Maleisië: Een binnenlandse vlucht

Kuala Lumpur (M1 City Center Hotel) 1712), dinsdag 14 februari 2023

Vandaag is het een bijzondere dag voor de moslims in de moskee want de muezzin van de verschillende moskeeën om ons heen bleven maar zingen. Het leek wel een songfestival vanaf kwart over zes waarbij elke deelnemer twee keer zijn beste toontje mocht laten horen. De ene keer zongen ze over een gehaktbal en andere keer over de Ak-Bar.
Ik voel me geestelijk en lichamelijk goed na de zware afdaling van gisteren. Ik kan mijn benen wel voelen maar niet dat ik kan zeggen dat ze erg pijnlijk aanvoelen. Ze voelen gewoon stijf aan en ze moeten weer los worden gelopen. Mijn oude lichaam af en toe geselen met een extreme inspanning kan toch niet slecht zijn? Vandaag staat er een bijzondere inspanning op het programma. We gaan een binnenlandse vlucht maken. Normaal maak ik alleen binnenlandse vluchten in de Filipijnen omdat de infrastructuur en het openbaar vervoer er erbarmelijk slecht zijn.
De laatste keer dat ik een binnenlandse vlucht maakte in Zuidoost-Azië, voor zover ik me kan herinneren, was in 2004 in Vietnam. Dus ik mag best wel zeggen dat het een uitzondering is. Waarom deze binnenlandse vlucht dan? Omdat ik er per ongeluk tegenaan liep en een vliegreis van een uur voor € 6,- per persoon zal ik niet snel meer meemaken!
Het is zelfs goedkoper dan met de bus van Penang naar Kuala Lumpur en dan zitten we minstens tien uur in de bus! En onze CO2 voetafdruk? Dat vliegtuig gaat ook wanneer wij met de bus gaan en in Maleisië wordt er geen woord gerept over CO2 en stikstof. Hier hebben ze andere en belangrijkere dingen aan hun hoofd!
Om kwart voor tien neem ik uitgebreid afscheid van de receptie medewerker en de schoonmaker van het “Spices Hotel”. We hebben hier een plezierig goede tijd gehad en mochten we George Town ooit nog een keer bezoeken dan zal ik ongetwijfeld eerst kijken of we kunnen boeken bij het “Spices Hotel”.
Na de eerste stappen met de volle bepakking kan ik de spieren in mijn kuiten en op de voorkant van mijn dijen goed voelen. Achter me hoor ik het ook piepen en kraken. Ook Lyka kan de wandeling van gisterenmiddag nog goed voelen! We lopen als Egyptenaren!
Een versnelling lager als gewoonlijk gaan we eerst richting de bakker. Precies om tien uur stappen we “Bread History” binnen en het personeel is nog druk met het uitpakken en uitstallen van de vers gebakken heerlijkheden. We kiezen beiden voor de gebruikelijke twee broodjes knakworst per persoon en gaan snel verder naar de busterminal onder de Komtar toren.
We hebben geluk, we hoeven niet al te lang te wachten. Binnen tien minuten zitten we in de 401(E) Expres bus op weg naar de luchthaven.
Dat Expres van de bus valt tegen maar we hebben de tijd. Ik heb het al vaker verteld, wij gaan graag vroeg op pad want er is voor ons veel verschil tussen het wachten op de hotelkamer of het wachten op de luchthaven. Op de luchthaven voel ik me veilig en kan er nog maar weinig mis gaan!
Binnen enkele minuten hebben we onze instapkaarten op een terminal van AirAsia afgedrukt en kunnen we eindelijk in de broodjes bijten. Met het laatste restje lauwe koffie spoel ik de broodjes weg en vul ik mijn brandstoftank die al een tijdje leeg is. Diabetes heeft nu eenmaal haar ongemakken.
De volgende hindernis voor deze binnenlandse vlucht is ook snel genomen. Even een controle van de instapkaart en het paspoort, de rugzakken door de scanner en we zijn klaar om naar de gate te gaan. De twee grote flessen shampoo en conditioner van Lyka worden gewoon toegelaten! Ook weer zo’n voorbeeld dat iedereen zijn eigen invulling geeft aan de geldende regels wereldwijd. Wanneer gaan ze stoppen met die kostbare waanzin? We hebben nog anderhalf uur te gaan voordat we aan boord gaan van vlucht AK6125 naar Kuala Lumpur.
Tijdens het wachten tot ons vertrek haal ik natuurlijk mijn MacBook tevoorschijn om mijn inspiratie in enen en nullen om te zetten. Totdat ik vastloop en mijn fantasie blokkeert. Dan komt mijn Kobo e-reader tevoorschijn en ik ga verder met “King Rat” van James Clavell. Het verhaal speelt zich af in het Changi oorlogsgevangenen kamp in Singapore aan het einde van de tweede wereldoorlog. Gelukkig werkt het e-book nu wel. Ik heb het geconverteerd van EPUB naar MOBI met een goed resultaat.
Het aan boord gaan van het vliegtuig loopt opvallend goed en de passagiers zijn meer gedisciplineerd dan ik gewent ben in Azië. Tien minuten later dan gepland taxiet de Airbus A-320 200 naar de startbaan en blijft rijden. Blijft rijden? Er is van geen versnelling sprake en enkele minuten later slaan we weer linksaf richting de taxi-baan. Er is wat fout! Maar wat? Problemen met het vliegtuig? Een noodlanding?
We hoeven niet lang te wachten op de antwoorden op onze vragen. De kapitein neemt het woord over de boordradio en verteld ons dat er een radar storing is op KLIA in Kuala Lumpur en dat er geen vliegtuigen meer mogen opstijgen met als bestemming “Kuala Lumpur International Airport”. We worden opnieuw getankt en de kapitein zal ons op de hoogte houden van de veranderingen op KLIA.
Een uur later dan gepland kiezen we het luchtruim en zijn we eindelijk onderweg naar Kuala Lumpur. Ik heb ons hotel in Kuala Lumpur op de hoogte gebracht van onze vertraging en zij hebben bevestigd dat het absoluut geen probleem. Onze kamer staat vast en is gereed.
En daar is dan eindelijk Kuala Lumpur. Het is alweer ruim tien jaar geleden dat ik hier voor het laatst was. En tien jaar is een hele lange tijd in een opkomende (olie)economie! De nieuwe terminal van AirAsia, KLIA-2 is ondertussen groter dan die van de officiële nationale luchthaven KLIA. Een schoolvoorbeeld van een falende overheid met een verliesgevende nationale luchtvaartmaatschappij!
Er komt een jonge slimme jongen van de vlakte die buiten de doos van de ambtenaren denkt en start met een zeer bescheiden kapitaal een concurrent van staats luchtvaartmaatschappij “Malaysia Airlines”. In het begin is de regering zelfs blij dat AirAsia veel verliesgevende binnenlandse vluchten van ze overneemt. Totdat AirAsia winst begint te maken! Veel winst!
AirAsia breidt haar vluchten uit naar het buitenland en gaat zelfs de concurrentie aan met Malaysia Airlines met vluchten naar Europa en Australië. Dat vinden de ambtenaren niet grappig, hun incompetentie word breed uitgemeten in de media! De tegenwerking van de staat tegen de vrijbuiter is geheel onterecht! Iedereen omarmd AirAsia maar niet de corrupte ambtenaren en regering. De rest van het AirAsia sprookje is bekend, het is nu een van de grootste, en winstgevende, (budget)luchtvaartmaatschappijen van Zuidoost-Azië met meer dan 100 vliegtuigen in haar vloot.
We kiezen voor de bus naar de stad omdat de “KLIA-Ekspres trein”, ook een initiatief van de overheid, toch wel heel erg kostbaar is geworden. Voor ongeveer de helft van een treinkaartje voor een persoon reizen we samen met de bus in dertig minuten langer naar het KL-Sentral. En het prijsverschil is enkele maaltijden!
Om KL-Sentral is er zoveel bijgebouwd dat ik het niet eens meer herken. Ik zoek naar de avondmarkt maar op die plaats is nu een enorm gebouw verrezen. Dat is omlopen geblazen maar gelukkig is het gestopt met regenen.
De monorail aan de andere kant van de weg is ook weer snel gevonden maar de medewerking van het personeel is erg twijfelachtig. De Engelstalige kaartjes automaat werkt niet naar behoren. Ik voel de ogen van dat baardje achter het glas in mijn rug prikken en zonder een moment te twijfelen stappen we over naar de automaat die alleen maar in "Bahasa Melayu” instructies geeft. Ik had zijn gezicht wel willen zien nu ik zonder een probleem de tokens uit het enorme apparaat tover. In het voorbijgaan bedank ik hem op een vernederde en cynische toon met het Arabische woord voor bedankt, ‘Sjonkran’.
Vanaf het moment dat de monorail in beweging komt zie ik nieuwe wolkenkrabbers links en rechts van ons. Maar het opdoemen uit de wolken en de regen van de nieuwe “Merdaka 118” vult me met een gelukzalig gevoel. Kunnen we de 678 meter hoge toren, het op een na hoogste gebouw ter wereld, al bezoeken? Straks maar eens op het internet kijken!
We stappen uit op het Chow Kit MR-10 station en worden meteen geconfronteerd met de overblijfselen van de gebruikelijke stortvloed van hemelwater aan het einde van de middag in Kuala Lumpur. Op meerdere plaatsen staan plassen regenwater van minstens tien centimeter diep! Ik oriënteer me eens goed en daarna is het “M1 City Center Hotel” snel gevonden. De bekende rituelen aan de receptie worden ook snel en efficiënt afgehandeld. Wij nemen de lift naar de zeventiende verdieping, een kamer op een hoge verdieping met een uitzicht. De kamer is goed genoeg voor deze prijs. En het beloofde uitzicht?
Een kamer voor RM 95 per nacht met een RM 500 uitzicht! Hoe krijg ik het gevonden en georganiseerd? Hoewel we bijna de hele dag zittend hebben doorgebracht zijn we toch vermoeid. We gaan voor het raam zitten en genieten van de koele lucht uit de airconditioning en het uitzicht over Kuala Lumpur en de roestvast stalen torens. Straks gaan de lampjes aan in de “Petronas Twin Towers” die met hun 452 meter nog steeds de hoogste twin towers in de wereld zijn!
Na een bakkie vers gezette koffie gaan we op zoek naar ons eenvoudige avondeten. Lekker en gezond eten is nooit ver weg in Maleisië. Gelijk schuin tegenover de ingang van ons hotel is een groot open lucht restaurant. We gaan voor de “Mee Goreng” met een “Telur Goreng” erboven op. En dan voel je ook meteen weer de vriendelijkheid en gastvrijheid van de lokale bevolking.
Ik krijg na acht dagen Maleisië steeds meer het gevoel dat toeristen hier door de overheid als sinaasappels worden uitgeperst. Wij zijn tenslotte kaffirs en dan is dat natuurlijk toegestaan uit naam van god. Ik krijg ook steeds meer het gevoel dat de islamitische regering helemaal niet blij is met die bandeloze en vrijdenkende westerlingen. Wij zouden die vrome moslims zo maar op andere gedachten kunnen brengen.
Mijn tegenvraag is dan: ‘Zijn die vrome moslimmannen en moslimvrouwen dan wel zo gelukkig onder het juk van de islam?’
De mannen waarschijnlijk wel omdat ze de onderdrukker zijn. De vrouwen? Tja, wat is er op het ogenblik in Iran gaande?
Op de terugweg naar de kamer kopen we een grote fles water, een half-liter blik Guinness voor Lyka en twee half-liter blikken Carlsberg voor de schrijver. Het meisje achter de kassa kan/mag de blikken bier niet van haar geloof aanraken! Die zijn “Haram”! We moeten ze zelf in de tas doen. Ieder zijn manier van leven. Er moeten toch ergens in haar hoofd twijfels zijn aan de wetten en regels van haar geloof en haar onderdrukking?
Ondertussen is de verlichting aangegaan in de “Petronas Twin Towers”. Ook na bijna 25 jaar zijn de torens een van de mooiste architectonische wonderen die ik ooit in het echt heb mogen aanschouwen. In stilte geniet ik van het betoverende uitzicht en mijn ijskoude biertje.
Maar er was vandaag helaas ook treurig nieuws uit Perth, Australië. Gisteren is mijn goede oude vriend Jerry Newton overleden. Rust in vrede vriend. Zoek maar een plaatsje aan die lange tafel in het “Valhalla”.
Ik heb veel warme en leuke herinneringen aan ons samenzijn in Pattaya, Thailand. Sterkte voor zijn vrouw Pen, en ik hoop je in de toekomst weer te ontmoeten.

Ook in Kuala Lumpur is er vanavond een songfestival tussen de muezzin van zeker vier, en zelfs misschien wel vijf, verschillende moskeeën. Alleen zingen ze nu door elkaar a capella en hebben niet eens het fatsoen om naar elkaar te luisteren.
Nog wat lezen over de krijgsgevangen in Changi, misschien gaan we dat nog bezoeken in Singapore, en dan slapen om onze pijnlijke spieren wat rust te geven!

Maleisië: Penang Hill

George Town - Penang (Spices Hotel) J), maandag 13 februari 2023

We hebben deze wandeling de afgelopen week al een paar keer uitgesteld en nu zijn we in een situatie beland dat we op de laatste dag van ons verblijf op Penang pas laat aan de wandeling kunnen beginnen. We moeten namelijk eerst de was nog doen! De “Kimberley Wasserette" in George Town is een uitkomst, en een zekerheid. We gaan morgen voor een week naar Kuala Lumpur en we zijn het er samen over eens dat we dan in ieder geval alle kleding schoon in de rugzak moeten hebben. Dus we nemen het zekere voor het onzekere!
Al voor negen uur draait de wasmachine en voor RM 12 (€ 2,70) is alles straks weer schoon en droog. Ontbijt hebben we nog niet gehad omdat ik dat pas later kan halen bij de bakker die om tien uur open gaat. Ik lees wat op mijn e-reader tijdens het wachten en Lyka luistert naar muziek. Nog voordat de was naar de droogtrommel verhuist ga ik op pad voor het ontbijt en nog een grote zak koffiezakjes want die bevallen ons beiden toch wel heel goed.
Bij mijn terugkomst heeft de droogtrommel nog maar enkele minuten te gaan dus werken we snel de broodjes naar binnen en gaan we de schone was terug naar het hotel brengen. Dan begint onze laatste dag op Penang pas echt!

Met een sneltreinvaart lopen we naar de busterminal onder de Komtar toren en gaan met bus 201 richting het “Penang Hill Lower Train Station”. Bus 204 zou daar ook naar toe moeten gaan maar bus 201 komt als eerste voorbij dus kiezen we maar voor die bus omdat elke minuut nu telt.
Op deze maandagochtend is de buschauffeur waarschijnlijk met zijn verkeerde been uit bed gestapt. Hij snauwt en bromt tegen de instappende passagiers, inclusief de toeristen. Een slechte reclame voor “Rapid Penang”!
Ook wanneer ik op de knop druk, als teken dat we er uit willen bij de volgende halte, schreeuwt hij een oerkreet door de halfvolle bus. Alle passagiers kijken elkaar verbaasd aan. Wat is er met deze man aan de hand?
Aan het begin van de weg neem ik nog even mijn hoed af, en salueer voor een oorlogsmonument. Er is op Penang in de tweede wereldoorlog zwaar gevochten tussen de Britten en de Japanners. Maar ook hele regimenten uit India waren hier gelegerd en bij de gevechten direct betrokken. Wat er nooit wordt verteld, maar hier een publiek geheim is, is dat de moslims de Japanners verwelkomden en actief naast ze meevochten tegen de Kolonialisten. Verraders van het eerste uur! Ik eer de Britten, Indiërs en Burmezen, niet de verraderlijke zwarte hoedjes.
Terwijl we naar het treinstation lopen rijden de toerbussen af en aan. Er is hoogstwaarschijnlijk weer een cruiseschip aangemeerd en dat zijn honderden, zo niet duizend, toeristen die ook naar de top van Penang Hill moeten worden gebracht.
In de rij bij de kaartverkoop zie ik het probleem al hangen. Al die gidsen en begeleiders van die toerbussen kopen de duurste kaartjes voor de trein naar boven zodat ze voorrang krijgen om in de trein te stappen. Wij moeten twee treinen voor laten gaan voordat we zelf aan de beurt zijn. En deze keer met mondkapjes, want ook die zijn ruim voorradig voor een euro per stuk, in het treinstation!
Gelukkig worden de treinen niet al te vol gepakt en nog redelijk op tijd gaan we eindelijk de 712 meter omhoog. In de trein verdwijnen de mondkapjes alweer maar het geld is al verdiend, dus de regels worden versoepeld en het niet dragen van een mondkapje gedoogd. Voor een moment denk ik aan het veel toegepaste gedoogbeleid in Nederland.
Onderweg naar de top voelen we de klim naar een grotere hoogte in onze oren en we zien de vegetatie veranderen. Eenmaal boven op de top, wanneer ik uit het nagelnieuwe station stap, realiseer ik me dat ik in een heel andere wereld ben beland dan ik me kan herinneren.
Helaas kan ik geen oude foto’s plaatsen om de vergelijking aan jullie te laten zien. Ik moet maar eens met de foto’s op de QNAP aan de gang gaan zodat ik die ook overal ter wereld kan benaderen en importeren. Ik heb vandaag geen zin om in het verleden te blijven hangen en we gaan eerst een korte wandeling op de top maken voordat we aan de afdaling gaan beginnen.
Een van de oudste treinstellen staat op de top en daar kan Lyka mooi poseren. Een verplicht nummer voor veel bezoekers.
De volgende halte is de uitkijkpost. Met een goed uitzicht over George Town en de waterweg tussen het vaste land en het eiland. De eerste brug tussen het eiland en het vaste land dateert uit 1985. Eerst is het uitkijkpunt gebruikt door de Britse kolonialisten en later overgenomen door de Japanse bezetters. Aan de interessante geschiedenis van Penang hebben ze hier op de top van Penang Hill een broertje dood omdat ze niemand willen beledigen. Hier zijn ze al heel lang WOKE wanneer je daarover nadenkt. Want of het geld nu uit Japan, Amerika of Europa komt, het stinkt niet.
Dan beginnen we aan de lange afdaling. Een steile afdaling van vijf kilometer lang en gemiddeld 15%! Maar eerst nog een foto van Lyka met een Hollands landschap op de achtergrond.
Deze afdaling heb ik al twee keer gedaan en al snel merk ik dat ik een veel te romantische herinnering heb aan de weg naar beneden. Of ik heb misschien twee afdalingen uit het verleden in mijn geheugen door elkaar gehaald.
Niets geen bijzondere architectuur! Alleen een slechte asfaltweg die na een kilometer of twee bij elke stap hard in je kuiten bijt. Onderweg is er helemaal niets te zien. Alleen maar jungle. Dezelfde jungle waar we op een andere plaats RM 100 voor hadden moeten betalen zien we nu gratis. Dat is het enige voordeel van deze wandeling!
Bij de tweede rustplaats ziet Lyka een mier, een zwarte mier, niet zomaar een mier maar een mier (Camponotus Gigas) van 15 tot 20 millimeter lang! Gefascineerd kijk ik enkele minuten naar deze reuzen onder de mieren in het dierenrijk.
En we gaan weer verder! Wat is schoonheid? Wat is vermoeidheid? De omgeving ademt rust uit en mijn lichaam begint pijn te doen. Lyka is allang uit het zicht verdwenen en ik daal in mijn eigen tempo af naar de “Taman Botanik Penang”.
De enige afleiding tijdens de eerste drie kilometer zijn de mieren en zijn nu de apen die zich te goed doen aan de wilde vruchten die op de weg zijn gevallen. Ze zijn klein maar toch boezemen ze mij enige angst in. Ze staan bekend om in groepen aan te vallen en grijpen alles dat ook maar uitsteekt uit je silhouet. Er zijn al duizenden zonnebrillen, petten en hoeden door de harige broeders meegenomen.
Ik krijg stap na stap ernstige twijfel aan mijn conditie en ik ben bang dat ik deze wandeling heb onderschat en/of mezelf overschat. Zijn de Covid-19 jaren zo slecht voor mijn lichamelijke gesteldheid geweest? Zou die aftakeling van de algemene conditie van de mensen de oorzaak kunnen zijn voor de oversterfte na de vaccinatie tsunami’s? Of zijn het gewoon de jaren die gaan tellen?
Het gaat steeds langzamer en langzamer. Eerst tel ik honderd stappen tussen de punten van een korte rust en een slokje water. Dan worden het tachtig stappen, dan zestig stappen en nog later vijftig stappen. De afstand die me rest naar het eindpunt op de blauwe afstand markeer bordjes gaan tergend langzaam omlaag. Vanaf de 0,8 Kilometer lijkt het volgende bordje zich te hebben verstopt. Ik neem nog een extra slokje water en tel weer vijftig stappen af. En die vijftig stappen zijn bij lange na geen vijftig meter!
Opgeven is geen optie! Ik ben hier aan begonnen en ik ga dit tot een einde brengen. Ik heb mijn trots en test mijn doorzettingsvermogen. Met elke stap naar beneden worden de remmen in mijn knieën en bovenbenen heter. De pijn komt niet meer in golven maar is nu onafgebroken aanwezig in de gewrichten van mijn benen en beenspieren. De laatste vierhonderd meter zijn een lijdensweg. En dan zie ik eindelijk de slagbomen en het blauwe bordje 0,1 Kilometer. Ik heb het gehaald! Of ik dit ooit nog een keer doe? Ik denk het niet. Er zijn genoeg andere mooie, en vlakke, wandelingen.
Lyka zit al een eind verder in de schaduw van een tropische boom op me te wachten. Ook zij heeft het moeilijk gehad en dat stemt me dan weer vrolijk. Ik ben bijna twee keer haar leeftijd dus ik mag me slecht voelen! Onderweg worden we als toetje nog met een andere hindernis geconfronteerd. De “Botanische Tuinen van Penang” zijn niet zo’n trekpleister geworden als er was gehoopt door de ambtenaren op het stadhuis en daardoor is de buslijn al jaren geleden opgeheven. Een soort van “Floriade Expo 2022” zoals in Almere! Of we nog even een kilometer verder willen lopen naar de dichtstbijzijnde bushalte. Gelukkig kunnen we op de eerste bus stappen want die gaat naar de “Komtar Busterminal”.
Terug in het hotel maak ik de balans op voor vandaag en ondanks de pijnlijke benen ben ik trots op wat we vandaag hebben gedaan. 12,48 moeilijke, en zware, kilometers voor een man van 63? Ga der maar aan staan?
Na de middagrust belonen we onszelf met een maaltijd en een paar koude biertjes in de “Jetty Food Court”. Het is goed te merken dat het weer een doordeweekse dag is. Er is minder dan de helft van de klandizie dan dat er in het weekend loopt. Niet dat dat voor ons wat uit maakt.
We zitten op een andere plaats in de food court dan gewoonlijk dus ook naast een ander restaurant. Lyka kiest de “Bee Hoon” en ik ga voor de “Hokkien Noodles. Beide zijn hemels, en nog een tweede biertje.
Alles gaat naar wens totdat Lyka vraagt: ‘Heb jij nog trek?’
‘Hoezo?’
‘Ik lust nog wel wat, wat dacht je van een “Crispy Fried Noodles”?’
“Crispy Fried Noodles” worden het en het is de eerste keer dat we een derde gerecht bestellen deze reis. Het zal wel aan de enorme inspanning liggen van vandaag!
Bij het derde gerecht hoort ook een derde biertje omdat we vanmiddag ook heel wat vocht hebben verloren. En zo komt er een einde aan ons mooie en interessante verblijf in George Town op Penang. Ik durf geen uitspraak te doen of we ooit nog eens op Penang terug komen maar we hebben een flinke bagage met fijne en leuke herinneringen. Morgen moeten we vroeg op en redelijk vroeg vertrekken richting Kuala Lumpur.

Maleisië: Breakfast in bed

George Town - Penang (Spices Hotel) J), zondag 12 februari 2023

Die luxe hebben we na al die drukke dagen! Een onverwachte hele dag vrij. De basis ligt bij gisterenavond toe we leuke Nederlanders hebben ontmoet in de “Jetty Food Court”. Bo en Jouri waren ook al een lange tijd op reis en dat schept meteen een band. Het uitwisselen van ervaringen die weer als basis kunnen dienen voor de komende dagen, weken of maanden.
Vanochtend hebben Lyka en ik allebei onze eigen dingen te doen en daarom liggen er pas om half twaalf deze heerlijkheden als ontbijt op ons bed. Het mag duidelijk zijn dat we zelfs om twee uur nog geen trek hebben in een lunch. Overslaan van de middagmaaltijd is de enige goede keuze! We weten al dat we vanavond weer bij “Kapitan Tandoori” gaan eten en deze keer besteld Lyka waarschijnlijk wat anders. Ik weet het al 100% zeker dat ik weer voor de “Garlic Naan Tandoori Set” met de onafscheidelijke “Aloo Ghobi Masala”. En daarna? Een paar biertjes drinken maar zeker niet zoveel als gisterenavond!

Omdat we vandaag helemaal niets hebben gedaan, en de koele kamer niet uit zijn geweest, maak ik gebruik van de mogelijkheid om de straatkunst van George Town er eens extra te belichten.

Street Art in George Town, Pulau Penang

George Town wordt hoofdzakelijk bezocht door dagjesmensen, soms komen ze voor een weekend maar verder dan twee nachten gaat het vaak niet. De straatkunst in de vorm van actieve muurschilderingen is een echte trekpleister geworden en heeft het UNESCO-Werelderfgoed een beetje naar de achtergrond gedrukt. Goede marketing, maar het doet te kort aan de ontelbare historische gebouwen die George Town nog herbergt.
Jong en oud volgen verschillende routes door de oude wijken van George Town en hebben veel plezier bij het op de foto gaan en foto’s maken.

Een bloemlezing van de muurschilderingen, de “Street Art in George Town”.
De eerste is van een rode kater die we meteen “Karel” hebben gedoopt.

(De kater die aan de zuidkant van de binnenstad van Zaltbommel zwierf nadat zijn baasje plotseling was overleden. Totdat een wereldverbeteraar dat zielig vond en het narcisme het overnam. Karel was plotseling verdwenen en hoogstwaarschijnlijk door de medewerkers “Dierenopvangtehuis Bommelerwaard” is gevangen en na enkele weken of maanden afgemaakt? Dat is niet zielig! Vrijheid is een slechte zaak voor de wereldverbeteraars! Zolang ze zichzelf maar beter voelen!)
De kittens een stukje verderop zijn natuurlijk ook heel lieflijk.
Net als hun zusje om de hoek! Maar dit zijn plaatjes die niet uitnodigen voor een interactie.

Dit zijn twee voorbeelden van muurschilderingen bij het “Grand Swiss” die door de interactie die grappige foto’s opleveren.
Ook onderweg naar een tempel komen we onverwacht mooie muurschilderingen tegen!
Achterop deze motor zitten is heel erg populair en in het weekend stond er een lange rij mensen op hun beurt te wachten om een foto te kunnen maken.
Persoonlijk vindt ik deze vliegerende jongen heel erg mooi. Vooral het gedeeltelijke afgebrokkelde pleisterwerk.
Lyka heeft heel veel plezier met de kinderen in het raam.
Dit is ook een heel populaire! De twee kinderen op de fiets. De kans om hem leeg te fotograferen is bijna nihil!
Door de gehele oude wijk zijn er ook smeedijzeren kunstwerken te vinden. Niet minder mooi maar toch anders. Meer informatief. De muurschilderingen spreken meer tot je verbeelding.
De kokende vrouw. Heel mooi door het kleine rode Chinese altaar op straat.
Samen op de schommel.
Een kind op een kistje reikt naar het raam.
En wat dachten jullie van deze? Op de zijgevel van een huis!
En dit is dan de laatste. Gewoon op de muur naast de ingang naar onze kamer. Het was heerlijk om zo onbevangen in de open lucht van kunst te mogen genieten.

Aan het einde van de middag, of beter gezegd, aan het begin van de avond gaan we op pad om te eten. Op onze voorlaatste avond kiezen we opnieuw voor “Kapitan Tandoori”.
We weten dat het eten er goed is en Lyka kiest deze keer voor de “Biriyani Chicken” en ik ga voor de laatste keer deze reis voor de “Garlic Naan Tandoori Set”. Natuurlijk aangevuld met de “Aloo Ghobi Masala”. Een heerlijke maaltijd voor ons samen voor RM 38 (€ 8,30).
Tijdens het drinken van een biertje in het “Jetty Food Court” denk ik na over onze eerste week in Maleisië. George Town is enorm veranderd en ik ben niet zeker of we hier ooit nog een keer een weekje gaan rondhangen. Ik ben erg benieuwd wat we in Kuala Lumpur en Malacca gaan aantreffen. Zal het daar ook zo erg zijn veranderd? Onze programma’s voor de twee volgende bestemmingen zijn dun dus het zal ook veel rondhangen zijn. De “winterslaap” noemden wij dat vroeger. De tijd doden tussen (kostbare) excursies. Tot nu toe kan ik alleen maar concluderen dat Maleisië toch wel goedkoper is voor ons dan Thailand. Bier is heel slecht verkrijgbaar en dat kan een van de redenen zijn.
Om half tien gaan we terug naar het hotel. Morgen is alweer onze laatste dag op Pulau Penang en dan gaan we de excursie doen die we vandaag op het programma hadden staan. Ik worstel nog wat met mijn Kobo-ereader. Ik heb twee boeken die steeds vastlopen en dat is erg frustrerend. Ik wil die boeken namelijk heel graag lezen. Het is de eerste keer in bijna tien jaar dat ik dit meemaak en dat maakt het extra frustrerend! Gelukkig heb ik wel een idee hoe ik het met behulp van het programma “Calibre” kan oplossen. En dat gaan we vanavond nog proberen!