Japan: Duizenden Boeddha’s (deel 2)

Osaka (Cote House) 406), vrijdag 9 februari 2024

Dit verhaal is het vervolg van Duizenden Boeddha’s (deel 1). Mijn verhalen worden door de vele foto’s technisch gezien te lang dus zit er niets anders voor me op dan de verhalen in tweeën te knippen.

We slaan buiten de poort van de “Isshin-ji tempel” direct rechtsaf omdat we eerst nog een stukje door een typische Japanse tuin willen lopen. Japanse tuinen en grindperken zijn harmonieus en rustgevend. Een uitgestrekte stad als Osaka heeft honderden kleine tot zeer uitgebreide parken. Groen is een significant onderdeel in de planning van de enorme Japanse steden.
De eeuwenoude tempels zijn nog steeds op de oorspronkelijke grondgebieden gevestigd waar ze werden gesticht. Vaak omringt door asfaltwegen waaraan de verschillende toegangspoorten liggen. Uitbreiden van de oude tempel kan dus alleen maar op aangrenzende percelen. Zo staan we dan onverwacht voor een modern nieuw paviljoen tegenover de oude tempel. Achter de moderne betonnen voorgevel van de “Drieduizend Boeddha's Hal van Isshinji Tempel” zou zich van alles kunnen bevinden.
Achter de openstaande deuren openbaart zich een goddelijke schoonheid. Onder het enorme dak van beton staat een koepel die bedekt is met honderden, duizenden, goudkleurige Boeddha’s in verschillende afmetingen en lotusbloemen.
We lopen langzaam om de koepel heen en laten de indrukwekkende schoonheid op ons inwerken. Het is te kort door de bocht om aan te nemen dat alle Boeddha’s hetzelfde zijn! Wanneer je dichterbij stapt en oplettend naar de details gaat kijken dan zie je dat er maar heel weinig Boeddha’s exact hetzelfde zijn.
Onbewust ga ik deze Boeddhistische tempel met de honderden tempels vergelijken die ik over heel Azië, en dan met name in Thailand, heb bezocht. Wat me meteen opvalt zijn de demonische tempel of poortwachters. Soms zijn ze er wel in Thailand maar het is hier toch een Chinese interpretatie van het uit China geïmporteerde Boeddhisme. Ik ken ze uit Maleisië en natuurlijk ook uit Macau en Hong Kong. Japan is veel meer met China vervlochten als menigeen denkt. Ook culinair en cultureel.
Na een rondje om de buitenkant van de koepel te hebben gelopen stappen we de koepel, de gebedsruimte binnen. Opnieuw worden we overweldigd door de religieuze kunst. Japan ìs kunst! En Japan is ook religie! Die twee versmelten en maken kunstwerken die bijna onaards zijn. Mocht de aarde ooit worden bezocht door buitenaards leven dan hoop ik dat ze in Japan landen en niet in Rotterdam of Amsterdam.
De laatste twee details van deze bijzondere en onverwachte ontmoeting.
Met knorrende magen gaan we snel weer verder want we kunnen nu wel wat te eten gebruiken! Een rechtsaf en dan gewoon de weg volgen. Daar ligt de rode “Wake Bridge” over de vijver. Het is een toeristenplaatje dus het is voor mij erg vreemd dat er geen toeristen in het park lopen. Heb ik wat gemist?
We volgen het pad richting de “Wake Bridge” en ik krijg de gelegenheid om de brug van dichtbij te fotograferen. Is het geen plaatje? Er hangen lichte muziektonen in de lucht dus er moet iets aan de gang zijn in het park. Maar waar? Dit is een park van enkele hectaren groot en iedereen wordt geacht de gravel paden niet te verlaten. Een blik op mijn iPhone geeft geen enkele aanwijzing dus laten we de muziek maar voor wat ze is.
We keren om zodat we naar de kortste weg naar een uitgang moeten lopen. Het is al half twee geweest en het is de hoogste tijd om te lunchen! Aan de horizon zien we de “Tsūtenkaku Tower” die we vanochtend hebben bezocht. Wegens een renovatie van het Osaka City Museum of Fine Arts worden we door een suppoost een ander gravel pad opgestuurd dan dat we zelf graag hadden willen bewandelen.

En daar is de muziek! Daar is de braderie en daar is ook het eten! Bij het eerste de beste kraampje koop ik een bakje gebakken soba noedels. De “Yakisoba” smaakt ons heel goed en legt een dunne fundering in onze magen. Het is niet voldoende maar we hebben binnen enkele schreden verder op de jaarmarkt al snel gezien dat het op een Japanse braderie niet aan etenswaren ontbreekt. Betaalbare en zeer smakelijke bekende en onbekende snacks!
De volgende slachtoffers zijn twee Japanse Bapao’s gevuld met varkensvlees die bijzonder zijn omdat ze in het laatste stadium van het bereiden openbarsten en de vulling zichtbaar word. Ze smaken lichtzoet met een ondertoon van verse gember en wat andere verse kruiden en specerijen.
De grootste trek is dan bij ons verdwenen maar een stukje verder zien we nog iets dat ons onbekend is. We krijgen een soort van met groene kool en varkensvlees gevulde oliebol in een koffiefilter geserveerd.
We kijken maar laten het ruiken, alleen dieren ruiken aan hun eten zeg ik altijd. Het is lekker maar tegelijkertijd ook zwaarder om eten dan het eruit ziet. De halve gevulde oliebol heeft mij in ieder geval gevuld en ik snak naar een warm flesje groene thee uit de automaat.
Om en om een slokje verwarmende groene thee uit een klein plastic flesje en om de beurt naar het toilet. Het is fris vandaag en eigenlijk kan ik stellen dat in Japan in februari hetzelfde weer, met dezelfde temperaturen, heerst als in Nederland. Wanneer het droog is is het heerlijk vertoeven in de temperaturen tussen de 10 en 15 graden Celsius.
Met gevulde magen gaan we verder naar de laatste bezienswaardigheid op onze agenda voor vandaag. De “Shitennō-ji tempel” is gesticht in 593 AD. In die tijd was Osaka een eenvoudig vissersdorp en behoorde het hele gebied bij Nara, het spirituele centrum van het Japanse keizerrijk in vervlogen tijden.
Onderweg passeren we een heerlijk stukje klassieke moderne architectuur uit de negentiende eeuw. Gelukkig bestaan er nog van die pareltjes tussen de moderne betonnen en glazen blokkendozen in de oude stadscentra.
De omvang van de stenen “Torii” mag duidelijk zijn dat we hier een groot Shintō-heiligdom betreden. Alles achter deze poort straalt gezag, respect en onderdanigheid uit. Het is tegenwoordig nog maar aan weinigen gegund dat zij zich onderdanig voelen aan de enorme ontembare krachten van de natuur en het universum.
De moderne Westerse mensapen denken dat ze met voldoende geld de natuur en het heelal kunnen temmen en in een kooi stoppen. Een gebrek aan respect voor alles om je heen waarvoor de rekening zonder enige twijfel in de toekomst zal worden gepresenteerd!
Vanaf hier worden we overspoeld door een waterval van architectonische en religieuze indrukken. Japan is zonder enige twijfel het meest intense land dat ik ooit heb bereist.
De vijf verdiepingen tellende pagode is van een ongekende schoonheid. Vanzelfsprekend is de pagode in de afgelopen veertien eeuwen meerdere malen beschadigd of verwoest. Elke keer is de pagode met ongekend veel respect en toewijding weer hersteld of opgebouwd.
We verlaten de belangrijkste gebouwen van het “Shitennō-ji” tempelcomplex omdat we nu wel helemaal vol zitten met indrukken. We zijn pas een week in Japan en ik heb het gevoel dat we hier al een eeuwigheid zijn. Het is zo indrukwekkend en intensief dat je gewoon een tijdje rust moet nemen om het allemaal te verwerken en op je in te laten werken.
Deze plattegrond moet jullie een indruk geven over hoe enorm groot dit eeuwenoude tempelterrein is en hoeveel culturele schatten en veelal houten gebouwen het bevat. Elk gebouw en elk altaar is heilig, heeft een oorsprong en een betekenis.
We passeren op weg naar de uitgang het enorme “Shitenno-ji Eireido (Old Bell Tower)” gebouw. Een blik naar binnen verteld me dat ik een foto van die enorme staande Boeddha moet maken. Ik ben zo druk met mezelf en mijn omgeving dat ik het bordje met het zwarte fototoestel met een rode streep erdoor helemaal niet zie staan! Ik druk af en enkele milliseconde later staat er een kleine oude grijze vrouw voor me die wijst naar het bordje. Ik buig nederig en respectvol, zij buigt dieper, ik buig nog een keer en nu dieper dan de oude vrouw terwijl ik mijn excuses aanbied. De vrouw glimlacht begripvol en aanvaard mijn excuses. De foto is een vaststaand feit.
Naast de uitgang passeren we het “Yutsu Jizoson”, het is eenvoudig maar niet minder indrukwekkend. Eenvoud kan ook een kracht zijn die een grote indruk achterlaat.
Onze dag zit er om drie uur op en wij gaan samen met de schoolkinderen richting ons tijdelijke thuis. Want dat is het Cote House na een week voor ons geworden. Het mag dan officieel een hotel zijn maar wij hebben toch wel het echte hostel/guesthouse gevoel.
We hebben anderhalf uur wandelen nodig om weer in de buurt van Osaka-Namba te komen en in die tijd bespreken we wat we de afgelopen dag en wat we de rest van de dag hebben gezien en meegemaakt, plus nog wat we vanavond gaan doen.
We zijn het er al snel over eens: We gaan vanavond niet uit eten maar eten op de kamer. We lopen nog even bij de Life supermarkt binnen waar we de snack “Sakura Mochi”, een rijstbal met een zoete rode sojabonen vulling met een zout ingelegd blad, voor Lyka kopen. Voor ons avondeten is er een uitgebreid assortiment met een heerlijke verse salade als bijgerecht. Japan is meer dan sushi en teppanyaki eten!

De stortvloed aan foto’s die wij elke dag maken heeft als negatieve bijwerking dat ik elke keer een moeilijke keuze moet maken welke foto’s ik wel en niet wil bewaren en kan gebruiken voor mijn weblog. De fysieke lengte van een verhaal heeft zijn beperkingen. Ik kan gewoonweg niet alle foto’s in mijn verhalen plaatsen!
Daarom staat hieronder een link naar het fotoalbum van onze reis naar Osaka in Japan 2024. Er kunnen ook al foto's staan die ik nog niet in een verhaal heb gepubliceerd! Voorzichtigheid en terughoudendheid is geboden om de verrassing niet weg te nemen.

Bekijk hier alle foto’s van onze reis naar Japan in 2024.

Japan: Duizenden Boeddha’s (deel 1)

Osaka (Cote House) 406), vrijdag 9 februari 2024

Na de aangename rustdag van gisteren gaan we er vandaag weer vol tegenaan. We zijn tenslotte niet naar Japan gekomen om de hele dag op de kamer stil te zitten. Na een eenvoudig ontbijt op de kamer vertrekken we te voet naar onze eerste bezienswaardigheid voor vandaag. De “Tsūtenkaku Tower” is een stalen constructie met een observatiedek op ongeveer negentig meter hoogte. Bij de opening in 1956 was het ten tijde het hoogste gebouw in het Verre-Oosten.
We zijn in een bijzondere wereld onderweg en de kleine dingen gaan ons steeds meer opvallen. Zo is elke putdeksel in Osaka een klein kunstwerk en ook de aankondiging voor een schoon toilet, waar ik snel gebruik van moet maken, in de “Namba Walk” is een kunstwerk op zich. Waarom zijn in de Westerse wereld gewone alledaagse dingen vaak zo saai en fantasieloos? Omdat er altijd wel iemand in onze multiculturele samenleving zich er ongemakkelijk bij voelt? Dan mag je hier in Japan blij zijn dat er op 124 miljoen inwoners minder dan honderdduizend moslim zijn! Vergelijk dat eens met Rotterdam en Amsterdam? Of komt het door de fantasieloze gemeenteambtenaren die onder hun eigen bubbel leven?
We zwerven door de smalle, en hele brede, straten van Osaka, ik kijk af en toe op mijn iPhone of we nog wel in de goede richting lopen. Vanzelfsprekend komen we een minder bekende, maar zeker niet minder belangrijke, altaar of tempel tegen.
Na een week heeft Lyka er al helemaal genoeg van en ik hoor steeds met een zucht in haar adem: ‘Alweer een tempel?’
Ik laat het maar zo want elke reis moet wat voor beide partijen hebben, ik slik mijn: Elk warenhuis en winkelcentrum zijn toch ook hetzelfde?, in en vervolg onze wandeling in gepaste stilte.
Bij het “Imamiya Ebisu Jinja” altaar neem ik even de tijd om te zien of er wat nieuws is. Ik moet eerlijk toegeven dat het veel van hetzelfde is en na een kort bezoek lopen we weer verder richting onze eerste èchte bezienswaardigheid voor vandaag.
Ik verbaas me steeds weer over de ramen van de makelaars in onroerend goed in Japan. Die ramen hangen vol met aanbiedingen voor koop en huur. Een mooi appartement van 38 vierkante meter met een balkon van 4 vierkante meter voor minder dan 64.000 yen per maand! Dat is minder dan € 400,- exclusief de € 50,- servicekosten. Wie vertelde me ook alweer dat Japan een duur land is? Ze hadden het zelf op NPO1 (Nederlandse Propaganda Organisatie) gezien! De Japanse bevolking is in tien jaar met bijna vier miljoen afgenomen, dan krijg je vanzelf meer ruimte. Ook is de productiviteit in de afgelopen tien jaar toegenomen, meer werk verricht met minder mensen! Laat dat eens op je inwerken? Zou het ontbreken van toeslagen er iets mee te maken kunnen hebben?
Bij de “Tsūtenkaku Tower” staat er buiten onder de toren al een lange rij om naar boven te mogen. Eigenlijk staan er twee rijen want ook voor de lange glijbaan aan de buitenkant van de toren staan veel mensen te wachten. De glijbaan op zichzelf is ook een belangrijke toeristentrekker.
Na twintig minuten zijn we eindelijk binnen, in de kelder van de toren, maar ook hier staat nog steeds een lange rij. De lange rijen wachtende toeristen is iets van de laatste jaren. Je komt ze nu overal tegen. Het toerisme heeft een enorme vlucht genomen overal in de wereld. Meer mensen hebben het geld en de tijd om te reizen. Een machine waar ijsjes uit komen mag ik toch wel heel bijzonder noemen?
De boven ons hoofd, onder de toren, gescheiden rijen voor het observatiedek en glijbaan worden hier naast elkaar naar de kassa geleid. Voor de glijbaan gelden er duidelijke en strikte regels die een glimlach op mijn gezicht brengen. En er wordt streng gehandhaafd! Bij enige twijfel spreekt een gemondkapte jonge vrouw de persoon in het Japans aan waarna het mogelijke probleem moet worden opgelost of de twijfel ontkracht.
Na een korte rit in de lift komen we op de derde verdieping waar een tentoonstelling is ingericht over de toren en haar geschiedenis. We moeten ook op deze verdieping opnieuw wachten voordat een andere lift on naar het observatiedek brengt. De toegangsbewijzen zijn zelf al een klein kunstwerk. Ik hou van die Japanse tekeningen van wilde blauwe golven met witte schuimkoppen. De uitleg van de expositie is in het Japans maar we herkennen veel van de stripfiguren.
De iconische “Tsūtenkaku Tower” is ook vaak het onderwerp of het decor geweest voor stripverhalen en tekenfilms voor gevechten tussen helden en monsters. Iedereen, van jong tot heel oud, in Japan kent deze toren, die in vroegere tijden ook wel bekend stond als de Eiffeltoren van het Verre-Oosten.
De toren verkleed als robot en ook nog een keer in LEGO. De fascinatie van Japanners voor LEGO grenst aan het lid zijn van de sekte. Overal zie je LEGO bouwsels. Kopieën van alles en nog wat. Kunstwerken van kleine plastic blokjes uit Denemarken. In de lift omhoog zien we op een beeldscherm boven de liftdeur een animatie van een raketlancering. Kunst en fantasie gaan hand in hand in Japan.
Op de top van de “Tsūtenkaku Tower” valt ons meteen op dat Osaka voor het grootste gedeelte uit laagbouw bestaat. Dat komt natuurlijk door de harde realiteit van de alles verwoestende aardbevingen in Japan. Maar er is ook een steeds groter groeiend aantal van hoge gebouwen. Tegenstrijdig maar waar. Zou je op de twintigste verdieping van een appartementen gebouw willen wonen in Japan en midden in de nacht wakker worden van de schuddende ondergrond. Ik heb in ieder geval mijn twijfels.
Er is een over de rand uitstekende loopbrug met een klein doorzichtig platform aan het einde aan de toren bevestigd. Het is een terugkerend fenomeen bij hoge gebouwen, die doorzichtige vloeren in platforms hoog boven het straatniveau. We zien het niet voor de eerste keer maar zeker wel voor de laatste keer tijdens dit verblijf in Japan. We gaan in de rij staan voor het nemen van de bijna verplichte foto’s.
In de zon, en een beetje uit de wind gaan we voor enkele minuten op een bankje zitten en genieten van het uitzicht. We zijn het er snel over eens. Dit is de tweede toren in de eerste week in Osaka. Dit is ook de laatste toren tijdens dit bezoek aan Osaka.
De weg naar beneden met de lift voert ons over verschillende verdiepingen met van alles en nog wat te koop. En de Japanners kopen ook dat van alles en nog wat. Uiteindelijk is de toren natuurlijk een privé bezit en moet er elke dag geld worden verdiend.
We kijken nog een laatste keer over de schouder wanneer we richting de eerste tempel van de dag gaan. Mijn persoonlijke interesse ligt daar meer.
Reclame en marketing is in Japan verheven tot een hogere kunst. Het oog wordt getrokken door felle kleuren en de beelden die je netvlies bereiken laten maar weinig tot de fantasie over wat er te koop is of wat er duidelijk moet worden gemaakt. Wij zijn op zoek naar wat te eten maar dan wel in een betaalbaar restaurant.
We dwalen door een buurtje met smalle straatjes maar alle stalen gegalvaniseerde rolluiken zijn nog omlaag. We kijken elkaar verbaasd aan maar denken hetzelfde. Dit zal wel een van die buurtjes zijn die pas vroeg in de avond op gang komen en tot vroeg in de nacht doorgaan. Daar hebben wij geen zin meer in. Wij liggen liever vroeg op bed en zijn weer vroeg op. Zonder iets te eten hebben gevonden komen we aan bij de “Isshin-ji tempel”
De ingang waar we door Google naartoe zijn geleid moet haast wel een zijingang zijn. Geen enkele tempel laat je binnenkomen over de bijbehorende dodenakker. Hier liggen geen lichamen! De rituelen voor het begeleiden van je geliefde naar de eeuwigheid zijn een mengsel van de oorspronkelijke rituelen uit het Shintoïsme en het Boeddhisme. Ze worden met veel liefde en toewijding uitgevoerd.
In Japan wordt meer dan 99% van mensen gecremeerd en de urn met de as wordt dan bij een tempel onder een gedenksteen op het kerkhof geplaatst. Dat scheelt heel veel ruimte die in het bergachtige Japan maar mondjesmaat aanwezig is. Daarom vindt je ook deze Verzamelplaatsen van urnen midden in een woonwijk tussen de huizen in. Klik hier wanneer je meer wil weten over de Japanse rituelen na het overlijden.
We betreden het tempelterrein van de “Isshin-ji tempel” waar Lyka ritueel haar handen wast.
Het blijft allemaal heel indrukwekkend maar onze knorrende magen drijven ons voort naar onze volgende bestemming in de hoop om iets eetbaars tegen te komen. De tempels, vooral de eeuwenoude gebouwen, blijven allemaal interessant maar de glans begint er na ruim een week toch wel een heel klein beetje vanaf te gaan.
We verlaten de “Isshin-ji tempel" door de rijkelijk versierde hoofdpoort. Beelden en symboliek alom.

Ik verlaat nu dit eerste verhaal over onze belevenissen op 9 februari 2024. Mijn vel is vol en ik heb nog zestig foto's op de rol staan. Voor het eerst sinds onheuglijke tijd moet ik een verhaal over onze dagelijkse ervaringen en ontmoetingen in twee delen publiceren. Japan is een erg fotogeniek land en dat is de enige reden.

Bekijk hier alle foto’s van onze reis naar Japan in 2024.