wordt naar elkaar gelonkt.
We gaan niet ver voor de avondmaaltijd. Het koffiehuis onder het hotel is voldoende voor mij en de zwoele avondlucht lijkt Simon nog meer op te klaren. Na een paar flessen bier en een eenvoudige “Mee Goreng” lijkt Simon enigszins hersteld. We gaan naar “Boat Quay”, een van de uitgaanscentra van Singapore.
De zaterdagavond staat in de “Penny Black” altijd in het teken van het Engelse voetbal. De fans van Liverpool, uitgedost in voetbalshirts en zwaaiend met vlaggen, hebben de bar overgenomen voor de uitwedstrijd tegen Aston Villa. Het is voor mij een leuke gezellige avond maar ik weet maar al te goed waar Simon naar uitkijkt.

Na drie gezellige avonden in Singapore kom ik er niet meer onderuit. Simon wil graag naar de “Orchard Towers”. Een kantoorgebouw aan Orchard Road met op de eerste verdieping, de begane grond, winkels en op de tweede tot en met de vijfde verdieping een uitgaansgebied voor mannen. De bars op die verdiepingen worden bevolkt door vrouwelijke freelancers die hun diensten voor een snelle middag of een hele nacht openlijk aanbieden. Het uitgaanscentrum heeft de beruchte bijnaam gekregen: “Four Floors of Whores”.
Dat er iets bijzonders gebeurt in de enorme grijze betonnen toren is meteen duidelijk zodra we voor de lift staan te wachten. Enkele Chinese zwaargewichten monsteren de mannen die met de lift omhoog willen. Ik knik uit respect naar een goedgeklede afgetrainde Chinees. Hij knikt terug met een vriendelijke glimlach op zijn gezicht. Het ijs lijkt gebroken, niet veel later stappen Simon en ik met een handvol andere mannen in de lift. Officieel is er geen prostitutie in Singapore maar het oudste beroep op aarde is niet uit roeien door de politiek die er zelf hoogstwaarschijnlijk ook graag gebruik van maakt!
Wij zijn op onbekend terrein maar Simon lijkt in zijn element. Wat houden die vier verdiepingen nu precies in? We hoeven niet lang te wachten voordat een praatzieke dronken Engelsman ons komt vertellen wat hier om ons heen allemaal gebeurd en wat ons te wachten staat. Op elke verdieping zijn er meisjes uit verschillende landen in Zuidoost-Azië. Er is een Chinese, een Indonesische, een Thaise en een Filipijnse verdieping. Alle smaken voor de mannelijke gasten lijken vertegenwoordigd. Tot mijn grote verbazing wil Simon eerst naar de Thaise verdieping!
Zodra de deuren van de lift zich op de Thaise verdieping openen ben ik enigszins verbaasd. Ik weet niet wat ik eigenlijk verwachtte maar de ruimte voor ons ligt ergens tussen een gang en een hal. Opnieuw staan er goed geklede en afgetrainde Chinezen het mannelijke publiek de observeren. Dit is zeker niet de juiste plaats om je te misdragen!
Mijn oog valt meteen op een lichtreclame met de naam “Bonanza Bar”. Ik weet dat de Thai gek zijn op “Country & Western” en dat ze zelfs hun eigen Thaise “Country & Western” muziek hebben ontwikkeld. Mijn gedachten dwalen voor een moment af naar een bar in Kanchanaburi waar ik graag een biertje dronk met de oude Thaise hertjes terwijl er Thaise Country &Western muziek op de achtergrond speelde. Tegelijkertijd leid ik Simon, zonder dat hij het zelf doorheeft, naar de opvallende klapdeuren zoals ik me die herinner van de Saloons in de oude Westers series en films.
Eenmaal in de Bonanza Bar zijn we omringt door de vrouwelijke Thaise jeugd, Thaise belegenheid en de bekende valse Thaise glimlach. Het voelt een beetje als “Pat Pong” in Bangkok maar het is toch heel anders. Ik kijk voorzichtig om me heen en voel me van alle kanten bekeken. Zo recht als mogelijk lopen we richting de bar en daar krijgt Simon de schok van zijn leven.
Simon besteld zonder enige schroom twee flesjes Heineken bier en de schaars geklede dame achter de bar vraagt Simon met een brede glimlach om veertig Singapore Dollar. Simon kijkt haar aan, kijkt mij aan, kijkt haar weer aan en schud zijn hoofd. Dat is bijna negen euro voor een klein flesje Heineken!
We zoeken een plaatsje aan een van de kleine muurtafeltjes en met mijn rug tegen de muur voel ik me een stuk meer op mijn gemak in deze onbekende bar. Gevaar komt vaak in de rug. Simon is stil als een kerkmuis en observeert alles om ons heen. Zijn gedachten laten zich raden maar ik denk niet dat ik het precies weet waar hij aan denkt. De vrouwen zijn allemaal Thai om ons heen, daar is absoluut geen twijfel over. Ik breek de stilte open een begin een gesprek met Simon. De avond in stilte doorbrengen is niet mijn ding.
‘Weet je Simon? Weet je wat bijzonder zou zijn?’, hij kijkt me aan met glazige ogen zonder een sprankje licht alsof er niemand thuis is.
‘Wat?’
‘Wanneer er nu iemand hier binnen zou lopen die een van ons twee, of allebei, herkend uit Pattaya.’
Hij kijkt me opnieuw aan met een blik in zijn ogen die ik niet kan thuisbrengen. Wanneer mijn woorden door zijn hersenen zijn verwerkt begint hij te glimlachen.
Nog voordat hij een woord kan uitbrengen hoor ik vanuit de verte een scherpe stem mijn scheldnaam uit Pattaya roepen: ‘Johnnie!’
Simon en ik kijken tegelijk verbaasd in de richting waar de kreet vandaan komt. Onze ogen gaan nog verder open wanneer wij een ladyboy herkennen uit een bar niet ver van “Luck Bar 1” in Pattaya. Hij zwaait verlegen in onze richting en geeft een knipoog dat we zijn ware identiteit niet bekend mogen maken.
Ik wenk hem over en kan mijn ogen niet geloven. We zijn in Singapore en ontmoeten een “kathoey” die we kennen uit Pattaya. Ik omhels hem en knuffel hem uitbundig. Daarna loop ik naar de bar voor drie biertjes. Ik moet voorkomen dat ik misschien een prijzige ladydrink, het verdienmodel van een meisjesbar, voor hem moet kopen. Simon blijft vertwijfeld achter met onze getransformeerde vriend aan de tafel. Wanneer ik terug kom zitten Simon en de ladyboy in het niets te staren. We toasten op een mooie avond en een weerzien in Pattaya. Er broeit iets in Simon en zodra ik mijn laatste slok naar binnen heb gewerkt komt de aap uit de mouw.
Simon wil graag naar een andere verdieping van de “Orchard Towers”. In de lift voel ik me in de “TARDIS” of in een lift aan boord van de “USS Enterprise” uit de serie “Star Trek”. De Chinese verdieping is zeker niet ons ding! Wij worden nog meer bekeken dan de vrouwen. We verplaatsen ons naar de Indonesische verdieping en ook daar zijn de dames zeer belegen en lijken de mannelijke gasten zelfs van een andere planeet.
Simon kiest een bar uit op zijn gevoel en zodra we binnen zijn beginnen de meisjes uit de Filipijnen ons te omsingelen als gieren om een karkas. Het sfeer is hier heel anders want de inwoners van de Filipijnen zijn over het algemeen niet Aziatisch maar Polynesisch.
Alle legendes dat ze er anders uitzien dan een Aziaat is veroorzaakt door de Spaanse bezetters is natuurlijk een lachertje. Dat de ruim honderd miljoen inwoners van de Filipijnen bijna allemaal afstammen van enkele duizenden Spaanse matrozen, handelaren en ambtenaren is niet aannemelijk.
Simon heeft zijn keuze snel gemaakt en hij zit op hete kolen. Haar vriendin is aandoenlijk maar ik ga liever nog wat drinken in een van de ontelbare koffiehuizen die er in Singapore zijn. We nemen op het trottoir voor de “Orchard Towers” afscheid van elkaar en ik kijk hoe de taxi met Simon en zijn verovering in het straatbeeld oplost. Mijn avond eindigt een stuk rustiger dan die van mijn vriend Simon.

Het ontbijt van “Chole masala”, kikkererwten in een tomaten kerrie, twee gebakken eieren en een paar sneden geroosterd brood voor 4,95 SGD (€ 3,10), met onbeperkt vers gezette koffie, op deze maandagochtend smaakt mij uitstekend. Terwijl ik door de “Straight Times” blader vraag ik me af hoe Simon door de late avond en de afgelopen nacht is gekomen.
De Filipijnse vriendin van Simon heeft zichtbaar minder geleden de afgelopen nacht dan Simon. Ze lacht me vriendelijk en dankbaar toe. Ze is al gedoucht en aangekleed terwijl Simon nog grauw als een dweil met een handdoek om zijn middel geknoopt door de hotelkamer rondloopt. Simon stopt haar een pakketje bankbiljetten toe en neemt zonder enige emotie afscheid. Het is tenslotte niets meer dan een zakelijke transactie geweest.
‘Ik haal je over een half uur op voor het ontbijt, is dat goed?’, Simon kijkt verbaasd om zich heen terwijl ik de kamerdeur achter mij in het slot trek.
Ik voel meteen dat er vandaag weinig van wandelen komt dus gaan we met de ondergrondse trein naar “Boat Quay”. Er mag absoluut niet worden gegeten in de MRT-stations in Singapore, daar staan ook serieuze straffen op, dus wacht ik rustig in de schaduw tot Simon zich door de twee witte boterhammen met een klein flesje sinaasappelsap heeft geworsteld. Met lange tanden probeert mijn vriend een sandwich als ontbijt naar binnen te werken. We zijn weer bij de 7-11 geweest waar ik een flesje 100 Plus heb gekocht om mijn elektrolyten weer aan te vullen. Bier drinken en veel zweten is in de tropen een aanslag op je mineralen huishouding in je lichaam.
De warme vochtige deken die over Singapore ligt lijkt Simon langzaam te wurgen en knijpt al het vocht uit zijn lichaam. De helft van het broodje verdwijnt uiteindelijk in een vuilnisbak en ik kijk met medelijden naar mijn reisgenoot.
Laat Simon nu niet de man zijn die gek is op iconische bezienswaardigheden. Ik loods hem langs enkele bekende plaatsen aan de Singapore rivier en de foto met de “Merlion” mag natuurlijk niet in het vakantiealbum ontbreken.
Een stevige beker koffie met een Muffin met blauwe bessen gaat er bij mij altijd in. Simon worstelt met zijn lichaam en zijn gevoelens. In de koelte in de “The Coffee Bean & Tea Leaf“ van het “Raffles City Shopping Centre” trekt Simon een beetje bij. Ik weet dat deze laatste dag in Singapore voor een uur in de middag al ten einde is. En zo zij het!
We gaan terug richting het hotel omdat de koelte van de airconditioning blijft lonken. De stilte tussen ons voelt vreemd aan. Zelf ga ik nog even rondkijken in Mustafa en rond vier uur wordt het tijd voor mij om de laatste sessie te beginnen in het koffiehuis onder het hotel.
We eten samen gelukkig nog wel een eenvoudige avondmaaltijd maar mijn maatje gaat al weer snel naar boven. Morgen vliegen we rond de middag terug naar Bangkok waar ons gewone leven in Pattaya weer wacht. Ik drink nog een laatste grote “Tiger Beer”en tel mijn zegeningen, het was een heel vochtig weekend in Singapore.

Singapore: Met een vriend op stap in Singapore

Singapore (Onbekend hotel aan Kitchener Road), donderdag 2 december 2004

Ik ben een vreemde eend in de bijt in Pattaya. Ik ben bijna altijd de benjamin van het bierdrinkende gezelschap aan het einde van de middag. Het overgrote gedeelte van de expats is al met pensioen en verlaat de stad alleen voor een verplicht familiebezoek van zijn vrouw, of vriendin, in de jungle. Ook wordt Pattaya steevast ontvlucht voor het, na een paar jaar zeer vervelende, water gooien van het “Songkran”, het Thaise nieuwjaar.
Sinds ik voor enkele maanden per jaar in Thailand ben neergestreken onderbreek ik mijn bezoeken aan Thailand, en met name Pattaya, met reizen naar landen in de omgeving zodat ik meteen een nieuw visum in mijn paspoort kan laten stempelen.
Maleisië en Singapore behoren absoluut tot mijn favorieten landen omdat de vluchten met Air Asia naar Singapore en Kuala Lumpur goedkoop zijn. De hotels en het eten zijn niet al te duur, hoewel in Singapore de hotels duurder zijn dan in Maleisië, maar een combinatie van deze twee landen maakt het goed betaalbaar. Singapore en Maleisië behoorden in een verleden tot dezelfde staat. Het verschil in de bevolking is een verschil in dag en nacht.

Singapore werd op 9 augustus 1965 onafhankelijk toen het zich afscheidde van Maleisië. Daarvoor was Singapore een Britse kroonkolonie met zelfbestuur sinds 1959, en werd het op 16 september 1963 een deel van Maleisië. De scheiding was het resultaat van politieke en economische conflicten tussen de regeringen van Singapore en Maleisië.

De Chinese meerderheid van de bevolking in Singapore geeft de stadstaat een heel andere keuken en een heel andere smaak dan de rest van het Maleisische schiereiland. Daartegenover staat dat het Islamitische Maleisië, met naast de Chinese bevolking ook een stevige Hindoestaanse bevolking, die de keuken heel bijzonder en misschien wel een van de beste van Zuid-oost Azië maakt. Geurige zoete kerrie afgewisseld met pittige vlees- en visgerechten
Wanneer mijn vriend Simon, na weken van zeuren, eindelijk zijn vrouw heeft kunnen overtuigen dat het om een onschuldig weekend met zijn vriend naar Singapore gaat kan ik eindelijk voor ons gaan boeken. Simon is een goede vriend en we drinken graag samen een biertje de bar/restaurant bij Piet en Malee in Soi Honey Inn. Wanneer we aan de bar vertellen dat we samen naar Singapore gaan vallen er veel monden open.
De rit in de taxi naar de luchthaven “Don Muang” in Bangkok doet mij denken aan een schoolreisje. Simon is erg opgewonden dat hij eindelijk zonder zijn vrouw op reis gaat en wat nieuws gaat zien. Laten we eerlijk zijn, Simon neemt zijn huwelijkse eed niet zo serieus en hij houd wel van een pleziertje. Ik heb duidelijke ideeën wat zijn plannen en voorkeuren zijn tijdens ons verblijf in Singapore.
“Tony Fernandes” van Air Asia heeft weer een nieuwe zending vliegtuigen van het type Airbus A320 ontvangen uit Europa! Het vliegtuig ruikt als een nieuwe auto en veel mannen raken opgewonden van die geur. Persoonlijk heb ik meer oog voor de strakke kontjes in de rode korte rokjes van de stewardessen in het uniform van AirAsia.
Na aankomst op de “Singapore Changi Airport” gaan bij Simon de ogen wagenwijd open en hij beseft voor het eerst dat er meer is in Zuidoost-Azië dan Bangkok en Thailand. Na de immigratiedienst komt voor hem de volgende schok, we gaan niet met de taxi naar de stad maar we nemen de ondergrondse die gedeeltelijk, wegens de hoge kosten, ook boven de grond rijd. Het is een cultuurschok voor mijn vriend die zijn ogen uitkijkt in de nieuwe onbekende wereld om hem heen.
Na een rit op de Groene, Blauwe en Paarse MRT-lijn komen we weer boven het maaiveld van het MRT-station “Farrer Park”. We zijn een aardig stukje verwijderd van het centrum maar hier zijn de hotels (nog) enigszins betaalbaar! Het is zaterdagavond en het hotel waar ik meestal verblijf blijkt onverwacht te zijn volgeboekt. Dat heb ik nog nooit meegemaakt in het weekend. Er zal dit weekend wel wat te doen zijn in de stad wat veel toeristen aantrekt.
Ik tel mijn zegeningen op de vingers van mijn hand en stel voor om eerst maar wat te gaan drinken. Op het terras van het kleine theehuis/foodcourt tegenover het “Tai Hoe Hotel” bestel ik, zonder het aan Simon te vragen, twee grote “Tiger Beer”. Mijn hersenen draaien op topsnelheid want waar vinden we op dit tijdstip in het weekend nog een betaalbaar hotelbed in de buurt?
Bij het serveren van het ijskoude bier spreek ik meteen de vermoeid ogende Chinees aan: ‘Het Tai Hoe Hotel is vol! Is er nog wat anders in de buurt om te slapen?’
De Chinees kijkt mij met een oog aan alsof hij mij herkend van een vorig bezoek en zonder een woord te zeggen wijst hij omhoog naar de verlichte zwaar bewolkte avondlucht. Ik kijk hem verbaasd aan en hij wijst naar een verlicht uithangbord met rode Chinese tekens. Een brede glimlach verschijnt op zijn pokdalige gezicht.
Ik laat mijn bagage achter bij Simon op het terras om polshoogte te gaan nemen in het Chinese hotel dat onzichtbaar is voor toeristen die niet de Chinese tekens machtig zijn. Een smalle trap leidt naar de tweede verdieping, in Singapore bestaat er geen begane grond, van het vierkante betonnen gebouw waar een fattige Chinees met een vette snack in zijn hand in een hokje in een zacht pornoblaadje zit te kijken.
De tekst van het magazine lijkt mij op het eerste oog Japans en ik vraag me af of hij het werkelijk begrijpt of alleen plaatjes kijkt. Naakte vrouwen worden nu eenmaal door een èchte man in elke taal begrepen! Het duurt even voordat hij zich realiseert dat er iemand voor de balie staat.
Hij kijkt verschrikt, en betrapt, op van zijn opwindende magazine terwijl enkele druppels vet uit zijn snack op zijn mouwloze onderhemd vallen dat ooit wit moet zijn geweest. Ik wacht dat hij het initiatief neemt want ik ben de klant en hij de verkoper.
Zodra hij al zijn moed bij elkaar heeft geschraapt vraagt hij mij in gebrekkig Engels wat ik graag wil horen: ‘You want room?’
Ik spreek langzaam en zonder enige emotie in mijn stem: ‘De man beneden in de foodcourt vertelde mij dat wij hier kamers kunnen huren voor enkele nachten?’
Hij haalt een smoezelig velletje papier onder de balie vandaag waar de prijzen voor het huren van een kamer in het hotel op staan. Ik knipper met mijn ogen en ben eerlijk gezegd een beetje verbaasd. Op de prijslijst staan de prijzen per uur, voor drie uur en per zes uur! Ik sta voor een hels dilemma. Ik reken snel de prijs voor vier keer zes uur uit en dat gaan we zeker niet betalen voor een overnachting!
‘Hoeveel per nacht voor twee kamers en drie nachten?’, vraag ik met een zachte stem.
‘In totaal dus zes nachten voor twee kamers en een persoon per kamer!’, vervolg ik automatisch terwijl de man verschrikt onder de balie naar zijn rekenmachine zoekt.
Zijn dikke worstenvingers glijden over de toetsen van de rekenmachine en voldaan laat hij mij het lcd-schermpje van de rekenmachine zien. Hij denkt dat hij de hoofdprijs in de loterij heeft gewonnen want er staat 600 op het scherm. Zonder een woord te zeggen schud ik nee, kijk hem recht in zijn varkensogen, en wacht op een tweede aanbod.
Voordat het tweede aanbod komt moet ik eerst een dikke Indiër met een schaars geklede en slecht opgemaakte oude dame laten passeren. Ik stap achteruit want het koppel lijkt haast te hebben. De Indiër overhandigd de dikke Chinees drie briefjes van tien Singapore dollar. Een sleutel verwisseld van hand en de Chinees maakt een aantekening op een vel papier dat meteen verraad dat er nog niet veel klandizie is op deze, nog jonge, zaterdagavond.
De Chinees lijkt druk met bijzaken dus neem ik de rekenmachine van hem over en typ 300 op het scherm. Hij kijkt, denkt diep na, en neemt de rekenmachine van mij over en typt 450 op het scherm. Voldaan glimlacht hij naar mij wanneer hij de rekenmachine weer over de balie naar mij schuift. Het is tenslotte een Chinees, dus een geboren handelaar.
Na vijf jaar in Zuidoost-Azië ken ik het spel, en de spelregels, van bieden en laten. Wachten brengt onzekerheid in het hoofd van mijn tegenstander en ik beweeg mijn hand een paar keer boven de toetsen terwijl de Chinees ongeduldig zit te wachten op mijn tegenbod. Zijn ogen volgen mijn wijsvinger. Eerst een drie, in mijn ooghoek zie ik het gezicht van de Chinees betrekken, dan een zes, er verschijnt een voorzichtige glimlach op zijn gezicht, en dan een nul. 360 Singapore dollar voor zes nachten.
Met enige twijfel knikt hij zijn goedkeuring naar mij toe en houd hij zijn gestrekte vette hand voor mij op zodat ik het verschuldigde bedrag meteen op zijn hand kan leggen. Met een vloeiende handbeweging demonstreer ik dat ik een slot opendraai terwijl ik met met andere hand naar het plafond wijs. Met een brede glimlach van de zoete overwinning op zijn mond overhandigd hij mij twee sleutels met een opeenvolgend nummer. Simon en ik hebben in ieder geval twee kamers naast elkaar! Op weg naar de vijfde verdieping passeer ik nog twee mannen vergezeld door een vrouw die haar werk naar tevredenheid heeft verricht, tenminste, de mannen glimlachen tevreden terwijl ze mij passeren.
De kamers zijn niet zo goed als in het “Tai Hoe Hotel” maar ze voldoen aan mijn wensen voor dit noodgeval. Dikke gordijnen houden het licht en het geluid buiten. De badkamer is schoon en de bedden zijn strak opgemaakt met dikke witte schone katoenen lakens.
Tevreden daal ik de trap weer af naar de tweede verdieping. De Chinees zit vol verwachting met een brede glimlach op mij te wachten. Ik tel zeven briefjes van vijftig en een van tien Singapore dollar voor hem af op de balie. Het contante geld verdwijnt in een laatje, het papier ontvangt geen aantekening, maar de zaken zijn gedaan. Ik schud zijn hand en zonder een kwitantie, maar met de twee hotelkamer sleutels in mijn zak, daal ik de smalle trap weer af naar het terras waar Simon vol verwachting op mij zit te wachten.
Ik geef Simon een korte samenvatting van wat er zich boven zijn hoofd op de tweede verdieping heeft afgespeeld terwijl ik de ober met twee vingers in de lucht het signaal geef dat we graag nog twee grote flessen ijskoud “Tiger Beer” willen bestellen. Simon heeft zijn fles al leeg terwijl die van mij nog voor twee derde is gevuld.
Nog voordat de tweede fles bier is geserveerd zit ik al op een derde van de inhoud, van de ondertussen lauwe fles bier. Ik heb geen enkele twijfel dat we samen op hetzelfde moment de tweede fles leeg hebben om naar boven, naar onze hotelkamer voor dit weekend, te gaan.
Simon is na een eerste inspectie van zijn kamer niet helemaal tevreden voor de prijs die hij moet betalen. Dat is typisch een Thailand bezoeker die denkt dat heel Zuidoost-Azië gelijk staat aan Bangkok met haar lage prijzen en uitstekende hotelkamers. Ik laat aan hem de keuze welke van de twee kamers hij prefereert. We spreken af om elkaar over een uur op het terras onder het hotel weer te ontmoeten.
Ik ga voor enkele momenten liggen want ik heb geen enkele behoefte om me te haasten en een snelle douche te nemen, dat komt morgenochtend wel. Na drie kwartier vindt ik het wel genoeg en wil ik weer naar buiten om Singapore te proeven. Ik ben al aan mijn tweede grote fles Tiger Beer begonnen wanneer Simon verschijnt. Hij ziet er nog slaperig uit terwijl zijn haren nat zijn.
‘Ik heb even mijn ogen dicht gedaan en snel een douche genomen, sorry.’, verontschuldigt hij zich.
Hij hoeft zich niet te verontschuldigen dat hij te laat is want ik heb geen haast en de avond is nog jong. Simon besteld ook een grote fles bier en begint meteen over het avondeten. Gelukkig hoeven we niet ver te lopen om te eten. Beter nog, we hoeven niet eens op te staan uit onze gemakkelijke terrasstoelen!
De keuze voor onze eerste avondmaaltijd in Singapore bestaat uit “Nasi Goreng” of “Bami Goreng” in een Islamitische interpretatie van het gerecht. Ik ben gek op noedels en Simon gaat voor de rijst.
De Singaporese moslim met een wit gehaakt mutsje op wordt erbij geroepen en ik bestel in een mengeling van Engels en “Bahasa Melayu” het avondeten. Simon luistert aandachtig en vraagt of het met varkensvlees is. Ik lach alleen maar om zijn naïviteit en het duurt niet lang voordat Simon begrijpt dat het vanzelfsprekend met kip is, en met een “Telur Goreng”, een gebakken ei erbovenop.
De eenvoudige maaltijd smaakt ons uitstekend en ook deze keer zit Simon de bedragen terug te rekenen naar Thaise baht. Opnieuw steekt het Thailand syndroom de kop op! Het is niets nieuws want aan elke bar in Thailand hebben de gasten het er altijd over hoe duur het is in Singapore. Niemand heeft het over de kwaliteit van het verblijf in Singapore, alleen over de kosten. Ze hebben het allemaal van horen zeggen!
Na de maaltijd gaan we aan de wandel. Het is niet Simon zijn ding maar wandelen in de zwoele avondwarmte van Singapore heeft voor mij wel haar charmes. Een ding is in ieder geval positief, Simon voelt zich ondanks de duisternis veilig en op zijn gemak.
Linksaf, rechtsaf, linksaf en weer rechtsaf, zo staan we voor een van de meest iconische gebouwen in Singapore. Het “Raffles Hotel” kan de grootste kunstenaars en wereldleiders tot haar gasten rekenen. Alle groten der aarde hebben hier overnacht! Kerstmis is neergestreken in Singapore en de kerstversieringen aan de gevel van het hotel maken het allemaal nog mooier en nog indrukwekkender.
Simon lijkt ook onder de indruk van de kerstverlichting en we slenteren langzaam verder langs “Beach Road” terwijl er geen strand te zien is! In Singapore is ook heel veel land ontfutseld aan de klauwen van de zee!
Het volgende iconische uitzicht zijn de oude stalen bruggen over de Singapore rivier. Alle drie verscheept uit de moederstaat Groot Brittannië. Ik weet niet wat het is maar er is een spanning voelbaar tussen Simon en mij. Ik ben bang dat het culturele en het iconische hem niet kan boeien. Het is niets nieuws want eigenlijk had ik dit voor ons vertrek wel verwacht. Laat ik het beste er maar van hopen want we hebben nog enkele dagen samen in de stadstaat Singapore waar ik persoonlijk heel veel van hou.
Het “The Fullerton Hotel Singapore” is zonder enige twijfel het meest iconische gebouw aan de “Singapore River”. Begonnen als het hoofdpostkantoor voor heel Maleisië en Birma in het Victoriaanse tijdperk is het nu een vijfsterrenhotel met een prijs per nacht waar jullie meer dan een week voor moeten werken! Dat neemt niet weg dat het een fantastisch architectonisch meesterwerk is dat zeker ’s avonds de oude koloniale grandeur van het oude Britse Keizerrijk benadrukt!
Na de wandeling en de bezichtigingen springen we op een bus richting ons hotel en Simon lijkt verbaasd en teleurgesteld tegelijk. Morgen wordt het allemaal anders, daar maak ik me geen zorgen over. Simon zoekt meteen zijn bed op en ik drink nog een laatste biertje met enkele oude Chinezen in het theehuis/foodcourt. Er wordt “Mahjong" gespeeld. De meeste eettentje in het theehuis/foodcourt zijn al gesloten maar er komen toch nog enkele Aziatische snacks, die ik niet herken, op tafel. Natuurlijk blijft de Chinees ijskoud bier serveren tot de laatste gast naar huis gaat!
Mijn gastheren zijn geamuseerd en gevleid wanneer ik heerlijk zit mee te happen en praat over mijn Singapore. We nemen afscheid en beloven dat we morgen en overmorgen nog een paar biertjes met elkaar zullen delen. Voor mij zit deze reisdag er op en met twijfels in mijn hoofd ga ik naar mijn kamer.
Op weg naar boven passeer ik nog een handvol koppels waarvan ik vermoed dat ze niet in de huwelijkse voorwaarden zijn verbonden. Wat kan het mij ook schelen want ze lijken allemaal gelukkig en het is niet mijn zorg om daar over te oordelen.

Welterusten!