Maleisië: Selamat Tenga Hari Penang

Georgetown - Penang (Spices Hotel) K), dinsdag 7 februari 2023

Het is moeizaam opstaan deze ochtend. Ik moet mezelf uit bed slepen en dwingen om koffie te gaan halen. Om kwart over zes neem ik de eerste sip! De cafeïne doet haar werk en voel met de minuut sterker en wakkerder worden. Even het een en ander op mijn MacBook controleren en dan langzaam inpakken. Er is niet veel in te pakken maar het moet secuur gebeuren. Alles moet naar de plaats waar ik het weer kan vinden.
Tien over zeven bel ik beneden aan de receptie, zoals afgesproken, nummer 103 op de huistelefoon en enkele minuten later komt de vrouw van de receptie naar beneden en overhandigt me onze 1.000 baht borg. Niet dat ik anders had verwacht maar het voelt toch beter nu het geld weer in mijn portemonnee zit.
Op weg naar de bushalte gooi ik mijn dubbelwandige koffiebeker nog een keer bij de 7-11 vol en laat tegelijkertijd twee tosti’s roosteren. Op de stoep naast de bushalte genieten we van ons ontbijt en de koffie. Ik heb op dit moment geen idee wanneer we de volgende maaltijd/snack zullen nuttigen! We vliegen met de budget luchtvaartmaatschappij AirAsia en dan is het betalen geblazen voor alles aan boord.
Bus A4 laat nog 25 minuten op zich wachten volgens Google. Dit is toch wel heel mooi dat dat tegenwoordig allemaal mogelijk is met de mobiele telefoon! En dan ontstaat er paniek. We laten onverwacht een bus passeren waar met grote letters op de zijkant staat: AIRPORT. We kijken elkaar verbaasd aan, dan moeten we helaas nog maar een half uur langer wachten. We hebben gelukkig nog voldoende tijd.
Het raadsel van die laatste bus is met behulp van mijn mobiele telefoon snel opgelost! De bus die zojuist passeerde is de bus met het nummer S1. En die bus rijdt naar de andere luchthaven van Bangkok. Ik denk nog eens diep na over het hotel waar we de afgelopen zeven dagen hebben verbleven. Het ligt op een fantastische locatie! De loopafstand naar alle voor ons belangrijke plaatsen is goed en alle belangrijke buslijnen komen heel dicht bij. Ik denk dat we de volgende keer weer hier slapen.
Daar is dan na enkele minuten wachten de bus A4 die ons in iets meer dan een half uur naar het “Don Mueang International Airport” brengt. Ik ben opgelucht, heel opgelucht omdat er nu weinig meer kan misgaan. Het in-checken gaat snel en efficiënt net als de paspoort- en veiligheidscontrole. Eerst naar het toilet en dan naar de vertrekruimte.
Aan gate 5 is het redelijk rustig. Mijn MacBook komt tevoorschijn en ik leg de laatste hand aan het verhaal over ons bezoek aan de grote Boeddha. Daarna ga ik nog een stapje verder en publiceer het verhaal op mijn weblog. Zo, weer een verhaal klaar en ook nog gepubliceerd!
Dan heb ik genoeg van het schrijven en haal mijn Kobo e-reader tevoorschijn om verder te gaan met het spannende verhaal over “Echo Canyon” van Michael Connelly.
Het boek is zo spannend dat ik alle tijd vergeet en Lyka mij erop wijst dat we aan boord moeten van de Airbus A320-200. Het werkpaard in de Aziatische luchtvaart industrie! Na een kleine twee uur landen we op het “Penang International Airport” en zijn we weer in een ander land. Het eerste dat ons opvalt dat er in Penang meer mondkapjes worden gedragen dan in de Filipijnen en Thailand bij elkaar. Een vreemde gedachte schiet er door mijn hoofd. Al deze mensen zijn zo gelovig en devoot. Waarom vertrouwen ze dan niet in hun god om ze te vrijwaren van Covid-19? Dat is toch tegenstrijdig?
Nadat ik mijn Thaise baht heb omgewisseld en broodjes hamburger bij de gouden bogen heb gekocht, om de ergste trek te stillen, gaan we op zoek naar de stadsbus 401 die ons naar Georgetown moet brengen. En ook hier hebben we geluk! Precies op het moment dat we de weg oversteken naar de bushalte komt de bus 401 aangereden. Er staat een flinke groep passagiers te wachten maar gelukkig zijn er nog zitplaatsen voor ons!
De busreis naar de stad duurt ongeveer een uur en dat geeft meteen aan dat Penang geen klein eiland is. Onderweg stappen er nog meer mensen in en de bus wordt steeds voller en voller. Plotseling hoor ik Nederlands praten. Ik ben benieuwd hoe Georgetown tegenwoordig is dus ga ik het gesprek aan. Een leuk en informerend gesprek.
Ik overhandig haar een kaartje van “TravelsandTroubles” en nadat ze het kaartje heeft bestudeert zegt ze: ‘Volgens mij heb ik uw weblog al een keer bezocht, Het komt me in ieder geval bekend voor!’
Ik voel me vereerd. Ik weet ook weer dat ik het niet allemaal voor niets doe. Ik wordt er warm van binnen en tegelijkertijd bescheiden van.
‘Dan heb je nu ook de man achter de verhalen en foto’s ontmoet’, lach ik haar toe.
Onze reis gaat nog wat verder en we hebben elkaar verder niets meer te melden of te vragen.
Daar is eindelijk “Komtar”, het, sinds mensenheugenis, oriëntatiepunt van Georgetown. Ik ben blind met het navigeren dus besluiten we al snel dat we als eerste een Maleisische SIM-kaart moeten kopen. En dat gaat snel en efficiënt. Voor RM 45 (€ ) koop in een SIM-kaart van Celcom die ons 30 dagen onbeperkt en snel (6 Mb/s) internet geeft.
Met de navigatie hersteld is het niet zo moeilijk om naar het “Spices Hotel” te lopen. Aan de buitenkant ziet het oude Chinese shophuis er misschien een beetje vreemd en klein uit voor een westerling maar eenmaal binnen is het geen lelijk eendje maar een verscholen pareltje.
We zijn heel erg blij met onze kamer K. Deze keer hebben de kamers geen nummers maar letters. Dat kom je niet zo vaak tegen. De kamer heeft geen uitzicht maar wel voldoende daglicht! Alles zit er op en aan. Ik weet zeker dat we het hier de komende week prima naar ons zin zullen hebben.
Nadat we onze spullen in de kamer achter hebben gelaten gaan we meteen op zoek naar dagelijkse maar onmisbare boodschappen. Al meer dan twintig jaar moeten alle luchtreizigers hun halfvolle flessen shampoo en conditioner weggooien. Over verspilling gesproken, hoeveel honderden tonnen shampoo en conditioner zouden dat per jaar niet zijn?
In de “Prangin Mall” onder de Komtar toren is alles te vinden, behalve kleine verpakkingen shampoo en conditioner! We kunnen het in een enkele drogist, de 7-11 of de supermarkt vinden! We zoeken niet langer en laten de halfvolle flessen volgende week gewoon achter in het hotel. Een geldwisselkantoor met een goede wisselkoers is ook meteen gevonden, dus dat is voor morgen! In de supermarkt loop ik voor de zekerheid toch even langs de koffie. In onze kamer staat een elektrische waterketel. Ik wil absoluut geen oploskoffie dus speur ik langs de schappen of ik wat kan herkennen uit lang vervlogen tijden.
Mijn oog valt op een doosje met koffiezakjes. Zeg maar theezakjes gevuld met gemalen koffie in plaats van thee en dan groter. Het doosje staat op ooghoogte en dat is nu juist de plaats waar de duurdere producten in de schappen staan, net als in elke andere supermarkt op de wereld! Mijn ogen gaan langzaam omlaag en speuren de planken af. En daar zie ik de koffie die we vroeger altijd dronken, alleen heet water was nog benodigd.
De koffiezakjes “Kopi O” van “Aik Cheong” zijn mijn persoonlijke klassieker uit vervlogen tijden! Blij als een kind koop ik de voordeelverpakking met 50 zakjes in de wetenschap dat we hier ’s morgens in Maleisië heel veel van zullen genieten.
Helaas is er ook nog een klein, maar niet onoverkoombaar probleem. In het hotel moest ik de op 1 januari ingevoerde “kamer belasting” van RM 10 (€ 2,15) per nacht apart afrekenen. De rest zou na aankomst van mijn VISA kaart worden geïnd. Na controle blijkt dat er iets meer dan RM 60 teveel van mijn VISA kaart is afgeschreven! In de lobby vraag ik om opheldering en na een verkeerd smoesje komen we bij de VAT die niet wordt vermeld als extra kosten op de website van Booking.com. Ik heb geen trek om er stennis over te maken maar laat ze wel weten om dat op de boeking websites te gaan vermelden.
Onze financiën zijn voor Maleisië op orde en het Maleisische papiergeld is erg kleurrijk.
Op weg naar beneden worden we verrast door een muurschildering die we de eerste keer over het hoofd hebben gezien. Het mag duidelijk zijn dat er in dit kleine hotel over heel veel is nagedacht.
We zijn ook een beetje verrast door het daglicht! Het is al bijna zeven uur ’s avonds wanneer we het hotel verlaten op zoek naar een avondmaaltijd. We zijn niet meer gewend dat het ’s avonds zo lang licht blijft.
We slenteren door de smalle straten van Georgetown op zoek naar een Chinees eettentje. Waarom? Ik lust wel een biertje na deze lange dag. Je kan alleen bier krijgen in Chinese eettentjes! Heel soms ook in de Indiase maar niet zo vaak. Over de moslim restaurants hoef ik het natuurlijk niet uit te leggen.
De prijs van het bier, en andere alcoholhoudende dranken, ligt in Maleisië erg hoog. Om een simpele reden. Om de arme luie Maleisiërs te subsidiëren. En geloof me, lui zijn die zwarte hoedjes!
Het is niet al te ver van ons hotel wanneer we een open Chinees restaurant binnenstappen. De menukaart is eenvoudig en het Carlsberg bier betaalbaar en koud. De gebakken Chinese Mee en Chinese Char kway teow zijn net pittig genoeg om het te laten smaken en af en toe doven we de vlammen met een slok ijskoud bier.
Via een kleine omweg, om de geest en cultuur van Penang op te snuiven, gaan we terug richting het “Spices Hotel”. De tegenstellingen onder de bevolking zijn groot maar hier op Penang leven ze vreedzaam met elkaar. Ze kennen hun plaats in de maatschappij en weten heel goed dat ze van elkaar afhankelijk zijn en ook afhankelijk blijven. Een rij slapende trishaws wachtend op de toeristen van morgen is een typisch beeld in de straten van Penang en in mindere mate van Malacca waar we later naar toe gaan.
Ik lees nog wat voor het slapen gaan, ik bekijk mijn foto’s maar schuif het schrijven door naar morgen. Het lange vermoeiende verplaatsing met een schitterend einde.

Thailand: Een boottocht

Bangkok (The Seven Luck) 602), maandag 6 februari 2023

Onze laatste dag in Bangkok is een verlenging van de rustdag van gisteren. We gaan wel op pad, we gaan een aanzienlijke afstand afleggen maar het is vandaag hoofdzakelijk op onze konten zitten!
Voor de laatste keer dit bezoek aan Bangkok lopen we langs de klong richting de rivier. Ik pas ervoor om nog een keer over Khao San Road te lopen want daar wil ik niets meer mee te maken hebben. Wat ik vanochtend, op weg om bij de 7-11 koffie te halen, heb gezien zal toch niet de toekomst van Bangkok/Thailand worden? Vanuit een krakkemikkige oude gesloten pick-up truck werden er zakken cannabis zo groot als hoofdkussens verkocht. Mijn onverwachte verschijning werd niet op prijs gesteld door de kopers en verkopers. De blikken in de ogen van de betrokkenen vertelden me genoeg. Thailand had al een drugsprobleem met Crystal Meth maar de regering heeft er nu een legaal probleem naast gecreëerd.
Voordat we bij de rivier aankomen zie ik nog een schitterende Volkswagen Transporter T1 op de parkeerplaats van de tempel. Heel af en toe kom je in Thailand een bijzonder voertuig tegen. Voordat we aan boord gaan kopen we twee flessen water want het zal een lange rit en zit worden.
Over de boottocht valt er natuurlijk weinig te vertellen. Bangkok glijd links en rechts aan je voorbij. Je absorbeert onbewust de beelden op het water en van de oevers. Je slaat ze op om ze later te kunnen herleven. Alleen de echte vreemde en opvallende gebouwen en gebeurtenissen zijn het vermelden waard en worden gefotografeerd.
Zoals deze elektrische veerboten die niet voldoen aan de eisen en verwachtingen. Zij liggen nu ongebruikt aan de kade in afwachting van een renovatie of de verkoop. Er zullen maar weinig onbenullen nog in trappen om deze rotzooi te kopen. Misschien een corrupte minister van een bevriend land die bereid kan worden gevonden om zijn eigen zakken te vullen?
Aan het einde van de eerste etappe in Nonthaburi moeten we overstappen op een boot die terug vaart in de richting waaruit we zijn gekomen. Met verbazing kijken we hoe een jonge grote gekleurde cassave ballen voert aan de vissen in de rivier. Dit alles om het kwaad met bijgeloof te bezweren. De vissen weten dat ze hier regelmatig worden gevoerd. Over slimme dieren gesproken.
Nadat ik de foto’s heb bekeken stuit ik op de eerste tekortkoming van de camera in de iPhone 13 Pro Max. Namelijk, het ontbreken van een polarisatie/UV filter. Er is op de foto geen enkele vis te zien!
We stappen op de volgende boot voor de langste etappe! We varen van Nonthaburi naar Wat Rajsingkorn. Onderweg veel van hetzelfde maar ook veel nieuws vanaf de halte Phra Athit. We zien voor de tweede keer het parlementsgebouw voorbij komen en zoals in elke dictatuur doet de sterke leider zichzelf en zijn vrienden niets tekort.
De door toeristen gecharterde boten passeren ons onafgebroken links en rechts. Zij kijken ons net zo verbaasd aan als wij hun. Wij reizen samen een kleine vier uur op de rivier voor drie euro. Daar kun je geen longtailboat voor huren!
Ook in Bangkok is er nog enige koloniale architectuur bewaard gebleven. Dit ondanks dat Thailand officieel nooit gekoloniseerd of bezet is geweest. Officieus is het een heel andere geschiedenis. Maar ja, gezichtsverlies, daar houden de Thai nu eenmaal niet van.
Bij Silom aangekomen zien we de “King Power Mahanakhon” toren. Met haar 314 meter is het een van de hoogste gebouwen van Thailand. Het is zeker een van de meest iconische torens in Bangkok die dagelijks duizenden bezoekers aantrekt.
Voor ons zit de dag er bijna op en als toetje mogen we nog een keer met een oeroude dieselbus 47 naar ons hotel meerijden. (Ik gebruik de foto van een andere buslijn op dezelfde locatie) Voor 9 baht per persoon (€ 0,35) staan we bijna weer voor de deur van ons hotel.
Met een koud biertje binnen handbereik kijk ik op deze laatste avond in Bangkok door het raam van onze kamer uit over de stad. Het lijkt alsof ik afscheidsgroet als dank krijg. Een mooie zonsondergang precies boven de tempel op de heuvel. Ik proost nog een keer met mijn bierfles naar de hemel op mijn vrienden die niet meer onder ons zijn.
We waren het vanochtend al snel eens waar we zouden gaan eten op onze laatste avond in Bangkok. Vanaf morgen is het rijst, mie en kerrie, dus vanavond voor de laatste keer Shoarma met frieten van het Shoshanna Restaurant. Ook hier de tempel prachtig verlicht en een mooi afscheid van Bangkok.
De maaltijd is zoals verwacht van uitstekende kwaliteit en nu is ons bezoek aan Bangkok, en ook aan Thailand echt ten einde. We gaan morgen op weg naar een nieuw land, met een andere cultuur, andere religie en een totaal andere keuken! We kijken er echt naar uit want verandering van spijs doet eten!
Nog een foto van Lyka’s aanwinst, een tas met een olifant, en dan echt naar het hotel.
En wat denken jullie? Precies op dat moment stopt bus 47 naast ons en wij stappen zonder te overleggen meteen in. Een mooier einde van deze dag en deze reis hadden we ons niet kunnen wensen!

Thailand: Rustdag?

Bangkok (The Seven Luck) 602), zondag 5 februari 2023

Echte rustdagen bestaan eigenlijk niet in het leven van een rugzakartiest. Na de hele ochtend bezig te zijn geweest met van alles en nog wat komt er altijd weer dat moment dat je je moet aankleden om naar buiten te gaan om iets te gaan eten.
Tijdens het aankleden, uit de rugzak, komt altijd het moment dat je met je reisgenoot gaat overleggen wat je de komende middag gaat doen. Niet de hele middag! Maar gewoon een paar uurtjes.
Ik heb een verrassing voor Lyka maar eerst moeten we langs de weg gebakken rijst gaan eten! Een straattentje is snel gevonden op deze enorme fruitmarkt. We zien slechts een westerling op de hele markt!
Grote bergen ananas, marktkramen vol met kokosnoten en watermeloenen in de gele en rode variant.
Met bus 511 geraken we bij “Chit Lom” waar ik opnieuw mijn ogen niet kan geloven. Hele hoge wolkenkrabbers aan het begin van Sukhomvit Road die ik me absoluut niet kan herinneren en enorme bouwrijp gemaakte percelen land. Hier gaat de tijd in een sneltreinvaart door!
Het “MBK-Center” is een klassieker waar we vier en twintig jaar geleden al inkopen gingen doen. Het is tijdens de Covid-19 jaren ook gerenoveerd en er zijn maar weinig lege winkels. Zelfs de “Dunkin’ Donuts” zit nog op dezelfde locatie voor een koffie en een “Bavarian Doughnut”.
Eerder deze week hebben we nog het wereldberoemde computercentrum “Pan Thip Plaza” op zoek naar de foodcourt bezocht. En dat staat voor twee derde leeg! Dat is toch niet te geloven? Zal het ook worden toegevoegd aan het mode imperium van Pratunam?
Met behulp van Google kunnen we op de mobiele telefoon zien of bus 47 in de buurt kom van ons hotel. En ja hoor, de bus rijdt er bijna langs.
We zijn te lui om het hotel nog een keer te verlaten. Nou ja, alleen om een paar koude biertjes te halen. Lekker lezen, koud bier en een pittige Chicken trio pizza. Het leven is goed, ook op een ingelaste zondagse rustdag.