Thailand: Goedemorgen Thailand

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 610), donderdag 5 oktober 2023

We mogen gelukkig als eerste in het enorme vliegtuig. De Airbus A380 in deze configuratie van Qatar Airways kan 461 passagiers in een keer vervoeren! In de eerste klasse slaap je gewoon in een echt bed!
Niets van dat voor ons, dat is voor de rijke oliebaronnen, wij zitten gewoon met tien personen in een rij onderbroken door twee gangpaden in de economie klasse. Het is de tweede keer dat ik in zo’n bakbeest vlieg en het blijft toch wel heel indrukwekkend. De zijwand van de cabine gaat op de onderste verdieping recht omhoog! Je absoluut niet het gevoel dat je in een buis zit maar meer dat je gewoon in een brede trein zit. De economische klasse is ook echt heel economisch! Gewoon zoveel mogelijk mensen dicht op elkaar om zoveel mogelijk opbrengst te genereren. Misschien is de Airbus A380 wel wat meer comfortabel dan de Boeing 787 Dreamliner maar het komt niet in de buurt van de Boeing 747 Jumbojet en de Boeing 777 die nu worden afgedankt en met vracht gaan vliegen op de armere continenten. Ook in de luchtvaart blijven de zeer vervuilende voertuigen zo lang als het mogelijk is in de vaart.
Om me heen slurpen de informatie junkies weer enorme hoeveelheden data in de vorm van speelfilms. Ik heb oordoppen in om het omgevingsgeluid te dempen maar het geknipper van de beeldschermen houdt mij, ondanks mijn gesloten ogen, toch uit mijn slaap.
Het is een vreselijke lange nacht geweest met enkele hazenslaapjes en een achterbuurman die zijn draai ook niet kon vinden en mij wakker hield met het schoppen tegen de achterkant van mijn stoel. Het is dan ook een verlossing te noemen wanneer de lichten in de cabine langzaam aangaan en het cabinepersoneel met de voorbereidingen voor het uitdelen van het ontbijt begint.
Ik grijp mijn koffiebeker uit mijn schoudertas en laat die in de drukke keuken van het vliegtuig tot bijna aan de rand vullen met het smakelijke donkere vocht. Mijn medicijnen voor vandaag zijn al naar binnen en na de eerste golven van cafeïne in mijn bloed bloei ik langzaam weer op. Nog twee lange uren tot Bangkok en dan nog twee uur met de taxi naar Pattaya.
Ik kan mijn oren niet geloven wanneer ik voor mijn ontbijt moet kiezen uit gehaktballetjes met rijst en een gerecht dat ik niet eens kan verstaan. Een reisdier als ik ben is natuurlijk ook een culinaire barbaar als het op eten aankomt! Dit is een van die hopelijk spaarzame momenten dat je het voorgeschotelde voedsel moet zien als brandstof voor je lichaam. Als het ook nog smaakt dan is dat mooi meegenomen. En gelukkig smaakt het me net zo goed als de intussen tweede beker zwarte koffie.
Ik glij nog even onverwacht weg in een ondiepe slaap en dan is daar eindelijk Bangkok! Zo’n Airbus A380 superjumbo dubbeldekker moet natuurlijk naar een speciaal daarvoor gebouwde pier van het “Suvarnabhumi International Airport” met als direct gevolg dat we te voet een enorme afstand moeten overbruggen voordat we bij de immigratiedienst zijn. Het moet dicht tegen een kilometer aan zijn geweest wanneer we de richtingborden moeten geloven.
De rij bij de immigratiedienst gaat voor Thaise begrippen onvoorstelbaar snel vooruit, en dat is wel eens anders geweest, ik heb zelfs moeite om in de korte tijd de thuis uitgeprinte toeristenvisa uit mijn tas op te diepen. Eenmaal aan de beurt gaat het supersnel en efficiënt. Vingerafdrukken scannen, een foto maken, de 3D streepjescode van het visum scannen, even wachten en niet veel later komt de rode stempel met een klap in mijn paspoort terecht. Welkom in Thailand en zestig dagen gestempeld!
Tijdens het wachten aan de bagageband wordt ik toch wel een beetje nerveus. De reden? Ik heb vier kilo kaas en vijf kilo gemalen koffie in mijn koffer voor eigen gebruik. Deze twee artikelen zijn het enige dat ik echt mis uit Nederland en wat je hier in Thailand kan kopen is schreeuwend duur! Een kilo koffie kan in een supermarkt zo maar € 25,- kosten. Afgelopen week is een kennis van me op de luchthaven van Bangkok aangehouden en die kon gewoon alle etenswaren, kaas en leverworst, uit zijn koffers achterlaten. Wat zullen die douanebeambten ervan gesmuld hebben!
De koffers komen vrij snel uit de catacomben omhoog en we lopen zonder problemen breed lachend langs de oplettende ogen van de douane beambten die getraind zijn in het opsporen van lichaamstaal van smokkelaars. De uitstekende taxi van Narin van "Instyle Private Car Service” uit Bangkok staat al klaar in de vorm van een vriendelijke dame met een naambordje met mijn naam er op. Even wachten en niet veel later kunnen we instappen.
In de taxi besef ik pas weer hoe vermoeid ik eigenlijk ben. Ik zit onafgebroken te knikkebollen en vergeet ook nog eens foto’s te maken. Bij het tweede service station langs de tolweg naar Pattaya is er een ATM te vinden waar ik mijn eerste Thaise baht van deze reis opneem en dat geeft me een goed gevoel nu ik weet dat ik geld in mijn zak heb. Een zakje chips en een flesje cola van de 7-11 om ons een beetje op te peppen en dan verder naar Pattaya.
De aankomst in het Nakorn Siam Boutique Hotel is warm en vriendelijk en ik wordt gelukkig ook meteen herkend. Dit is het juiste moment om de oudere vrouw achter de balie liefkozend “Ma” te noemen. Dat helpt altijd en vriendelijk zijn kost nu eenmaal geen geld!
Helaas is onze geliefde kamer 602 voor langere tijd bezet dus kunnen we kiezen uit de kamers 501 en 610. 501 valt meteen af want die is direct naast de lift en dan lig je de hele avond en nacht naar de bel te luisteren van de opengaande, en sluitende, liftdeuren. De kamer voldoet aan de eisen die wij aan het comfort stellen en ik ben persoonlijk zeer in mijn nopjes met het heerlijke balkon.
Even liggen en dan een koud biertje halen bij de 7-11!

Ik probeer ondanks de vermoeidheid al op deze middag van onze aankomst enige orde in de chaos van de vier koffers te scheppen. Tevergeefs! Laat dat maar wachten tot morgen! Op advies van een vriend en fanatiek Facebook gebruiker/adviseur, Michael John Beard, gaan we eten bij de “The Captain's Bar” in “Soi Honey Inn”. Ik weet precies waar het is want we zijn jaren klant geweest van zijn buurman die ondertussen is verhuist.
Op deze eerste avond in Thailand eten we natuurlijk Thais! Omelet met varkensvlees, Pad Krapow varkensvlees en kip met cashewnoten. Een koningsmaal op deze eerste avond van onze reis. Een paar koude biertjes erbij en na 500 baht (€ 12,75) te hebben afgerekend keren we voldaan en oververmoeid huiswaarts naar het hotel voor onze eerste nacht.
Er speelt nog maar een vraag door mijn hoofd: ‘Hoe zal het morgen zijn met onze Jetlag?”

Welterusten Pattaya!

Thailand: Tijd voor slippertjes!

In het vliegtuig, woensdag 4 oktober 2023

Ook deze keer ga ik weer met een dubbel gevoel de deur uit. Het is moeilijker dan het lijkt om voor een langere tijd te vertrekken! Denk maar eens aan de volle kade wanneer er een marineschip en haar bemanning voor een lange reis van huis gaat. Ook op een luchtmachtbasis zie je deze taferelen wanneer er een contingent soldaten voor een langere tijd een missie gaan uitvoeren in een gevaarlijk ver land. Internationale vrachtwagenchauffeurs en hun gezinnen overkomt dit wekelijks. Een emotioneel afscheid van vrouw, kinderen en kennissen.
Niets van dat voor ons. Wij vertrekken in alle stilte en vinden het eigenlijk wel goed zo. Alleen de weg naar de luchthaven, in welk land dan ook, is meestal een moeilijke. Het wegverkeer en het openbaar vervoer zijn beide zo onbetrouwbaar geworden in de bananenrepubliek Hollandistan dat ik de nacht voor ons vertrek slecht slaap en eigenlijk pas weer tot rust kom wanneer we eindelijk op de luchthaven van vertrek zijn.
Ook deze keer heb ik mijn hoofd erover gebroken hoe we op Brussel-Zaventem zouden moeten geraken en uiteindelijk hebben we toch maar gekozen voor de trein. We kunnen praten over het milieu, het klimaat en de grote samenwerking binnen de Europese Unie maar grensoverschrijdend reizen met een gewone dagelijkse forensentrein blijkt een ingewikkelde puzzel met verschillende vervoerders en verschillende prijskaartjes. Uiteindelijk hebben we bij de twee betrokken vervoerders rechtstreeks geboekt. De “Nederlandse spoorwegen” van Zaltbommel naar Roosendaal en de “Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen” van Roosendaal naar Brussel Airport Zaventem.

Om tien voor zes ben ik op deze ochtend al wakker en zet de op de telefoon mijn wekker uit die niet is afgegaan. Het is vertrekdag/reisdag en daar wordt ik na al die jaren nog steeds heel nerveus van. De angst om de vlucht naar het Verre Oosten, of terug naar Nederland, te missen zit erg diep. Ik heb gelukkig nog nooit een vlucht gemist maar een keer moet het toch de eerste zijn. Als eerste is er op deze ochtend de koffie en lees het slechte nieuws van gisteren, en voor de toekomst van Nederland, in de krant. Ik voel de rust langzaam in mijn systeem sluipen. Ik werk het lijstje, dat ik gisteren heb gemaakt, af dat naast me op tafel ligt en geniet van elke slok zwarte koffie. Ik dwaal nog een keer door het huis omdat het vandaag zo maar de laatste dag kan zijn dat ik daar kan rondlopen op mijn bouwplaats die de voltooiing nooit heeft gezien. Ik sluit een hoofdstuk in mijn leven af. Een heel belangrijk hoofdstuk.
Mijn broer en schoonzus zijn precies op tijd om de koffers en Lyka naar het treinstation van Zaltbommel te brengen. Voor mij is er geen plaats meer in de kleine auto dus ga ik lopen. Het voelt goed! De wandeling naar het treinstation geeft me innerlijke rust en ik voel het bloed, verdunt met cafeïne, door mijn aderen stromen. Het afscheid van je geboortegrond is altijd emotioneel en een klein beetje bedroevend, het is wel onvermijdelijk wanneer je avontuurlijk bent.
Op het perron kijk ik nog maar eens goed om me heen. We gaan tenslotte een lange reis maken. Ik proef duidelijk mijn teleurstelling over het huidige Nederland. Waar gaat dit allemaal tot leiden?
Met een schok komt de sprinter in beweging en om ons heen zitten allemaal scholieren met de communicator in hun handen. Er worden heel weinig woorden gesproken. Ook dit wordt het nieuwe Nederland? AI zombies die worden beloond met een onverdiend diploma omdat ze goed kunnen vals spelen of omdat de lat steeds lager komt te liggen?

De eerste hindernis is het overstappen in Den Bosch en gelukkig wordt ik geholpen door een vriendelijke medereiziger zonder een mobiele telefoon in zijn hand, die zeer zeldzaam zijn tegenwoordig, die een van de twee zware koffers naar het nieuwe perron brengt. De intercity naar Roosendaal komt in beweging en met elke schok voel ik me zekerder van mijn zaak worden.
Ook bij het overstappen in Roosendaal krijg ik hulp en ik kan alleen maar zeggen dat ik daar erg dankbaar voor ben. Meer dan een jaar na mijn ongeluk op het werk heb ik nog steeds heel veel pijn in mijn schouder. De Vlaamse conducteur is van ongekende klasse! Haar aanwijzing om een station eerder, op Antwerpen-Centraal over te stappen op de trein van de NS die rechtstreeks naar Brussel-Airport gaat is een gouden tip. Het scheelt reistijd en het ongemak van een keer extra overstappen.
Dan is daar na drie uur treinen Brussel-Airport! Twee uur na onze aankomst met de trein hebben we alle administratieve hindernissen genomen en kunnen we eindelijk rustig een bakkie koffie drinken. Er kan nu weinig meer mis gaan! Vanzelfsprekend begin ik meteen met de foto’s verwerken en beschrijf onze emoties tot dit punt.
De eerste etappe in de “Boeing 787 Dreamliner” is niet de beste. Het is me van het begin af aan duidelijk dat dit vliegtuig is ontworpen om efficiënt te zijn. Dat gaat ten koste van het comfort en de mooie beleving van het vliegen. Binnen twee uur trekt de (spier)pijn weer door mijn rechterbeen vanaf mijn teen tot aan mijn bilspier. Erg ongemakkelijk!
De Pilaf met kip en het gestoofde rundvlees met aardappelen is smakelijk maar de porties zijn toch wel aan de magere kant. De toetjes blijven onaangeroerd omdat deze vreselijk zoet zijn en waarschijnlijk wel aan de Arabische standaard voldoen.
Na het eten, en twee biertjes en twee rode wijntjes, glijd ik in een rustige slaap waarvan ik aardig ben opgeknapt wanneer we de landing naar het “Hamad International Airport” van Qatar inzetten. Het overstappen gaat over rolletjes en na een korte rit met de luchthaven trein komen we aan bij Gate B3. De eerste horde is genomen.

Nederland: In de tussentijd

Zaltbommel (Op de bouwplaats), maandag 2 oktober 2023

Er zijn ongetwijfeld lezers die zich afvragen wat wij in de tijd tussen twee reizen doen. In het verleden gingen we vaak met de camper op pad maar helaas is dat niet meer mogelijk. Het oude beestje is aan groot onderhoud toe en ook onze financiële situatie liet niet toe om de zomer zonder te werken door te brengen.
Ondanks de miljoenen Medelanders die de hele zomer liggen te luieren behoren wij niet tot de bevoorrechte groep die elke maand gratis geld krijgen. Wij hebben gelukkig nergens recht op, behalve het “betalen van belasting recht”, dus moeten wij maar voor ons zelf zorgen. Dat was vroeger vanzelfsprekend!
Na enkele maanden vol met kopzorgen over ons (voort)bestaan hebben we de knoop eerder dan verwacht doorgehakt! We gaan vaker op pad om goedkoper te kunnen leven dan in het doodbelaste Nederland. Alles in Nederland is belasting en alles wordt overbelast! Jullie zijn verworden tot een van de duurste landen van Europa en zelfs de wereld.
Het kopen van een woonhuis is voor veel mensen een van de grootste en belangrijkste stappen in hun leven. Nu is het vinden van een passende woning als een grote (financiële) puzzel. Het verkopen van je woning waar je ruim 30 jaar eigenaar van bent geweest is een moeilijke en verschrikkelijke emotionele stap. Zeker wanneer je dat gaat combineren met een lang verblijf in den vreemde op meer dan 10.000 kilometer van je geboortegrond.
Toch hebben wij tijdens ons verblijf in Nederland die stap genomen. We zijn écht niet depressief maar we hebben teveel kennissen en vrienden in het afgelopen jaar het tijdelijke voor het eeuwige zien verwisselen. Enkelen waren zelfs jonger dan ik en dat was de druppel die de emmer deed overstromen. Het was geen gemakkelijke keuze maar nu de emoties zijn weggeëbd zijn we het er samen over eens dat we de juiste beslissing hebben genomen.
Komende week gaan we weer op reis om de kou en de (energie)belastingen te ontvluchten. Vanaf deze week komen er natuurlijk weer regelmatig verhalen op dit mooie medium. Blijf komen, blijf lezen en hopelijk ook (mee)genieten van onze avonturen in Azië?