Thailand, de teleurstelling van “Wat Doi Suthep”

Chiang Mai, 07/02/1999

Gevoelens stonden nu duidelijk in de weg van het gezond verstand. Ons afscheid was aanstaande en misschien was dit wel het beste. Ik was nu bijna drie weken op reis en deze drie weken met Marieke waren mijn meest intense weken van mijn leven geweest. De onafgebroken stroom van emoties en ervaringen zouden de toon zetten voor de rest van mijn leven. Zo wilde ik leven! Niet haasten, maar de indrukken en ervaringen opvoeren tot op een punt dat mijn geheugen het moeilijk zou krijgen. Een overlading van mijn geheugen. Beeldmateriaal zou het meeste opslaan in combinatie met mijn aantekeningen. Dit is ook het moment dat ik er over nadenk om een boekje te maken over mijn ervaringen, het is misschien het dertiende boekje in het dozijn maar dat maakt mij niets uit. Ik heb er veel plezier in.
We waren dus vroeg opgestaan en voor de verandering gebruikten we nu ons ontbijt in het “Daret’s guesthouse”, we wilden een keer wat anders. Het was bijna hetzelfde maar de verandering van omgeving maakte het tot een compleet nieuwe ervaring. We hadden immers ook een Songthaew nodig om ons naar “Wat Doi Sothep” te brengen. De prijs van 30 baht per persoon zou ons de kop niet kosten maar wat we zagen bij aankomst stemde mij niet vrolijk.
We stopten ergens aan het einde van een bergweg bij een parkeerplaats vol met pick-uptrucks en schreeuwende mensen. Een groot gedeelte van die parkeerplaats was omgebouwd tot een openlucht braderie waar de bekende goedkope Chinese rotzooi onder enorme parasols werd verkocht. Een klein gedeelte van de handelaren verkocht bloemen, wierrook, olie en andere giften die in de tempel zouden achterblijven.
Onderaan een enorme trap voegden we ons tussen de stroom mensen die trapopwaarts ging. Eenmaal boven realiseerde ik mij waarom het zo druk was. Het was zondag! En dan zijn de meeste mensen vrij en gaan ze op tempelbezoek! Het reizen in een 24/7 land laat je snel vergeten welke dag van de week het is, en dat was nu ons overkomen. We waren er zeker van dat het morgen een stuk rustiger zou zijn, maar het zou mij niet kunnen verleiden tot een extra dag in Chiang Mai.
“Voor de volgende keer dat ik in Chiang Mai ben”, dacht ik.
We maakten ons, na een korte wandeling over het erf van de tempel, uit de voeten en gingen weer richting de stad. Het was tijd voor de lunch en die overheerlijke gele kerrie met kip en aardappelen stond weer op ons menu.
De hele middag lag nog voor ons en we hadden allebei behoefte aan ruimte. We namen afscheid en spraken af voor het avondeten weer bij elkaar te komen op de kamer. Ik was nog steeds op zoek naar een wereldontvanger en vanuit de Songthaew had ik een enorm winkelcentrum gezien aan de andere kant van de oude stad. Het was niet echt dichtbij maar volgens mij wel te belopen, ik had tenslotte de hele middag de tijd.
Ik koos ervoor om langs de gracht, die om de oude stad heen ligt, te blijven lopen. Van een wereldontvanger hadden ze nog nooit gehoord maar in een kapperszaak zag ik een paar pakker blonde haarverf staan. Mijn blonde lokken waren al aardig uitgegroeid en een nieuwe kleurspoeling zou niet misstaan. De prijs viel ook niet tegen en zo ging ik weer onverrichte zaken richting “Daret’s guesthouse”. Nou ja onverricht, ik had in ieder geval iets anders gevonden wat ik nodig had.
Een paar flessen bier en een oppervlakkig gesprek met een edelsteenverkoper, Sonny. We praten wat over opalen en hij zou mij die avond wel hier opzoeken met een mooie melkwitte opaal.
“Kijk maar, anders misschien morgen”, sprak ik hem toe.
“Nog even liggen voordat Marieke thuiskomt”, was mijn idee.
Tot mijn grote verbazing lag Marieke ook al in de kamer en vertelde mij dat ze al snel klaar was geweest met haar plannen. Een beetje rusten leek haar ook een goed idee. Toen ze de haarverf zag wilde ze meteen aan de slag. De nek uitscheren en kleuren maar, we hadden er beide veel plezier in.
De avond werd nu voor de zoveelste keer doorgebracht in het “Riverside” en dat was ook de blonde westerse serveerster niet ontgaan. Ze kwam naar onze tafel toe en plaatste zich op een lege stoel tegenover ons. Eenmaal de wetenschap vergaard dat wij geen stelletje waren begon ze een beetje openlijk te flirten. Steeds als ze langsliep knipoogde ze naar ons (mij) en dat schoot Marieke in het verkeerde keelgat. Judy komt uit Schagen en ik wilde niet zover gaan om haar emailadres te vragen. Ik denk dat Marieke zou zijn geëxplodeerd. Toch was mijn reisgenoot aangebrand en tijdens onze slingerende wandeling naar het guesthouse vlogen de aantijgingen weer heen en weer. Het werd nu echt tijd om uit elkaar gaan! Morgen was onze laatste dag samen en dat geduld moesten we beide opbrengen. Nog één dag samen.

Thailand, het "Chiang Mai" bloemenfestival

Chiang Mai, 06/02/1999

Er was duidelijk iets mis! Vandaag was de dag van het "Chiang Mai" bloemenfestival en ik had geen idee wat me te wachten stond. Ik realiseerde me wel dat deze dag niet zo goed begon. We deden beide ons best om het een aangename dag te laten worden.
Na het ontbijt had ik duidelijk een dipje. Ik dacht veel aan Naomi maar tegelijkertijd voelde ik mij ook tot Marieke aangetrokken. Typisch weer Jielus die geen keuzes kan maken. Ik kreeg een heel slecht gevoel van binnen en moest na het ontbijt eerst nog een uurtje liggen. Het vele bier begon op te spelen.
Later die ochtend liepen we in stilte richting de oude stad en gingen op zoek naar een plaats langs de route waar de optocht zou langskomen. Natuurlijk liepen we weer oude bekenden tegen het lijf, Brian en Simone en natuurlijk ook Naomi. Ze zag er weer prachtig uit en het moet over mijn hele lichaam hebben gestaan dat ik een beetje verliefd op haar begon te worden. Ik voelde me ook helemaal gloeien vanbinnen. Dat was natuurlijk niet zo leuk voor Marieke. Onze omgang ging steeds stroever en een oplossing was er zo niet zo snel voor handen.
Nadat we een flink stuk van de optocht hadden gezien opperde Marieke het idee om naar het park te gaan. Hertzelfde park als gisteren waar we de schoonheidswedstrijd hadden gezien. Het leek mij een goed idee want ik was alweer aan eten toe en een koud biertje zou misschien onze strubbelingen wat oplossen. Lui in de zon met een bord Thais eten en een koud biertje voor onze neuzen begon het goede gesprek, zoals we dat noemden.
Al onze gevoelens werden ondersteboven gehaald en geen gedachte of gevoel bleef onomgekeerd. Marieke was een beetje teleurgesteld dat ik niet verliefd op haar was. Vanuit haarzelf gezien en uitgaande van mijn gedrag kon ze dit niet zo goed begrijpen. Ik vertelde haar van Tessa en mijn beeld van Naomi. Ze reageerde heel vreemd toen ik mijn gevoelens aan haar opbiechtte.
Het werd alsnog een leuke avond maar je kon voelen dat er spanningen waren en dat er wat was gebroken. Er waren steeds van die intermezzo’s dat we spraken over gevoelens en ze kwam met de beschuldiging dat ze zich afgewezen voelde door mijn gedrag van de laatste twee dagen. Ik kon daar niets aan doen, dat waren haar gevoelens en het was niet mijn opzet. We hadden afgesproken om eerlijk en open met elkaar te praten.
We gingen niet zo laat naar bed, in stilte en misschien ook allebei een beetje teleurgesteld om verschillende redenen. Morgen staan we weer vroeg op want we hebben afgesproken om een tempel in de bergen te gaan bezoeken.

Thailand, een hemelse verschijning

Chiang Mai (Eagle Guest House 2)

Marieke was een beetje ziek na de trek en had zich gisteren een beetje beter gehouden dan ze zich had gevoeld. Vandaag was het dus rustig aan doen en niet al te vreemd eten voor haar en veel slapen. Ze had later op de dag nog genoeg te doen om voorbereidingen te treffen voor haar bezoek aan Laos.

Mijn derde dag van de kookschool was niet zo goed als de tweede. Het beste gedeelte van vandaag was het bezoek aan een lokale markt. De leraar/kok vertelde over kruiden, specerijen en liet ons ingrediënten zien waar de meeste van ons van zouden griezelen.
Vreemde vissen en kikkers, we kennen allemaal een kip op het schone witte polystyreen schaaltje in de supermarkt maar om ze levend en daarna compleet ontmanteld te zien op de markt is wel wat anders.

Er is iets in mij aan het veranderen en ik weet niet of het goed of slecht is. Ik ga namelijk de oosterse meisjes steeds mooier vinden. Er verschijnt nu iets mysterieus achter deze kleine kwetsbare wezentjes. Als ik naar Naomi kijk dan krijg ik andere gevoelens dan eerst. Ik weet niet hoe ik het onder woorden moet brengen.
Vandaag had ik meer geluk met onze kleine Japanse, ik weet nu hoe ze heet en wat ze doet. De gesjeesde Hollander zat nu gelukkig achter een ander slachtoffer aan. Ze werkt namelijk op de public relations afdeling van “Disneyland Parijs”. Ik heb een oppervlakkige uitnodiging op zak om op de koffie te komen bij Micky en Minnie Mouse en misschien komt Goofy ook nog langs. We houden wel contact met elkaar en dat terwijl ik nog zeven maanden heb te gaan in Azië, er kan veel gebeuren in een half jaar.

Marieke kwam me aan het einde van de middag ophalen, ze was nog steeds een beetje ziek maar het werd toch wel heel gezellig met zijn allen. Ze wilde ook de avond niet voor ons verpesten en zo gingen we toch met zijn tweeën naar de schoonheidswedstrijd in het park. En wie verscheen daar in een strakke trainingsoutfit op een mountainbike? Naomi, het was een hemelse verschijning die mijn vuur alleen maar verder aanwakkerde.
De schoonheidswedstrijd stelde niet veel voor en ik kon de verschijning van die middag maar niet van mijn netvlies krijgen. Op weg terug naar ons guesthouse liepen we Brian en Simone weer tegen het lijf. We hadden een kort gesprek om de laatste ervaringen uit te wisselen en dan naar bed. Gelukkig had ik niet al te veel gedronken en de avances van Marieke deden mij niet zoveel. We spraken erover en kwamen tot een besluit om het maar zo te laten en te gaan slapen.