Thailand: Op weg naar Nederland

Bang Sao Thong (The Green View Hotel) 1203), vrijdag 28 maart 2025

Onze winterreis zit er alweer op! Het is een mooie reis om op terug te kijken met hoogte- en dieptepunten. De dieptepunten lagen vooral in Nederland en daar wil ik het eigenlijk niet over hebben.
Ik was zoals gewoonlijk op deze reis om zeven uur alweer op en bezig met het zetten van een vers bakkie koffie. We hebben deze reis zelfs drie kilo over dus moet ik de komende winterreis beter plannen en (veel) minder gemalen koffie meenemen uit Nederland. Gelukkig weet ik ook waarom ik zoveel koffie over heb! Het bakkie leut in de middag is zo goed als zeker verleden tijd. De drie kopjes die ik ’s morgens voor en na het ontbijt drink zijn voldoende om de dag door te komen.
Het duurt nog elf uur totdat de minibus van “Bell Travel” ons voor de deur van de “Boxing Roo” komt ophalen. Ik kijk om me heen in de kamer en het lijkt alsof we gaan verhuizen. Dat gaan we eigenlijk ook! We verhuizen terug naar Nederland, zo voelt het tenminste. Ik kijk naar de zeven maanden in Nederland uit omdat ik veel werk moet verrichten om bij aanvang van mijn AOW-jaren zorgeloos kan genieten van wat het reizen en mijn leven nog te bieden heeft in de herfst van mijn leven.
De verschillende spanningen in mijn geest en lichaam hebben zich verenigd, en verstrekt, en hun broederschap heeft mijn eetlust weggejaagd. Voor het eerst in mijn leven, zolang ik mij kan herinneren, staar ik ’s ochtends in een pizzadoos met daarin nog enkele koude punten pizza’, dubbele Peperoni en Chicken Trio, zonder dat het water in mijn mond loopt.
De tijd kruipt langzaam naar het punt van ons vertrek. Waarom zou ik niet doen wat ik elke andere dag ’s morgens in Pattaya heb gedaan? Het inpakken doen we na de lunch want vier uur om de rotzooi in de koffer verspreiden zou geen probleem moeten zijn.
Ik ga mijn gewoonlijke ochtendwandeling van tien kilometer maken. Het zonnetje schijnt en het is vroeg in de ochtend nog relatief koel. Binnen een kwartier loopt het zweet in straaltjes over mijn rug mijn bilnaad in. April is in aantocht en het hete seizoen zal niet lang op zich laten wachten. “Songkran”, het Thaise nieuwjaar, is over ruim drie weken en iedereen die ik ken heeft Pattaya al verlaten of gaat Pattaya de komende weken verlaten.
Dat is de reden waarom het zo rustig is op “South Pattaya Road”. Het is relatief rustig in de noemer van de bezoekers! Het onverteerde probleem, en dat ook nog steeds groeit, is de zeer luide verkeersdeelnemers. Of het nu om motoren, auto’s, of muziek uit die auto’s, gaat het wordt met de dag erger en zowel de expats en de lokale bevolking zijn het zat. Weinig mensen kunnen in Pattaya ’s nachts nog rustig slapen. Het gemeentehuis en het hoofdstation van politie wordt dagelijks met klachten overspoeld. Zelfs een landelijke krant heeft er al over geschreven omdat het nu de geluidsoverlast overal in Thailand uit de klauwen loopt.
Na mijn eerste flesje sodawater, na ongeveer drie kilometer wandelen, op de stoep voor een 7-11 begin ik aan de tweede etappe langs de zee die ook een kilometer of drie lang is.
Tijdens de wandeling neem ik van een paar bekenden, die ik elke ochtend tegenkom, afscheid met de mededeling dat ik hoop ze aan het einde van het jaar weer gezond te ontmoeten. Het is geen sterke binding maar een binding die sterk genoeg is om elkaar te begroeten en te respecteren! Ik ben vooral bezig om mijn hoofd te legen. Ik heb een onaangenaam gevoel in mijn lichaam en voel een druk op de borst. Het gaat zeker niet goed me. Laten we hopen dat ik in Nederland weer snel de rust vind en de stress van me af kan zetten.
Na een tweede flesje soda water voor het “Dusit Thani Resort” aan het einde van de boulevard en een flesje op de stoep voor een andere 7-11 aan “Central Pattaya Road” loop ik langs de Subway om voor Lyka haar lunch op te halen. Ze wil graag een “foot long Chicken Terriyaki” sandwich. Ik hou het op een halve omdat ik ondanks de wandeling en de liter sodawater nog steeds geen trek heb gekregen.
In de wetenschap dat ik toch wat moet eten werp ik me na terugkomst in de hotelkamer op de koude pizzapunten van gisterenavond. Ze zijn wat aan de taaie kant maar ze smaken nog prima. Laat ik maar gaan douchen om te ontspannen en me voor de laatste keer in Thailand te reinigen! Je kan het maar achter de rug hebben. Tijdens het douchen hapert de radio en Lyka laat me weten dat het internet steeds wegvalt. Dat kan altijd in Thailand waar het internet ondertussen beter is dan in veel andere Zuid-Aziatische landen.
De eerste berichten druppelen binnen. Facebook en TikTok exploderen! Het noodlot kan iedereen thuis en onderweg altijd treffen. Laten we maar wachten tot het stof is neergedaald, en het internet weer overal werkt, om te kijken of onze vlucht vanavond naar Nederland nog wel doorgaat?
Een uur later staan alle seinen voor onze vlucht TK69 nog op groen en er zijn berichten in het nieuws dat het op de Suvarnabhumi luchthaven een normale vrijdag is. Nog ruim twee uur tot ons vertrek en de koffers kunnen eindelijk dicht. De koffers worden ingepakt en verzegeld met gele ducttape. De koffers zijn van verre te ontdekken op de bagageband met de korte fluoricerende gele strepen.
Rond kwart over vijf gaan we naar beneden om in de bar/restaurant van de “Boxing Roo” op de mininbus van “Bell Travel” te wachten. Ik heb de koffers al eerder naar beneden gebracht om overtollig zweten tegen te gaan. Het wachten is altijd de moeilijkste periode voor het vertrek. De onzekerheden vermengd met angst of het allemaal wel goed zal gaan en we op tijd op de luchthaven zullen arriveren. Gelukkig gaat het allemaal goed en vertrekt de grote “Super VIP bus”, met slechts 24 brede stoelen, precies op tijd vanuit Pattaya naar de luchthaven. Vanaf dit moment kan er nog maar weinig fout gaan.
Bij aankomst gaan de koffers gaan op een trolley en wij gaan goed geluimd en vol goede moed op zoek naar de balie waar we kunnen inchecken voor onze reis naar Amsterdam. Op de grote beeldschermen van de vertrekkende vluchten verschijnt het eerste verontrustende bericht! Onze vlucht naar Istanbul met Turkish Airlines TK69 heeft vertraging opgelopen. En niet zomaar een vertraging, het is een vertraging van drie uur en dat betekend dat onze aansluitende vlucht naar Amsterdam met grote zekerheid zal worden gemist! God weet hoelang we moeten wachten op de luchthaven voor de volgende vlucht naar Amsterdam?
We krijgen ieder een voucher van Turkish Airlines van 450 baht om een verdieping lager wat te gaan eten in een van de restaurants om het gevoel van het lange wachten te onderdrukken.
We vallen neer bij het “Koh Hop Bar” restaurant om de eenvoudige reden dat het eerste restaurant is onder aan de roltrap en er nog twee zitplaatsen aan een lage bar vrij zijn. Wij zijn na bijna zes maanden niet kieskeurig wat er voor eten voor ons wordt neergezet! Ik ben meer dan blij met mijn drie worsten met friet en Lyka geniet van haar spaghetti Bolognese. De smaak van echte mosterd brengt herinneringen in mij boven.
Drie kwartier later staan we weer in de rij om in the checken maar ik zie meteen dat er weer wat mis is. Ten eerste is de incheckbalie voor de “Bagage Drop Off” helemaal verdwenen en er zit nog steeds niemand achter de incheckbalies terwijl ze al een half uur geleden met het inchecken zouden beginnen.
Brutaal als ik ben ga ik in precies dezelfde rij staan als ruim een uur geleden van de “Bagage Drop Off” en voordat ik het me realiseer wordt mijn onderbuikgevoel bevestigd. We staan in een van de twee rijen van de Business Class. Lyka schaamt zich en twijfelt of we niet beter achteraan in de rij van de Economy Class kunnen aansluiten. Ik kijk over mijn schouder naar de lange rij. Ik blijf resoluut! Dit is een van die momenten dat je niet bescheiden hoeft te zijn! Dit is het moment van er op of er onder.
Dit is het moment dat je charisma het verschil maakt! Een jonge mannelijke medewerker van Turkish Airlines komt de groep Business Class passagiers, waar wij onzichtbaar in op zijn gegaan, vertellen wat er precies aan de hand is. Iedereen in onze rij luistert aandachtig en ik strooi er af en toe een paar Thaise woorden tussendoor. Dat maakt een zichtbare indruk en ook een zichtbaar verschil. Ik vertel hem van mijn diabetes en dat ik me na zo’n lange tijd wachten niet zo goed meer voel. Hij gebaart met zijn vlakke handen, die verticaal op en neer bewegen, dat we hier rustig moeten blijven staan.
We worden aan de incheckbalie kort geïnformeerd over de bussen die klaar staan en wij lopen met de Business Class passagiers mee naar de gereedstaande bussen. Het zijn èchte Thaise bussen met een gangpad zo smal dat een Europeaan er met moeite zijdelings doorheen kan lopen.
Er gaat onder het rijden een geroezemoes door de bus vanwege de grote onzekerheden die de reizigers te wachten staat. Gelukkig zijn er ook enkele die het lijdzaam over zich heen laten komen, zoals wij, en die kun je herkennen aan de glimlach op hun gezicht.
Ongewenst vang ik stukjes van gesprekken tussen de passagiers op. Die gesprekken gaan over van waar we naartoe worden gebracht en wanneer we eindelijk gaan vertrekken naar Istanbul. Er zijn klachten over gemiste aansluitingen en gemiste afspraken. Wachtende vrouwen en kinderen op luchthavens aan de andere kant van de wereld en of we wel te eten krijgen. Het grootste gedeelte van de passagiers is ongeduldig en weet niet wat te doen met deze situatie.
De bus stopt voor een enorm hotel in het midden van niets met de naam “The Green View Hotel”. De passagiers stappen uit en worden met al hun bagage de lobby van het hotel binnen geleid om een sleutelkaart van de kamer voor de komende nacht te ontvangen. Het ellebogen start meteen en ik maak me breed zodat ik als derde voor de receptie sta.
‘Two persons?’
‘Yes, two persons’, antwoord ik op mijn beurt en neem de sleutelkaart met een brede glimlach in ontvangst.
Naast me staat een Roemeens echtpaar het onschuldige Thaise meisje in slecht Engels te verhoren over wat ze weet van de geannuleerde vlucht en wanneer ze vertrekken. Dat meisje weet net zoveel van de vluchten van Turkish Airlines als de Roemenen van beschaafd met mensen omgaan! Tja het Oostblok, waar is de Europese Unie toch aan begonnen? Hoe hebben ze het de bevolking van Europa ooit kunnen verkopen?
We wandelen over de binnenplaats naar gebouw 1, verdieping 2 en kamer 03. Zo staat het op het kartonnen hoesje van de elektronische sleutelkaart in steekt, 1203. De kamer is prima voor een nacht want ik vertrouw erop dat we morgenavond omstreeks dezelfde tijd weer zullen vertrekken.
Welterusten.

Thailand: Rondjes vliegen

Pattaya (Boxing Roo) 8), donderdag 13 maart 2025

Zodra om vijf uur de nieuwe IKEA (reis)wekker afgaat en enkele seconden later mijn iPhone bijspringt ben ik in een andere wereld. Ik heb niet lang nodig om me aan te passen aan de nieuwe omgeving die ons met een tijdmachine naar een andere wereld zal brengen. We hebben een klein uur om de resterende zaken in te pakken en alles in gereedheid te brengen om te vertrekken naar de “Kansai International Airport”. We hebben een kleine vier uur in totaal om aan de gate van de vertrekkende Airbus A321-200 van Philippine Airlines te geraken. Onze ervaring van vorig jaar is dat het onder normale omstandigheden geen probleem zal zijn.
Mijn gedachten zijn nog niet helemaal helder na de Asahi biertjes van gisterenavond om mijn korte slaap te verbeteren. Als een robot op automatische piloot schuifel ik door de kleine hotelkamer om systematisch de laatste spullen een plaatsje in de koffers te geven. Lyka is ondertussen ook al druk bezig en we nippen om beurten van de gloeiend hete koffie die ik als eerste vers heb gezet. Om kwart voor zes komen we beiden met het sein ‘Koffers ingepakt’ en kunnen we rustig nog even naar het toilet en de kamer aan een laatste inspectie onderwerpen.
Het is nog geen zes uur wanneer Lyka op de knop drukt om de lift op te roepen die ons ondergronds zal brengen voor onze laatste rit met de Osaka Metro. We wachten in stilte op het perron op de trein die ons naar Namba zal brengen. Het is onmogelijk om Lyka’s gedachten te lezen. Mijn gedachten zijn daartegen wel duidelijk. Ik ben een beetje bedroefd om Osaka na acht weken te verlaten maar anderzijds kijk ik, ondanks de grote problemen in Nederland, ook terug op acht mooie, leuke en interessante weken. We komen hier zeker in de toekomst weer terug!
Vanaf het metro station is het een korte ondergrondse wandeling naar het “Osaka Nankai Namba Station”. Een hele mond vol maar de Nankai spoorwegmaatschappij heeft tientallen stations in Osaka en Namba is de buurt waar dit grote station zich bevind. Treinkaartjes komen uit de automaat waar je alleen contant kan betalen. Je kunt ook je kredietkaart aan de poortjes gebruiken maat de VISA-kaart die WISE verstrekt is een debietkaart.
In de trein op perron 5 moeten we twintig minuten wachten tot het voertuig om precies 06:49 in beweging komt. Het is een “Limited Express” zodat er onderweg enkele stations worden overgeslagen maar we stoppen toch zeker nog bij zeven à acht stations om de passagiers te kunnen laten overstappen. Bij aankomst op de luchthaven hebben we nog een kleine twee uur om in het vliegtuig te geraken.
Eerst nog snel een bezoekje aan het toilet want je weet immers nooit of er lange rijen staan, of ander oponthoud is, bij de veiligheidscontrole of de immigratiedienst. De laatste handeling voor ons vertrek uit Japan is een aangename. Japan is uiterst efficiënt georganiseerd en binnen vijftien minuten zijn we beide controle’s zonder enige problemen gepasseerd. Dat gaat op Schiphol wel anders.
We slenteren langs de Tax-Free winkels, die niet interessant zijn de meeste toeristen, richting de Gate. Overal in Osaka kan je belastingvrij goederen kopen zolang het totaal boven de 5.000 yen is. Je hoeft de belasting op de gekochte goederen niet terug te vragen omdat je op vertoon van je paspoort met daarin een “sticker van aankomst” geen belasting meer hoef te betalen. De prijzen staan dan ook in de meeste winkels vermeld met en zonder de BTW die in Japan 10% is. Er zijn gelukkig nog enkele ouderen onder ons die het met hoofdrekenen de belasting kunnen bepalen.
Bij Gate 10 vraag ik meteen, met behulp van de iPhone, in het Japans of ouderen voorrang bij het aan boord gaan krijgen. Mijn vraag wordt positief beantwoord en twintig minuten later wenkt een vriendelijke baliemedewerkster dat het voor ons tijd is om aan boord te gaan. Hier heeft de jeugd en de overheid nog respect voor de ouderen die het land hebben opgebouwd dat ze erven.
We zitten bijna helemaal achterin op rij 71 omdat ik dat de fijnste plaatsen vind. Gisteren bij het inchecken op het internet heb ik een stoel tussen ons in leeg gelaten. Dit is een spannend moment! De stoel tussen ons blijft gelukkig leeg en wij hebben een aangename vlucht naar Manilla voor de boeg.
Omdat we bij voorkeur niet meer met “Budget Maatschappijen” vliegen komt er altijd het moment tijdens de vlucht dat er een kleine maaltijd wordt geserveerd. Het zitten op een van de achterste rijen van en vliegtuig heeft ook nadelen! Waar de passagiers voorin het vliegtuig vaak nog de keuze hebben welke maaltijd ze willen nuttigen moeten de passagiers op de achterste rijen het doen met wat er nog over is. Een overgrote meerderheid van de mensen houd niet van vis! Dus wij krijgen de gebakken vis met pruimensaus en rijst. Een kleine “Taiyaki”, een gevulde Japanse wafel in de vorm van een vis, maakt de maaltijd aan boord compleet.
De maaltijd wordt geserveerd in hetzelfde schattige “Bento” dienblad als op de heenweg. De hoeveelheid plastic is geminimaliseerd en het bestek is tegenwoordig gemaakt van hout. Voor het milieu zorgen kan dus ook zonder hoge milieu belastingen! Waarom gaan ambtenaren zich nooit in het buitenland oriënteren en proberen ze altijd zelf het wiel opnieuw uit te vinden? Een soort werkverschaffing?
De dienbladen met de resten van de maaltijden zijn door het cabinepersoneel opgehaald en opgeborgen wanneer de eerste schokken van turbulentie zich aankondigen. We vliegen het grootste gedeelte van de reis over de “Filipijnen Zee” die berucht is om haar stormwinden uit het noorden en de tyfoons uit het zuiden en westen. De bel in de cabine klinkt twee keer als teken dat het cabine personeel op hun hoede moet zijn bij alle bewegingen in de cabine. De twee lampjes boven ons, verboden de roken en veiligheidsgordels vast, zijn sinds on vertrek uit Osaka nog niet uit geweest!
De luidsprekers kraken en de stem van de kapitein klinkt: ‘We naderen een gebied met zware turbulentie! Blijf op uw plaatsen zitten met de veiligheidsgordels vast! Maak geen gebruik van het toilet totdat het lampje “veiligheidsgordels vast” is gedoofd!’
Er gaat een zware zucht door de cabine van voor naar achter. Iedere passagier weet hoe sterk en hoe veilig een vliegtuig is maar elk ongemak wordt in het kwadraat versterkt en gevoeld. Vliegangst bestaat nog steeds!
Ruim twee uur worden we door elkaar geschud! We slingeren van links naar recht en vallen soms tientallen meters in een luchtzak. Dan weer worden we als door een enorme onzichtbare hand tientallen meters omhoog getild en in onze zetels gedrukt. Er heerst een onaangename stilte in de cabine die af en toe wordt onderbroken door een schreeuw of een zucht. Er lijkt geen einde aan de turbulentie te komen! Iedereen aan boord is zichtbaar verblijd zodra het vliegtuig veilig aan de grond staat in Manilla.
De overstap van een uur en vijfenveertig minuten is een formaliteit en opnieuw weet ik met mijn charmes als een van de eerste aan boord van een Airbus A321-200 van Philippine Airlines te gaan. Deze keer zitten we helemaal op de laatste rij en bij vertrek is elke stoel in de cabine bezet. Buiten is het een helder blauwe lucht boven een wit dicht gesloten wolkendek.
De kip heeft ook deze vlucht de voorkeur van de passagiers voor ons in het vliegtuig waardoor wij zijn veroordeeld tot de rijst met rundvlees in oestersaus. Het is opnieuw een smakelijke maaltijd. Alleen had de broccoli wel wat minder gaar mogen zijn.
De vermoeidheid van het zitten in een vliegtuig en het uren achtereen niets doen slaat toe wanneer ik een pagina of veertig gelezen heb in het e-book “De Cock en de ontluisterende dood”. De boeken van Appie Baantjer zijn interessant leesvoer voor onderweg. Ze zijn onderhoudend en tegelijkertijd niet te ingewikkeld. Mijn ogen vallen dicht tot de krakende stem van de kapitein, die meld dat we de daling naar “Suvarnabhumi International Airport” hebben ingezet, mij weer wekt.
Het brullende geluid van de motoren neemt af en het wordt stiller in de cabine. We zitten in een glijvlucht zodat de zwaartekracht nu het vliegtuig naar het aardoppervlak trekt in plaats van dat de motoren het vliegtuig door de ijle atmosfeer moeten duwen.
Onzichtbare zijwaartse krachten geven me het gevoel dat we rondjes vliegen? Eerst maar eens kijken! En ja hoor, we zijn door de verkeersleiding in Bangkok in een circuit gezet op ongeveer tien kilometer hoogte. Dat is niet iets om je ongerust over te maken want zowel de piloten als de verkeersleiding weten precies hoeveel brandstof de Airbus A321-200 van Philippine Airlines nog aan boord heeft!
Het is nu wachten op het bericht van de kapitein wat er precies aan de hand is. Dat bericht laat langer op zich wachten dan verwacht en de ondertussen beginnen de passagiers in de cabine zich te roeren. Het overgrote deel van de passagiers beseft nu dat er wat mis is en een onzichtbare angst verspreid zich snel door de cabine. Niet voor mij. Op mijn iPhone staan de twee belangrijkste indicatoren die ik rechtstreeks uit de cockpit van het vliegtuig krijg, de luchtsnelheid en de hoogte. Deze twee indicatoren geven aan dat alles in orde is en dat we wachten op een nieuwe opdracht van de verkeersleiding in Bangkok.
‘Hier is uw kapitein die spreekt!’, klinkt er krakend door de cabine.
‘Het is op dit ogenblik erg druk in de lucht boven Bangkok.’
‘We hebben instructies gekregen van de verkeerstoren om op deze hoogte rondjes te vliegen totdat we een plaatsje in de file krijgen om te landen.’
‘De verkeersleiding heeft een geprojecteerde landingstijd van 18:15 gegeven.’
‘Blijf op uw plaats met de veiligheidsgordels vast en maak geen gebruik meer van de toiletten.’
Een zucht van opluchting zweeft door de cabine en de wegtikkende seconden voelen aan als minuten. De stilte in de cabine verraad de angst onder de passagiers. Vliegen is voor velen nog steeds een ongemakkelijke, maar tegelijkertijd onontkoombare, manier van verplaatsen.
Rond zes uur hebben we ons circuit verlaten en zijn enkele kilometers lager, en dichterbij de luchthaven, in een nieuw circuit gezet. Buiten is er niets anders te zien dan dikke zware grijze wolken. Een goed verstaander heeft aan een half woord genoeg.
We verlaten ook dit circuit en gaan in noordelijke richting om Bangkok Airport op de meest bekende route aan te vliegen. Dan gebeurt het verwachtte! Het vliegtuig begint te schokken, motoren huilen en passagiers schreeuwen. De ware reden van het oponthoud waren zware onweersbuien met zware onberekenbare windstoten en valwinden. Vergeleken met deze turbulentie was de turbulentie tijdens de eerste etappe van Osaka naar Manilla een ritje in een draaimolen op de kermis!
De lichten in de cabine worden gedoofd en het beeld van mijn iPhone wordt donkergrijs. Ik krijg geen informatie over het vliegtuig meer vanuit de cockpit. De kapitein zet een ongewoon steile duikvlucht in zoals ik die nog nooit heb ervaren tijdens mijn hele leven. Ik staar gewoon in de diepte naar de deur van de cockpit!
Buiten raast de wind en dikke regendruppels trekken langs de plastic ramen. Een knal en een lichtflits ontaard in een schreeuwconcert. De duikvlucht duurt lang, veel te lang, kruizen worden geslagen en Boeddha amuletten gekust. En dan even plotseling als onverwacht stabiliseert de kapitein het vliegtuig op de gewoonlijke hoek voor de landing. Buiten zijn er nog steeds de dikke zware donkergrijze onweerswolken te zien.
Het schokken neemt wat af en we breken door het laaghangende wolkendek. Het regent hard en onder ons kruipt een lint van auto’s met wit en rood gekleurde lampen langzaam over de tolweg van Bangkok naar Pattaya. Door het ontbreken van goed zicht en het missen van het “ILS” landing systeem raken we te ver op de landingsbaan het asfalt! Zodra het neuswiel het asfalt raakt gaan de twee motoren in de achteruit om zo snel als mogelijk af te remmen. Goed werk van de twee mannen in de cockpit!
Het was een onaangenaam maar ook interessant einde aan onze vlucht naar Bangkok en onze reis naar Japan. Het is druk bij de toiletten in de terminal wanneer we het vliegtuig hebben verlaten. Ik denk dat er best wel enkele vuile onderbroeken zijn verschoond!

We zijn nog steeds elke keer blij wanneer onze koffers uit de kelders van een luchthaven omhoog komen! Het duurde veel langer dan gewoonlijk maar uiteindelijk kunnen we door de douane naar uitgang drie waar de agent van “Instyle Private Car Service” op ons staat te wachten. Gewapend met twee gekoelde halve liter blikken stappen we in de taxi die ons naar Pattaya gaat brengen.
De rit van de luchthaven in Bangkok is overdag al saai dus ’s avonds is het helemaal een saai drama. Ik nip van mijn biertje en zoek in mijn hoofd naar mogelijke oplossingen voor onze problemen in Nederland. In Pattaya heb ik ook nog een lijstje af te werken, een lijstje dat met de dag langer wordt. We hebben nog twee weken in Thailand om te ontspannen voordat ik me onder de koude douche stort die er in Nederland op ons wacht.
Het is moeilijk te geloven dat we na bijna vijf jaar weer in kamer 8 van de “Boxing Roo” staan. Vijf jaar geleden vertrokken we uit deze kamer met de eerste berichten over het “Corona virus” in het nieuws. Onwetend over de vloek die de overheden over ons zou uitspreken. De samenzwering die nog steeds ettert in het onderbewust zijn van veel mensen. Tientallen miljoenen doden werden ons voorgespiegeld en het werden uiteindelijk miljarden winsten voor Big Pharma, en de overheden aten heerlijk mee van deze globale samenzwering!

Japan: Te veel aan mijn hoofd

Osaka (Cote House) 203), woensdag 12 maart 2025

Mijn oprechte excuses dat ik zo weinig heb geschreven en gepubliceerd over ons verblijf in Japan. Zonder in details te treden zegt de titel van dit verhaal genoeg. Ik hoop dat de problemen in Nederland snel worden opgelost zodat ik weer kan schrijven. Hoe goed je je best ook probeert te doen het moet vanzelf komen. Je kan het schrijven niet forceren. De woorden moeten op natuurlijke wijze in de juiste volgorde uit je gedachten komen.