Japan: Hertjes

Osaka (Cote House) 406), maandag 12 februari 2024

Ook het verhaal van deze maandag komt in twee delen. Het enorme aantal foto’s en indrukken maken het onmogelijk om alles in een verhaal te publiceren. Ondertussen heb ik ook al twee klachten gekregen dat ik teveel schrijf en teveel foto’s plaats. Ik kan me daar niet in vinden en ik ben toch ook wel een beetje nieuwsgierig hoe het merendeel van jullie daarover denkt. Positieve en opbouwende kritiek wordt altijd op prijs gesteld.

Vandaag is een heel andere dag dan de vorige uitstapjes in Osaka. We gaan vandaag voor eerste keer met de trein naar een plaats buiten Osaka. Ik kan me nog goed herinneren van vijftien jaar geleden dat het reizen met de trein in Japan fantastisch was. Mooie schone en eerlijk geprijsde treinen brengen je comfortabel en snel naar de plaats van bestemming.
Vijftien jaar geleden was het een heel gedoe om het traject en de juiste trein te zoeken, Tettje en ik reisden met de "JR-Rail Pass”, en dat maakte het gelukkig wel wat gemakkelijker. Terugkijkend naar die tijd moet ik helaas concluderen dat de “JR-Rail Pass” comfortabel is maar tegelijkertijd ook veel te duur. Ik zou de “JR-Rail Pass” in ieder geval niet meer aanraden. Gelukkig is er nu “Google Maps” en met dat mooie stukje digitaal gereedschap kun je snel en gemakkelijk de beste mogelijkheden voor het openbaar vervoer, inclusief reistijd en reiskosten, opzoeken.
Ik geef in dat ik van het “Namba Treinstation” naar de stad “Nara” wil. Er verschijnen onmiddellijk meerdere mogelijkheden met de trein waarvan ik de “Japan Rail” optie kies. Ik stuur de route, inclusief alle tussenstations en overstapstations, naar mijn iPhone en ik weet ook meteen dat het 760 yen enkele reis per persoon gaat kosten. Het internet maakt het reizen in dit digitale tijdperk een stuk gemakkelijker!
De witte boterhammen met kaas, een gebakken ei met ham of een worstje op de kamer smaken ons goed maar we hebben afgesproken dat wanneer we met de trein op pad gaan we ontbijten bij de gouden bogen. Twee broodjes, twee hash-browns met twee goede verse koffie voor 1.100 yen (€ 6,75) is natuurlijk een koopje. We laten het ons goed smaken en wat er van de koffie overblijft nemen we mee voor onderweg in de trein zodat we ook daar nog van een lauw bakkie kunnen genieten.
De eerste etappe van deze reis gaat voor 180 yen met de “Osaka Metro” naar een station vanwaar de “Japan Rail” vertrekt naar de stad Nara. Het zijn niet de taferelen met de mensenmassa’s zoals de propagandamachine jullie op het tv-scherm laat zien. Het is druk, maar er heerst ook discipline en dat maakt de drukte dragelijk. Het kaartje wordt bij het verlaten van de metro door het poortje ingeslikt en op het scherm verschijnt “Thank You!”, alles onder het controlerende oog van een beambte van de “Osaka Metro”. Mocht er iets niet kloppen met je vervoersbewijs gaat er een rode lamp knipperen en een akoestisch signaal af. De beambte komt je dan “helpen” om waarschijnlijk het juiste bedrag voor je reis te betalen.
Het is een paar honderd meter wandelen van de metro naar de volgende trein. Op de kaartjes automaat weten we ondertussen waar alle voor ons belangrijke aanraak knoppen zitten. Het lukt ons zelfs foutloos op de automaten zonder de mogelijkheid van de Engelse taal. Het is een verbazingwekkend eenvoudig systeem. Je kijkt op de routekaart waar je heen wil en leest op de kaart wat het kost. Dat bedrag kies je op het beeldscherm! Niets bestemming en/of overstappen, gewoon het bedrag voor je treinreis. Mocht je onverhoopt een verkeerde prijs hebben ingetoetst dan ga je op het station van aankomst naar de speciale automaten “Aanpassen Ritprijs”. Heb je te weinig betaald dan betaal je wat bij en heb je teveel betaald dan krijg je je geld terug.
“Nara” staat extra duidelijk aangegeven op de routekaart met een plaatje van een hertje om het de toeristen nog gemakkelijker te maken. 580 yen enkele reis, retourkaartjes bestaan alleen maar in Nederland, het idee van een korting wanneer je eigenlijk twee enkele reizen tegelijk koopt ontgaat mij nog steeds. Twee personen kiezen en een briefje van 1.000 yen en enkele muntjes gaan in de automaat. Even later verschijnen de kaartjes en een kwitantie gevolgd door het overtollige wisselgeld. Allemaal zonder een keer te haperen NS!
We gaan richting het perron dat op de vertrekschermen vermeld staat. Wanneer de trein arriveert waarvan ik denk dat het onze trein is nemen we snel plaats en wachtten het vertrek af. Tijdens het wachten roept een Engelstalige stem in de trein om dat we in een “Special Express” trein zitten, een soort van intercity trein, waarvoor een extra vervoersbewijs nodig is. We kijken elkaar verbaasd aan en verlaten snel de trein.
Er staat ook op de wagons van de trein aangegeven dat het een “Rapid Service” is. Maar waar vinden we dan de gewone trein? Ik kijk op het scherm met de vertrektijden boven het perron en verbaas me erover dat elke trein die op het scherm boven het perron wel speciaal is. Om het nog gemakkelijker te maken vertrekken er minstens zeven treinen het komende uur naar Nara van dit perron. Wachten is geen optie dus we nemen plaats in de volgende “Rapid Service” trein en wachten op de boodschap dat er een extra vervoersbewijs nodig is. Die boodschap komt niet en tien minuten later zoeven door het zonovergoten Japanse landschap richting “Nara”.
De Japanse treinen zijn comfortabel en kraakhelder. Er zijn zelfs geen afvalbakken in de trein! Hoe zou dat toch komen? Nou, wanneer je de trein verlaat staat er recht tegenover de deuren van de trein een groep afvalbakken om je afval te scheiden. En iedereen werkt daar met plezier aan mee. Iets van de juiste instelling en mentaliteit?
Om tien voor tien staan we op het enorme stationsplein en zijn we klaar voor onze lange culturele dag in Nara. De zon schijnt uitbundig en het is nog aangenaam fris. Niet te warm en niet te koud voor een dag cultuur snuiven. Er zijn veel mensen uit de trein gestapt in Nara en een groot gedeelte daarvan zijn toeristen. Ook veel Aziatische toeristen waarvan het moeilijk is om ze in te delen uit welk land ze komen. Wij, met nadruk op “wij”, zijn de toeristen die zelf hun weg zoeken. Er vertrekken ongetwijfeld dagelijks honderden bussen in alle formaten uit Osaka en Kioto gevuld met toeristen die liever een georganiseerde dagtocht maken naar een van de culturele parels van Japan.
De weg van het “Japan Rail Station” naar het “Narapark” loopt door een kaarsrechte winkelstraat met aan beide zijden toeristenwinkels en souvenirwinkels zo ver als je kan kijken. De gietijzeren putdeksels hebben zelfs een afbeelding van de iconische hertjes. De straat is autoluw dus ook heerlijk om rustig doorheen te wandelen totdat mijn darmen het signaal afgeven dat het weer tijd is om te lossen. Bij de eerste “Family-Mart” loop ik naar binnen waar ik een kraakhelder openbaar toilet aantref. Nadat ik de zaken heb gedaan koop ik uit beleefdheid nog een flesje warme groene thee als dank. De drie verkoopsters kijken mij verlegen aan als teken dat dat helemaal niet nodig was geweest.
‘Wij zijn er om u te dienen en het naar uw zin te maken, service is vanzelfsprekend, dat is onze taak’, staat op de gezichten van de verkoopsters te lezen.
De laffe, luie, linkse oplossingen voor problemen als drugs, geweld, criminaliteit en immigratie hebben hun doelen niet gemist in Nederland en de mantel der liefde bedekt alles dat een aanval op onze beschaving zou kunnen zijn. Gelukkig hebben ze het in Japan niet zo ver laten komen. Zonder de linkse toeslagen is er ook geen tekort aan vriendelijk personeel!
Aan het einde van de straat, nog voordat we in het “Nara Park” zijn, staan we voor de eerste tempels/altaren van de dag. De “Kofuku-ji” tempel is er niet minder heilig om en ook niet minder bezocht. We bekijken de schitterende houten gebouwen en de kleinere altaars.
Op dit moment van schrijven, vier weken later, besef ik me dan terdege dat het beschrijven van zo’n bezoek aan een eeuwenoude tempel heel moeilijk is. Ik wil geen saaie lijsten met historische feiten uit Wikipedia opsommen. Mijn gevoelens over de schoonheid van de gebouwen en de omgeving is nog moeilijker op te schrijven. Laat de foto’s maar voor zichzelf spreken.
We laten de “Kofuku-ji Gojunoto (Five Story Pagoda)” achter ons en zodra we een bredere weg over steken staan we in het park De toegang tot het “Nara Park” is gratis maar wil je een van de eeuwenoude tempels bezoeken moet je per tempel toegang betalen. Een mooi systeem omdat je zo ook zonder kosten kunt recreëren in het park met de honderden hertjes die er rondlopen.
De hertjes zijn heel tam en ook erg slim. Overal staan er karretjes speciaal voor de hertjes gebakken koekjes te verkopen. Grote en kleine koekjes voor de grote en kleine beurs van de bezoekers aan het “Nara Park”. Iedereen kent het grapje van de buigende Japanners maar hier zijn het de hertjes die buigen! Ze hebben geleerd te buigen voor de mensen die dan op hun beurt terug buigen. Het schouwspel herhaalt zich enkele keren totdat het hertje als beloning een koekje krijgt. Overal om ons heen staan toeristen naar de hertjes te buigen en buigen de hertjes terug.
Na de verplichte foto’s gaan we verder naar onze eerste echte altaar van de dag. De “Kasuga-taisha” is een Shintō heiligdom van meer dan 1.300 jaar oud. Zelf vindt ik de stapels vaten gevuld met sake, een gestookte alcoholische drank die onder andere wordt gemaakt van rijst, altijd indrukwekkend.

Het is het heiligdom van de Fujiwara-familie, gesticht in 768 CE en door de eeuwen heen verschillende keren herbouwd. Het interieur is beroemd om zijn vele bronzen lantaarns, evenals de vele stenen lantaarns die naar het heiligdom leiden.

Op dit moment hebben we al besloten om niet bij alle bezienswaardigheden te betalen om naar binnen te gaan. Ons reisbudget laat dit helaas niet toe. We staan er financieel veel slechter voor dan dat we hadden begroot. We zullen deze last moeten dragen, maar daar zullen we niet minder plezier om hebben. De Boeddha heeft het beste met ons voor en zal ons later voor ons geloof in de goede afloop belonen. Daar twijfel ik geen moment aan.
We vervolgen onze weg naar het “Sumiyoshi Shrine Sanctuary”, een verzameling van kleine altaren met ieder hun eigen doel.
Heel kleine tot heel grote altaren met namen uit Japanse gedichten. Het is hier veel minder druk dan elders in het “Nara Park” omdat we langs de grens met een omtrekkende beweging op pad zijn naar de grootste attractie in het park. Het is te ver, te moeilijk of niet belangrijk genoeg voor veel toeristen.
We hebben ondertussen al stevig geklommen tegen de berghelling aan. Ook dat zal ongetwijfeld voor veel bezoekers een reden zijn om deze mooie verzameling altaren links te laten liggen.
Het is een stevige klim naar de “Todai-ji Nigatsudo (February Hall)”, het is het wel waard. We weten dat we vanaf hier gaan afdalen en dat de weg weer wat gemakkelijker gaat worden.
We vervolgen onze weg over een smal autovrij straatje richting de “Todai-ji”. Wat zal het hier heerlijk wonen zijn in deze serene omgeving zonder de geneugten en drukte van de 21st eeuw? Geen verkeer en een hemelse stilte die alleen wordt onderbroken door een verdwaalde toerist.
In de verte doemen de muren op van de “Todai-ji”. Ik kijk naar links van me naar een klein altaar op een splitsing van de weg. Het luistert naar de naam “Jizoson”, afmeting is geen weerspiegeling van de waarde. Onze eerste etappe/verhaal van vandaag zit er op.

Bekijk hier alle foto’s van onze reis naar Japan 2024.

Japan: Op onderzoek uit

Osaka (Cote House) 406), zondag 11 februari 2024

‘Goedemorgen Osaka”.
Ik kan niet zeggen dat ik na de rustdag van gisteren lichamelijk ben uitgerust, maar geestelijk was het heerlijk om een dag niet te worden gebombardeerd met onuitwisbare indrukken.
Het is zeven uur in de ochtend en nu eerst een bakkie koffie en dan muziek. Voor een regenachtige zondagochtend is het een goed begin van de dag. Ik kan vanuit onze hotelkamer niet zien dat het regent maar wanneer ik na het toilet ga, en de elektrische waterketel voor de koffie aanzet, kijk ik altijd even buiten de deur van het kleine balkon waar er nog mag worden gerookt.
Na met enig onbehagen de nieuwskoppen in de Telegraaf te hebben gezien ga ik verder met wat ik tijdens het reizen het liefst doe om te ontspannen, het schrijven. Hoe het komt weet ik niet echt maar het gaat al enkele dagen wat stroef, heb ik soms “Schrijversblok”? Laten we hopen dat mijn inspiratie snel weer op peil is?
De gordijnen gaan op een kier en ik kijk tegen de gekleurde ondoorzichtige sierglas ruiten aan. Dat sierglas in de kamer/woonkamer is op zich ook heel bijzonder in Japan. Ik heb gezocht in mijn fotobibliotheek maar dit is een van de weinige foto’s die ik kon vinden met het raam. (Ik schrijf dit verhaal op 5 maart 2024) In het begin vond ik dat natuurlijk heel vreemd. In Nederland wil iedereen graag naar buiten kijken en de buren naar binnen laten kijken om te laten zien hoe goed we het voor elkaar hebben.
In Japan is dat juist het tegenovergestelde! Japanners zijn zeer gesteld op hun privacy en het daglicht alleen in huis is voldoende voor ze. In het hotel waar we verblijven zijn er vijf verdiepingen zonder ook maar een ruit waar je doorheen naar buiten kan kijken! Je gaat er onbewust op letten!
Restaurants op de begane grond hebben ook vaak sierglas maar ook ondoorzichtige gordijnen komen ook vaak voor. Van buiten is het niet te zien dat er een restaurant achter de gordijnen is! Dat staat in het Japans met grote letters op de gevel of het raam. Het is zelfs vaak ook zo dat er halverwege een twee persoonstafel een gordijn hangt waardoor je de persoon die tegenover je zit, dat kan een wildvreemde zijn, je niet recht in de ogen kan kijken.
Zwervend door de straten van Osaka valt het me op dat er geen vaste regel is voor wanneer je sierglas in de ramen hebt staan. Na het allemaal eens goed te hebben bekeken lijkt de volgende redenering de grondslag: Het binnenkijken door de buren in hogere gebouwen in de omgeving bepaald het plaatsen van sierglas. Hoe hoger de verdieping en/of het gebouw des te groter de kans op gewoon glas.
Na het ongebruikelijke ontbijt van cranberry brood met kaas gaan we samen op stap. We gaan vandaag op onderzoek uit. Vorig jaar in juni heb ik deze reis naar Japan geboekt en om deze reis onvergetelijk te maken heb ik een souvenir gevonden dat ik graag in Japan wil kopen. Het souvenir is alleen maar in Japan te verkrijgen. Normaal zijn rugzakartiesten niet zo van souvenirs omdat ons soort heel weinig thuis is. Maar waar ik naar op zoek ga is iets dat ik dagelijks, en ik hoop voor heel lang, zal gebruiken. Ik zal er in ieder geval vaak naar kijken!
Ik heb vier adressen in het “Namba” winkelgebied gevonden die het gezochte souvenir op voorraad zouden kunnen hebben. Bij de eerste winkel, op de achtste verdieping van een enorm warenhuis, is het meteen raak. Ze hebben er een Dick-Bert! Ik kijk, kijk nog eens, ik wik en weeg, de oneindige schoonheid ligt daar voor me op het zwarte fluweel.
Mijn vragen over de toegepaste technieken worden ook allemaal door de verkopers bevestigend beantwoord. Een mooi staaltje van de verfijnde Japanse techniek! Ze hebben er maar een dus er is een risico dat ik er naast kan grijpen. Ons reisbudget laat de aankoop op dit moment helaas nog niet toe. Ik verwacht een kleine meevaller die de aankoop zou rechtvaardigen. Ik neem afscheid van de twee verkopers, twee mannen van middelbare leeftijd en niet van die onbeschofte en ongeïnteresseerde jongeren zoals je in Nederland gewend bent! Dit moet hem worden in een van de komende weken.
We zakken verdieping voor verdieping weer af naar de begane grond en we kijken onze ogen uit wat er hier in Japan allemaal nog te koop is dat in Nederland is verdwenen of heel moeilijk te vinden. Wie van ons zat er vroeger niet van die plastic modellen in elkaar te plakken? Schilderen met dunne penseeltjes uit kleine blikjes verf die net zoveel kostten als een kwart liter blik bij de plaatselijke schilder. Auto’s, boten, vliegtuigen en de hele santenkraam. Een halve verdieping, drie à vierhonderd vierkante meter vol met plastic modelbouwdozen. Ik heb geen idee wat die tegenwoordig in Nederland kosten maar ik verwacht dat ze hier spotgoedkoop zijn.

Twee verdiepingen lager is helemaal gewijd aan Nintendo, een hele verdieping spelcomputers, spelletjes en van alles en nog wat dat met Nintendo en hun spelfiguren te maken heeft. Van T-shirts tot paraplu's, van koffiemokken tot schoenen, alles ademt Nintendo, een producent van spelletjes in Kyoto, Japan is dat is opgericht door Fusajiro Yamauchi op 23 september 1889. Japanners zijn en blijven trots op hun erfgoed!
De racistische karikatuur van de Italiaanse Mario met zijn snor en zijn broer Luigi zijn in Japan geen probleem omdat ze al genoeg ongemakken met de Amerikanen hebben! Dat WOKE gedoe heeft voor Japanners geen enkele waarde.
We dalen weer verder af in het warenhuis richting de begane grond totdat we vanaf de roltrap een “Uniqlo” zien. Lyka wil even kijken bij de Japanse versie van “H&M”. Ik kijk ook rond en verbaas me over de enorme hoeveelheid verkoopautomaten met een draaiknop waar van die gevulde plastic bolletjes uit komen. Ze beginnen bij drie honderd yen (€ 1,85) en lopen op tot wel zeshonderd yen ( €3,70) per bolletje! Maar wat zit er in die bolletjes? Ik haal mijn iPhone tevoorschijn en met behulp van "Google Translate” ontcijfer ik de teksten voorop het doorzichtige reservoir van de automaten.
Het Japanse schrift bestaat uit drie verschillende reeksen van verschillende tekens. Het “Kanji” heeft 13.000 tekens waarvan er 3.000 voor dagelijks gebruik. Het “Hiragana” is voor dagelijks gebruik en bestaat uit 48 karakters en 30 alternatieve tekens. Als laatste is er het “Katakana”, Net als het hiragana bestaat het uit 48 karakters en 30 alternatieve tekens. Katakana wordt vooral gebruikt voor leenwoorden, buitenlandse namen en namen van dieren en planten. Dus wanneer je denkt dat de kinderen het op de Nederlandse scholen moeilijk hebben en dat ze daarom niet goed kunnen begrijpend lezen mag je blij zijn dat ze niet in Japan zijn geboren. Het land van discipline. Ook worden er in Japan geen ongeletterden geïmporteerd!
De plastic bollen blijken kleine kleurrijke poppetjes te bevatten van obscure Japanse cartoon karakters. Het doel is natuurlijk om de collectie compleet te krijgen. De onwetendheid en onzekerheid welk karakter er in het volgende plastic balletje zit is het verdienmodel voor deze poppetjes.
Voor wie mocht denken dat dit iets voor kinderen is komt al snel bedrogen uit. Om te beginnen is de prijs natuurlijk veel te hoog om de kinderen zo maar een speeltje te laten kopen! De leeftijd van de klanten begint bij de tieners en loopt onverwacht door tot bejaarden. Ik sta verbaasd te kijken naar het schouwspel dat zich voor mijn ogen afspeelt. Mensen van alle leeftijden staan in de rij voor een enkele zojuist bijgevulde verkoopautomaat.
Niets is aan het toeval overgelaten en er staat zelfs een wisselautomaat voor briefpapier om de hoek. Een man van middelbare leeftijd in een keurig kostuum en een zwarte regenjas werpt de munten die hij net uit de wisselautomaat heeft gehaald in de verkoopautomaat. De verwachting en de hoop is op zijn gezicht af te lezen. Zijn gelaatsuitdrukking gaat van hoop naar teleurstelling wanneer hij het balletje vol hoop open draait. Het is duidelijk niet het figuurtje waar hij op gehoopt had. De volgende keer beter?
Lyka is nog druk met de Japanse kleding bezig omdat zij het postuur heeft van veel Japanse vrouwen. De “Uniqlo” winkel is een paradijs voor haar, maar ook voor mij. De lente is in aantocht en de uitverkoop van de wintercollectie is in volle gang. Een schitterende kwaliteit dikke witte fleecetrui met ritssluiting voor nog geen twaalf euro? Wanneer deze fleecetrui weer net zolang mee gaat als mijn rode Uniqlo fleecetrui dat is het met zekerheid een koopje!
Weer een enkele verdiepingen lager stappen we de “Starbucks” binnen om te zien of het andere souvenir waar ik een oogje op heb hier te koop is. Helaas, ze hebben de nieuwe koffiebeker wel maar niet in het rood, en dat is nu juist de kleur die ik graag wil hebben.
Ik kijk vanuit het raam uit over het plein en zie dat de regen minder is geworden maar nog wel gestaag neerdaalt. Dat is geen probleem, mijn sokken zijn toch al nat door de grote gaten in mijn zolen. Toch zullen mijn kapotte schoenen het vol moeten houden totdat we weer in Zaltbommel zijn.
De keurig geklede man van het gevulde balletje boven trekt mijn aandacht. Hij schuifelt voorzichtig tussen koffie, en een dozijn andere verschillende dranken, nippende klanten door met een figuurtje op zijn geopende vooruitgestoken handpalm. Hij knikt links en rechts en kijkt naar verschillende mensen in de koffiezaak alsof hij een bekend gezicht zoekt. Er steekt iemand een vinger op en de man haast zich met gepaste Japanse spoed naar die persoon die meteen het poppetje uit zijn handpalm neemt.
Het poppetje wordt van alle kanten bekeken, gekeurd en goed bevonden. De blikken van de twee kruizen elkaar opnieuw zonder dat er woord wordt gesproken. Een briefje van duizend yen komt tevoorschijn en wisselt van hand, net als het poppetje, alleen de andere kant op, met als gevolg twee gelukkig lachende gezichten. Wat ik net heb aanschouwd is ook een verdienmodel, de kleurig geklede man heeft zijn lunch voor straks zo goed als voor niets!
We dalen af in de catacomben van “Namba Walk” om de regen te ontlopen en om onze lunch te gaan eten. Elke keer wanneer we langs het “Minamen” restaurant liepen vertelde Lyka mij dat ze wel een keer echte verse Japanse ramen wil eten. Vandaag is die dag! Buiten het restaurant staan een stuk of tien klanten op hun beurt te wachten. Dat zou in veel landen ondenkbaar zijn maar in Japan is het de gewoonste zaak van de wereld. Tijdens het wachten op onze beurt bestuderen we de Japanse menukaart met onze “Google Translate” app op de iPhone. We glimlachen beleefd wanneer we later een Engelstalige menukaart in onze handen krijgen gedrukt.
Tijdens het wachten observeer ik goed wat er allemaal in de open keuken achter de bar gebeurd. Dit is gezond eten in optima forma. Alles is vers, met liefde bereid en geserveerd! In een kleine ruimte tussen de keuken en het raam staat een roestvast stalen apparaat om verse ramen te maken. Met mijn beperkte kennis durf ik nu toch wel te zeggen dat ramen en spaghetti hetzelfde zijn. Voor Japanse noedels gerechten zou de verse spaghetti van de Nederlandse supermarkten dus ideaal zijn.

Wanneer het onze beurt is moeten we eerst bij het meisje aan de deur bestellen voordat we binnen worden gelaten. Afrekenen is in dit restaurant wel aan het einde wanneer je het restaurant weer verlaat. De “Gyoza” en “Ramen” in een “Dashi” bouillon zijn meer dan heerlijk. Het is perfectie in het kwadraat.
Dit is een van die momenten dat ik dankbaar ben dat ik mag reizen. Morgen moet ik niet vergeten de Boeddha te bedanken in de tempel voor alles dat we mogen ervaren en eten! We moeten hard lachen wanneer we allebei een zwart wegwerp schortje krijgen om te voorkomen dat we de “Dashi” bouillon op onze kleren spatten.
Als konijnen zoeken we een weg uit ons ondergrondse hol naar boven zodat we weer daglicht zien. En wat zien we? Het is gelukkig droog, de paraplu’s zijn opgerold en ingepakt. Een waterig zonnetje probeert tussen de wolken door te prikken. We zijn al midden in “Dōtonbori”, de toeristenwijk van Osaka op een steenworp afstand van ons hotel.
Met elke stap wordt het weer beter en de zon aangenamer. Het langs het kanaal niet zo druk als anders. De regen van vanochtend heeft de plannen voor deze zondag van veel bezoekers letterlijk in het water laten vallen. Wij schuifelen langzaam mee met de meute en kijken onze ogen uit.
Door een klein raam zie ik iets in een kelder dat ik lang geleden in Taiwan ook heb gezien. In de kelder is een groot zwembad gemaakt met daarin levende garnalen. Voor 1.000 yen mag je een uurtje hengelen en de vangst mee naar huis nemen. Je hoort de vissers buiten van opwinding lachen dus ze zullen wel veel plezier hebben tijdens het vissen.
Ondertussen is de kracht van de zon stevig toegenomen. De zon is nu zelfs zo sterk dat ze aangenaam begint te worden wanneer je een plekje uit de wind weet te vinden. En dat plekje vinden wij tegen een staanbank aan het kanaal. Het is zondagmiddag en het is al na half drie. Genieten van een koud biertje in de zon aan het water moet kunnen!
We maken plannen voor morgen want na twee rustdagen en tien dagen in Osaka is het tijdstip aangebroken dat we buiten de stad Osaka gaan kijken. Voor morgen zijn we het er snel over eens. We gaan met de trein naar een van de meest heilige plaatsen van Japan. Een oude hoofdstad, van 710 tot 794, met een indrukwekkende collectie van eeuwenoude Boeddhistische tempels en altaren.
Als afsluiting van deze rustdag gaan we eenvoudig, doch niet minder smakelijk, eten bij “Nakau”, een keten van Japanse fastfood restaurants. We halen onze bestelling uit de bestelautomaat en overhandigen de bonnetjes aan een oude dame. Het zou allemaal duidelijk moeten zijn totdat de oude dame op me afstapt en in het Japans tegen me begint te ratelen. We kijken elkaar verbaasd aan terwijl ze maar door ratelt.

Ik hou mijn open handen naar voren gericht recht voor mijn borst als teken dat ze even moet ophouden met praten omdat ik geen woord versta van wat ze allemaal zegt. Ook deze keer is “Google Translate” weer de reddende engel! Ik schakel naar de microfoon en laat de oude dame, die op geen enkel moment haar geduld verliest, haar vraag in het Japans inspreken.
Met een vriendelijke glimlach vertel ik haar: ‘Now’, terwijl ik met mijn wijsvinger naar de tafel wijs. Even later nemen we de eerste slokjes van het heerlijke Kirin bier.
De gerechten zijn ons, en jullie waarschijnlijk ook, bekend en het smaakt precies zoals de vorige keer. Consistentie in de geserveerde gerechten is belangrijk voor een restaurant! Ik moet denken aan het “Envy restaurant” in Angeles City waar ze niet eens twee dezelfde gerechten die tegelijkertijd worden geserveerd op elkaar kunnen laten lijken. Wat een apen kolonie is dat toch! Voor een paar euro per dag meer zitten we in Japan, dan is de keuze voor je bestemming toch snel gemaakt?
Onze rustdag zit er alweer op en ik kijk uit naar de lange drukke dag van morgen. Ik heb nog aardig wat onderzoek te doen vanavond wanneer we terug zijn op de kamer. We staan in ieder geval vroeg op zodat we het meest van de dag kunnen maken.