Thailand: Tot ziens Jan

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel (413), vrijdag 6 maart 2020

Na drie dagen uitrusten, en tijd doden, zijn we klaar voor de op een na laatste etappe op de motor. 

Afgelopen dinsdag reden we met een flinke omweg van Surin naar Sisaket. Het was een soort eerbetoon aan de 12 jaar oude Honda Phantom die zich voorbeeldig heeft gehouden in de afgelopen weken. Ook wil ik voorkomen dat we om een uur of elf al in het hotel arriveren. Het eerste stuk was een zeer drukke en een zeer onaangename weg waar we ook nog eens tegen een (on)verwachte politiecontrole aanreden. Tja, en dan ben je in Thailand als “Farang” (Thai voor Europeaan) al snel het slachtoffer. De Farang zien de vaak onterechte boetes als een soort verkapte toeristenbelasting.

Zodra ik in de verte een van de “BiB’s” (Boys in Brown) langs de weg zie staan gaat mijn hartslag omhoog en stijgt de testosteron spiegel in mijn bloed. Zijn vlakke hand gaat omhoog in mijn richting als teken dat ik voor hem moet stoppen. Zodra ik dichtbij genoeg ben gaat zijn hand weer naar beneden en wijst hij met zijn wijsvinger naar de plaats waar hij me wil laten stoppen. Ik stop en kijk hem glimlachend en zonder een teken van vrees in de ogen.

Hij kijkt langs mij heen en richt zich volledig op Lyka en begint een heel betoog in het Thais. Lyka blijft hem vriendelijk aankijken en doet net alsof haar neus bloed, precies zoals we lang geleden, tijdens de eerste dagen van deze motor trip, hebben afgesproken. Wanneer hij geen antwoord krijgt begint hij weer van voor af aan alleen met zijn stem in een stap hoger volume. Wanneer Lyka opnieuw niet reageert maar vriendelijk blijft lachen begint hij licht geïrriteerd in een zeer slecht Engels tegen mij.

Ik blijf vriendelijk lachen, niet uitlachen, wanneer hij zoekt naar woorden in het Engels om mij duidelijk te maken wat hij nu eigenlijk wil. Ik spreek hem ook toe in een zeer slecht Engels om zo mijn superioriteit in de Engelse taal niet te onderstrepen. Dat laatste zou zeker niet slim zijn! Vroeger reageerde ik wel eens in perfect Duits. En dan ook volhouden dat ik geen Engels kan verstaan en/of spreken. Dan raakten ze helemaal van slag terwijl ik ze perfect verstond en ook vlagen van hun Thais kon begrijpen. Deze keer hou ik het maar bij het Engels want ik heb niets verkeerd gedaan en ik voldoe aan alle eisen. Ik vertel hem dat Lyka Nederlands is en geen Thais spreekt. Hij kan zijn ogen niet geloven!

‘She look like Thai!’, hakkelt hij als excuus.

‘Yes, everybody think so’, antwoord ik op mijn beurt om hem gerust te stellen.

Wanneer ik me een beetje toegefelijk opstel en mijn Thaise rijbewijs tevoorschijn haal is hij aangenaam verrast. De buitenlander heeft dus een Thais rijbewijs? Daar valt een van de redenen om mij een boete te geven meteen in het water! Hij bestudeert mijn rijbewijs maar hij is met zijn gedachten ergens anders, hij ziet niet eens dat het een rijbewijs is voor de auto. Mijn motorrijbewijs zit diep in mijn rugzak om veiligheidsredenen. Mijn autorijbewijs kan ik verspelen maar mijn motorrijbewijs zeker niet!

Met zijn boete blocnote en balpen in de hand maakt hij een rondje om de motor om eens te zien of de motor gebreken heeft waarvoor hij een boete kan uitschrijven. Ik volg elke stap van hem nauwkeurig met mijn ogen zonder mijn hoofd al teveel te bewegen. Wanneer hij achter de motor stopt om de kentekenplaat te lezen raakt hij duidelijk van slag.

‘Chonburi?’, hakkelt hij.

‘Pattaya!’, beantwoord ik hem triomfantelijk.

En dan vertel ik hem in mijn kolen Thais dat we een rondrit hebben gemaakt naar het zuiden en ik noem alle plaatsen op waar we onderweg hebben geslapen. Met elke plaats valt zijn mond een stukje verder open. Wanneer ik eindig met “Hok pan, ha roi kilomet” (zes duizend vijf honderd kilometer) kan hij zijn oren niet geloven. Zijn plichtsbesef schuift langzaam naar bewondering voor deze Farang, met zijn Nederlandse vriendin die op een Thaise lijkt, op de motor. Toch gebaard hij mij om af te stappen. Eerst stapt Lyka af waarna ik onze motor op de zijstandaard zet en zelf ook het zadel verlaat.

Zijn gezicht veranderd in een fractie van een seconde van vriendelijk naar ernstig en zonder enige emotie vraagt hij mij om onze paspoorten en TM-30 immigratie kaarten. Ik spreid mijn armen wijd met de geopende handpalmen naar de hemel als teken dat ik vind dat het een wanhoopsdaad van hem is. Dan wijs ik met mijn vinger naar de onderste rugzak als teken waar zich de gevraagde documenten bevinden. Hij knikt vastberaden terwijl hij mij ernstig blijft aankijken. Ik schuif Lyka met een vloeiende armbeweging aan de kant en begin tergend langzaam de elastieken spanners waarmee onze bagage vastzit los te maken.

Vanuit een ooghoek zie ik hem onopvallend de omgeving afspeuren. Ik denk dat zijn directe meerdere met zijn hoofd een beweging maakt als teken dat hij zijn onderzoek snel moet afronden omdat er ondertussen al tientallen andere motoren zijn gepasseerd. Hij tikt me op mijn schouder en maakt een teken dat ik kan stoppen met het afladen van onze bagage. Zodra we weer op de motor zitten vraagt hij of hij nog een selfie mag maken van ons drieën. Ik heb daar geen probleem mee! Hij heeft in ieder geval geen gezichtsverlies geleden en kan iedereen laten zien dat zijn ongetwijfeld heel spannende verhaal waar is.  

Na deze welkome en hilarische onderbreking rijden we weer verder over saaie wegen. Of zijn het saaie wegen omdat we nu echt aan het einde zijn? Ik weet het ook niet! En om eerlijk te zijn wil ik het ook niet weten. Een blonde waterbuffel is het enige dat we fotograferen op deze dinsdag de derde maart twintigtwintig op weg naar Sisaket.

Nog voor twaalf uur arriveren we bij het “Boonsiri Boutique Hotel”. Ook deze keer heb ik op het internet geboekt en het viel me meteen op dat de goedkoopste kamers op de vierde verdieping niet meer te boeken waren. Voor een euro meer per nacht was ik verplicht om op de derde verdieping te boeken.

Dat was dus een probleem aan de receptie! We voelden alle ogen op ons gericht zodra we de motor voor de ingang naar het hotel parkeerden en ook meteen alle bagage mee naar binnen brachten. De reservering op mijn telefoon werd niet geaccepteerd want ze wilden nadrukkelijk een afdruk op papier hebben voor hun eigen administratie. Mijn argument dat het erg moeilijk is om een printer op in je rugzak mee te nemen vond op het eerste gezicht geen gehoor. Maar de aanhouder wint!

Toen we eindelijk het moeilijke punt van een papieren afdruk waren gepasseerd stonden we voor de volgende hindernis. Wij wilden graag een goedkopere kamer dan die we hadden geboekt op het internet. Ik zag hun hersenen werken achter hun ogen. Diep in hun ogen zag ik iets dat je alleen maar in Thailand kan zien. Onzekerheid gekoppeld aan gezichtsverlies.

Ook op dit punt was de jongen achter de receptie eerst standvastig. Een duurdere kamer kan niet dus een goedkopere kamer kan ook niet. Dat is de logica waarachter hij zich verschool. Even later, na stevig aandringen konden we toch naar de kamer van onze wens. Thailand is en blijft een fantastisch land om te bereizen, maar vaak moet je veel geduld hebben om te bereiken wat je voor ogen hebt. 

Nou ja, deze keer hebben we gekozen voor een kamer een stukje verderop de gang, kamer 413 namelijk. In kamer 409 werden we elke ochtend om half zes wakker van de dikke waterstraal die de watertanks op het dak vulde. 

Het internet gaat aan en Lyka is al snel in haar eigen wereld. Zelf ben ik wat druk met oude verhalen en het inkopen van drank en snacks bij de 7-11. Vanaf dit moment zijn we tijd aan het doden. Ons oorspronkelijke plan was om de laatste twee a drie weken in Pattaya door te brengen. Maar daar was het de laatste keer zo saai dat we net zo goed de laatste dagen ergens anders met goede vrienden door te brengen.       

Drie dagen van ontspannen, een beetje eten en tijd doorbrengen met onze goede vriend Jan. De avonden met elkaar op de avondmarkt tegenover het treinstation zijn onvergetelijk en onbetaalbaar. Lekker eten, een gezellig gesprek en koud bier drinken in een stad ver weg van het toerisme. Het èchte Thailand voor zover dat nog bestaat. Hier in Thailand veranderd alles ook met een enorme snelheid. 

Afscheid nemen blijft moeilijk. We zeggen tot ziens tegen Jan en hopen elkaar over een paar jaar weer in goede gezondheid te ontmoeten. En dat is op de leeftijd die wij nu hebben niet meer vanzelfsprekend. Bedankt Jan, voor je tijd, je gezelschap en je mooie verhalen uit een ver verleden. Proost en veel geluk

Thailand: Het zit er op!

Surin (Martina Hotel) 536), maandag 2 maart 2020

Wanneer ik over mijn schouder naar het “Indochinahotel” kijk dan weet ik zeker dat we hier nooit meer terug komen. Ik verander het icoontje op mijn GPS naar een droevige smiley, in plaats van een hartje, als teken dat we dit hotel in de toekomst kunnen overslaan. Nog voordat ik de Honda Phantom in de eerste versnelling schakel verschijnt er toch een glimlach op mijn gezicht. Het ontbijtbuffet was, ondanks dat het niet in aanmerking voor een plaats in de top drie komt, heel aangenaam en goed verzorgt. Wellicht heeft dit te maken met het feit dat dit hotel veel wordt gebruikt voor eenheden van de Thaise en Amerikaanse strijdkrachten die ondersteunende taken voor de landmijn opruimende Cambodjaanse militairen.

Ik mijmer al rijdend over de afgelopen weken, en breng daarmee mezelf en Lyka in gevaar. Ik kan beter op de weg letten en zorgen dat we veilig is Surin aankomen. Surin, de laatste halte van deze ruim 6.500 kilometer lange motorreis naar, en door, het zuiden van Thailand. We hadden vandaag gemakkelijk door kunnen rijden naar Sisaket maar ik wilde perse deze laatste avond op een bijzondere manier vieren. Gelukkig zijn we weer veilig in de buurt van onze vertrekplaats aangekomen!    

Het verkeer is gelukkig weer erg rustig en we zoeven over de mooie lege asfalt wegen van de zuid-oostelijke Isaan. Suikerriet en cassave zover het oog rijkt. Ook de lege reservoirs vallen op. De blauwe vlekken op het beeldscherm van mijn Garmin Oregon 400t zijn in werkelijkheid bruine ondiepe poelen water. Ik weet niet wat de oorzaak is maar het lijkt dat geen enkele Thai begrijpt dat hemelwater geen onuitputtelijke bron is. Niemand begrijpt dat wanneer je meer dan de hoeveelheid gevallen regen gebruikt de reservoirs uiteindelijk leeg zullen raken. Thai wisselen ook graag van hun gewas zodra ze zien dat een ander gewas meer opbrengt. En dan kan het zo maar fout gaan. Suikerriet gebruikt nog meer water dan rijst!  

Af en toe horen we het kenmerkende geluid van de Isaan-truck. Een eigenbouw vrachtwagen aangedreven door een Chinese lange slag diesel motor. Ik hou van die felgekleurde kleine vrachtwagens. De chauffeurs en de bijrijders in de cabine, maar ook de arbeiders bovenop de lading, lachen en zwaaien alsof hun leven ervan afhangt. Waarschijnlijk zijn wij op onze motor voor hun net zo vreemd als zij voor de toeristen! 

De magen beginnen te knorren. Een restaurant is nooit ver weg in Thailand en de Pad Krapow zal niet snel vervelen. Een arriverende politieagent bestudeert onze Honda Phantom. Ik voel me voor een moment ongemakkelijk maar wanneer hij zijn duim opsteekt als teken dat hij het mooi vind dat wij met de motor op reis zijn keert de rust in mijn lichaam weer terug. Het is tenslotte Thailand en met de BiB (Boys in Brown) weet je het maar nooit.  

Het landschap is saaier dan saai geworden en het reizen is veranderd in verplaatsen. Een afscheiding van kleurpotloden bij een lagere school brengt nog wat kleur in de dag!

Vanavond slapen we in Surin. Ik beschouw die plaats als het einde van onze reis. We hebben morgen nog een stukje voor de boeg naar Sisaket maar dat is zo kort dat ik overweeg om een stuk om te rijden. 

Lui, en lekker, een aankondiging op een felgroen uithangbord van een nieuw ijsje met de smaak van een meloen maakt dat we langs de weg bij een kleine opa en oma winkel stoppen. Het ijsje smaakt precies wat we ervan gehoopt hadden.  

Bij aankomst in het Martina Hotel kijken we onze ogen uit! Dit is geen hotelkamer maar een complete vakantie bungalow. Ik ben echt in mijn sas dat onze laatste avond van deze speciale reis in een mooi hotel word afgesloten. Een met marmer bekleedde badkamer waar je in kan rolschaatsen.

Nadat we de bagage naar binnen hebben gesleept stap ik weer op de motor voor een paar koude flessen bier. Verder dan het restaurant naast de receptie kom ik niet. Het lijkt een beetje op een toeristenval maar wanneer je eenmaal binnen hun muren bent hebben ze liever niet dat je het bungalowcomplex weer verlaat. Met ijskoude grote flessen Chang bier voor 65 baht is dat ook niet nodig.

Terwijl het personeel van het restaurant op zoek gaat naar wisselgeld neem ik even de tijd om het menu door te nemen. Ook hier ben ik aangenaam verrast! Met deze prijzen hoeven we vanavond ook de poort niet uit om te gaan eten!   

Terwijl Lyka in de koelte van de airconditioning druk is met de iPad zit ik buiten in de zwoele Thaise avond van mijn biertje te genieten. Cicades zingen en krekels tjirpen, gelukkig zijn er maar weinig muggen. Terwijl ik vol warmte en met veel liefde naar mijn oude Honda Phantom zit te kijken laat ik enkele etappes van de afgelopen reis in mijn gedachten passeren. We zijn al 34 dagen onderweg! 6.500 kilometer zijn er onder ons doorgegleden. Een onvergetelijke reis met teveel indrukken en herinneringen. Morgen beginnen we aan de laatste etappe!    

De koks van het restaurant laten ons genieten van mooie Thaise gerechten voor een heel eerlijke prijs. Op deze laatste avond van onze motorreis nemen we het er nog maar eens goed van. Kip met cashewnoten en een gebakken vis met een zeer pittige limoen dip. En alles word weggespoeld met enkele flessen ijskoud Chang bier.

In ons gesprek hoor ik tussen de regels door de teleurstelling dat onze reis op de motor alweer voorbij is maar er is ook opluchting dat we weer veilig aan de finish zijn gekomen. We drinken een paar flessen bier meer dan normaal, we toosten op het leven en op het reizen. Morgen hebben we nog maar een klein stukje te gaan! Dan gaan we weer lekker op de avondmarkt eten met Jan. De afspraak is al gemaakt. 

Thailand: De laatste bergen

Aranyaprathet (Indochinahotel) 218), zondag 1 maart 2020

Na de gezellige avond voelde ik me op deze ochtend niet helemaal goed. Toch nog iets teveel bier gedronken! Koffie is om zes uur snel gezet met het kokende water dat klaarstond voor het ontbijtbuffet. Er is nog niemand aanwezig in het enorme restaurant. Van het eerste dampende kopje koffie knap ik gelijk aardig op. Mijn gedachten gaan direct weer naar de problemen in Zaltbommel en die problemen zorgen ervoor dat ik zeer moeilijk verhalen kan schrijven. Mijn gedachten zijn gewoon ergens anders! Er moet vandaag weer een brief worden geschreven om een poging te wagen om die ambtenaren met een dikke plaat voor hun kop te doorboren!

Met de Nederlandse internet radio stilletjes op de achtergrond klik ik wat door de nieuwspagina’s. Geen woord meer over het klimaat! Het nieuwe gevaar is de natuur die in de vorm van een virus heeft teruggeslagen tegen het CO2 beleid en al het plastic in de oceanen. Het virus is gestuurd voor een bloedoffer van de hoogontwikkelde apen die de aarde vernielen uit pure hebzucht.

Nu gaat het om het COVID-19-virus en hoeveel slachtoffers het in de toekomst zal eisen. Alsof dat belangrijk is? In Thailand komen per dag 50 mensen in het verkeer om het leven. In India sterven dagelijks een paar duizend mensen onder de meest erbarmelijke omstandigheden die armoede en het kastenstelsel met zich meebrengen . En dan heb ik het nog niet over de dagelijkse doden door tabak, alcohol, suiker en slecht eten. Met andere woorden, het nieuws is niet meer wat het is geweest. Een konijn dat door kinderen wordt verbrand in een ver vreemd land verschijnt op de voorpagina van de krant! 

Na de gebruikelijke tosti’s en tankbeurt gaan we mooi op tijd weer op pad, het is maar 160 kilometer vandaag met het begin langs de lelijke weg met nummer 317. Na zestig lelijke en gevaarlijke kilometers zijn we eindelijk weer op rustiger terrein. Ik neem de tijd om enkele geestenhuisjes op de foto te zetten. Ik heb wat met die kleine gekleurde huisjes. Bij deze staan ook een hele verzameling dieren die op een of andere manier bovenaardse krachten aanspreken om je leven beter en veiliger te maken.  

Dit zijn de laatste bergen van deze motortrip! Nog een stukje verder komen de heuvels en dan het platte land van de Isaan hoogvlakte. We hebben tijdens deze reis heel wat mooie landschappen mogen zien. Elk gebied van Thailand heeft zo zijn eigen karakter.  

Binnen drie uurtjes arriveren we enkele minuten na twaalf uur ons hotel. Het Indochinahotel is functioneel en heeft ook een vleugje van luxe dat we tijdens de afgelopen reis niet vaak hebben gezien. Onze kamer is nog niet schoon en we moeten in de lobby een kwartiertje wachten. Maar dan kunnen we in de airconditioning van onze kamer voor de nacht kwartier maken. Ik maak een begin aan de brief naar de burgermeester en de gemeenteraad van Zaltbommel, zoek in de enorme digitale stapel naar onderbouwende documenten, en op het moment dat mijn maag voor de eerste keer knort kleden we ons aan om bij de plaatselijke 7-11 enkele magnetron maaltijden op te halen. Tijdens de twee kilometer naar de winkel zien we geen enkel restaurant, en dat is wel heel bijzonder in Thailand!   

Zodra de zon onder de horizon is verdwenen komt de omgeving rond het hotel tot leven. Helaas hebben we vandaag geen balkon waar ik aan een ijskoud biertje kan sippen. Dat we geen restaurants hebben gezien geeft me toch wel wat zorgen. Ik zie niet al te best meer in het donker waardoor ik altijd probeer te vermijden na zonsondergang te gaan rijden. Zeker op twee wielen! Voor de zekerheid stappen we op de motor maar dat was helemaal niet nodig geweest. Op een steenworp afstand schuiven we aan tafel voor de beproefde gerechten in weer een andere, persoonlijke uitvoering, maar nooit is het eten slecht of heel duur. Behalve op Phuket dan!

We zijn precies op tijd terug zodat ik naar de topper PSV - Feyenoord op de laptop kan kijken. Helaas is het internet niet van die snelheid dus ben ik aangewezen op de laatste aflevering van de Italiaanse serie die wat wat van haar snelheid begint te verliezen.

Om half tien hou ik het niet meer en kruip onder de dekens. Lyka kijkt nog wat Koreaanse series op de iPad terwijl de doordringende bas van een band een paar honderd meter verderop mij in de schemerzone tussen slaap en wakker zijn houd. Nee, dit hotel is zeker niet voor herhaling vatbaar.