Thailand: Kun je het reizen verleren?

Pattaya (Chokdee Inn) gelukkig niet!,
Pattaya (Sutus Court) 404), woensdag 11 januari 2023

Na meer dan drie maanden gaan we zonder de grote koffers en alleen met onze rugzakken op reis. Het voelt vandaag vanaf het opstaan al vreemd aan. Erger nog, al een maand heb ik ernstige twijfels over de verplaatsing en reis van de komende acht weken. Voor het eerst, zo lang ik me kan herinneren, bruis ik niet van opwinding voordat ik op reis ga. Ik voel me na twee maanden aan het zwembad een oude zak die op de dood zit te wachten en plichtmatig zijn maaltijden en enkele koude flesjes bier per dag nuttig.
Vandaag is het dan eindelijk zo ver. We gaan op reis. Wat gaan we aantreffen in Thailand? Er waren de afgelopen week veel tegenstrijdige berichten over het wel of niet worden toegelaten na de eenmalige vaccinatie met het Janssen-vaccin. In Thailand hebben ze het nadrukkelijk over twee vaccinaties! Ik laat niets aan Lyka merken van mijn onzekerheid. Ik wil haar er in ieder geval niet mee opzadelen. De onzekerheid zit mij wel heel erg dwars. Daarnaast heb ik een verkoudheid opgelopen door de airconditioning en ik wil natuurlijk niet dat die wordt verward met een Covid-19 besmetting. De vraag of ik me zal laten testen giert al drie dagen door mijn hoofd. Ik hou het gewoon op stil blijven, rustig doorlopen en veel drinken zodat ik niet hoef te hoesten.
De Thaise klucht wordt alleen nog maar beter! Afgelopen zaterdag hebben enkele ministers van de regering besloten dat iedere buitenlander die Thailand binnen wil komen twee vaccinaties moet kunnen overleggen.
De CAAT, The Civil Aviation Authority of Thailand, heeft het over een volledige vaccinatie wat betekend dat een vaccinatie met Janssen voldoende is. Tegenstrijdigheden in overvloed! Maar nu komt het!
Op maandag zijn de nieuwe regels om 08:00 ingegaan en ze zijn op dezelfde dag, na een tsunami van klachten uit het binnen- en buitenland, weer ingetrokken. Hoe geloofwaardig kun je dan als regering met je Covid-beleid nog zijn?
Er circuleren veel berichten op sociale media van reizigers die zijn geweigerd op een vlucht naar Thailand. Om dan weer op de luchthaven van vertrek te horen dat de beperkingen weer zijn ingetrokken. Ook nu het voor iedereen duidelijk moet zijn wachten er nog enkele luchtvaartmaatschappijen op het officiële bericht van de CAAT. De passagiers zijn natuurlijk weer het slachtoffer van deze organisatorische puinhoop.
We kunnen nu alleen nog maar hopen dat de Chinezen geen explosie van Covid-19 in de komende vier weken in Thailand veroorzaken want dan zou ons verblijf in Maleisië zo maar in gevaar kunnen komen.
Na een horrornacht met lawaaierige Indiase hotelgasten lig ik om half zeven redelijk rustig naar het zoemen van de compressoren in de airconditioning en de koelkast te luisteren. Ik heb niet veel geslapen maar ik voel me wel uitgerust en nog beter. De pijn in mijn keel is bijna helemaal weg en na twee keer hoesten is mijn luchtpijp ook weer schoon. Er rest met niets anders dan wachten, enkele uren wachten tot aan ons vertrek. De rugzakken zijn voor 90% ingepakt zonder dat er noemenswaardige problemen tussen ons zijn ontstaan.

‘Het verschil zit ‘m in wat je mee wil nemen en wat je mee kan nemen in je rugzak!’

Eerst maar een bakkie koffie en gelukkig heeft de McDonalds nu twee medewerkers opgeroepen om met de hand koffie te zetten! Het was mij ook al opgevallen dat het niet zo druk was in het restaurant toen er geen koffie werd geschonken. De manager is daar gelijk op ingesprongen en vandaag is het weer druk als vanouds in het wereldbekende restaurant.
Ik geniet van de rust en de relatieve koelte van de ochtend. Een eerste Indiër meld zich aan het zwembad en kijkt me verontschuldigend aan. Ik heb er vandaag even geen zin in. Verontschuldigingen zijn mooi wanneer ze gemeend zijn maar ze zijn geen oplossing voor bewust aangerichte schade! Een excuus kan nooit een boetedoening zijn voor iets dat je bewust hebt veroorzaakt.
Na enkele broodjes ei met een plat geslagen varkensworstje van de gouden bogen als ontbijt gaan we met een tricycle richting de “SM Clark Shopping Mall”. Hier vandaan vertrekt de bus naar “NAIA” in Manilla. We hebben geluk, de bus staat op het punt om te vertrekken en er zijn nog maar enkele zitplaatsen beschikbaar en het lijkt er op dat bus vertrekt zodra ze vol is. Of om iets na elf uur?
Het laatste dus, iets na elf uur! Om acht over elf staat de bus alweer stil bij een enorm benzinestation waar de passagiers nog snel naar het toilet kunnen. Ik kijk op mijn slimme telefoon naar een navigatie-app. Die voorspelt me dat het een kleine negentig kilometer is waar we een kleine drie uur over doen. Ik trek een wenkbrauw op. Ik kan me niet voorstellen dat het monster met een gemiddelde snelheid van ongeveer dertig kilometer per uur naar het “Nina Aquino International Airport” kruipt.
Het is dus echt een bus vol met Aziaten! Binnen tien minuten nadat de bus weer in beweging is gekomen zijn alle gordijnen gesloten en ligt 95% van de passagiers te slapen. Het is verbazingwekkend dat ze zo lang zonder een mobiele telefoon kunnen. Ik staar wat voor me uit richting de voorruit en erger me aan de droge koele lucht uit de airconditioning. Mijn keel begint steeds meer te kriebelen en hoesten is tegenwoordig een halszaak. Ieder kuchje is bij voorbaat verdacht en kan zomaar het einde van je reis betekenen. Een verplichte PCR-test of een weigering om je te laten vertrekken.
De busreis verloopt voorspoedig en in iets minder dan twee uur reistijd staan we buiten bij de Terminal 3. De eerste hindernis is zonder problemen genomen en voor de 780 peso voor de bus in plaats van 4.000 peso voor de taxi lijkt de toon gezet. We weten nu hoe en waar, en voor hoeveel. Het laatste is hier nog niet over gezegd. Maar de bus staat voortaan bij ons op pole-position.
Binnen in de terminal 3 verloopt alles zo vloeiend dat ik het gewoonweg niet vertrouw. Even aan een terminal de instapkaarten uitprinten en je loopt zo door de immigratie naar de pier van vertrek. Er wordt geen paspoort door de luchtvaartmaatschappij gecontroleerd of een stuk cabine-bagage of rugzak gewogen!
Om half drie zitten we heerlijk aan een bakkie koffie en hebben we het gevoel dat er vanaf nu nog maar weinig mis kan gaan. En gelukkig ging er nog maar weinig mis! Van pier veranderen en een wandeling van een tweehonderd meter extra vinden wij geen noemenswaardig probleem.
De vlucht lijkt niet helemaal volgeboekt. Ik heb stille hoop dat de twee stoelen voor mij leeg zullen blijven. Een lege stoel naast je is altijd aangenaam. Zeker bij een vlucht die meer dan drie uur duurt. En ik heb geluk! De stoel naast me blijft leeg. Dat scheelt zeker omdat ik de laatste tijd geplaagd wordt door een afgeklemde zenuw wanneer ik te lang moet zitten. De pijn trekt dan van mijn heup langzaam naar beneden tot aan mijn enkel. Een beetje wandelen helpt maar dat is niet gewenst in een relatief kleine Airbus A320. Door het aan boord nemen van extra lading vertrokken we wel ruim een uur later dan gepland, de piloot heeft wat extra gas gegeven en daardoor werd er 30 minuten ingehaald.
Het was alleen stervenskoud in het vliegtuig! Zo onaangenaam koud dat mijn verkoudheid weer opspeelde, inclusief een verstopte neus. De periodes tussen het hoesten en kuchen werden steeds korter. Ik voelde de mensen om heen af en toe naar me kijken. Lyka vroeg zelfs of ik mijn fleece tevoorschijn wilde halen om over haar benen te leggen. Er werden voldoende dekentjes à 600 peso per stuk verkocht dus ik mag vaststellen dat de lage temperatuur in het vliegtuig een onderdeel is van het business-model van AirAsia.
Tijdens de daling naar “Don Muang” en landing op de luchthaven in Bangkok loopt de druk in mijn oren zo hoog op dat het voelt alsof er aan beide zijden van mijn hoofd een scherp potlood in mijn schedel word gedreven! Door de kou en mijn verkoudheid kan de de druk in mijn oren niet worden geëgaliseerd. Wanneer het vliegtuig aan de slang staat kijken Lyka en ik elkaar plotseling verbaasd aan. We hebben geen TM-kaarten van de stewardess gekregen. Zouden ze zijn opgeheven?
Het ontbreken van de gebruikelijke, en altijd door slecht leesbare problemen opleverende, TM-kaart is een van de vele verbeteringen in de immigratie procedure. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze op de Don Muang luchthaven beter en efficiënter kunnen werken. Binnen enkele minuten zijn onze vingerafdrukken genomen en staan de gratis 45 dagen in onze paspoorten gestempeld.
Met de roltrap naar beneden en daar zie ik meteen je juiste pin-automaat om wat Thais geld te pinnen. De pinpas werkt zoals ik verwachtte. De spaghetti pad krapow met kip van de 7-11 is ook als vanouds. Net als het ijskoude Singha biertje. Door de mix van het pittige Thaise eten en het koolzuur uit het bier komt er ook enige verlichting op de hoge druk in mijn oren. Ik begin zelfs een beetje te snotteren.
De taxi van Narin is zoals verwacht op tijd, goed en veilig, hoewel ik heel erg moet wennen aan het ontbreken van de verbrandingsmotor geluiden in het elektrische voertuig. In het begin gaat het nog wel maar na een uurtje slaat de vermoeidheid toe en begin ik te knikkebollen omdat een gesprek met de chauffeur onmogelijk is. Ik blijf vechten tegen de slaap omdat ik zeker wil zijn dat de chauffeur ook niet in slaap valt. En daar is om iets over half twaalf eindelijk Pattaya met het hotel waar een zacht bed op ons wacht en waar we zeven nachten zullen verblijven.

En daar zijn de “Troubles”, zoals die zijn vermeld in de titel van mijn weblog en die af en toe de kop opsteken.

Om te beginnen is de muziek van het restaurant onder het hotel zo luid dat Lyka en ik elkaar meteen al zeer verbaasd aankijken. Het is vandaag woensdag en het zal gedurende het weekend echt niet minder worden. Hier zal van slapen weinig terecht komen! Ik neem me meteen voor om met een dikke smoes slechts voor een nacht te betalen. Want eenmaal betaald krijg je met 100% zekerheid nooit je geld meer terug!
We stappen het hotel binnen en zijn opnieuw erg verbaasd, de receptie is op dit tijdstip onbemand? Na een paar tikken op de receptiebel verschijnt er een even ongemotiveerde als ongeïnteresseerde jongen vanachter een PVC-deur met een sticker “Private” er op. Aan zijn haardos te zien lag hij enkele momenten geleden nog te slapen. Zijn Engels is te slecht om een gesprek te voeren dus hij begrijpt niet dat wij een boeking hebben. Na een onherkenbare en onbegrijpelijke reeks Thaise woorden te hebben geschreeuwd verschijnt er uit dezelfde deuropening een vrouw die ik vroeger heb gekend onder haar bedenkelijke artiestennaam: “Annie”.
Ze kijkt ons verbaasd aan. ‘No booking, no booking!’, schreeuwt ze erg onvriendelijk! Lyka en ik kijken elkaar verbaasd aan. Er gieren tegenstrijdigheden door mijn hoofd. Aan de ene kant ben ik blij met het oog op de luide muziek maar aan de andere kant kijk ik er ook tegenop om op dit tijdstip een kamer te gaan zoeken.
Ik zeg alleen maar: “Booking dot Com?’
Met nog meer gif en emotie in haar stem schreeuwt ze: ‘No fucking OYO, no fucking Booking fucking COM!’, en daarmee was meteen mijn vraag beantwoord.
Nu het hoge woord eruit was konden we naar punt twee.
‘Heeft u misschien een kamer voor een paar nachten?’, ik hou “met een paar nachten” een slag om de arm want ik weet met 100% zekerheid dat het maar voor een nacht is met de oordoppen in.
Ze heeft nog wel een kamer voor een spotprijs van 800 baht. We gaan met de ongeïnteresseerde jongen de trap op en direct boven het restaurant bekijken we de kamer. We hoeven niets extra te betalen voor de geluidsoverlast!
We kijken elkaar aan en zonder een woord te zeggen is het een unaniem “NEE”!

Daar sta je dan, net voor middernacht, met de rugzakken op je rug en nog zonder een slaapplaats voor de nacht. Gelukkig weet ik een beetje de weg rond Soi Bua Khao in Pattaya en al bij het eerste adres lijkt het dat we geluk hebben. We kunnen aan het einde van een smalle doodlopende soi een mooie, en vooral rustige, kamer huren voor een nacht. De prijs van 700 baht is ook meer dan redelijk dus gaan we de kamer maar even samen met de eigenaresse bekijken.
Eenmaal in de kamer beginnen de, voor Thailand en ook veel andere vakantielanden, de problemen! De kamer is 700 baht voor een nacht maar er is ook nog de 1.000 baht borg die meteen moet worden betaald. Dat geeft me ernstige twijfels! Daarbovenop moet ik ook nog eens mijn paspoort inleveren en aan de vrouw in bewaring geven. Niet om een kopie te maken want ik krijg hem bij ons vertrek weer terug belooft ze plechtig. Haar onbetrouwbare rattenogen draaien cirkeltjes van plezier in de kassen van haar hoofd. Deze kamer gaat het dus niet worden! Verbaasd laten we haar achter in de lege kamer.
Ik bedank Eddy van Nieuw Vlaanderen voor de moeite en we gaan snel verder. Bij het oude en vertrouwde “Sutus Court” hebben ze vannacht precies nog een kamer vrij! Onze opties zijn beperkt en voor 640 baht hebben we niets te klagen. De airconditioning werkt, het is er muisstil en er is een koelkast. Ik heb nog wel zin in een tweede biertje voor het slapen gaan na al de opwinding en voordat ik bij de 7-11 binnenloop krijg in een ingeving.
Het zou toch niet mogelijk zijn?
Zou Malee misschien nog een kamer vrij hebben?
Het is maar honderd meter lopen dus veel tijd en moeite zal het me niet kosten. Ik heb geluk, Malee en Piet zijn beide op dit late tijdstip nog in het restaurant aanwezig. Na het onderzoeken van de kalender blijkt er ook nog vanaf morgen een kamer voor zes nachten beschikbaar. De prijs van 550 baht is ook goed voor ons en we hoeven morgen niet meer verder te zoeken. Morgen gaan we dus eerst verkassen voordat we de andere zaken gaan regelen.
Terug in de kamer overpeins ik nog eens het chaotische einde van deze eerste echte reisdag. De grote Leo, die ik in “Nikom Court” moest kopen omdat de 7-11 na 00:00 geen alcohol meer mag verkopen, smaakt me prima.
Eind goed, al goed!’ denk ik maar.
Thailand, in een woord: Heerlijk!
TIT!! (This Is Thailand!!)

Filippijnen: Een blik over mijn schouder

Angeles City (Walk About Hotel) Poolside 1), maandag 9 januari 2023

Er zijn bijna veertien weken aan ons voorbij getrokken in de Filipijnen. Een land waar ik een echte liefde/haat verhouding mee heb. Het is het enige land in Zuidoost-Azië dat ik ooit heb bezocht waar ik geen enkel gevoel krijg dat ik het land en haar inwoners moet gaan ontdekken! Waarom? Dat is een eenvoudige vraag die ik mezelf ook vaak stel!
Het eerste dat me natuurlijk te binnen schiet is het algeheel ontbreken van een eetcultuur in de Filipijnen. Ik ben een man van de keuken en zal niet snel terugdeinzen om een nieuw en onbekend gerecht te proberen. Fatsoenlijke restaurants zijn buiten de zeer grote steden en de gebruikelijke toeristengebieden moeilijk te vinden of ze zijn van een dusdanige kwaliteit dat je er niet met een gerust hart gaat eten. Straatvoedsel is al helemaal niet te vertrouwen naar aanleiding van verschillende verhalen die ik in Manilla heb gehoord. Dat klinkt overdreven maar denk zelf eens na hoeveel Filipijnse restaurants je zelf in het verleden hebt gezien of bezocht?
De moderne Filipijnse eetgewoontes drijven op een sterk Amerikaans fundament dat is opgebouwd uit gefrituurde stukken kip met witte rijst, spaghetti met een zeer zoete tomatensaus saus gevuld met stukjes hotdog, hamburgers in alle soorten en maten, zonder de bekende sla,tomaat en ui, en natuurlijk pizza met alle bodem variaties en beleg die je je maar kan voorstellen.
Elke shopping-mall en stedelijke hoofdstraat is een eindeloze optocht van de bekende Amerikaanse fastfood restaurants aangevuld met de Japanse en Filipijnse fastfood ketens. En dan soms ook nog voor prijzen waar zelfs een westerling voor terugdeinst! Persoonlijk vind ik acht euro voor een kom noedelsoep, ongeacht de inhoud, stevig aan de prijs. Niet echt mijn ding dus!
Maar af en toe kom je ook een mogelijke edelsteen langs de straat tegen zoals deze BBQ geserveerd vanaf een bananenblad. Het is nog vroeg in de avond en ik ben net klaar met een paar biertjes drinken in het uitgaansgebied van Angeles City. Mijn maag knort en mijn neus probeert me te overtuigen om wat te eten. Hoe aanlokkend het er ook uit mag zien en hoe goed het ook mag ruiken, ik laat het over aan de Filipino’s om ervan te eten. Ik heb ernstige twijfels bij de voedselhygiëne van de straattentjes in de Filipijnen.
Gelukkig zijn er in Angeles City, en Manilla, de afgelopen jaren veel Koreaanse restaurants geopend. Dit omdat Zuid-Koreaanse bedrijven veel geld hebben geïnvesteerd in productie faciliteiten op de “Clark Trade Free Zone”. In samenwerking met diverse regeringen uitgebreide belastingvoordelen hebben gekregen voor het tewerkstellen van Filipino’s met enige opleiding en arbeidsethiek. Een heel roedel Koreanen heeft de weg naar de Filipijnen gevonden.
Elk weekend vindt er een complete volksverhuizing plaats van Manilla naar Angeles City. De Koreanen komen golfen, eten en drinken en dansen met de meisjes van plezier. Een industrie op zich die vele gezinnen op het platteland en in de provincie in leven houd.
Dit tot groot verdriet van de vele, vooral Engelstalige, expats die van mening zijn dat de hun zo vertrouwde Filipijnen aan het afkalven is. De vooruitgang in ontwikkelingslanden is niet te stoppen en de prijzen zullen ook in de toekomst blijven stijgen. Geloof niet dat het hier nu goedkoop is!
Een andere onneembare hindernis is het absoluut ontbreken van enig betrouwbaar openbaar vervoer. Dat komt ook door de absoluut krakkemikkige infrastructuur. Ik zeg altijd met een brede glimlach dat het hier nog slechter is dan in India! Natuurlijk kun je toeristen gebieden bereiken per vliegtuig, de Filipijnen is een eilanden groep met meer dan 7.600 eilanden, maar dat brengt meer ongemakken met zich mee dan gemakken!
De enorme eilanden groep wordt bediend door de twee grootste luchtvaartmaatschappijen van de Filipijnen, Cebu Pacific/Cebgo en Philippine Airlines, dat klinkt als gezonde concurrentie maar in werkelijkheid is het een kartel. De prijzen ontlopen elkaar niet zo heel veel. Passagiers zijn slechts bijzaak, het vervoer van goederen tussen het grootste eiland, Luzon, en de kleinere eilanden brengt het meeste geld op. Vertragingen en annuleringen zijn schering en inslag. Tel daarbij op dat de bagage zekerheid zeer laag is en bij het missen van een aansluitende vlucht van Cebu Pacific/Cebgo er geen recht is op compensatie of je geld terug. Philippine Airlines is wat duurder maar ook betrouwbaarder. Vliegen lijkt een goed idee maar dat is het in de praktijk vaak niet!
Dan zijn er ook nog de tientallen, veelal nachtelijke, veerdiensten tussen de verschillende eilanden. Die schepen zijn zo oud en gevaarlijk dat er jaarlijks meerdere scheepsrampen plaatsvinden met tientallen doden die niet eens meer de westerse nieuwsdiensten halen. De ongeveer twintig tyfoons die de Filipijnen elk jaar geselen dragen ook niet bij aan de veiligheid en betrouwbaarheid van de veerdiensten. Een veerdienst is alleen een optie bij daglicht en wanneer het weer goed is en de weersverwachting ook! Helaas wacht er aan het einde van de loopplank altijd de taxi maffia met een brede glimlach, die je met een: ‘Hello my friend!’, voor een zogenaamd boterzacht prijsje wel naar je hotel of een busstation wil vervoeren.
Dan is er ook nog, zoals overal in Zuidoost-Azië, de gebruikelijke vloot touringcars die overdag en vooral ’s nachts van Manilla naar alle uithoeken van Luzon rijden. De bussen variëren van heel oud tot splinternieuw. Van zes stoelen per rij tot drie stoelen per rij. Ondanks dat de bussen komen in verschillende klassen zijn ingedeeld geven de meeste touringcars problemen voor de relatief grote toeristen. De VIP en de super-VIP zijn voor een westerling wel te doen maar dan komen de extreem lange reistijden om de hoek kijken.
Zelfs de relatief eenvoudige 100 kilometer betaalde snelweg van Balibago naar de “Ninoy Aquino International Airport” (NAIA) is een wereldreis met ontelbare onberekenbare hindernissen! Ik neem altijd minimaal drie uur reistijd op in mijn berekening! Gewoon om zeker te zijn dat we niet te laat inchecken voor onze vlucht of onze vlucht missen!
Door de vaak zeer slechte wegen ver buiten Manilla en de enorme hoeveelheid verkeer rondom Manilla komen de gemiddelde snelheden haast nooit boven de 50 Km/u! Een busreis van 600 kilometer op een slechte zitting kost je gewoonweg 13 tot 14 uur! En dan gaat je kont en rug toch echt wel pijn doen. Het is dus eenvoudig te begrijpen dat een toerist kiest voor het op het eerste oog duurdere vliegtuig. Maar voor slechts een handvol euro’s sta je binnen een paar uur op de plaats van bestemming.
Internet! In welke vorm dan ook is abominabel slecht in de Filipijnen! Op het platteland sta je midden op straat, met je mobiele telefoon hoog in de lucht, rondjes te draaien om een LTE verbinding tot stand te brengen om je email op te kunnen halen. Heel af en toe wanneer de atmosferische toestand het toelaat kun je wat meer doen. Ik heb zelfs wel eens drie streepjes op mijn iPhone gezien!
Er zijn slechts twee grote telecom providers in de Filipijnen, Smart en Globe. Deze werken niet samen maar werken elkaar openlijk tegen. Ze laten bijvoorbeeld klanten van de ander niet toe op hun eigen netwerk met als gevolg dat iedere provider een oerwoud van telefoonmasten over de gehele Filipijnen beheerd terwijl ze, mochten ze samenwerken, slechts 60 tot 70 procent van de masten zouden moeten onderhouden en repareren naar de regelmatig overtrekkende tyfoons.
Heel veel mensen in de Filipijnen lopen dan ook met twee telefoons rond. Dit om de eenvoudige reden dat de helft van je familie en kennissen op Globe zit en de andere helft op Smart. Ook de bedrijven adverteren met een meerdere telefoonnummers zodat de gebruikers van de beide telecom giganten contact met hun kunnen opnemen.
Eenmaal in de stad wordt het wat beter maar 5G is vaak niets meer dan een aanduiding op het beeldscherm van je telefoon. Eenmaal binnen in een gebouw, een houten hutje met een dak van golfplaten of een betonnen winkelcentrum, ben je weer blind en doof voor de buitenwereld. Om je heen zijn er tientallen wifi-netwerken waar je moet inloggen om te kunnen communiceren. Mocht je het wachtwoord te pakken krijgen dan doemt er een ander probleem op! Met tientallen ingelogde mobiele apparaten wordt je bandbreedte zo smal dat normaal communiceren, in welke vorm dan ook, haast onmogelijk wordt.
Deze vaste netwerken worden voor 90% geleverd door dezelfde providers als de mobiele telefoon aansluitingen! Ik kan me niet aan het idee ontworstelen dat het een tussen de twee providers afgesproken zakelijk concept is dat alle bewoners van de Filipijnen gijzelt en de onmetelijk rijke eigenaars elke dag nog rijker maakt.

Dan komt de moeilijkste en meest gevoelige reden waarom ik het geboorteland van mijn vrouw niet in mijn hart kan sluiten. Het is er ronduit gevaarlijk! Niet gewoon gevaarlijk, nee, heel gevaarlijk! Als blanke kan ik me, voor mijn gevoel zodra de avond is gevallen en soms ook overdag, moeilijk buiten, de door geprivatiseerde bewakers, beveiligde gebieden begeven.
Overvallen in de Filipijnen zijn geen mogelijkheid maar een zekerheid! Een stevig deel van de Filipijnse bevolking leeft in diepe armoede en dan lijkt alles om te overleven toegestaan! Zeker wanneer het betrekking heeft op de relatief rijke blanke westerlingen. Rijke Filipino’s worden zelden het slachtoffer. Het is en blijft tenslotte je eigen volk! Stelen is een kunstvorm van het overleven. Ik ken mensen wiens (nieuwe) fiets vier keer in een jaar is gestolen. Het gevolg, hij koopt nooit meer een fiets.
Brommers met twee jongeren er op zijn meteen al verdacht. Jonge kinderen in het bezit van een slimme telefoon zijn al sinds jaar en dag, ondanks de armoede, heel normaal. Wanneer ze tekenfilms kijken en ballonnetjes uit de schieten dan is het allemaal onschuldig. Maar wanneer ze, in een voor ons onverstaanbaar dialect, in hun telefoon beginnen te praten kun je maar beter op je hoede zijn. Deze zeer jonge spotters zijn vaak op deze lage leeftijd al de hoofdkostwinner van het gezin waar ze in opgroeien.
Met de opkomst van de mobiele telefoon is ook de communicatie tussen de bedelaars, de rovers en criminelen geoptimaliseerd. Elke baranggay, zeg maar door hoge hekken afgescheiden wijk, heeft verschillende (jeugd)bende’s die voor veiligheid en inkomsten voor de minder bedeelde inwoners zorgen. Een verkeerde afslag en je staat oog in oog met een groep gewapende overvallers. Zwaar lichamelijk letsel komt niet vaak voor maar je zal niet de eerste zijn die alles tot en met zijn gymschoenen moet afstaan. En verwacht geen medelijden van de plaatselijke politie!
In de baranggay’s waar veel blanken wonen zorgen de (jeugd)bende’s ook voor veiligheid waar de buitenlandse bewoners graag maandelijks een “officieuze belasting" voor betalen. Deze wijken kun je zonder problemen bezoeken maar desondanks voel je altijd de ogen van de bewoners in je rug priemen.
In armere Boeddhistisch landen in Zuidoost-Azië is het veel veiliger dus mag ik een voorzichtige conclusie trekken dat de Christenen in de Filipijnen er een heel andere levensfilosofie op na houden? Dat het Christendom ook haar nadelen kent? Waarom zijn het Rooms-Katholieke Midden- en Zuid-Amerika broeinesten van criminaliteit?
Op kerstavond was ik, na mijn korte verblijf bij de familie, verplicht om een driewieler taxi naar het, gecontroleerde en beveiligde, centrum te nemen. Er hing een dreiging in de duisternis zoals ik maar weinig heb gevoeld tijdens mijn omzwervingen. Slechts twee keer, in de islamitische landen Marokko en een keer in Indonesië, Jakarta, voelde ik me zo bedreigt.
Eenmaal buiten de getraliede poort en de met scheermesjesdraad beveiligde twee en een halve meter hoge muur stond ik alleen in het donker en in een dreigende stilte. Ik kijk instinctief naar links en rechts. Absolute stilte, geen stipje licht en geen enkele beweging te bespeuren. Ik heb enkele biertjes gedronken maar ik ben nog wakker genoeg om problemen al vroeg te ontdekken.
Zonder enig geluid te maken loop ik op mijn zachte rubberen sandalen naar de hoek waar altijd wel enkele driewieler taxi’s staan te wachten op klandizie. Vandaag dus niet! Iedereen zit bij zijn familie thuis en dankt de Heer voor de zegeningen die ze het afgelopen jaar hebben mogen ontvangen en bidden voor nieuwe zegeningen voor het komende jaar.
Op het kruispunt aangekomen is het niet veel beter! Nog steeds geen geluid, licht of een beweging. En dan uit het niets sta ik plotseling in een brede bundel licht terwijl ik een viertaktmotor zachtjes hoor ratelen. Ik kan de bestuurder van de driewieler niet zien en dat geeft me een onaangenaam gevoel. Dat hij in de tegenovergestelde richting rijdt staat me ook niet aan. Ik sla zijn aanbod resoluut af en loop de ongeveer 50 meter naar de verlichte hoofdstraat.
De “Aniceto Gueco Street” is een van de weinige verkeersslagaders van Angeles City en 80% van het verkeer van en naar de snelweg gaat over deze straat. Er is wat beweging en ik zie wat lichtjes in de verte bewegen. Het duurt niet lang voordat er een driewieler naast me stopt die ook nog eens in de juiste richting gaat.
‘Trike sir?’ vraagt de bestuurder beleefd.
‘Yes, to the end of the street!’, antwoord ik met een zelfverzekerde stem.
Zonder over de, ongetwijfeld door de feestdagen en het late tijdstip bijzonder hoge, prijs te onderhandelen stap ik in de zijspan en komt de driewieler schokkend in beweging. De donkere slecht onderhouden gebouwen links en rechts van de weg voorspellen weinig goeds. Het voelt alsof we door een oorlogsgebied, een spookstad rijden. Ik hou de chauffeur ook goed in de gaten want het zou niet de eerste keer zijn dat een blanke klant onverwacht, maar met voorbedachte rade, naar een wachtend groepje overvallers wordt gereden.
Ik ben blij dat ik eindelijk weer in de bewoonde wereld ben. Ik geef de chauffeur een 100% bonus bovenop de normale ritprijs en been snel weg zonder zijn gezeur af te wachten. De “Walking Street” is uitgestorven omdat ook de meisjes van plezier een familie en/of gezin hebben. Negentig procent van de barretjes en restaurants is op deze avond gesloten.
Op bed denk ik na of ik deze onzekere en gevaarlijke verplaatsing in de toekomst ooit nog een keer zal ondernemen. Ik weet haast zeker van niet. Sterker nog, ik denk dat dit de laatste verjaardag van Jezus is die ik ooit nog in de Filipijnen zal vieren. Op de ochtend van de eerste kerstdag mag het duidelijk zijn hoe rustig het hier is met de feestdagen.

Afgelopen vrijdag is er plotseling een nieuw probleem ontstaan nu de Chinezen hun land weer mogen verlaten. Geen enkel land in Zuidoost-Azië staat te springen om duizenden, waarschijnlijk met Covid-19 besmette, Chinezen te ontvangen. Maar de politieke en financiële invloed van grote broer China is ondertussen zo groot dat ook geen enkel land de Chinezen durft te weigeren of anders te behandelen. Om het politieke spel compleet te maken heeft China, na drie jaar absolute quarantaine, haar grenzen voor alle buitenlanders, zonder enige beperking, weer geopend.
Als antwoord hierop maakte de Thaise regering gisterenochtend bekend dat er vanaf maandagnacht 9 januari 2023 vanaf 01:00 voor alle arriverende vliegtuigen vanuit het buitenland vernieuwde toegangsregels in werking zijn getreden. Alle reizigers, met een niet-Thais paspoort, moeten een vaccinatie bewijs kunnen overleggen van twee vaccinaties aan de incheck balie voor het vertrek van hun vlucht. Wij hebben een enkele vaccinatie met het Janssen & Janssen vaccin! Het blijft dus afwachten aan de balie.
Facebook is gisteren en vandaag overspoeld met klachten van reizigers die plotseling hun vakantieplannen moeten wijzigen. Een vloedgolf van annuleringen voor hotelovernachtingen valt Thailand ten deel op het ogenblik en tientallen stoelen per vlucht naar Bangkok zullen de komende weken leeg blijven. De mensen zijn vluchten naar Thailand aan het aan het annuleren of kiezen voor een andere bestemming. Echt weer paniek voetbal van de Thaise regering met de hard werkende burgers in de toeristenindustrie als slachtoffer!
Wat het betekend voor de rest van onze reis? Het blijft afwachten! Volgende week kan het allemaal weer heel anders zijn!

En wat is mijn conclusie?

Volgend jaar, bij de gratie van de “Lord Buddha”, gaan we misschien weer voor twee maanden naar de Filipijnen om alleen maar te eten en rond te hangen! Maar, alleen in Angeles City en wanneer mogelijk vliegen we via “Clark International Airport”.

Filippijnen: A merry Christmas and a healthy 2023

Angeles City (Walk About Hotel) Poolside 1), zaterdag 24 december 2022