Japan: Een mooie dag

Osaka (Cote House) 408), woensdag 7 februari 2024

Na de lange dag van gisteren heb ik toch wel enige twijfels of we vandaag weer zo’n lange wandeling moeten gaan maken. We hebben het er samen uitgebreid over gehad maar Lyka heeft in de folder van toerisme Osaka, en op het internet, een toeristische attractie gezien die ze vandaag absoluut wil bezoeken. Dan moet het maar! Het uitzetten van een route in Google Maps op mijn MacBook gaat nu binnen enkele minuten en op de terugweg van het “Umeda Sky Building” bezoeken we nog enkele altaren en tempels die ik dan weer graag wil zien.
Dik aangekleed, het is dertien graden vandaag, verlaten we rond 10:00 ons hotel voor een wandeling die opnieuw rond de twintig kilometer zal liggen. De nieuwe, en onbekende, wereld om je heen bbserveren is erg belangrijk en onbewust vergelijk je Japan met Nederland en andere landen die je hebt bezocht. Dat geeft soms erg vreemde gedachten en ook zeer vreemde conclusies.
Natuurlijk wil ik Nederland niet afzeiken maar wie veel reist ziet met zijn eigen ogen dat het ook anders, en vaak ook beter, en goedkoper kan dan in Nederland. Helaas krijg ik nog steeds de indruk dat de Nederlandse overheden, met als vlaggendragers de alwetende ambtenaren, die de wijsheid in pacht hebben en wanneer ze het zelf even niet kunnen bedenken die kennis extern voor de hoofdprijs inhuren. De goede voornemens van de ambtenaren voor de Nederlandse samenleving lijkt voldoende zelfs wanneer ze verschrikkelijk falen! Iedereen kent de lijst van falende ambtenaren die niet zoals de houten paarden de baantjes-carrousel van de overheid moeten verlaten.
Verbaasd sta ik naar een bord te kijken met de prijs voor het parkeren in Osaka. Een stad met 2,75 miljoen inwoners mag ik toch wel een serieuze stad noemen toch? Vergelijk Osaka eens met een willekeurige stad in onze Nederlandse Randstad?
In Osaka betaal je tussen 08:00 en 20:00, overdag, 200 yen (€ 1,25) voor 20 minuten. Tussen 20:00 en 08:00, avond en nacht, 100 yen (€ 0,63) voor 60 minuten. Het maximale parkeertarief voor 12 uur is 1.500 yen (€ 9,38).
En dan proberen de Nederlandse beleid makers u aan te smeren dat € 13,50 per uur parkeren in de stad voor uw eigen bestwil is? Een financiële prikkel, lees belasting om linkse luchtkastelen te bouwen, om minder auto te rijden? Genoeg over de falende Nederlandse politieke spelletjes want we zijn op bezoek in een bijzonder en hoogontwikkeld land!
Elke stap die we doen in Japan drukt ons met de neus op de fantastische infrastructuur. En dat in een land dat bekend staat om haar alles verwoestende aardbevingen met een klimaat van uitersten. Alles werkt in Japan en alles is tot in de perfectie uitgevoerd! Valt er wat uit of is het kapot dan wordt dat met grote spoed opgelost of gerepareerd. Dat komt voort uit het shintoïsme, het respect voor alles en iedereen om je heen. De weg van de goden!
De wandeling naar het “Umeda Sky Building” is aangenaam en de zon verwarmt ons af en toe in de winderige straten van Osaka. We passeren een klein altaar en bij een restaurant, uitbundig versiert met rode lantaarns, maken we de verplichte toeristen foto’s. Met elke stap komen we dichter bij ons doelen voor vandaag.

Na ruim anderhalf uur wandelen zien we het “Umeda Sky Building” in haar volle glorie. Het is een bijzonder staaltje architectuur maar op de lijst van hoge gebouwen in Osaka staat het pas op de 14e plaats. De lift, achterin links, en de twee lange roltrappen, boven in de cirkel, zijn de publiekstrekkers die de bezoekers naar het observatiedek brengen bovenop het gebouw. Dat is boven de ring rond de ronde opening in het dak.
Het dak ligt op 170 meter boven het maaiveld en er de bezoekers krijgen een fantastisch uitzicht zijn over Osaka voorgeschoteld. We vinden onze weg via de pijlen naar de 3e verdieping en we zijn verbaasd dat we nog steeds geen kassa hebben gezien. We volgen de stroom toeristen naar de lift die na een tiental verdieping in een glazen koker terecht komt en ons al een goed uitzicht geeft over de stad.
Opnieuw moeten we een rondje op de verdieping door het bijzonder schone architectonisch gebouw lopen, zonder dat we een kassa tegenkomen, waarna de lange roltrap ons naar de verdieping onder het dak brengt waar een winkelruimte is ingericht met alle toeristische kitsch die je je maar kan bedenken. Daar is ook de kassa en voor 3.000 yen (€ 18,75) kunnen we samen nog twee verdiepingen hoger naar het observatiedek met een tuin in de open lucht.
We kijken elkaar aan en zonder een woord te zeggen begrijpen we elkaar. Voor de toegangsprijs kunnen we vanavond heerlijk eten, en een paar biertjes drinken, en de winkelruimte heeft voldoende ramen om Osaka vanuit de hoogte te kunnen bekijken. We houden deze keer de 3.000 yen dus maar in de zak om vanavond lekker van te gaan eten.
Architectonisch is het moderne gebouw een pareltje en ook van bijzondere schoonheid. De lange wandeling is ons bezoek aan het “Umeda Sky Building” zeker waard geweest.
Met de roltrap en de lift weer naar beneden op zoek naar wat te eten. We kijken een laatste keer omhoog, 170 meter is een aardige hoogte. Bij een gebouw naast de twee torens staat een groot bord met de aanwijzing dat er in de kelder restaurants zijn. Dan snel naar beneden! In de kelder wacht ons een decor van oude Japanse straatjes waaraan de restaurants liggen. Alles heeft zijn prijs dus het is te verwachten dat de toeristen prijs voor een lunch hier hoger ligt dan buiten langs de straat. Wat hoger is nog wel te doen maar twee keer de prijs is voor ons op dit moment wel teveel. We hebben een budget voor deze reis en helaas moeten we ons daar aan houden. We willen niet aan het einde van deze winterreis met een lege portemonnee te komen zitten.

We gaan op zoek naar een warm flesje ongezoete groene thee en stuitten op een oude vrouw die langs de straat vanuit de garage onder een woning maaltijden verkoopt. Tegenover de lunch voor 2.100 yen per persoon in de kelder staat nu een mooie maaltijd voor 450 yen per persoon! Het ziet er allemaal bijzonder smakelijk uit en voor die prijs wordt de maaltijd ook nog opgewarmd in de magnetron.
Aan de rand van een klein park naast het “Umeda Sky Building” in de zon, en uit de wind, genieten van het heerlijke eten dat Japan ons te bieden heeft. Iedere maaltijd is perfect en een klein kunstwerk om gegeten te worden. Ook hier zie je de liefde en respect voor alles om je heen.
Je beweegt je door een decor dat sneller veranderd dan in een Japanse tekenfilm. Binnen enkele seconden ga je van imposante glazen torens naar een rustgevende Japanse tuin en weer terug naar infrastructuur waar de Nederlandse Centraal Stations op een miniatuur in Madurodam lijken. Japan blijft je verbazen.
Er moeten zeker tienduizenden Shinto altaren zijn verspreid over heel Japan. Elk altaar heeft zijn eigen betekenis en is zeker niet minder belangrijk dan een ander altaar. We passeren een altaar genaamd “Tsuyuten Jinja (Ohatsu Tenjin)”.
Volgens de beschrijving op een bord aan de ingang tot het terrein is dit altaar eeuwen geleden opgericht op een kruispunt van de wegen voor de Samoerai die de bevolking en hun Heeren beschermden tegen alles en iedereen die niet goed gezind waren. Het mag in het huidige moderne dicht bebouwde Osaka misschien niet meer opvallen maar ik beeld me in dat dit altaar hier moederziel alleen op een kruispunt van zandpaden in gevaarlijk en levensbedreigend bos staat. Hele troepen bandieten en struikrovers zwierven eeuwen lang over de Japanse eilanden. De Samoerai vochten tegen deze misdadigers als een moderne politie macht zei het wel ook voor hun eigen gewin.
We gaan verder naar “Ōsaka Tenman-gū”, een groep tempels en altaren. Als eerste is daar het altaar genaamd “Soreisha” dat los staat van de grote groep. Waarom? Dat is moeilijk te achterhalen en de juiste kennis over dit verhaal heeft voor ons ook geen enige waarde meer. Wij houden het voor nu bij de cultuur, de architectuur, de religie en de beelden die we digitaal en in onze herinneringen vastleggen. Japan is heel erg mooi maar ook heel erg intensief en zwaar voor de geest.
We betreden het tempelterrein van de “Ōsaka Tenman-gū” door een iconische rode “Torii” poort. Ik offer wat geld voor geluk, of beter gezegd “voorspoed”, in de toekomst en Lyka geniet van de natuur die ook hier in Japan al vroeg ontwaakt.

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Een torii, letterlijk: vogel zitstok, is een traditionele Japanse poort die meestal toegang verschaft tot een Shintō-heiligdom. Bij het betreden van een Shintō-heiligdom ziet men een of meerdere traditionele Japanse poorten of torii. De torii worden gezien als de ruimtelijke overgang van het profane naar het heilige.

Iedereen kent de foto's van de bloeiende Japanse kersenbloesem, de Sakura. Vroeger in het seizoen zijn de bloeiende Japanse pruimenbloesem, de Ume, in het wit of roze-paarsrood zijn net zo prachtig en belangrijk. De Japanse pruim zit als vrucht ergens tussen een pruim en een abrikoos in en kan daardoor op vele manieren verwerkt worden en gebruikt in de Japanse keuken. De vrucht is vooral bekend van de dranken en ingelegde variëteiten.
Onze dag zit er alweer op en na ruim twintig kilometer wandelen mag ik stellen dat het weer een uiterst bijzondere dag is geweest. Ik ben nog steeds verbaasd over de hoogst efficiënte infrastructuur in de dichtbebouwde miljoenenstad. En ook over de eindeloze files in het natte kikkerlandje aan de Noordzee. Tenminste één ambtenaar bij de Nederlandse overheid zou toch moeten beseffen dat het beter kan?
Mijn benen kunnen nog wel wat hebben en omdat mijn lieve vrouw pijn heeft in haar voeten en benen loop ik nog even naar de supermarkt op en neer voor twee magnetron maaltijden. En zijn het geen plaatjes? Voor minder dan € 3,25 per maaltijd sluiten we deze mooie dag in Osaka op onze hotelkamer af.
Mijn ervaringen en observaties van vandaag razen als een tornado door mijn hoofd. Ik weet nu al dat het schrijven van de reisverhalen veel moeilijker zal worden dan voorheen. Ik ga zeker stevig achterlopen omdat het eenvoudig niet is bij te houden wat we allemaal zien en beleven. Nog een koude Asahi bier en een paar pagina’s van “Moby Dick”. Tot morgen maar weer.

Japan: Twee uitersten uit dezelfde cultuur

Osaka (Cote House) 408), dinsdag 6 februari 2024

In een stad van 2,75 miljoen inwoners zijn er natuurlijk veel bezienswaardigheden. Je weet gewoon niet waar je moet beginnen. Beneden op de receptiebalie staan er brochures van het bureau voor toerisme in een folderbakje. Die brochure staat vol met bezienswaardigheden. Op het internet zoeken maakt het allemaal nog veel ingewikkelder dus heb ik een alternatieve zoektocht voor mezelf bedacht. We beginnen vandaag met een bezienswaardigheid die zowel typisch Japans als ook een hoogtepunt van een bezoek aan Osaka zou moeten zijn. Het “Osaka Castle” is een kasteel gebouwd in 1934 naar bouwplannen en verschillende kunstwerken uit een ver verleden.
Dat verre verleden is een goede reden om de Japanse jaartelling uit te leggen. In Japan is het nu geen 2024, net als voor de Joden, Islamieten, Boeddhisten en nog veel meer andere religies en filosofieën. Dat 2024 gebruiken ze alleen maar om met de rest van de wereld te kunnen communiceren. Een soort van sterrendatum net als in “Star Trek”. In Japan is het vandaag het jaar “Reiwa 5”. Reina begon op 1 mei 2019, de dag waarop keizer Akihito's oudste zoon, Naruhito, de troon besteeg als 126e keizer van Japan.

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Reiwa (Japans: 令和, uitgesproken als [ɾeːwa]? of [ɾeꜜːwa]?) is het huidige tijdperk van de officiële kalender van Japan. Het begon op 1 mei 2019, de dag waarop keizer Akihito's oudste zoon, Naruhito, de troon besteeg als 126e keizer van Japan. De dag ervoor deed keizer Akihito afstand van de chrysantentroon, waarmee het einde van het Heisei-tijdperk werd gemarkeerd. Het jaar 2019 komt overeen met Heisei 31 van 1 januari tot en met 30 april, en met Reiwa 1 (令和元年, Reiwa gannen, 'het basisjaar van Reiwa') vanaf 1 mei. Het ministerie van Buitenlandse Zaken van Japan legde de betekenis van Reiwa uit als "prachtige harmonie”.

Rare jongens die Japanners.

We stappen pas rond tien uur de deur van het hotel uit om twee goede redenen. Het is namelijk vroeg in de ochtend steenkoud en het openbare leven in Japan ontwaakt zelf pas na tien uur in de ochtend. We gaan wandelen ondanks dat Osaka een uitstekend netwerk van openbaar vervoer heeft. Ik hou nu eenmaal van wandelen en zeker in een grote stad. Je ziet het èchte leven aan je voorbij trekken en je weet nooit wat je om de hoek te wachten staat of te zien is.
Frisdrank automaten zijn in Japan nooit ver weg en dat betekend dat je ook niet met tassen of rugzakken hoeft te zeulen. Wanneer het tijd is om wat te drinken en je kiest voor een flesje groene thee, voor minder dan een euro, gooien we 140 yen in de automaat en Lyka drukt op de knop onder het flesje dat we graag willen. Enkele ogenblikken later staan we verbaasd aan het flesje te voelen. We hebben een koud flesje groene thee verwacht maar de automaat heeft een warm flesje groene thee uitgespuugd!
Dat is natuurlijk veel lekkerder in de frisse ochtendlucht. We bestuderen de automaat, en ook de andere drie die er naast staan, en komen tot de conclusie dat een blauw bandje om de onderkant van het voorbeeldflesje betekend gekoeld en een rood bandje verwarmd. Alleen de Coca-Cola met rode bandje verbaasd ons, drinken Japanners warme cola?
Direct om de hoek staan we te kijken naar een oude man met een fiets volgepakt met enorme zakken vol met lege (frisdrank)blikjes. Afval scheiden en recyclen is heel vanzelfsprekend in Japan. Het is een ingeburgerd onderdeel van het dagelijkse leven. Ook bij ons in het hotel wordt alles minutieus gescheiden. Geen bamboe stokje of plastic deksel van een magnetronmaaltijd verdwijnt in het verkeerde bakje of een Japanner die het opmerkt hersteld de fout meteen. Altijd vriendelijk lachend en respectvol buigend.
Die zakken met het strikt gescheiden afval worden netjes voor de deur gezet waarna de milieubewuste en bejaarde Japanse bevolking haar taak vervuld om het afval op te halen en naar de oud-ijzer handelaar te brengen voor een extra zakcentje. Ik kijk nog eens goed en denk diep na met mijn aparte hersenen, die nog niet door de overheid zijn gespoeld en in de stand ambtenaar zijn vastgezet, en kom tot de conclusie dat dit een mooie, en ook goedkope, oplossing is voor een afvalprobleem.
Wat is goedkoper voor ons als de samenleving? Een door een gemeenteambtenaar aangestelde nieuwe gemeenteambtenaar, werkend voor de vuilophaaldienst, met alle voor de gemeenteambtenaren vanzelfsprekende voordelen inclusief een astronomisch salaris en een meer dan goed pensioen, of een bejaarde met een karige AOW uitkering en klein pensioen die gratis de deuren langs gaat en goed voor het milieu zorgt? Precies! Het is uw belastinggeld dat aan de nieuwe aangestelde ambtenaren wordt verkwanseld.
Ik heb het al een keer eerder vermeld maar het valt zo op dat ik het nog een keer vermeld. Het is muisstil in de stad. Lege straten zonder enig verkeer. Zijn er hier in Japan te weinig auto’s of teveel asfalt? Of misschien te weinig mensen?
Een vriendelijke bezorger op de fiets met een aanhanger en een stukje straatkunst zijn ook twee zaken die heel normaal zijn in het schone en mooie Japan. Het fietsen is goed voor de geest en het lichaam. Harmonie is een onderdeel van de Shinto filosofie. Misschien kan Femke hier een keer naar toe met vakantie om wat inspiratie op te doen voor Amsterdamlabat?
We passeren onze eerste Shinto altaar van de dag. Nu zijn er altijd mensen die zeggen dat wanneer je een altaar hebt gezien je ze allemaal hebt gezien. Veel geluk met die toeristen stelling maar wij zoeken nu eenmaal graag naar wat nieuws op elk moment van de dag en op elke plaats.
Het “Namba Jinja” altaar heeft alle bekende elementen dus het verschil moet in de details zitten. De harmonie en respect voor de natuur is ontroerend.
Het grootste verschil bij het “Namba Jinja” altaar is dat de grote hal open is en ook de kleinere rode hal gewoon toegankelijk is. Het water om je geest van de zonden te reinigen komt hier uit de mond van een bronzen draak. Ook opmerkelijk en van schoonheid.
Na wat zigzaggen om moderne wolkenkrabbers, en ontelbare oversteekplaatsen met verkeerslichten, staan we aan de rand van de buitenste gracht van het Osaka kasteel. Mag ik zeggen dat dit heel erg indrukwekkend is? Probeer je eens voor te stellen dat je een soldaat bent en hier driehonderd jaar geleden stond te wachten op het bevel “aanvallen”!

We gaan niet meteen richting het kasteel maar kiezen ervoor om eerst een stuk langs de gracht te lopen. Overal in Osaka bij bezienswaardigheden staan er stalletjes met eenvoudig Japans straatvoedsel. Een kraampje waar “Dorayaki”, zeg maar een kleine gevulde pannenkoek met deze keer de afbeelding van het Japanse stripfiguur “Doraemon” er op ingebrand, wordt verkocht kunnen we moeilijk passeren omdat we wel een hapje kunnen gebruiken. Maar we zijn ook nieuwsgierig zijn naar de smaak en de textuur van deze Japanse snack. Lyka kiest voor de smeerkaas. De vulling, en de harmonie van de zoete en zoute smaak die elkaar afwisselen, en het zachte sponsige deeg valt bij ons zeker in de smaak.
Het wordt steeds drukker om ons heen en dat betekend dat we dichter bij de ingang van het Osaka kasteel komen. Eerst is het “Hokoku altaar” nog aan de beurt met daarin in standbeeld van “Toyotomi Hideyoshi”.

“Toyotomi Hideyoshi” is een van de meest opmerkelijke mannen uit de Japanse geschiedenis. In navolging van zijn heer Oda Nobunaga, slaagde hij erin Japan te verenigen. Later zou hij Korea binnenvallen. Een groot Japans veldheer!

Binnen de poort van het kleinere kasteelterrein begint de toeristische ervaring. We mogen absoluut niet passeren zonder met een èchte Samoerai te zijn gefotografeerd.
Wij vinden het allemaal prima want we zijn toch niet van plan om die foto te kopen. Om ons heen klinken verschillende talen die ik niet allemaal kan thuisbrengen. Lyka tikt op mijn schouder en verteld dat er heel veel Filippino’s aanwezig zijn. Ze hoort de verschillende Filipijnse dialecten en talen.

Wij lopen langzaam verder richting het kasteel en bij de kassa blijkt een rij te staan tot ver voorbij de vermelding “60 minutes”. We kijken elkaar aan. Tien euro toegang per persoon toegang en meer dan een uur wachten voordat je naar binnen mag?
Voor elke bezoeker die het kasteel verlaat mag er een nieuwe bezoeker naar binnen. Een goed systeem, dat wel, zo is het er nooit te vol. Maar voor ons? Ik heb net gelezen op een plaquette bij de ingang dat dit kasteel niet het originele kasteel uit 1583 is maar dat het in 1914 opnieuw opgebouwde kasteel. Het blijft indrukwekkend maar het is niet zoals het kasteel in Himeji. Dat is nog wel bijna helemaal origineel.

Hoewel we niet naar binnen zijn geweest zijn we toch blij dat we dit kasteel vandaag hebben bezocht. Op een bankje in de zon genieten we van een warm flesje groene thee en bereiden ons voor op de terugweg die ons ook nog langs enkele bezienswaardigheden zal voeren. Er staat al bijna tien kilometer op de teller en dat zal zeker meer dan verdubbeld worden.

Ik vraag aan een voorbijganger om een foto van ons samen te maken als aandenken aan ons bezoek aan het “Osaka Castle”. We staan er in ieder geval goed op, inclusief onze voeten!
We zijn het er snel over eens dat het tijd is om wat te eten en een Japans Kerrie Restaurant komt als geroepen. Een voorgesneden gepaneerde schnitzel van varkensvlees op rijst met een rijke Japanse kerriesaus is een opwarmer op deze frisse dag in Osaka. Het smaakt ons uitstekend en de salade zorgt voor de benodigde vitaminen. Over de prijs ga ik niet meer in detail treden maar dit gerecht kost per persoon minder dan een patat met saus en een snack in een Nederlandse Snackbar! BTW is in Japan voor alles wat je koopt 10%.
Dat is nog eens een hamburger te noemen! We zijn in het “Parco winkelcentrum” aan een van de belangrijkste winkelstraten van Osaka. Alle grote modehuizen en belangrijke luxemerken hebben hier een winkel in de straat. Maar dat is niet de reden dat wij hier zijn. Lyka wilde hier graag naar toe omdat op de zesde verdieping van het “Parco winkelcentrum” alles wordt verkocht dat met Japanse stripfiguren te maken heeft.
Zo is daar een figuur genaamd “Noface” die in een nagebouwde treincoupé zit. Er staat een rij Japanners die allemaal met het figuurtje op de foto willen. Bijna altijd met de wijs- en middelvinger opgestoken in het V-teken. Je blijft je verbazen!
Een grote “Totoro” kunnen we ook niet voorbij lopen en in de winkel van Konami staat een levensgroot beeld van een van de helden uit het videospel “Tekken”.
Old Skool videospelletjes en griezelige Ronald MacDonald poppetjes zijn ook een onderdeel van deze Japanse fascinatie voor het verleden en de griezelige componenten van het leven.
Als afsluiting van deze dag gaan we ook nog even samen met “Noface” op de foto. Vandaag hebben we twee uiterste van de Japanse cultuur mogen bewonderen. De liefde voor het Japanse verleden en de fascinatie voor de getekende, en haast levende, aanbeden stripfiguren.
Tijdens het oversteken zie ik vanuit mijn ooghoek iets bekends maar ook iets dat niet helemaal lijkt te kloppen. Een Japanse Volkswagen Transporter in twee kleuren gespoten. Een schitterend staaltje huisvlijt dat elke Volkswagen Transporter liefhebber zijn hart sneller laat kloppen!
Direct na terugkomst in het hotel klopt Ken, de eigenaar van het hotel, op onze deur met de mededeling dat we vandaag of morgen moeten verhuizen naar kamer 406. Die kamer is wat groter en heeft meer daglicht. De echte reden dat hij wil dat we verhuizen is de dunne gipswanden van het hotel en mijn zware stem. Daarom krijgen we een kamer zonder buren! Mijn luide bariton zou de andere gasten kunnen storen. Met een slechte revue als gevolg. En dat moet tegenwoordig in de wereld van “social media” koste wat het kost worden voorkomen!
We kunnen terugkijken op een mooie en zeer geslaagde dag. Het enige dat ons nog rest is de avondmaaltijd en daarvoor gaan we weer naar het “Nakau” restaurant. Het is er altijd goed en zeker niet te duur. Na deze inspannende dag drinken we een ontspannend biertje bij het eten.
“Miauw”, de huiskat, ligt al heerlijk te slapen wanneer we moe en voldaan thuis komen. Het is een voorbeeld dat we snel zullen volgen! De kleine twintig kilometer wandelen is ons goed bevallen maar we kunnen het wel voelen. Welterusten.

Japan: Koud hè

Osaka (Cote House) 408), maandag 5 februari 2024

Het was voorspeld in het weerbericht dus ik kan niet zeggen dat het weerbeeld onverwacht is. Een minuut op het balkon/rookruimte is voldoende om te weten dat we niet de hele dag buiten maar eerder binnen zullen zijn. Wat een verschil met gisteren toen we in de zon een biertje konden drinken. Maar wat is het ongelofelijk koud met deze wind en regen. Ik kan me niet herinneren dat ik het zo koud heb gehad.
De regen daalt gestaag neer, geen zware regen maar gedegen druppelend uit de egaal grijze lucht. De snijdende noordoosten wind maakt het een stuk kouder dan waterkoud! Mijn adem maakt wolkjes in de lucht wanneer ik op weg ga naar de “Life Supermarkt” die we gisteren op loopafstand hebben ontdekt. 7-11 is gemakkelijk maar ook heel erg duur.
In de “Life Supermarkt” is het even zoeken. Ook omdat ik de teksten op de verpakkingen niet kan lezen. Gelukkig is “Google Translate” paraat op mijn iPhone en dat maakt dit verblijf een stuk gemakkelijker dan het vorige in 2009, vijftien jaar geleden alweer. Even de camera aan en richten op de tekst die je vertaald wil hebben. Enkele momenten later verschijnt de vertaalde Japanse tekst in het Engels op het beeldscherm van je telefoon. Een wereld van verschil met vijftien jaar geleden! De gehaktballen gemaakt van tofoe blijven op de plank liggen want wij beperken ons hoofdzakelijk tot de dierlijke eiwitten.
In mijn mandje verdwijnen twee magnetron maaltijden voor de lunch. Deze komen in de verste verste niet in de buurt van de magnetron maaltijden van de Iglo en de Albert Heijn die jullie in Nederland gewend zijn. Deze magnetronmaaltijden zijn kleine eetbare kunstwerken op zichzelf! Drie BaPao’s gevuld met varkensvlees, plakjes kaas, knakworstjes, plakjes ham, een gebakken hamburger en een half voorgesneden witbrood. Tien dunne sneden in plaats van vijf dikke sneden! Dat is ook een mogelijkheid hier in Japan. Alles voor minder dan € 17,-. Een koopje voor twee keer ontbijt, een lunch en een snack in de regenachtige middag. Was ik toch bijna nog de chocoladekoekjes voor bij de koffie en zwarte thee vergeten!
We hoeven niet te experimenteren want mijn vijfentwintig jaar rugzakken is een gedegen training om in bijna alle omstandigheden te overleven. Boter denken we er maar bij voor deze keer, misschien dat ik die later in de supermarkt kan vinden. Het ontbijt smaakt ons in ieder geval goed en ik mag hopen dat het witte brood en de banaan mijn spijsvertering een beetje vertraagd.
We brengen de hele ochtend op de kamer en in het hotel door. Zo ontmoet ik Wilhelmina die hier al acht maanden in het Cote House verblijft. Ze maakt de kamers schoon en verdiend zo een korting op de kamerprijs. Ook studeert ze gedeeltelijk overdag en dat is een mooie combinatie die ik heel goed kan begrijpen. Werken/studeren en reizen combineren is een mooie manier om wat van de wereld te zien.
Een beetje schrijven, een beetje lezen, een beetje luieren en af en toe vanaf het (rook)balkon kijken of het nog regent. Een ongeplande maar toch ook wel een welkome eerste rustdag.
Zodra ik zie dat de regen is gestopt wordt het tijd om een frisse neus te halen. Lyka neemt zoals gewoonlijk de lift naar beneden en ik loop de trappen af vanaf de vierde verdieping. Op de derde verdieping ontdek ik een andere opstelling van de wasmachine dan op de vierde verdieping. Op de derde verdieping staat namelijk ook een kleine wasdroger en dat betekend dat we vanmiddag niet naar de wasserette hoeven die we gisteren tijdens de wandeling hebben ontdekt maar dat we de was in het hotel zelf kunnen doen! Dat scheelt een hoop gesleep en ook kosten.
Het is gelukkig droog maar het blijft heel erg fris. De kleine handdoeken in het hotel irriteren ons en daarom gaan we op zoek naar een fatsoenlijk formaat badhanddoeken. Ik wil tenslotte niet dat de te kleine handdoek van kont valt en ik daar in mijn volle glorie op de gang sta na het douchen. We hebben namelijk een gedeelde badkamer/douche! Het echte backpacker gevoel!
Op weg naar het warenhuis passeren we weer “Central Square Life” waar we even naar binnen stappen om te zien wat een flesje rode wijn kost. Bier is altijd lekker maar ’s avonds een rood wijntje om samen te ontspannen is ook niet te versmaden. Op de weg naar buiten zien we die mooie schalen met sushi uitgestald en we zijn het er al snel over eens dat we vanmiddag sushi eten als lunch. De gekochte magnetron maaltijden voor de lunch worden gepromoveerd tot het avondeten en zo zijn we er meteen zeker van dat we er vanavond niet meer op uit hoeven om te gaan eten.
De handdoeken zijn snel gevonden en voor een prijs waar we goed mee kunnen leven. We weten nog niet of we de handdoeken meenemen of achterlaten. Om zeker te zijn gaan we maar vanuit dat we ze achterlaten en daarom gewoon afschrijven. Dat is ook reizen, investeren in je comfort en de kosten gewoon afschrijven. Het is ondertussen weer gaan regenen en ook de koude noordoosten wind is weer opgestoken. Gelukkig hebben we de wind in de rug dus voelt het minder koud aan dan wanneer je hem recht in je gezicht hebt. Lyka heeft een nieuwe jas in de uitverkoop gekocht en zo weet ze meteen of hij voldoende bescherming tegen de wind geeft en ook nog voldoende warm is. Deze dag is ook weer geslaagd en zo gaan we goedgeluimd op huis aan!
Wanneer je dit plaatje ziet kun je toch niet tegen sushi zijn? Rauwe en bereidde vis en garnalen. Met ingelegde gember, wasabi en sojasaus een delicatesse van hoge kwaliteit! Direct na terugkomst in het hotel gaat ook de was in de machine en die word later voor twee hele uren in de droger gedaan. Voor minder dan vier euro is alles, inclusief de nieuwe badhanddoeken, weer schoon en droog.
Gelukkig wordt het weer morgen weer beter want nog zo’n rustdag op de kamer zou toch wel vervelen. Hoewel we weten dat we niet elke dag een excursie gaan maken is gewoon een beetje rondwandelen in de omgeving ook een plezierige bezigheid.
Deze twee magnetron maaltijden kosten samen zeven euro. We hebben ze beide gedeeld zodat we van alle smaken hebben kunnen genieten. Met een heerlijk koud Japans biertje erbij. Na het “Koud hè” van vanochtend is het vanavond “Lekker hè”.
Welterusten!