Filippijnen: Op de plaats van bestemming

San Antonio (bij Mamsi), donderdag 6 oktober 2022

Wij zijn ruim veertig uur van deur tot deur onderweg geweest! Dat is een respectabele reistijd? Was het lastig? Ik kan dat volmondig met: ‘nee’, beantwoorden. Hoe Lyka daar over denkt veranderd met de minuut. Het was soms ongemakkelijk, of oncomfortabel maar geen enkel moment lastig. We hebben geen honger geleden, er waren altijd toiletten in de buurt en we zijn niet bestolen. Dan kan ik het een geslaagde verplaatsing noemen!

Ik pik de draad weer op bij onze aankomst in Singapore. Drie en een half uur tussen aankomst en vertrek zou voldoende moeten zijn om het probleem met de instapkaart op te lossen. Er wordt door de Singaporese overheid nergens om gevraagd aangaande de Covid-19 aan de transit passagiers. Pas wanneer je Singapore wil betreden worden er niet al te onredelijke eisen aan je bezoek gesteld. Een mondkapje wordt op prijs gesteld maar is niet verplicht.
Nadat we met de trein van terminal 3 naar Terminal 1 zijn verkast is mijn probleem bij de servicebalie van de “Star Alliance” binnen enkele minuten opgelost. Een instapkaart wordt geprint en overhandigd en het eenvoudige antwoord: ‘Ja’, op de vraag of ik ben gevaccineerd is voor de man achter de balie voldoende om: ‘Next!’, te roepen.
Nu alle problemen weer lijken opgelost geniet ik van een beker sterke koffie terwijl Lyka op zoek gaat naar een flesje parfum. De tijd dat het hier in Singapore relatief goedkoop was lijkt achter ons te liggen. Wifi is gratis, veilig en goed.
Met een bittere smaak in mijn mond lees ik over de totale afgang van Ajax in onze eigen “Johan Cruyff Arena”. We hebben het zien aankomen maar niemand wilde het zekere accepteren. Je kunt nu eenmaal niet tussen in de zomerpauze het hart van je team verkopen en nieuwe spelers optimaal klaarstomen naar het niveau van je vertrokken spelers. Tijd om uit te huilen is er niet. Snel de draad weer oppakken en de pijlen richten op het volgende kampioenschap van Nederland.
Over crisis die Nederland op dit moment teisteren wil ik niets lezen, dat is een van de redenen waarom we zijn vertrokken. Dat sla ik dus snel over!

Bij gate C16 staat ons alweer de volgende, en hopelijk de laatste, verrassing te wachten! Deze keer mag ik voor de verandering gewoon doorlopen en wordt Lyka apart gezet omdat er wat mis is met haar instapkaart. Ik zie hoe een oudere vrouw haar instapkaart door de midden scheurt en haar een nieuwe verstrekt. Ik heb moeite om alert te reageren want de vermoeidheid begint nu toch wel haar tol te eisen. Mede door mijn verbazing ben ik ook een tijdje van slag maar zodra ik mijn gedachten weer een beetje op een rijtje heb moet ik toch maar eens naar Lyka’s instapkaart kijken wat er nu weer aan de hand is.
Kon het nog vreemder dan wat we tot nu toe hebben meegemaakt? Ja dus!
Lyka is nu volgens haar instapkaart een meneer met een vreemde achternaam die tien rijen achter mij op stoel 60C komt te zitten. Ik kan mijn ogen niet geloven en ga met de honderd procent zekere foutieve instapkaart in mijn handen verhaal halen bij een oudere man achter de computer en printer waar de nieuwe instapkaarten uitrollen. Ik heb niet veel woorden nodig om de problemen uit te leggen en even later zitten we weer naast elkaar en heeft Lyka een instapkaart met haar eigen naam er op. Maar ook met de bagagelabels van de foutieve passagier! Snel terug brengen en dan is het echt opgelost.
Eenmaal aan boord nemen we een selfie omdat het dragen van een mondkapje in vliegtuigen naar de Filipijnen verplicht is. Er spoelen golven van blijdschap over ons heen omdat we alle problemen hebben opgelost en er vanaf nu nog maar weinig meer fout kan gaan.
Gelukkig voor ons wordt er in de Airbus A320 van “Philippine Airlines” een smakelijke maaltijd van Beef Rendang geserveerd waarna direct het licht in de cabine uitgaat en wij proberen om toch nog wat slaap mee te pakken. Dat lukt niet! Bijna iedereen zit met zijn mobiele telefoon of tablet te spelen wat in de cabine een lichteffect oplevert waar menig disco wereldberoemd om zou kunnen worden. In Zuidoost-Azië is het mobiele telefoon gebruik nog erger dan in de westerse wereld. Hier hebben ze altijd maar een hand vrij omdat de andere altijd gevuld is met de elektronische communicator.
Om de tien minuten kijk ik op mijn horloge die nog steeds op de Nederlandse tijd staat. De reden hiervoor is eenvoudig. Ik probeer de psychische jetlag uit te stellen en zolang als mogelijk lichamelijk in het Nederlandse tijdritme te blijven. We vertrekken ongeveer om drie uur ’s nachts, Nederlandse tijd, vanuit Manilla voor onze laatste etappe naar Legazpi. Dat zouden we zonder problemen moeten kunnen overleven. Het is tenslotte in de Nederlandse tijdzone gewoon een keer laat naar bed! We overtuigen elkaar om de dertig minuten dat we weinig vermoeidheid voelen.
Een stewardess komt langs met de Filipijnse immigratie en douane formulieren. Iedereen is ondertussen wel bekend met de TV-serie over de Australische douane die in het programma van alles en nog wat in beslag neemt wat verboden is om het land binnen te brengen. Dit soort TV-programma’s programmeren ons onderbewustzijn! De beelden boezemen de mensen angst in die zich vestigt in het onderbewustzijn. Daarom heten ze ook TV-programma’s!
Terwijl we samen het formuliertje voor de douane invullen golven er enkele krampen door mijn darmen. We hebben koffers vol met kaas, chocolade en parfum bij ons. “Voor persoonlijk gebruik” is aangevinkt en dat is natuurlijk subjectief. Elke ambtenaar van de Filipijnse douane zal dat weer anders beoordelen! Gelukkig heeft Lyka haar handtekening er onder gezet. Het in beslag nemen van kerstcadeaus een oud-landgenoot die voor kerstmis haar familie en vrienden komt bezoeken is wat anders dan een vrijgezelle buitenlandse vakantieganger met onbekende bedoelingen
Precies op tijd, ongeveer half zes in de avond Nederlandse tijd, landen we op de luchthaven “Ninoy Aquino International Airport” in Manilla. Ik heb een stille hoop dat we in Terminal 3 aankomen maar al snel is het duidelijk dat het Terminal 2 is geworden. Nog twee hindernissen te gaan denk bij mezelf: Laat niet aan Lyka zien dat ik best wel zenuwachtig ben!
Op dit tijdstip, tegen middernacht in Manilla, is het niet erg druk meer op de enorme luchthaven. Toch moeten we zigzaggend door een enorm doolhof van paaltjes en linten naar de eerste controle. En die blijkt dan weer efficiënter dan ze op Schiphol kunnen organiseren. Ik haal onze thuis uitgeprinte “One Health Pass” formulieren tevoorschijn uit het pak reisdocumenten en overhandig Lyka haar kopie. Ik zie, terwijl ik op mijn beurt wacht, hoe ze het formulier tegen het beschermende plexiglas van de balie drukt, een handscanner leest de streepjescode, een piepje als teken dat het formulier is herkend, een goedkeurend knikje van de beambte en ze kan verder lopen. Bij mij gaat het net zo snel!
De eerste hindernis van de drie op de luchthaven van Manilla is zonder problemen genomen! Door een onnodig even lange en slingerend doolhof van paaltjes en linten worden we verder geleid totdat we bovenaan een roltrap staan die met een pijl op een blauw bord naar beneden wijst “Immigratie”. Dit is altijd spannend!
Onder aan de roltrap maak ik een grapje tegen de in het strak marineblauw geklede veiligheidsbeambte. Ik neem met flair, in een grote zwaai, de hoed van mijn hoofd en met een kop vol wit haar vraag ik hem of ik aan de eisen voldoe om achter aan de zeer korte rij van “senior citizens” aan te sluiten. Hier staan een man of vijftien te wachten en de andere rij voor buitenlanders schat ik al snel op tweehonderd personen!
Met een bulderende lach onder zijn stem antwoordt hij: ‘Of course sir, enjoy your stay in the Philippines!’
Wanneer hij direct daarna ontdekt dat ik vergezeld wordt door een Filipijnse vrouw kan ik helemaal niet meer kapot!
In minder dan vijftien minuten later staan we beiden met een gratis “Balikbayan visum”, goed voor een jaar in de Filippijnen, aan “Belt 4” te wachten voor de onzekere momenten of onze koffers op alle transit luchthavens op de juiste band en in de juiste containers terecht zijn gekomen.
‘Ik zie er een!’, roept Lyka vreugdevol.
Ik denk bij mezelf: ‘Wanneer er een is dan komt die tweede ook wel!’
Niet veel later volgde de tweede koffer en wij zijn met onze “reisgenoten” veilig in de Filipijnen aangekomen. Het niet geheel naar waarheid ingevulde briefje voor de douane begint te branden in mijn hand en ik geef het snel aan Lyka. Ook hier maakt je nationaliteit veel verschil!
Met de twee grote koffers, en Lyka’s reiskoffertje er bovenop, op de gratis bagage trolley van de luchthaven lopen we richting de borden “Customs”. Ik draag mijn rugzak op mijn als teken dat er geen zware objecten inzitten. Lyka heeft het formulier in de hand en wij gaan door het vak van “Non-Philippinos” langs de douane. De lange werkdag lijkt haar tol te hebben geëist. Er zijn nog maar drie beambten aanwezig van de douane. Twee zijn druk met elkaar in conversatie en een derde heeft het heel druk met zijn mobiele telefoon. Dat we uit Singapore zijn aankomen zal er ongetwijfeld ook mee te maken hebben dat de controle niet zo intensief is. Singapore is bijzonder streng en wat je daar kan kopen is voor meer dan negenennegentig procent legaal!
Een warme vochtige deken omhelst ons om ons.
‘Welkom in de tropen’, zeg ik hardop tegen mezelf.
Lyka kijkt me vreemd aan terwijl we worden omsingeld door een zwerm taxichauffeurs. Allemaal met ongetwijfeld de beste aanbieding. Zodra Lyka in Tagalog, het officiële Filipijns, roept dat we gebruik maken van de gratis shuttlebus naar een andere Terminal zijn ze weer net zo snel verdwenen als ze tevoorschijn zijn gekomen. We nemen plaats op de stalen bankjes waar we volgens het schema een klein uur op de shuttlebus moeten wachten. Voor ons maakt het weinig uit! Of we nu hier een uur zitten te wachten of dat we een uur langer in Terminal 3 zitten te wachten.
De eerste sporen van vermoeidheid dienen zich aan nu we stil moeten zitten en het lange wachten eindelijk is begonnen. Ik hou dit niet lang vol! Ik ga in het nachtelijke Manilla op zoek naar wat te drinken. De enige verlichting die me in de omgeving opvalt is een houten koffiekraam. Ik hoop dat ze ook blikjes frisdrank verkopen want ik heb nu wel trek in een blikje cola. Helaas verkopen ze alleen warme en koude koffies en thees in tientallen variaties. Het zal best lekker zijn maar mijn hoofd staat er niet naar.
Terwijl ik terug loop naar de halte van de shuttlebus zie ik door de groene bladeren van een metershoge haag een rode gloed van de verlichting van een hamburger restaurant. Ook maar proberen! Ik heb geluk. Aan de achterkant van het lege restaurant is een nachtwinkeltje waarin twee meisjes, die de zaak ’s nachts draaiende moeten houden, op krukjes zitten te slapen. Ik moet twee keer roepen voordat er een wakker wordt!
’Een blikje Coke Zero en een blikje Mountain Dew, een soort 7-Up, graag?’
’92 Peso alstublieft?’
Ik betaal met een briefje van 100 peso en geniet van de koelte van de blikjes in mijn handen. Op weg naar Lyka begint de realiteit in te zinken. Het voelt of ik in een roes op schuimrubber loop. Ik besef op dat moment dat ik toch meer vermoeid ben dan ik mezelf wil doen geloven. Het kan aan een lage bloedsuikerspiegel liggen maar het kan ook overschatting zijn van mijn eigen kunnen. De jaren gaan tellen! Ik pep mezelf op want dit is het moment dat er van alles verkeerd kan gaan en mensen met slechte bedoelingen kunnen toeslaan. Zij zijn getraind om vermoeide reizigers uit de massa te pikken om daarna zonder enig medeleven toe te slaan!
We genieten van de koele drankjes en ik realiseer me nu pas dat ik net € 1,75 voor twee ijskoude blikjes frisdrank heb betaald. Dat zijn heel andere prijzen dan op de meeste luchthavens die we hebben bezocht! Dus bus arriveert in minder dan een half uur omdat op dit uur rond de luchthaven het passagier aanbod laag is en het verkeer in deze wereldstad nihil is. Ik wordt geholpen door een medewerker van de shuttlebus om de twee koffers van 23 kilo per stuk in de shuttlebus te zetten. Het is blijkbaar voor een buitenstaander ook goed zichtbaar aan mijn houding dat er iets niet goed is met mijn linkerschouder.
Daar is dan eindelijk Terminal 3 van de “Ninoy Aquino International Airport”! We zijn heel erg blij dat we zo ver zijn gekomen en nu staan we voor de laatste twee hindernissen. Als eerste moeten we onze koffers zien kwijt te raken. Bij de zuil willen de geprinte labels voor onze koffers maar niet tevoorschijn komen dus moeten we aansluiten bij de langere rij voor de “Bagage Drop-off”. En daar is het onvoorstelbaar druk. Wie ooit in de Filipijnen een binnenlandse vlucht heeft gemaakt weet wat ik bedoel.
Er moeten enorme pakken bagage mee in de buik van het monster en al die pakken bagage zijn, zonder een uitzondering, te zwaar. Wat dan weer tot lange discussies leid over het bijbetalen en het gewicht van die pakken bagage. Af en toe wordt er ook een koffer geweigerd die dan door de eigenaar, wanneer hij geen zin heeft om voor het extra gewicht bij te betalen, op gewicht moet worden gebracht. Elk uur puilen de vuilnisbakken uit met weggegooide bagage.
Onze twee koffers worden zonder probleem geaccepteerd. Ik heb 52 kilo “pre-flight” gekocht en ze wegen samen 47 kilo. Dat is voor de dame achter de counter in orde. Ze print voor de zekerheid nog een keer onze instapkaarten. Ik voel de ogen van de mensen achter ons in mijn rug prikken. Er zal heel veel gevoel van onrechtvaardigheid zijn ontstaan.
Nu alles achter de rug is en er weinig hindernissen meer op ons pad kunnen komen beginnen we aan het lange wachten tot het vertrek van onze laatste vlucht naar Legazpi.
Waar anders dan met een lekker vers bakkie koffie, redelijk internet en comfortabele stoelen. Het is nog wel een wacht van ongeveer acht uur voordat we aan boord kunnen. Ik maak gebruik van de tijd om mijn gedachten en herinneringen in enen en nullen om te zetten. Het gaat me beter af dan ik me had kunnen wensen. Ook het verwerken van de foto’s met de nieuwe “Lightroom Classic” gaat redelijk. Alleen de nieuwe opzet van Blogger geeft me nog steeds problemen. Het neemt de commando’s van “Pages” niet meer over en daardoor moet ik heel veel aanpassen in verschillende vensters.
Na een paar uur en nog een beker koffie beginnen we te knikkebollen en de verveling en vermoeidheid slaan toe. We eten nog wat en ik maak om de twintig minuten een wandeling door de terminal om wakker te blijven.
Wat ben ik blij wanneer ik na al dat wachten dit beeld uit het raampje van het vliegtuig zie. Nog vijfenveertig minuten in de lucht en we zijn in Legazpi.
Daar zijn we dan! Na een hobbelende vlucht met opvallend veel turbulentie. We worden begroet door de rokende vulkaan. De “Mayon” rommelt als altijd en vandaag is gevaarniveau verhoogd tot 3!
‘Hallo Mamsi!’

Na bijna drie lange jaren kan Lyka haar moeder eindelijk weer in haar armen sluiten. En dan begint de laatste en het moeilijkste deel van onze heenreis. Ik moet voorin het busje naast de chauffeur gaan zitten. Veiligheidsgordels ontbreken in de gecharterde taxibus! Door de rijkunsten van de gemiddelde Filipijnse chauffeur moet ik me met drie armen vast zien te houden. En dan val ik ook nog steeds bijna in slaap! Af en toe krijg ik een stoot adrenaline door mijn lichaam wanneer ik plotseling het wit van de ogen van de chauffeur van een tegemoet komende vrachtwagen kan zien!
Ik herken kenmerkende gebouwen langs de slingerende provinciale weg maar ik zie ook dat de vooruitgang hier in de provincie niet heeft stilgestaan. Er wordt veel gebouwd in een nieuwe, meer moderne, bouwstijl. De gebouwen lijken vanaf de buitenkant ook meer bestand tegen de tyfoons die hier met grote regelmaat passeren.
Eenmaal op de slingerende weg naar Pilar voel ik me een stuk veiliger omdat de snelheid door de slingerende weg een stuk omlaag is gegaan. Zelden komen we boven de zestig kilometer per uur.
Het vissersdorp waar Lyka is geboren is niet veel veranderd. Dit is de hoofdstraat van San Antonio op een drukke donderdagmiddag! De koffers gaan meteen naar binnen en wij duiken direct in de koffer. Na een uur of vier slaap worden we gewekt door Mamsi omdat het eten op tafel staat.
Ik voel me meteen weer thuis en in mijn hoofd is het een stuk rustiger geworden. Ik kan alleen maar hopen dat het voorlopig ook zo rustig blijft. De verandering van omgeving doet me goed. Ook ligt het tempo van het leven op het platteland van de Filipijnen een stuk lager. In Nederland hebben ze nu een crisis maar hier hebben de meeste mensen het altijd slecht. Hier is het elke dag crisis, jaar in jaar uit! Armoede is troef en de strijd om ’s avonds eten, grote volle borden rijst, op tafel te krijgen is de belangrijkste bezigheid voor iedereen die je tegenkomt. Een te vroeg gevallen kokosnoot langs de weg vinden is als een hoofdprijs in een loterij.
En zo komt onze eerste dag in SAPA langzaam aan haar einde. Ik dop de sperziebonen op de veranda en mamsi kookt heerlijke “Chicken Adobo”. Ik begin aan mijn eerste leesboek, “De Cock en de blijde Bacchus”, niet te zwaar en niet te dik. Mijn ogen blijven dichtvallen en na een heerlijk biertje, mijn eerste fles “Red Horse”, zoeken we rond half tien ons bedje op. We zullen zeker nog wel enkele dagen nodig hebben om de vermoeidheid kwijt te raken. Gelukkig hebben we tijd genoeg!

Ik kijk nog eens goed om me heen en stel mezelf de vraag: ‘Zou je hier willen/kunnen wonen?’

Er is een groot verschil tussen kunnen of willen! Ik kan hier zeker wel enige tijd doorbrengen, maar hier voor langere tijd wonen is een andere discipline.
Welterusten.

Singapore: Over de helft

 

 
Changi Airport (Terminal 3), woensdag 5 oktober 2022

Vijf over half negen verliezen de banden van vlucht LX 735 het contact met het beton van de startbaan op Schiphol. Dat is vijf en dertig minuten later dan het vliegschema en dat is meer dan een slok op borrel wanneer je maar anderhalf uur hebt om uit te stappen op een luchthaven waar je nog nooit bent geweest, naar een andere gate verplaatsen en ook nog eens aan boord te gaan van de Boeing 777-300ER die je naar Singapore brengt.
Ik kan ook wel wat te drinken gebruiken maar tijdens onze eerste korte vlucht van Amsterdam naar Zurich moet er voor alles, behalve het gebruik van het toilet, aan boord worden betaald! Een klein flesje water voor vier Zwitserse Franken is me teveel van het goede dus schuif ik dat nog maar even voor ons uit! Ik drink er straks wel twee!
De zenuwen gieren me door de keel wanneer het openen van de deur van het vliegtuig op de luchthaven van Zurich, voor mijn gevoel, ook nog eens veel te lang in beslag neemt. Een kleine honderd passagiers gaan ons ook voor voordat we eindelijk in de terminal staan. Jaren geleden hebben we dit in Moskou ook een keer meegemaakt met als gevolg dat onze koffers een week later in Bangkok konden worden opgehaald. Gelukkig had de chocolade weinig van haar kwaliteit verloren in de herfstkou van Rusland.
Met de precisie van Zwitsers uurwerk gaan we door de immigratie en niet veel later staan we bij de gate die op het punt staat om te worden geopend. Er is waarschijnlijk sinds de Corona pandemie een speciale balie ingericht waar de instapkaarten en paspoorten extra worden gecontroleerd. Steekproefgewijs wordt er ook naar je vaccinatie geschiedenis gevraagd.
Zoals vaak val ik, met mijn oude rugzak en strohoed, in de prijzen en moet mijn zak met reisdocumenten uit mijn rugzak tevoorschijn halen. Ik overhandig mijn hele stapel Covid-19 documenten en daar gaat het meteen fout! Ik ben maar een keer gevaccineerd met het Janssen-vaccin. In Nederland is dat voldoende maar in heel veel andere landen wordt het Janssen-vaccin alleen maar gebruikt als booster na twee vaccins van Pfizer-BioNTech. Ik kan lullen als Brugman maar de medewerker achter de balie is en blijft onverbiddelijk. Ik voldoe volgens hem, en hij volgt de gegevens van de IATA, niet aan de eisen om naar Manilla te reizen.
‘Waarom hebben ze mij in Amsterdam wel laten reizen?’ vraag ik hem met een enigszins dwingende toon in perfect Duits. Hij kijkt op over zijn zwarte leesbril heen naar mij en ik zie twijfel in zijn ogen. Dan heb ik in ieder geval wel beet? Hij kijkt langs me heen of hij een andere passagier kan ontdekken die in angst en onzekerheid zijn handelen volgt. Gelukkig staat Lyka een stuk verderop als een emotieloos wassen beeld voor zich uit te staren. Ook daar heeft hij dus geen medestander of slachtoffer.
Hij blijkt toch niet zo zeker van zijn zaak als hij wil laten voorkomen. Terwijl ik de eisen van de Filipijnse overheid, volgens de ambassade in Den Haag, op mijn telefoon opzoek bladert hij nerveus door mijn vaccinatie papieren en roept er een collega bij voor tweede mening. Zal de negatieve PCR-test van een dag oud hun over de streep trekken?
Zijn collega heeft duidelijk veel minder twijfels en vertrouwd ook het plaatje op mijn iPhone. Of hij heeft angst dat wanneer ze mij onterecht van de vlucht houden een stevige reprimande van de baas zal volgen. Een nacht in een hotel, schadevergoeding voor de reizigers, en twee nieuwe tickets is een aanzienlijke kostenpost die niet goed in je dossier staan. Dan moet je wel zeker zijn van je zaak! Na wat heen en weer gepraat in het onverstaanbare Zwitsers valt de blauwe stempel met een klap op mijn instappas en wij kunnen aan boord. Weer een probleem opgelost! Ik hoop dat het het laatste probleem zal zijn tot aan onze bestemming. Maar ik kan dat moeilijk geloven. Er zijn nu eenmaal overal hindernissen en “Travels and Troubles”.
De enorme Boeing 777-300ER zit tot aan de rand vol en ik kan om ons heen geen enkele lege zitplaats ontdekken. Dat wordt dus geen vier stoelen naast elkaar om vannacht lekker languit te kunnen slapen! De zeventig euro die we extra hebben betaald voor de twee zitplaatsen 50J en 50K blijken een schot in de roos en uitstekende investering. Twaalf uur gaan we naast elkaar op deze stoelen doorbrengen en dan mag het toch best wel een hele goede zitplaats zijn?
De eerste maaltijd van Swiss Air is er een die ik me lang zal herinneren en niet om de uitstekende kwaliteit. Vliegtuigvoedsel heeft, in mijn ogen, onterecht een slechte naam maar er zijn toch ook nog maaltijden die onder de maat zijn. Een oranje puree met onherkenbare dood gekookte bladgroente en een stukje kip in een zoete jus is een van die ondermaatse maaltijden. Het in plastic verpakte stukje kaas met het taaie witte bolletje brood is het hoogtepunt, jammer van de margarine, roomboter had een extra halve punt opgeleverd. Het ontbijt van rösti, omelet en gestoofde paprika met meer onherkenbare dood gekookte bladgroente is ook geen winnaar. Mijn koffie is helderder en lichter van kleur dan de thee van Lyka en de zes uur tussen de twee maaltijden hebben de broodjes ook geen goed gedaan.
Over de acht uur die tussen de twee maaltijden liggen kan ik kort zijn. Ik heb wat hazenslaapjes gemaakt. Ik ben een keer of vijf naar het toilet geweest. Ik heb wat heen en weer gelopen om de spierpijn uit mijn rechterbeen te verjagen. En daar is dan eindelijk Singapore! Het volgende probleem wacht daar op ons, ik moet eerst op jacht naar een instapkaart.

Zwitserland: Op de vlucht als een vluchteling

 
Zurich (In het vliegtuig), dinsdag 4 oktober 2022

Proberen je leven weer op te pakken na bijna drie jaar van geestdodende stress is veel moeilijker dan ik ooit had kunnen denken. Gelukkig zijn we in een positie dat we in ieder geval een poging kunnen wagen om de stress te ontvluchten. We hebben een financieel voorschot genomen op onze toekomst en hebben een stevige lening bij een particulier opgenomen om uit onze (financiële) gevangenis uit te breken. Geld is het glijmiddel voor de economie en je kunt niets meenemen op je reis naar het “Valhalla”. Het bier aan die lange tafel in hemel, waar je wordt herenigd met je vrienden die voor jouw zijn vertrokken, is tot in de eeuwigheid gratis!

Het verhaal wat ons is overkomen en aangedaan door de (lokale) overheden in de afgelopen jaren is te lang en te gecompliceerd om uit te leggen dus laat ik het maar voor wat het is! Het heeft de laatste acht jaar van mijn leven voor veel onrust en ongemak gezorgd. Dit is de ultieme poging om het achter ons te laten. Gedane zaken nemen geen keer! Dat mag duidelijk zijn. Het vechten van burgers tegen volgevreten en beterwetende ambtenaren zal ook altijd vruchteloos zijn. De ambtenaren zijn onaantastbaar en lid van de moderne “Stasi” van het groene en WOKE Nederland!
We laten vandaag een Nederland achter dat in een diepe crisis verkeerd en ik vraag me af of de crisis is opgelost wanneer we weer voet op Nederlandse bodem zetten?
Ik vraag me überhaupt af of de ellenlange lijst crisis van Nederland ooit nog zal worden opgelost?
Ik hoop het van harte voor de (nieuwe) Nederlandse bevolking maar ik heb er tegelijkertijd ook een zeer zwaar hoofd in. Er is al een selecte groep van mijn kennissen voorgoed uit Nederland vertrokken, niet geëmigreerd want er zijn nog wat dunne banden. Een andere groep vrienden denkt er serieus over na om ergens anders te gaan wonen. Soms in zuid- of Midden-Europa maar ook nog verder weg in de tropisch warme landen van Azië en Midden-Amerika, Afrika is niet zo populair onder de vertrekkers. Ik heb geen idee waarom. Ze hebben gewoon hun huis en haard verkocht en het geld meegenomen om een ander leven te leiden voordat de Nederlandse belastingdienst in opdracht van de VVD, D’66 en Groen Links hun zuurverdiende en gespaarde geld komt ophalen, lees: stelen.

De argumenten die voor dit “gave land”, zoals minister president Mark Rutte het hardnekkig blijft noemen, pleiten worden gestaag minder en minder! Ik zit bijvoorbeeld dit stukje nu met een muts op en koude vingers te typen omdat er geen geld meer is om de kachel aan te doen. Met de thermostaat op 5 graden Celsius zal het koude slecht geïsoleerde gebouw de winter door moeten komen. Een ander veel gehoord argument is de “fantastische zorg” die we in Nederland krijgen een van de beste van de wereld is. Ik kan u uit eigen ervaring vertellen dat dit luchtkasteel al een paar jaar gesloten is. De onverwachte Covid-19 pandemie heeft de harde waarheid aan het licht gebracht. Een waarheid die de politiek hardnekkig blijft ontkennen. Fouten moeten tot in den treuren blijven ontkend omdat die slecht zijn voor de carrière van een ambtenaar. Pas wanneer je minister of staatssecretaris bent kun je lachend fouten maken en liegen over de feiten!.
In de verre Aziatische landen waar ik vaak bivakkeer bestaan er geen wachtlijsten voor de meest eenvoudige ingrepen of operaties. De (oudere) mensen aan hun lot overlaten is in Nederland de nieuwe norm. En voor de overheid een winstpakker op de lange termijn! Voor de regering telt dat elke medelander die het huidige voor het eeuwige verwisseld in de toekomst geen geld meer kost en actief deelneemt aan het oplossen van de verschillende crisis die Nederland op dit moment teisteren.

Ik dwing mezelf, en kwel mijn geest, om deze woorden op het beeldscherm te toveren. Mijn gedachten voelen nog steeds alsof ze door een blender zijn gehaald maar “opgeven” komt in mijn woordenboek niet voor! Het geschil met de gemeente Zaltbommel is nog niet beslecht maar wel in een bijzondere fase beland. De gemeente hangt in de touwen en wordt binnenkort met haar eigen ideeën bestreden. Maar dat komt later! De plannen die ze aan de Hogeweg hebben voor de voormalige Rabobank hebben mij in een bijzondere positie gebracht. Ik wil actief meewerken aan de herinrichting van “de Bossche Poort” terwijl de gemeente verwacht dat ik ga tegenwerken! Zijn ze in de war?

De afgelopen weken zijn de berichten over “Schiphol” nooit hoopgevend geweest, de combinatie met Covid-19 eisen om te mogen reizen naar het land van onze bestemming waren genoeg om mij enkele weken voor ons vertrek dagelijks acute diarree te bezorgen. Maar vandaag is het eindelijk, na twee weken intensief voorbereiden, zo ver dat we weer op pad gaan en het intens gehate Zaltbommel en steeds minder geliefde Nederland achter ons laten.
Ik heb écht het gevoel dat wij op de vlucht slaan voor de omgeving die ik altijd heb gekoesterd en lief heb gehad. Wij zijn nu zelf vluchtelingen voor torenhoge energiekosten op een aardkloot waarop hele volksstammen van continent naar continent trekken om groener gras te zoeken.
De natuur werkt nog net als honderden miljoenen jaren geleden toen en niets en niemand aan CO2 en stikstof dacht! Zeespiegels stijgen en dalen zolang levende organisme op onze bijzondere planeet verkeren. IJskappen, en ijstijden, komen en gaan, nooit heeft een zoogdier ook maar voor een moment gedacht dat alles om hem heen maakbaar is!
De dierenwereld paste zich altijd aan de omstandigheden aan! Steeds nieuwe omstandigheden zijn de drijfveer voor de evolutie. Het steeds aanpassen aan veranderingen in je leefomgeving waar de sterkste overleven en de zwakkeren het loodje leggen is een van de basis regels van de natuur.
Ergens tijdens het ontwikkelen van ons intellect en samenleving is de nadruk komen liggen op het beschermen van de zwakkeren. Zelfs in de 21ste eeuw zijn er nog religies en filosofieën die goedhartigheid voor de zwakkere afwijzen omdat zij een aanslag zijn op de zekerheid om als groep te overleven! Op zich misschien wel een goed initiatief maar zie ik het de leeuwen op de Afrikaanse savannen niet zo snel overnemen.

Ik las laatst een theorie van een Canadese filosoof dat de dierenwereld door de planten wordt gehouden om ons als voedselbron te dienen voor de plantenwereld. Ze voeden ons plantaardig materiaal om biologisch materiaal te maken dat ze makkelijker kunnen verteren. Er zijn maar weinig planten die andere planten eten! De planten maken van de CO2 die de dierenwereld uitademt en zonlicht, de bron van energie voor onze planeet, voor ons zuurstof en breed spectrum van koolhydraten om ons zo in leven te houden. Zonder die CO2, kooldioxide, sterft de plantenwereld uit!
Aan het einde van ons leven worden de menselijke lichamen, net als alle andere dieren op onze aardbol, in zijn geheel verteerd door andere levensvormen die op hun beurt de plantenwereld weer in leven houden. Geen molecuul of atoom wordt gespaard in dit eindeloze proces van biologische recycling in ons universum. Een interessant beeld?

Het enige verschil van de huidige politieke denkwijze met de natuurlijke selectie en de evolutie is dat er nu door de politiek een enorm (fictief) vermogen wordt beschermd ten koste van de grootste groep mensen, de minder bedeelden, het werkvolk! Daarom bouwen we dijken en veranderen de natuurlijke loop van grote rivieren. Geld, ordinair geld en niets anders! En de behoeders, beschermers en beheerders van het grootkapitaal worden er later in hun carrières rijkelijk voor beloond terwijl het volk blijft ploeteren om te overleven!
We leven in dezelfde hiërarchieën als mieren en bijen, heel af en toe doen de mensen een succesvolle poging om los te breken uit dit onrechtvaardige systeem. Voor de natuur is iedereen gelijk. Na de “Franse Revolutie” verwacht ik voor de helft van de 21ste eeuw een nieuwe revolutie waarbij alle “bestuurders” ter verantwoording worden geroepen voor de crisis die ze hebben veroorzaakt, de armoede en ellende die ze over het volk hebben afgeroepen en de zelfverrijking waaraan ze zich schuldig hebben gemaakt!

Zodra we “Martinus Nijhoff brug” over de Waal zijn gepasseerd concentreer ik me op mijn omgeving. Nederland is tegenwoordig het op één na dichtst bevolkte land ter wereld. Alleen in Bangladesh is het voller maar daar wil geen vluchteling naar toe! Dat heeft vanzelfsprekend diepe sporen achter gelaten in het Hollandse landschap. De milieu onvriendelijke dieselmotor in de muisgrijze bestelbus van onze vriend snort tevreden en wij rollen soepel over het donkere asfalt richting het noorden. Mijn gedachten dwalen af naar lang vervlogen tijden toen ik hier op de achterbank van een personenauto of in een bestelbusje elke ochtend op weg naar mijn werk passeerde. Van vier naar zes rijstroken en nu zijn het er al twaalf! Wanneer zal Nederland uit haar voegen barsten? Wanneer stort de verzorgingsstaat in? Repareren kan niet meer, er moet een grondige restauratie komen!
Waar zijn de groene weiden, strekkend tot aan de horizon, met hier en daar een zwart/witte melkkoe gebleven? Doorkliefd met lange rechte sloten geflankeerd met reusachtige magere populieren. Het gemaakte landschap van de economie heeft het romantische Hollandse landschap van de meessterschilders uit de gouden eeuw overgenomen. En nu moet de natuur weer geforceerd worden hersteld? De natuur hersteld zichzelf, dat is de natuur! De evolutie zal de natuur altijd weer herstellen. Een einde aan de Nederlandse kazen en melkproducten waar Nederland overal op de wereld bekend om staat! “Dutch Mill” is een merk van melkproducten in Thailand, inclusief de oer-Nederlandse windmolen! En onze politieke leiders willen daar een eind aan maken?
Er wordt in de bus weinig gesproken. We beseffen alle drie het belang van deze ontsnapping en vlucht uit Nederland. Zal dit het begin zijn van een nieuw hoofdstuk in ons leven? Zodra het gesprek weer op gang komt gaat het over de razende crisis, het ontbreken van oplossingen en de onzekere toekomst van Nederland. Er breken hele moeilijke tijden aan, dat mag voor iedereen duidelijk zijn. Ik tel me rijk dat Lyka en ik geen kinderen en/of kleinkinderen heb die in het onafwendbare noodlot worden gestort in deze onzekere tijden! Wij hebben gelukkig de mogelijkheid om te ontsnappen wanneer we dat willen.
Ik voel me nog steeds niet bevrijdt wanneer we rond kwart over twee bij Terminal 1 uitstappen. De enorm lange witte tunnel van partytenten is gelukkig leeg. Beter nog! We mogen ondanks dat we veel te vroeg zijn toch gewoon naar binnen. We wegen onze bagage op de gratis weegschaal en ontdekken dat we niet te zwaar zijn. Dat is in ieder geval een meevaller.
Omdat onze eerste etappe van onze reis binnen Europa is moeten we op een voor ons onorthodoxe manier inchecken. Als eerste blijkt dat het mij gisterenavond toch gelukt is om op de website van Swiss Air voor alle vluchten in te checken! Aan de paarse zuil van de “Star Alliance” doemt bij het uitprinten van de instapkaarten het eerste probleem op! De zuil vraagt om een visum voor ons beiden voor de Filipijnen presenteren! Een visum? Dat hebben we niet, dat hebben we ook in het verleden nooit gehad. Dat wij hebben wij ook niet nodig omdat Lyka een geboren Filipijnse is! Dan hou je altijd je rechten om weer, voor maximaal een jaar, terug te keren naar je geboorteland. Is er wat veranderd? Heb ik wat gemist?
De luchtvaartmaatschappijen zijn al heel lang verantwoordelijk voor de passagiers die ze op de luchthaven van bestemming afleveren. Het controleren van de visa van de bezoekers van het land is in handen van de luchtvaartmaatschappijen gegeven. Mocht het visa niet juist zij is de luchtvaartmaatschappij verantwoordelijk. Een juist visum is dan ook een prioriteit geworden om de onverwachte kosten zo laag mogelijk te houden. Ze zijn enorm streng geworden in de loop van de jaren en laten geen enkele ruimte voor enige twijfel.
Mijn probleem aan de zuil wordt opgemerkt door een oplettende dame in een strak Lufthansa mantelpakje en even later staan we samen aan de servicebalie om in te checken bij een persoon van vlees en bloed. Daar kunnen we ook meteen afscheid nemen van onze koffers. En dat duurt allemaal veel langer dan we verwachten. De rij achter ons zwelt aan van een paar wachtende mensen tot een serieuze rij geïrriteerde en klagende reizigers.
Opnieuw is het ontbreken van visa het probleem! De computer kan niet denken en het “Balikbayan visum” is bij de rekenmachine niet bekend. Gelukkig kan ik de dame achter de balie overtuigen van onze goede bedoelingen en dat wij geen visum nodig hebben. Er staan al enkele “Balikbayan visa” in onze paspoorten die duidelijk vermeldden dat we een jaar mogen blijven en niet binnen dertig dagen het land weer per vliegtuig moeten verlaten. Ze bekijkt de voor haar onbekende rode stempels met in pen bij geschreven “one year” zoals ik een rijbewijs uit Mongolië zou bekijken. Vol nieuwsgierigheid maar geen enkel idee over waar ik nu eigenlijk naar sta te kijken! Helaas beschikken de goedwillende medewerkers op de luchthaven niet altijd over de juiste kennis en/of informatie. Dat kun je ze ook niet verwijten. Je kunt nu eenmaal niet alles weten en visumregels veranderen altijd in een sneltreinvaart. Uiteindelijk worden de visa administratief ontweken en ze kan verder met haar inchecken. De koffers zijn precies aan het gewicht en met een label aan het handvat zien we ze op de transportband in het niets verdwijnen.
Een zucht van verlichting verlaat mijn borstkas nog voordat het volgende probleem opdoemt!
Nog een probleem?, vraag ik me hardop af!
Lyka ontvangt drie instapkaarten en ik krijg er twee. Twee? Ja twee, er staat nog een rekening open voor de vlucht van Singapore naar Manilla! Een rekening voor mij? Hoe kan dat nou? De vriendelijke, en duidelijk aangeslagen dame, weet ook niet goed wat ze met deze situatie aan moet! Zij heeft dit ook nog nooit meegemaakt! Overleggen gaat uiterst moeizaam en ik wil dit probleem eigenlijk ook niet in haar schoenen schuiven. Ik moet het maar in Singapore regelen! Dat is de gemakkelijkste en ook meest aanvaardbare oplossing voor ons beiden, en dan is het in ieder geval ook haar probleem niet meer.
Ondanks deze kleine tegenslagen lijkt het toch allemaal goed gekomen maar nu moeten we naar het probleem waar de hele Nederlandse pers al weken over heeft en dat Schiphol berucht en belachelijk heeft gemaakt bij de mondiale reiswereld.
Waarvan ik weken pijn in mijn lijf van de zorgen heb gehad is binnen een kwartier voorbij. De veiligheidscontrole is een fluitje van een cent! Eenmaal binnen besef ik dat we niet door de paspoort controle moeten en dat die paspoorten pas in Zurich zullen worden gecontroleerd.
De drukte op Schiphol is overweldigend. Hier moet toch zoveel geld worden verdiend dat je wel moet gaan denken dat de crisis bewust zijn veroorzaakt uit naam van het milieu en de klimaatverandering. Beiden zeer twijfelachtige crisis waar ik nog steeds moeilijk in kan geloven. Dat de crisis een enorme economische invloed zullen hebben op het welzijn van de inwoners van de Europese Unie is duidelijk, maar is die invloed wenselijk en te motiveren? Ik ben een natuurmens! Ik zie er dus helemaal niets in. Diersoorten komen en gaan.
Bij Gate B15 zoeken we een plaatsje op een rij lege stoelen en drinken beiden een kopje koffie en eten samen maar een sandwich, een “bacon and egg”. Bijna vijftien euro! En dan ook nog zeggen dat het belastingvrij is! Ik kijk met grote ogen naar het halve liter blik Heineken, voor zeven euro is het van mij! Het ontbreken van de derde instapkaart geeft me toch een ongemakkelijk gevoel. Ik ga toch maar even bellen met Swiss Air! Het kan maar opgelost zijn.
De dame aan de andere kant van de lijn begrijpt helemaal niets van mijn verhaal. Dat maakt dan twee personen die er helemaal niets van begrijpen want in de app van Swiss Air ontdek ik dat het om ongeveer tien euro gaat voor een stoel die ik 100% zeker zelf niet heb geboekt! We komen geen stap verder en uiteindelijk moet ik het maar in Singapore oplossen. Op een bankje bij de gate schrijf ik dit verhaal in afwachting van ons vertrek. Ik krijg er nu toch ook langzaam een zin in! Het besef dringt langzaam tot me door dat we nu écht ontsnappen aan de ellende en komende winter van Nederland.