Thailand: Kilometers maken

Surat Thani (Grand Thara Hotel) 443), zaterdag 22 februari 2020

Het is alweer een tijdje geleden dat we hotel inclusief ontbijt hadden. Persoonlijk vind ik tien à vijftien euro voor twee personen een beetje teveel voor een ontbijt waarvan je bij voorbaat niet weet wat je geserveerd krijgt. Het kan zo maar rijstsoep zijn of gebakken noedels! Dan hebben wij liever een of twee tosti’s van drie kwartjes per stuk.

Maar in het “B2 Nakhon Si Thammarat Premier Hotel” is het ontbijt in een woord fantastisch! We werken het met smaak naar binnen en zijn pas om half negen klaar om te vertrekken. We moeten vandaag noodzakelijke kilometers maken door een van de minst interessante gebieden van Thailand. In deze uithoek is er niets tot weinig! Er is een klein stukje toeristengebied in het uiterste noorden en de veerpont naar Koh Samui, maar daar blijft het ook bij.

We rijden en rijden totdat we bij een zelfgebouwde marktstal een bakje “Som Oh”, een grotere en zoetere variant van de grapefruit, gaan kopen. Geheel uit het niets stopt voor ons een pick-up truck op weg naar het slachthuis! Achttien varkens in kleine kooien.
Welkom in Thailand! Ik moet lachen wanneer ik moet denken aan de partij voor de dieren, die hebben hier in Thailand nog voldoende te repareren in de samenleving. En laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Nee, dit doet mij helemaal niets en ik denk hier ook niet aan wanneer ik vanmiddag aan mijn Thaise bordje met gebakken varkensvlees zit. Er zijn wel belangrijkere zaken die uit de samenleving verbannen dienen te worden!
Wanneer we dan eindelijk toch een bord zien dat er na vier en halve kilometer een bezienswaardigheid is gaan we voor een stukje van de afschuwelijke snelweg af. Eenmaal aangekomen bij de bezienswaardigheid blijkt er niets te zien, erger nog, het hek is gesloten en er is ook geen levende ziel te zien! Er staan enkele vervallen gebouwen die slecht in de verf staan. De hoogtijdagen zijn hier al lang voorbij! Dan maar weer verder.
Ergens in de buurt van Khanom houden we een pauze bij een van de benzinestations langs de weg. Een cupcake en een bakkie koffie gaan goed samen. Het blijkt een dure pauze te zijn geweest! De lucht gaat van muisgrijs naar bijna zwart binnen tien minuten en even laten slaan er dikke regendruppels tegen mijn gezicht. Bij het eerste beschikbare afdakje rijden we onszelf in veiligheid tegen het vallende water. Een verbaasde vrouw komt op het geluid van de motor af en in mijn kolen Thais leg ik uit dat we schuilen tegen de regen. Het is goed! We wisselen glimlachen uit en de vrouw verdwijnt weer in de deuropening vanwaar ze is opgedoken.

Voor ons de lol er af en we rijden door wisselende buien in een ruk naar Surat Thani. Zodra we bij het “Grand Thara Hotel” binnen lopen ben ik verliefd. Een oud en verlopen Chinees hotel met alleen kamers die twee eenpersoonsbedden hebben. Het kost wel 500 baht per nacht maar dan heb je ook wat! Het uitzicht ik zeker een van de mooiste van deze reis. De “Surat Thani City Pillar Shrine” ligt recht onder ons raam en ik kan niet wachten tot vanavond de lichtjes aan gaan!

Eerst eten! Dat is wel duidelijk. Gebakken rijst en een soort groentesoep dien ik per ongeluk verkeerd heb besteld. Normaal gesproken komt die groentesoep, het is meer een dikke saus, met noedels eronder. Gelukkig smaakt het er niet minder om! En dan is het al half drie en slaat de vermoeidheid toe. Het rijden op drukke snelwegen in de regen heeft me veel energie gekost. Vergeet niet dat er in Thailand elke dag vijftig verkeersdeelnemers niet meer thuis komen. Het is een van de meest dodelijke landen op de lijst van verkeersdoden! Voorzichtigheid is dus geboden en op slaap wordt er niet bezuinigd!
De uitgestelde pizza van Yala komt op deze zaterdag op het menu! Twee medium pizza’s voor 369 baht (€ 11,-). Een koopje want wat er overblijft is ons ontbijt morgenvroeg. De koelkast is gevuld en een volgende aflevering van Gomorrah op mijn MacBook. Ook kijk ik nog even naar de weersverwachting en het lijkt er nu toch echt op dat we de regen zijn ontvlucht.

De “Surat Thani City Pillar Shrine” verwisseld elke tien seconden van kleur en om eerlijk te zijn vind ik het witte licht toch het mooist. Helaas heeft dat niet lang gebrand. We liggen al vroeg onder de wol en dromen over wat ons morgen weer te wachten staat. We gaan nu weer naar het noorden en Bangkok komt heel snel dichterbij.

Thailand: Langs de Golf van Thailand

Nakhon Si Thammarat (B2 Nakhon Si Thammarat Premier Hotel) 444), vrijdag 21 februari 2020

Van de regen is gelukkig niets meer te zien. Vandaag rijden we het overgrootste deel van de rit langs de lege kusten van de provincies Songkhla en Nakhon Si Thammarat. De geplande tweehonderd kilometer gaan bijna allemaal dicht langs de kust en wanneer ik me het goed herinner zijn de meeste wegen met zeezicht!
We zijn bijna een uurtje onderweg wanneer we een fietser in het vizier krijgen met een houten plank achterop zijn fiets met daarop in grote letters 10.000 kilometer. In het voorbij rijden zwaaien we naar de eenzame fietser. Hij zwaait enthousiast terug met een brede glimlach op zijn gezicht.
In een ver verleden heb ik ook wel eens ideeën gehad om de wereld op de fiets te gaan verkennen. Er is helaas niets van gekomen. Alleen gaan fietsen lijkt me enorm saai en met mijn geschiedenis van depressies is het ook geen goed idee om alleen op pad te gaan. Maar ik heb nog steeds veel respect voor alle fietsers, zoals Hans en Francien die ik tien jaar geleden ook nog in Katmandu heb ontmoet!
Wanneer het tijd is voor de pauze parkeren we de motor naast een klein park aan zee. Het waait nog steeds stevig maar er is te weinig wind om het een storm te noemen. Samen met een bakkie koffie eten we de Oreo koekjes. Ook die smaken ons prima omdat het al heel lang geleden is dat we die koekjes hebben gegeten. We proberen de suiker inname te verminderen.

En dan komt de eenzame fietser weer in beeld. Ik gebaar hem om bij ons te komen rusten en niet veel later staan we met z’n drieën langs de weg aan zee. Mijn aanbieding voor een kopje koffie slaat hij niet af. Het is al heel lang geleden dat hij koffie heeft gedronken. Zijn naam is Francesco en hij is via Australië, Nieuw-Zeeland, Indonesië en Maleisië in Thailand terecht gekomen. Hij is van plan om helemaal naar Italië te fietsen, hij komt uit de buurt van Verona. Maar hij heeft ook twijfels! Zijn financiële situatie is na een jaar reizen ook niet al te best meer en uit zijn verhaal maak ik op dat hij steeds meer aangename dagelijkse dingen schrapt om zijn reis langer vol te kunnen houden. We zijn bloedbroeders op verschillende tweewielers! Na een half uurtje ontspannend kletsen nemen we afscheid van elkaar en hij bedankt ons meerdere malen voor de koffie. We zwaaien hem uit en bij het passeren zwaaien we hem een voorspoedige reis en voorgoed vaarwel! Travel Safe!

Palmbomen en zandstranden, mooie wegen die ook plotseling zomaar oplossen in het niets!

Pauzes zijn de belangrijkste fotomomenten met de zee steevast als model. En wanneer we dan op de motor tot het einde van een betonnen pier in zee kunnen rijden word ook de twaalf jaar oude Honda Phantom voor enkele momenten een fotomodel.

Voor de laatste kilometers moeten we landinwaarts richting Nakhon Si Thammarat. Alles om ons heen veranderd en de meest opvallende zaken zijn toch wel de enorme aantallen gebouwen die overal staan om de gierzwaluwen te laten nesten. Ik heb al eerder over de “House of Birds” geschreven dus jullie zijn bekend waarom die gebouwen er staan.

Niet heel veel verder rijden we over een weg die slechts een tiental centimeter boven het omringende water ligt. Deze huizen staan altijd in het water. Dit is geen overstroming! Dit is structureel en de mensen wonen bewust in het water. Een kort gesprek met een bewoner in het door mij zelf aangeleerde kolen Thais bevestigd mijn gedachten. Helaas begrijp ik hem niet wanneer hij probeert uit te leggen waarom!

Het einde van de tweehonderd kilometer komt in zicht en het “B2 Nakhon Si Thammarat Premier Hotel” blijkt een winnaar te zijn! Lyka is erg in haar nopjes met de verstrekte badjassen! Het is er schoon en het lijkt ook allemaal aan de nieuwe kant. Ik ben benieuwd hoe het er hier uit zal zien over twee jaar.
Ik kan het niet lang volhouden op de kamer want ik moet mijn hoofd gaan leegmaken. Dat monster dat in mijn hoofd leeft heeft de hele dag geknaagd aan mijn hersenen. Schuin tegenover het hotel is een Robinson Department Store” en daar kan ik waarschijnlijk de bekende restaurants vinden. Het is leeg in het enorme warenhuis maar de foodcourt zoemt met studenten die overal hun huiswerk zitten te doen of gewoon met elkaar plezier hebben. “Dunkin Donuts” kan ik niet zomaar voorbij lopen. Een hete Americano en een Latte met onze twee favoriete doughnuts. Voor Nederlandse begrippen is vier euro goedkoop maar hier in Thailand is het een kwart van onze hotel overnachting. Die mythe dat het in Thailand goedkoop is allang veranderd in een sprookje!
Nadat de koffie met de ronde traktatie zijn verdwenen neem ik nog even de tijd om naar de tempel/altaar achter het hotel te lopen. Ik kijk vanuit onze kamer bovenop het kleurrijke gebouw. De eerste stappen gaan helemaal verkeerd want ik kom via de bekende Boeddhistische tempel terecht achter een rij huizen met een roedel lastige honden op wacht. Blaffen en bluffen! Maar elke keer wanneer ik door mijn knieën ga om na te bootsen dat ik een steen ga oprapen stuiven ze weg. Het is een oude truc die ik al heel lang geleden op het platteland van Thailand heb geleerd.  

In de “Kuan U Shrine” tref ik de bekende voorstellingen aan. Het stalen harmonica hek staat op een flinke kier waardoor in niet weet of ik het tempelterrein wel mag betreden. Ik hou het er maar op dat toeristen welkom zijn en worm mezelf met de heuptas en camera door de smalle opening.

Binnen is er, zoals verwacht, niemand en alle toegangen tot de verschillende ruimtes zijn afgesloten. Dat neemt niet weg dat ik toch nog een acceptabel aantal foto’s kan schieten.
Hoewel buiten de wind is afgenomen raast er in mijn hoofd een storm van orkaankracht. Ik heb namelijk een week geleden de knuppel in het hoenderhok gegooid en de “Nationale Ombudsman” ingeschakeld voor mijn geschil met de gemeente Zaltbommel.
De hoogste controleur van ons ambtelijke apparaat moet zich er maar eens over buigen hoe de ambtenaren van de gemeente Zaltbommel hun macht misbruiken! Ik heb steeds geen enkele persoon willen beschadigen maar vanaf vorige week hoop ik vurig dat ze allemaal aan de schandpaal worden genageld. Maar wij weten allemaal dat er bij die overheid niemand wordt gestraft, zij worden weggepromoveerd naar een post waar ze precies dezelfde schade kunnen aanrichten!
Tijdens mijn afwezigheid heeft Lyka haar vaste handelingen op de iPad verricht. Een paar spelletjes gespeeld, foto’s geplaatst en de laatste roddels met haar vriendinnen besproken. Gelukkig heeft ze vandaag ook actief gezocht naar een restaurant op loopafstand van ons hotel.  

We komen terecht bij “Kho Chin food” die foto’s op Google Maps heeft geplaatst van enkele appetijtelijke bordjes. Vooral die van de dikke noedels spreekt mij aan, dat heeft Lyka goed gezien. In een typische Chinese omgeving wachten wij op de “Gebakken Noedels”, de “Pad Krapow Moo” en de “Gebakken Groenten” die deze keer met zeevruchten komen. Dat is dus een vorm van oplichting! Ten eerste heb ik dit gerecht nog nooit gezien en ten tweede zijn alle gerechten met vis minsten twee keer zo duur als met vlees.

Nadat ik gebruik heb gemaakt van de sanitaire voorzieningen vraag ik om de rekening.
‘Kep tang kap?’
Met een smerige niet misverstane glimlach op zijn gezicht verschijnt de ober met een stukje papier aan tafel.
‘440 baht!’
Mijn verwachting wordt bevestigd en met een duivelse glimlach op mijn gezicht geef ik de ober een briefje van vijfhonderd baht.
Wanneer hij mij de zestig baht wisselgeld overhandigt zeg ik niet te luid maar hard genoeg zodat iedereen het in het restaurant kan horen: ‘Mai Aroy!’
Thais voor “Niet lekker!” De man kijkt mij verbaasd aan en weet dat hij betrapt is. De buitenlander die voor hem staat is geen toerist en weet hoe het werkt in Thailand. Zonder verder een blik te wisselen verlaten we het restaurant. Het A4tje met daarop “Please Rate Us on Tripadviser?” Laat ik maar voor wat het is. Ik geloof in Karma en ik ben er heilig van overtuigd dat de ambtenaren die mijn leven de laatste tien jaar tot een hel hebben gemaakt hun portie tegenslagen ook zullen ontvangen. De Boeddha is rechtvaardig!

Thailand: Geen verbinding

Songkhla (WSotel Hotel) 409), donderdag 20 februari 2020

Een half uur later dan gewoonlijk kom ik uit mijn bed. Precies om half zeven uur strompel ik onwennig naar het toilet voor de eerste handeling van deze dag. Ik weet meteen wat me te doen staat. Koffie zetten, gelukkig staat er een waterkoker op de kamer en dat is de eerste keer van deze reis. Ik verwacht ook meteen dat dit de laatste keer is want een misbruikte waterkoker lijkt alleen maar tot problemen te leiden voor de hoteleigenaren.

Wanneer ik vanaf het balkon naar de horizon kijk zie ik een brede band bewolking aan de horizon maar boven ons hoofd is geen wolkje aan de lucht. Het heeft er dus vandaag ook alle schijn van dat we droog op onze bestemming zullen aankomen. Het is vandaag maar 125 kilometer en dat heeft zijn reden. Er is namelijk heel weinig aan de kust tussen Yala en Nakhon Si Thammarat. Het is een eenvoudige keuze. Of we knippen de 325 kilometer in twee stukken of we rijden de 325 kilometer in een ruk. Dat laatste is geen aangename gedachte dus kiezen we voor een korte rit en een gemiddelde rit. Nu ik het over afstanden heb kan ik ook meteen melden dat we ruim over de 3.000 kilometer zijn en dat we al ongeveer negentig uur in het zadel hebben doorgebracht. Bekijk die afstand maar vanaf je huis naar een bekende bestemming en dan begrijp je wat we allemaal al hebben gereden. Van ons oorspronkelijke plan om om een uur of tien te vertrekken komt weinig terecht. We zijn nu eenmaal gewend om vroeg op pad te gaan om zoveel mogelijk van de koele ochtendlucht te profiteren.

De ham/kaas tosti’s zijn ook hier nog haram en daarom worden ze ook niet aangeboden in de zuidelijke 7-11. Dan maar een Taiwan Egg en een Mexican Chicken tosti om de grootste trek te stillen. Terwijl we staan te happen verschijnt er een oude “Volkswagen Karmann Ghia” inclusief de aluminium gegoten velgen. Voor een moment denk ik de “Groene Imbecielen” die in Nijmegen oldtimers hebben beklad en beschadigd. De verdraagzaamheid bestaat alleen nog aan de Waalkade in Zaltbommel. Anderen jouw wil en denkwijze opdringen is de norm geworden in onze samenleving. Die jaren dat ik nog heb te gaan zal ik er wel mee kunnen leven. Ik heb alleen medelijden met de jeugd die een onzekere en duistere toekomst tegemoet gaat.        

Dan gaan we rijden en een groot deel van de route is dezelfde als enkele dagen geleden toen we van Songkhla naar Narathiwat reden. Toch zien we dan weer iets niets! Het is ook tijd voor een pauze dus nemen we uitgebreid de tijd om “Wat Sai Khao” te bezichtigen.
De moskeeën zijn nog wel in het landschap aanwezig maar ze zijn ook van een architectonische lelijkheid dat ze niet meer uitnodigen om gefotografeerd te worden.

En dan staan we plotseling weer aan zee waar een storm huis houdt. Flinke Goven slaan tegen de zanderige kust van Thailand en eroderen het zanderige land. Enkele tientallen kilometer verder zijn grote graafmachines bezig enorme rotsblokken op de kust te gooien om de erosie tegen te gaan en de weg langs de zee te beschermen. De zee is hier de asfaltweg al zo ver genaderd dat we het opspattende water van de golven in onze gezichten kunnen voelen.

En dan is daar eindelijke onze slaapplaats voor de nacht. We moeten wel enkele rondjes rijden voordat we het “WSotel Hotel” hebben gevonden. Ons bed is 20% goedkoper dan gisteren en ook weer wat beter. Het is ook maar drie euro duurder dan dat hok waar we vorige week in Songkhla hebben verbleven. Zo zie je maar, boeken op foto’s en waarderingen op Agoda is moeilijker dan het lijkt. Het blijft altijd een verrassing waar je terecht komt!

Na al die dagen in het diepe zuiden verlangen we weer naar een burger en patat, deze keer zelfs met mayonaise. Tijdens mijn bezoek aan de 7-11 zie ik dat de ham/kaas tosti’s ook weer op voorraad zijn en dat er niet vreemd naar me wordt gekeken wanneer ik enkele flessen bier koop.
Nu even naar de titel van dit verhaal? Ik loop al dagen te zoeken naar de oorzaak waarom ik maar geen verbinding meer heb met het telefoonnetwerk in Thailand. Ik was er ècht heilig van overtuigd dat mijn telefoon de geest had gegeven omdat Lyka nog steeds een prima verbinding had op haar telefoon. Onderweg, onder het rijden wanneer ik voldoende tijd heb om over van alles en nog wat na te denken, viel plotseling het kwartje.
In het opstandige islamitische zuiden worden alleen telefoons tot het mobiele netwerk toegelaten die officieel zijn aangemeld bij de regering in Bangkok met een identiteitsbewijs. Mijn telefoon valt daar niet onder. De reden is simpel, deze buitenlandse simkaarten kunnen daarom niet voor het ontsteken van bommen gebruikt!
We zijn blij dat we de dagen in de oorlogszone zonder problemen zijn doorgekomen. We kunnen ons nu richten op de komende drie weken op de motor en de laatste dagen in Pattaya. We realiseren ons dat het einde van deze vreemde reis in zicht komt. Helaas moeten we terug naar Nederland maar we hopen dat het niet voor lang is.

Tussen de 7-11 en ons hotel is een enorm foodcourt, gespecialiseerd om veel studentenmagen te vullen. De kwaliteit en de prijs moeten dus hoog en tegelijkertijd ook laag liggen. Mijn verwachtingen kloppen! Het eten is van een goede kwaliteit voor een absoluut belachelijke prijs. 125 baht voor drie borden eten! Met enige schaamte reken ik het eten af en gaan we snel terug naar hotel voor een aflevering van “Gomorrah” en een koude fles Chang bier. Ons balkon kijkt tegen een blinde muur aan van het gebouw naast ons. Dat nodigt niet uit om buiten te zitten! De gordijnen gaan dicht en de airconditioning op 27 graden. Morgen een kleine 200 kilometer voor de wielen!