Filipijnen: Plezier met mijn iPhone

Angeles City (Walk About Hotel) Poolside 1), donderdag 16 maart 2023

Nog een week te gaan en deze reis zit er dan ook weer op. Terug naar de koude jungle van het reddeloos verloren Nederland onder het juk van de Europese Unie. Bestuurt door een groep niet democratisch gekozen dictators die ook nog aanmerkingen hebben op het beleid van hun collega dictators! Willen ze het Rusland van na President Putin ook bij de Europese Unie voegen? Hun honger naar macht is in ieder geval onstilbaar! Een Europa grenzend aan de “Grote Oceaan” is hun (natte) droom?
Terugkijkend stel ik mezelf de vraag: Heb je nog wat geleerd of opgestoken van je ervaringen van de afgelopen maanden?
Mijn antwoordt is een absoluut ‘Ja’!
Na vier maanden in de Filipijnen ben ik nog steeds niet overtuigd dat ik hier een langere tijd zou willen doorbrengen, of zelfs wonen, maar de kans dat we hier steeds langer gaan verblijven is wel aanzienlijk gegroeid.
Over het eten in de Filipijnen heb ik steeds minder klachten. Zelf koken in het hotel is geen optie dus we zijn altijd aangewezen op restaurants op loopafstand van onze verblijfplaats. Hierboven een voorbeeld van twee bordjes fastfood van een keten genaamd “Chowking”, voor ongeveer negen euro heb je samen gegeten maar het is budgettair voor ons toch wel wat aan de hoge kant. Gelukkig liggen er wel wat groenten op je bord.
Koreaans voedsel is natuurlijk veel gezonder en daarom worden de lunches van een fastfood restaurant altijd afgewisseld met de Koreaanse “Chamchi Gimbap”, een soort sushi rol met tonijn. Voor vier euro vijftig zit je samen, aan de rand van het zwembad, te eten.
Dan zijn er ook nog de verschillende restaurants in het grote winkelcentrum zoals deze Japanse gerechten voor de lunch. Deze zitten samen zo rond de acht euro. Het is voldoende voor ons en het smaakt uitstekend. Toch ga ik liever niet vaak naar het winkelcentrum omdat de bijkomende kosten te hoog zijn of er relationele problemen uit voort vloeien. De passage langs de ontelbare winkels in het winkelcentrum wakkert bij sommige mensen een onweerstaanbare drang aan om bij de winkels naar binnen te gaan en iets te kopen dat ze zonder enige twijfel niet nodig hebben. En die uitgaven passen jammer genoeg niet binnen ons budget. Tel daarbij op het probleem van het gewicht van de bagage die in het vliegtuig moet! Dat is een explosief mengsel voor elke relatie.
Voor ons avondeten, na een dagelijks gezellig samenzijn en bier drinken met mijn Australische vrienden, heeft een bijna strikt schema. Zo is zondagavond bijna altijd pizza avond. We hebben verschillende leveranciers geprobeerd maar uiteindelijk zijn we “Greenwich Pizza” blijven hangen. Drie verschillende pizza’s voor elf euro en wat overblijft is de volgende ochtend ons hartige ontbijt.
Over het ontbijt gesproken. Heel af en toe nemen we het ontbijt van de gouden bogen maar normaal gesproken haal ik elke ochtend rond half acht verse broodjes, en een appeltaartje, bij “Angels Bakery”. Een heerlijke wandeling in de vroege koele ochtend.
De elektrische eierkoker draait overuren omdat een vers broodje met boerenham, een likje mayonaise en een gekookt eitje nu eenmaal een heerlijke start van de dag is. Een van mijn experimenten was een omelet/roerei met kaas uit de eierkoker. Het gerecht was goed gelukt en smaakte uitstekend, alleen was het moeilijk uit het kopje te krijgen dus ik heb de volgende reis nog wel wat werk om dit te perfectioneren.
Zonder enige twijfel is het eten bij het Koreaanse restaurant “Yi San” het wekelijkse hoogtepunt. Meestal zelfs twee keer per week omdat het tegenover het hotel is en het eten er fantastisch smaakt. Voor die vijftien euro, inclusief een paar flesjes bier, heb je in ieder geval wel het idee dat je uit eten bent geweest.
Hoewel de hele menukaart goed is blijven we meestal steken op de twee vertrouwde gerechten. Bibimbap en pittig varkensvlees, omringt door een arsenaal van bijgerechten, blijken elke keer een winnaar.
Dan blijven er nog vier avonden over die we naar believen invullen. ‘Mé friet is alles lékker!’ geld ook in de Filipijnen dus gaan we vaak ook twee keer per week bij het “Margarita Station” eten. Soms een zitplaats aan de voorkant zodat we door het gaas naar het voorbij razende verkeer kunnen kijken. Op vrijdag is de Fish and Chips een winnaar en de andere avond kiezen voor een gekruide kipfilet of de varkenskarbonade, met een stevige rand vet er aan.
Overal in de Filipijnen, eigenlijk in Zuidoost-Azië, staan ze langs de openbare weg, in de dieselrook en het stof, boven houtskool vuurtjes hele kippen, of stukjes kip te grillen. Ook deze gegrilde kip is een budgettaire winnaar want samen met een bak heerlijke lokale bami, Pan Chit, vol met verse groenten is het voor acht euro een grote goede en gezonde maaltijd. De kip die overblijft vindt altijd haar weg naar de broodjes die we de volgende dag als lunch eten. Maar het leukste van die geroosterde kip met bami is dat we gezellig aan het zwembad voor onze kamer kunnen eten. In alle rust genieten met een muziekje op de achtergrond.
Maar er zijn ook genoeg momenten dat Lyka haar eigen weg zoekt en bij, of samen met, haar zus Roxanne gaat eten. Dat zijn momenten die ik oversla. Ik heb niets met de Filipijnse keuken en zal dat waarschijnlijk ook nooit krijgen. Denk maar eens diep na? Heb je ooit wel eens van een Filipijns restaurant gehoord?
Dat ik graag bier drink, en bij voorkeur niet teveel, is algemeen bekend. Een foto van mij en mijn Australische maat Dave op een van onze dagelijkse “Pub Crawls”. Elke middag zo rond een uur of half twee komt de uitnodiging op mijn iPhone binnen. De helft van de groep drinkebroers zijn echte “Angeles City” veteranen die zelf ook verschillende bars en restaurants in hun bezit hebben gehad en/of beheerd. Het is elke middag weer een verrassing waar ik terecht zal komen. Plezier is altijd verzekerd. We komen in alle uithoeken van de “Sin-City” en ik maak veel nieuwe vrienden. Voor een biertje van gemiddeld € 1,10 hoef je ook niet thuis te blijven!
Meestal loop ik terug naar het hotel maar af en toe ben ik haast verplicht een “Jeepney” te nemen. We leggen soms stevige afstanden af tijdens onze Pub Crawl. Voor dertig cent brengt de Jeepney me weer terug naar “bekend en veilig terrein”. Hoewel het in de Jeepney ook niet helemaal veilig is met hele roedels zakkenrollers die het openbaar vervoer frequenteren. De chauffeur en zijn bijrijder zijn nooit ver weg om je de helpende hand toe te steken. Dus het is relatief veilig om in de Filipijnen met een Jeepney te reizen.

Dan kom ik aan het einde van dit schrijven bij de titel van dit verhaal terecht. Wat heb ik deze reis van mijn iPhone 13 Pro Max genoten. Met elke iPhone die Apple op de markt brengt komen ze dichter bij de perfecte reistelefoon. Wat me het meeste opzien en plezier baarde deze keer was de camera in de telefoon. Mijn vertrouwde Nikon D600 met de 24-70mm f.2,8, bijna twee kilo, is deze keer in Nederland achter gebleven. En hebben jullie er wat van gemerkt aan de foto’s op deze weblog? Ik zelf ook niet! De kwaliteit van de foto’s is over het algemeen goed te noemen. Er zijn nog wel enkele foto’s waar ik enige bedenkingen bij had maar dat waren er niet genoeg om in de toekomst weer met een zware camera te gaan slepen. Om eerlijk te zijn was het ook een hele openbaring en opluchting om mijn iPhone draadloos te laten communiceren met Lyka’s iPhone en mijn nieuwe MacBook Air. De Nikon, met alle objectieven en toebehoren, gaat in het voorjaar op Marktplaats en mocht een van jullie geïnteresseerd zijn dan hoor ik dat graag.
Twee andere kleinigheden die het reizen deze keer hebben veraangenaamd en het vermeldden waard zijn: De “Marcel's Green Soap Shampoo Bar 90gr” en de “Vergulde Hand Scheerstaaf”.
De eerste spreekt voor zich, shampoo in een blok. Een blok per twee maanden wanneer je elke dag je haren wast. De tweede is een ander verhaal. Ik snij de stick in tweeën, onder de douche wrijf ik de droge stick over mijn natte wangen en kin totdat er een dun laagje, de baardstoppels schuren de zeep los van de stick en het water op de huid mixed er schuim van, op de huid zit, Het scheren gaat dan vanzelf. Geen grote plastic flessen en spuitbussen meer die je op elke luchthaven in de vuilnisbak moet gooien! Wel een extra zeepbakje waar je de harde zeepproducten veilig in kan vervoeren. Een plastic zakje is natuurlijk ook mogelijk maar dat heeft mijn voorkeur nu weer niet.
Nog een weekje te gaan en dan zit het er alweer op, de tijd vliegt wanneer je plezier hebt!

Filippijnen: Weer thuis?

Angeles City (Walk About Hotel) Poolside 1), dinsdag 7 maart 2023

Een goede planning helpt altijd! We moeten vandaag onze kamer om 12:00 verlaten en zo hebben we ruim de tijd om na het ontbijt rustig in te pakken en de laatste zaken te controleren. Rond elf uur is het echt tijd om op pad te gaan voor de laatste verplaatsing na deze twee maanden op het vasteland van Zuidoost-Azië. Ik neem aan de balie uitgebreid afscheid en bedank de hele reutemeteut voor de goede service en ons fijne verblijf. Hier is het “baat het niet dan schaad het niet” helemaal op zijn plaats!
We hebben geen enkele Singaporese dollar meer in onze zakken dus het inchecken met de telefoon en de kredietkaart is een fantastische manier om op de Changi luchthaven te belanden. Ik heb mijn laatste dollars gebruikt om sandwiches te kopen bij de 7-11 voor onze lunch. We hebben namelijk geen idee of we iets redelijks en betaalbaar kunnen vinden voor ons vertrek. We hebben geen trek in de bekende kostbare burgers met friet! We hebben veel plezier in de MRT en zijn beiden blij dat we “naar huis” gaan. De Filipijnen voelen na al die maanden aan als ons thuis!
Zoals we gewent zijn loopt alles in Singapore op rolletjes en zijn we binnen een uurtje op een van de beste luchthavens ter wereld. Wie ooit op het “Changi International Airport” is geweest kan dat bevestigen. We zoeken een plekje in de vertrekhal om de laatste sandwiches en de meegebrachte verse koffie te nuttigen. Dat was onze lunch voor vandaag.

Verrassend als ze altijd kan zijn vraagt mijn vrouw of ik even op de spullen wil letten terwijl zij naar “The Jewel” gaat. Ik heb geen idee waar ze het over heeft maar ik heb zeker geen trek om met al onze bagage op stap te gaan om het een en ander te bezichtigen. “The Jewel” is een entertainment- en winkelcomplex met een natuurthema, omgeven door en verbonden met een van de passagiersterminals van Changi Airport, Singapore. Het middelpunt is 's werelds hoogste indoor waterval, de "Rain Vortex”, die wordt omgeven door een terrasvormige bosomgeving.
Zodra ik de foto’s van Lyka zie herken ik wat ik heb gemist. Ik kan alleen niet begrijpen waarom we dit niet afgelopen zondag hebben bezocht. We waren hier wel heel erg dicht in de buurt! Dit is in ieder geval iets voor ons volgende bezoek aan Singapore!
Het nieuwe papierloos reizen is hier in Singapore al heel erg ver gevorderd! Na het stempelloos binnenkomen in Singapore is er nu het immigratiedienst vrije vertrek uit de stadstaat Singapore. Even zelf je paspoort scannen, vingerafdrukken op de scanner maken en een blik in een camera. De computer doet de rest! Bedankt en tot ziens, er komt geen mens meer aan te pas! Mocht de rode lamp achter de paspoortscanner aan gaan dan komt een beambte van de immigratiedienst je helpen. In 2060 gaan ze dit in Nederland waarschijnlijk ook gebruiken!
Tijdens een waterval aan herinneringen in onze hoofden genieten we van een heerlijk bakkie koffie, voor Lyka een Cappuccino, en een Walnoot muffin bij Starbucks. Ik weet het, het kost aardig wat geld voor een bakkie maar de kwaliteit, en de locatie in Singapore, mag wat kosten. Ik kan het niet laten! We hebben nog negentig minuten voordat we naar het aquarium moeten dus haal ik mijn MacBook tevoorschijn en begin aan mijn verhalen en foto’s. Net als Lyka overigens, alleen zij heeft de voorkeur voor haar iPhone.
Voor de terugvlucht naar de Filipijnen heb ik deze keer gekozen voor de budgetmaatschappij van Singapore Airlines. Het grote voordeel van deze vlucht is dat ze rechtstreeks naar het “Clark International Airport” vliegt. We hoeven dus niet uren in een dure taxi van Manilla naar Angeles City te zitten. Het mag vreemd en hautain klinken maar de passagiers van die goedkope vluchten zijn echt anders dan de passagiers die je op lijnvluchten treft. Ik voel me niets beter dan de rest maar het gaat vooral om wie je naast je krijgt!
Deze reis maak ik voor het eerst gebruik van de mogelijkheid om als “zestig plusser” als eersten aan boord te kunnen gaan. Ik zie families van acht à tien personen met slechts een baby achter ons staan, dus waarom niet? Dan hebben we in ieder geval geen probleem om onze cabine-bagage boven onze hoofden te plaatsen.
Een vlucht van drieënhalf uur in een lijnvliegtuig is al saai maar bij een budget maatschappij is het doodsaai. Geen hapjes of drankjes die de tijd enigszins sneller laat gaan, alleen maar trolleys vol met onnodige spullen en eenvoudige etenswaren en blikjes frisdrank voor de verkoop om meer winst te maken. Lyka’s buurvrouw is al snel in diepe slaap en zelf luistert ze naar muziek in het videofilm vrije vliegtuig.
De zon gaat achter ons onder en de deken der duisternis trekt zich langzaam over de aardbol en het vliegtuig. In het donker probeer ik nog wat te slapen maar dat lukt me gewoonweg niet. Ik ben te opgewonden over het goede einde van onze mooie rondreis. Ook broeit er nog onrust of we wel zullen worden toegelaten in de Filipijnen. Er zijn in de Filipijnen nog veel Covid-19 regels van kracht en je bent overgeleverd aan de goede wil van de beambten op de luchthaven. Zo zijn we nog verplicht om tijdens deze vlucht naar Manilla een mondkapje te dragen!
Eindelijk is daar de Filipijnen en passeren we zonder problemen alle gebruikelijke controleposten op een internationale luchthaven. Eerst de gezondheidsdienst die onze elektronische “Philippines One Health Pass“ controleert. Daarna de immigratiedienst voor een stempel van een jaarvisum, dat is gelukkig ook geen enkel probleem! Bij de douane staat iedereen op zijn telefoon te kijken omdat er in een vliegtuig vanuit Singapore geen smokkelaars zitten.
Buiten staat er niemand op ons te wachten terwijl dat wel is afgesproken. Ik loop wat rond totdat ik een man zie met een bord boven zijn hoofd met daarop “Jielus Outlaw”. Ik moet er zelf om lachen. Na een taxiritje van nog geen half uur staan we naast het zwembad van ons hotel. We worden hartelijk door al het personeel begroet en het voelt als thuiskomen. Onze koffers, die we hadden achtergelaten, staan al in onze kamer en wij kunnen meteen kwartier maken voor de laatste weken in de Filipijnen. Het voelt alsof we weer thuis zijn gekomen.

Singapore: Mijmeren

Singapore (Hotel Bencoolen) 3504), maandag 6 maart 2023

Het is vandaag de laatste dag van onze reis. We hebben nog wel wat tijd over voor in de Filipijnen maar dat voelt op dit moment meer aan als een thuis dan als een reis. Na 55 dagen kan ik eindelijk weer eens een balans opmaken van een echte reis door verschillende landen met verschillende transportmiddelen, verschillende culturen, verschillende keukens, verschillende religies en verschillende kosten! En hoe denk ik er nu over?
Ten eerste gaat mijn leeftijd meespelen, ik heb het lang kunnen ontkennen maar nu voelt mijn lichaam echt anders aan! Ten tweede is mijn geestelijke gesteldheid ook nog niet helemaal de oude maar ik heb van elk hoogtepunt, en elk dieptepunt, genoten zoals ik in de afgelopen 25 jaar van het reizen heb genoten. “Travels and Troubles” is nog springlevend! Natuurlijk zijn er grote verschillen met het verleden maar daar stap ik gewoon overheen. Tijden veranderen nu eenmaal.
Mijn ervaringen in Thailand zijn nog steeds top! Gewoon een eindje weg van de toeristen en je hebt onvergetelijke ervaringen. Zeker het rijden met de motor is een heerlijk vooruitzicht. De wind in je haren, een helm is voor soldaten, en kleine wegrestaurants met overheerlijke maaltijden voor een paar euro. Wat meer de tijd nemen en soms enkele dagen op dezelfde plaats blijven. Uiteindelijk maakt het toch niets voor ons uit waar we zijn en waar we slapen.
Voor Maleisië en Singapore heb ik verschillende ideeën. George Town en Kuala Lumpur met name waren heerlijk. Malacca, Johor Bahru komen hoogstwaarschijnlijk niet meer voor in onze reisplannen. En mocht Mallaca terugkeren dan is het maar voor een paar dagen. Ik heb het allemaal al gezien en meerdere keren gefotografeerd. Een oude vriend opzoeken blijft altijd leuk maar om daar een hele reis voor te ondernemen is een tweede.
Morgen gaan we weer terug naar Angeles City om aan deze winterreis een einde te breien. Er staat ons ook een opwindende zomer in Zaltbommel te wachten. Gaat het deze zomer gebeuren dat we afscheid kunnen nemen? Elke winter op stap naar het verre-oosten en elke zomer op stap met de camper? We gaan het allemaal zien!
Ik heb heerlijk geslapen en na een paar bekers koffie is het tijd om naar beneden te gaan voor het verrassing ontbijt. Mijn favorieten zijn op deze ochtend ruim aanwezig! Gebakken knakworsten, hard gekookte eieren en geroosterd brood. Ik kan wel wat vast voedsel gebruiken want het voelt of er een blender in mijn darmen draait. Wat er de afgelopen nacht, en ook nog deze ochtend, uit is gekomen was zo fijn dat het wel door een blender moet zijn gegaan! Ik heb wat slechte momenten gekend sinds de voedselvergiftiging in Malacca maar dat het na bijna twee weken nog zou opspelen had ik echt niet verwacht. Dus nog maar een hardgekookt ei en een geroosterde boterham, en dan op stap.
Vandaag gaan we eerst wandelen door een van de vele parken die Singapore rijk is en daarna gaan we wandelen over de wereldberoemde winkel boulevard “Orchard Road”. Het is heerlijk weer en het doet me goed om in het groen te zijn. Maar het duurt niet lang. De druk bouwt zich snel op en na een half uur moeten we op zoek naar een toilet in het park. Gelukkig is alles zo goed geregeld in Singapore dat zelfs de parken schone en mooie openbare toiletten hebben die ook nog eens nooit het slachtoffer worden van vandalisme! Opvoeding is hier nog vanzelfsprekend.
Gesterkt door de opluchting van mijn toiletbezoek slenteren we verder door het “Fort Canning Park” waar in de middeleeuwen Maleisische sultans vanuit hun paleis over hun eiland sultanaat heersten. Het is ook de plaats waar het Britse Keizerrijk zich op 8 Februari 1942 zich onvoorwaardelijk overgaf aan de Japanners.
De oude poort van het “Fort Canning” is een bezienswaardigheid maar de waarschuwingsborden rond het reservoir zeggen veel meer over hoe deze eilandstaat denkt over criminaliteit. Dit zou een prima bord zijn op de hekken rond de havens waar dagelijks (jonge) uithalers worden betrapt. Het staat er duidelijk in alle vier de talen die er in Singapore worden gesproken, en gelezen.
Mocht er iemand in Nederland twijfelen of er hier echt word geschoten op overtreders. Dan moet ik ze teleurstellen, hier word gericht met scherp geschoten. Je hebt namelijk een wet overtreden en je niet aan de regels gehouden. Het bord negeren is een bewuste persoonlijke actie dus wordt je daarvoor gestraft! Na een verblijf in het gevangenisziekenhuis krijg je door de rechter voor een langere tijd een sobere cel toegewezen!
Aan de andere kant van de heuvel dalen we af richting “Plaza Singapura”. Voor een moment denk ik aan de sushi die ik hier tijdens mijn vorige bezoeken altijd at. Maar niet vandaag! Ik ben bang dat mijn maag gaat tegenstribbelen. Om eerlijk te zijn heb ik maar zeer weinig trek in voedsel. Het gaat met een sneltreinvaart door mijn lichaam en levert alleen maar ongemakken op. De laatste restjes van een “Bombay Belly”.
Eenmaal buiten op het trottoir van Orchard Road schrik ik me een hoedje. De ooit zo levendige winkelstraat is uitgestorven! Je kan gemakkelijk een kilometer voor je uit kijken!Het is ondertussen erg warm geworden nu de zon schijnt maar dat heeft het winkelend publiek nooit kunnen afschrikken. Covid-19 heeft ook hier diepe wonden achtergelaten. Ik voel me weer niet lekker dus gaan wij ook snel bij een winkelcentrum naar binnen, de airconditioning opzoeken.
In de futuristische winkelcentra is het niet veel drukker! Er lopen maar heel weinig mensen met exclusieve fel gekleurde papierentasjes met de schreeuwende reclames. Er zijn geen koper onderweg, alleen kijkers. Fastfood restaurants zitten wel vol met mobiele telefoon zombies is ook hier de nieuwe norm. Ik wordt er een beetje melancholiek van. Dan waren de oude tijden met een paar mensen over van alles en nog wat kletsen toch veel leuker? Die kleine schermpjes met een camera binnen handbereik zijn de nagel aan de kist van sociale vaardigheden.
Mijn lichaam doet weer heel erg pijn en ik moet even gaan zitten om te rusten. Ik voel me na het zoveelste toiletbezoek in het winkelcentrum leger dan leeg. Ik weet in mijn achterhoofd dat het niet goed voor mijn stoelgang is maar ik kies toch voor een beker koffie met een walnoot/banaan muffin. De suiker in het gebak kikkert me op en geeft met wat nieuwe energie. Na de helft van de koffie te hebben gedronken gaan we snel terug naar het hotel. We hebben behoefte aan rust en een uurtje op bed liggen.
Onderweg in de ondergrondse haalt Lyka me over om toch maar wat te gaan eten in het bekende Chinese koffiehuis. De hele middag met een lege maag op bed liggen lijkt haar voor nu geen goed idee. En ze heeft nog gelijk ook. Het is uiterst vreemd maar het eten smaakt me uitstekend en ik heb plotseling ook nog een enorme trek terwijl ik me niet lekker voel. Met een volle maag is het in ieder geval beter rusten dan met een lege maag.
Ik bereid me voor op ons vertrek voor morgen. Het internet wordt geraadpleegd en de boekingen nogmaals bevestigd. Ontspannend muziek luisteren en hopen dat het ongemak snel minder word.
Na een lange middagrust voel ik me gelukkig een stuk beter. De pijn is ook duidelijk minder. Het is onze laatste avond in Singapore en ik heb nog een paar bankbiljetten van de Singaporese Dollar in mijn zak dus het lijkt ons een prima idee om nog wat te gaan eten en daarbij het laatste geld maar op te drinken.
Een bekende combinatie komt op tafel die we wegspoelen met enkele flessen “Tiger Beer”. We kijken voor een laatste keer nog eens goed om ons heen. We laten onze verse herinneringen van Singapore nog eens de revue passeren. Achteraf gezien was het niet eens zo duur en toch leuk, ondanks het slechte weer.
‘Is het voor een herhaling vatbaar?’, we zijn het er unaniem over eens, ‘Ja!’
Morgen gaan we weer verder! Een nieuw land, een nieuwe stad en oude vrienden en bekenden.