Thailand: Naar de overzijde

 

Ranong (Thansila Resort) 2), maandag 3 februari 2020

We hebben aardig geïmproviseerd om de schone was droog te krijgen de afgelopen nacht. Lyka heeft de vuile was op de hand gedaan en bij gebrek aan een waslijn hebben we de natte was op kleerhangers aan de gordijnroede gehangen in de open ramen. Onze kamer ligt op het noorden waardoor we geen zon hadden in de middag en de wind dus alleen haar werk moest doen.
Ik ga op zoek naar warm water voor de koffie en vindt een grote waterkoker tegenover de ingang naar het restaurant. De waterkoker is gevuld dus hoef ik alleen maar de stekker in het stopcontact te steken. Het rode lichtje “Boil” schiet aan en aan het geluid hoor ik dat de elektriciteit wordt omgezet in warmte die het water aan de kook brengt.
Tijdens het wachten loop ik rustig door de lobby van het kleine hotel. Alle (schuif)deuren zijn met een ketting en een hangslot aan de binnenkant afgesloten. Mijn motor staat ook nog op de parkeerplaats voor het hotel op ons te wachten en verder is het muisstil om kwart over zes in het hotel en buiten.
Ik zie het rode lampje uitgaan en het oranje lampje inschakelen. “Keep warm” staat er onder te lezen. Ik schenk vijf roze kopjes kokend water op de koffie in het filter en loop rustig weer naar de tweede verdieping. Ik ruik onderweg schimmel, maar dat kan ook niet anders, vloerbedekking in de vochtige tropen is vragen om schimmels. De koffie is heet en heerlijk. De wind waait door de openstaande ramen en de deur door onze kamer.
Om half acht verschijnt de zon boven het zoute water van de Golf van Thailand. Ik ben al klaar met inpakken en Lyka is een beetje lui vandaag. Dat is ook goed te begrijpen! We beginnen vandaag aan dag zes van ons motoravontuur naar het zuiden. We hebben al ruim 1.200 kilometer achter ons liggen wat ongeveer gelijk is aan ongeveer 34 uur in het zadel!
Ik kan aan alles merken dat we toe zijn aan een rustdag! Een hele dag niets doen! Gewoon lekker eten, een beetje liggen, muziek luisteren en werken aan mijn weblog. Helaas moeten we wel een beetje haast maken want we moeten uiterlijk 12 februari Thailand hebben verlaten. Zodra we veilig zijn met de tijd voor ons vertrek uit Thailand nemen we zeker een dag of twee vrij!

Er zijn niet veel gasten in het knusse familiehotel maar dat neemt niet weg dat de regels niet moeten worden nageleefd. Gisteren hebben we twee vouchers voor het ontbijt ontvangen en voordat we het restaurant mogen betreden moeten we eerst de vouchers aan de overvriendelijke receptioniste overhandigen. Pas dan nemen we plaats in het restaurant en bestellen het westerse ontbijt. Er is een kleine taalbarrière dus ga ik buiten toch maar even kijken of alles wel goed gaat. En het gaat goed! Het eenvoudige ontbijt smaakt ons goed en legt een bodem voor de komende kilometers.
Ondertussen zijn we ook gewend, en ingespeeld op elkaar, aan het vastmaken van de twee rugzakken achter op de Honda Phantom. Zonder een woord te wisselen geven we elkaar de haken van de elastieke spanners aan die we dan weer vastzetten op de plaats die na ruim een week het beste blijken te zijn. Het groene tasje met de koffie spullen bovenop de linkse zadeltas en we zijn klaar om te vertrekken. Bij gebrek aan klanten voor het ontbijt komt het hotelpersoneel ons uitzwaaien. Vaarwel, en misschien wel tot een weerzien op de terugweg!
De eerste honderd kilometer van vandaag waren niet de meest indrukwekkende landschappen van Thailand. Plantages van oliepalmen en rubberbomen afgewisseld met lege stranden en bananenbomen. Het was heerlijk rustig rijden maar daarmee was wel alles gezegd. En dan zie ik plotseling in mijn ooghoek een enorme brok grijs beton achter een tempel tegen de berg geplakt. De vorm doet me aan een bekend beeld denken dus stoppen we om eens te zien wat er hier aan de hand is. Het tempelterrein is zo verlaten dat er zelfs geen verdwaalde zwerfhond rondsnuffelt.    

En ik had gelijk! Ze zijn hier een enorme liggende Boeddha aan het bouwen. Het is indrukwekkend om te zien hoe de fundering voor een enorm gouden Boeddha beeld in beton wordt gestort. Later komen er ontelbare kubieke meters specie aan te pas om het beeld tot haar definitieve vorm te smeren. Omringt door een steiger van bamboe wacht de brok beton geduldig totdat er weer voldoende geld is gedoneerd of ingezameld om met het werk verder te gaan.

We blijven nog een stuk langs de kust rijden waar we af en toe worden getrakteerd op mooie vergezichten en verlaten zandstranden. Thailand heeft teveel strand voor de bezoekende toeristen! Het is voor mij moeilijk te begrijpen dat al die buitenlandse toeristen de drukte opzoeken.
Dan kruisen we eindelijk die verschrikkelijke snelweg nummer 14 en gaan richting het westen. De eerste bergen bieden zich aan en de oude Honda Phantom heeft hoorbaar problemen met de grote stijgingspercentages. Het kan ook komen door de brandstof met nummer 91. Daar moet rond de 5% ethanol inzitten maar ik vertrouw die Thai niet! Ethanol is misschien geen probleem op het vlakke land maar zodra de eerste heuvel zich aanbied merk je al snel dat je aardig wat kracht hebt ingeleverd. Nog maar een versnelling omlaag en in de tweede versnelling kruipen we de steile heuvels op.

Na het middaguur stoppen we bij het eerste eettentje dat we langs de weg zien. Deze keer is het gestoomde kip op rijst. De vrouw spreekt prima engels en blijkt ook nog eens uit Buriram te komen. Dat vormt meteen een band, zeker wanneer wij Nang Rong als startpunt vermelden.
De kip en rijst zijn hemels! We merken meteen dat we richting de moslimzijde van Zuid-Thailand gaan. Een dikke zoete ketjap manis vermengt met chilipepers geeft extra smaak aan het rijstgerecht. Na het eten nemen we uitgebreid afscheid maar we mogen niet vertrekken voordat we uitgebreid zijn gefotografeerd door de dame van het restaurant. Dit wil ze aan vrienden en kennissen laten zien! Er zullen hier op deze godverlaten wegen maar heel weinig buitenlanders langskomen.

Dit verkeersbord maakt duidelijk waar elke rechtgeaarde motorrijder op wacht. Mooie slingerende verlaten wegen door aantrekkelijke landschappen. En die komen er ook!  

We genieten van de slingerende wegen die zich oneindig lijken uit te strekken over de heuvels en tussen de steile kalkstenen bergen door. Het is alweer zes jaar geleden dat ik hier voor het laatst was en ik hoop stilletjes om over een paar jaar deze motortocht nog een keer te kunnen doen.
Een man droogt Thaise koffie van de omringende bergen voor zijn huis. Een mooi en wellicht zeldzaam gezicht. Dat is wel wat anders als Nescafé! We kletsen wat en wanneer ik hem mijn snelfiltermaling uit de groene tas laat zien steeds hij een dikke duim naar ons op. De mededeling dat we nooit Nescafé meer drinken maakt hem aan het lachen. We nemen afscheid en beginnen aan de laatste etappen van vandaag. Het is een hele lange dag, wellicht de langste dag van de hele motorreis, dus met pijn in onze konten verlangen we naar een douche en een bed, en ik naar een koude beer Chang.  

Wanneer we eindelijk bij het “Thansila Resort” krijg ik gelijk een slecht gevoel. Ik kan het niet verklaren maar ik ben heilig overtuigd dat we niet de kamer krijgen die ik heb geboekt. Dat is wel jammer want op zich is het een mooi complex en ook nog eens mooi gelegen. Ik laat het maar voor wat het is na acht uur in het zadel en ga op zoek naar een grote goedgevulde koelkast.
Zo werkt dat namelijk in Thailand. Zoek een grote koelkast die vanaf de openbare weg zichtbaar is en daar koop je bier bij de kleine ondernemer. 7-11 is van het grootkapitaal en die willen we niet sterker maken dan ze al zijn. Terwijl ik de plastic tas met de twee flessen koud bier aanneem van de oude vrouw wijst een jongetje van een jaar of vijf naar mijn motor. Ik berg de plastic tas op in een zadeltas en kijk eens wat hij bedoelt. Een dikke straal benzine loopt uit de carburateur! Mijn hart slaat over en zonder ook maar een moment in paniek te raken sluit ik de benzinekraan. Mijn vingers moeten ook de benzineslang hebben geraakt want die scheurt plotseling los van beide slangtulen. Zowel aan de benzinekraan en aan de carburateur. Verbaasd bekijk ik het broze stukje rubberslang tussen mijn duim en wijsvinger.
Dit is dus een probleem dat ik vandaag nog wil oplossen! Op de benzine die nog in de vlotterkamer zit rijd ik de motor de paar honderd meter terug naar ons hotel. Communiceren met de jongen achter de receptie levert weinig tot niets op. Met veel gebaren, en ik begrijp alleen 7-11, ga ik met de geleende fiets op zoek naar een brommer winkel. Gelukkig heb ik die snel gevonden en voor minder dan twee euro koop ik een meter rubber benzineslang. Ja een hele meter, zo gaat dat hier in Thailand nu eenmaal.
Terug in het hotel mag ik gelukkig de schaar voor een moment gebruiken en ik knip ongeveer acht centimeter van de slang af. Vervangen is geen probleem en het probleem is binnen een minuut opgelost. Ik denk diep na over het waarom en hoe dit heeft kunnen gebeuren. Is de benzineslang de vorige keer vervangen? Of zou het door die benzine met ethanol komen? Het afbreken van de slang moet door het trillen van de motor zijn gekomen. Het rubber brokkelt gewoon tussen mijn vingers af. Gelukkig is het niet in het midden van niets in de bergen gebeurd! Ik hou het voorlopig in ieder geval goed in de gaten.
We kabbelen rustig de middag aan het einde met de zaken die we elke middag na de rit doen. De foto’s, gps informatie, aantekeningen en een stukje schrijven nu de herinneringen nog vers en scherp zijn.

En dan is het tijd om te gaan eten in het restaurant tegenover de 7-11, twee deuren verder dan de brommer winkel. Twee keer een Pad Krapow Moo maar een keer met een omelet en een keer met een gebakken ei. Dit gerecht verveelt ons nog steeds niet! En dat zal waarschijnlijk ook nog wel even duren.

Terwijl ik ook nog even moet pissen schiet ik de foto van het gemiddelde Thaise restaurant sanitair. Het blijft mooi om te zien hoewel ze wel met een inhaalslag bezig zijn. Onze dag zit er weer op. Morgen recht naar het zuiden, een hele dag met de zon op onze gezichten.

Thailand: Het smalste stukje Thailand

Bang Saphan (Anchalee Resort) 202), zondag 2 februari 2020

Dag vijf alweer van deze motorreis. We gaan nu eindelijk ècht richting het zuiden. De zadelpijn wordt met de dag minder en ik ga steeds beter slapen door de vermoeidheid. Om zes uur sta ik weer op en het eerste wat ik hoor is een passerende trein in de verte. We zijn niet zo ver verwijderd van de spoorlijn tussen Bangkok en Hat Yai. Kedeng kedeng, kedeng kedeng, gaat er door mijn hoofd. Ik moet in mijzelf lachen, Lyka en ik zijn hier jaren geleden met de slaaptrein gepasseerd vanuit Maleisië naar Bangkok. Waar blijft de tijd toch?

De nachtwaker van het resort stelt de waterkoker beschikbaar zodat ik al vroeg met een kop koffie binnen handbereik op de veranda voor het houten huisje zit. Lyka is al klaar met pakken terwijl ik nog moet beginnen. Ik vecht tegen de muggen die ons de hele nacht hebben aangevallen voor vers bloed om zich te kunnen voortplanten.

Maar, ik ben zo klaar met inpakken en we slepen in een keer al onze bagage door de tuin naar de ingang waar onze motor op ons staat te wachten. We hebben een redelijk lange dag voor de boeg omdat ik hoofdzakelijk de kustweg wil blijven volgen. Het kan allemaal veel sneller via de autosnelweg nummer 4 maar daar heb ik weinig trek in. We gaan nu richting Hua Hin en daar is het Duits toeristengebied. Genoeg 7-11’s en andere plaatsen om te eten. We wachten nog even voor een ontbijt met de tosti’s. We zitten nog vol met de avondmaaltijd van gisteren!
Zoals eerder vermeld we gaan langs de kust van de Golf van Thailand naar het zuiden. Het is een beetje een vreemd traject want we passeren het smalste stukje van Thailand, ongeveer elf kilometer breed. En dat fascineert me, maar elf kilometer breed!
Aan het begin van de vorige eeuw heeft de koning van Thailand, Rama V, een heel stuk van het islamitische zuiden opnieuw geannexeerd. Het is geschiedenis omdat het islamitische zuiden al in de 16e eeuw bij het koninkrijk van Ayutthaya behoorde. Maar ook toen waren er opstanden en wederzijdse oorlogsverklaringen. Het sultanaat van Pattani was in verval en de koning zag een ideaal moment om een flink stuk nieuw Thailand in te lijven.
Daarom zijn er een eeuw na de annexatie opnieuw problemen in het islamitische zuiden die al meer dan tienduizend burgers en militairen het leven heeft gekost. Nu gaat de strijd om de olie en gas inkomsten die voor de kust van Pattani en Narathiwat in de Golf van Thailand wordt gewonnen. Zie het een beetje als de problemen in Noord-Ierland, teveel mensen met verschillende belangen dus zal het probleem nooit worden opgelost!

Tijdens een drinkpauze vinden een toegang tot het strand. En dat is een gelukje! Hier zijn de stukken land verkocht zonder dat er doorgangen naar de zee, of het strand, zijn open gelaten. Bewust of onbewust? Dat weet niemand maar de eindeloze rij van villa’s aan het strand zijn zeker in het bezit van de voorname burgers van Thailand en rijke Europeanen.

Het stormt en het is best wel fris op de motor. De kleine vissersboten schuilen in de luwte van een berg in zee. Planologische misser of een keihard bewijs van corruptie? Ik weet het niet maar het is wel duidelijk dat de mooie betonweg langs de zee weinig toevoegt aan de omgeving want er is in geen heinde en verte een levende ziel te bekennen.      

Ik herken de omgeving van mijn vorige bezoek en zie in de verte “Wat HUP Ta Khrot” opdoemen. Zes jaar geleden heb ik hier ook gepauzeerd. Het zal best wel mogelijk zijn dat de tempel is uitgebreid of aangepast. (wanneer ik ’s avonds mijn verhaal van zes jaar geleden weer terug lees zie ik enkele verschillen)
Na al die weken in Thailand en meer dan twee dozijn tempels te hebben bezocht weet je zo ongeveer wel wat je kan verwachten. Is het niet dat het aangeklede sprekende skelet toch wel bijzonder is. Ik heb geen idee wat hij zegt en de plaatselijke snack verkoopster durft zich niet aan een uitleg te wagen. Het zal wel over je zuivere geweten gaan bedenk ik zo. Waar de katholieke wereld ten biecht gaat is in Thailand een gulle gift aan de tempel een goede manier om je geweten weer te zuiveren.

Na een half uur stappen we weer op de motor en gaan we verder. Mijn stalen ros ruikt de stal en met slechts een pauze rijden we door naar onze slaapplaats voor de komende nacht.

Het “Anchalee Resort” is een pijl in de roos! We zien de zee door de bomen en horen de golven op het strand breken. Het is er alleen verschrikkelijk rustig! Ik geloof zelfs dat we de enige gasten voor de komende nacht zijn. Ik heb belooft dat ik het niet meer over het teruglopende toerisme in Thailand zou hebben maar een hotel met 30+ kamers en er is maar een enkele kamer bezet dan is dat toch dieptreurig?

Voor het avondeten hebben we niet veel keuze. Er zijn drie restaurants in de directe omgeving, allemaal seafood restaurants voor de hoofdprijs. Tenzij je € 50,- voor een kilo niet schoongemaakt vis een koopje vindt! Gelukkig weet ik enkele gerechten uit mijn hoofd waarvan de pittige glasnoedel salade met zeevruchten altijd een winnaar is. De andere is zeebaars gebakken met chilipasta en gember. Ook een winnaar waar we morgen op het toilet nog wel aan herinnerd zullen worden. Ook deze gerechten zijn niet goedkoop maar ze trekken ons in ieder geval geen rib uit ons lijf.
Ook na het eten zien we of horen we geen levende ziel in het hotel. Onze was hangt in de raamopeningen te drogen. Improviseren maar, de was moet tenslotte ook worden gedaan. Nog twee afleveringen over de Napolitaanse mafia met een grote fles bier en ook deze mooie dag zit er alweer op. Met elke dag die verstrijkt komen we dichter bij ons doel. Maleisië, een visumrun omdat de regering van Thailand zich nu op de Chinese en Indiase toeristen gaat richten. Westerlingen zijn niet meer welkom, zij stellen waarschijnlijk te hoge eisen.

Thailand: Naar het zuiden

 

Cha Am (Dang Ky Ploen Tharnnam Resort) 211), zaterdag 1 februari 2020

We gaan nu dus recht naar beneden richting het zuiden van Thailand. Het is moeilijk om te ontsnappen aan de greep van Nakhon Pathom. De Garmin GPS blijft ons met de huidige instellingen in rondjes leiden. Tijd voor een nood ingreep! Even de instellingen aanpassen en binnen tien minuten zijn we aan de buitengrens van de stad waar we naast een drukke natte markt de gebruikelijke tosti’s van de 7-11 nuttigen.
Door de wijziging van de instellingen komen we ook zonder dat te willen op een snelweg terecht waar we snel de tank kunnen vullen zodat we zeker zijn dat we onze eindbestemming voor vandaag zonder problemen kunnen halen. Er was nog een klein probleem bij het inpakken! Ik was helemaal vergeten dat Lyka een tempel wilde bezoeken waarvan ze de foto’s op het internet had gezien. De tempel ligt een beetje uit de route maar dat maakt weinig uit want we hebben tenslotte alle tijd van de wereld.

Mijn laptop kwam voor het vertrek opnieuw uit de rugzak en toch met enige haast zocht ik de coördinaten van de tempel op en stuurde die naar de oude Garmin 400t. Er moet in de haast iets mis zijn gegaan want wanneer we eindelijk bij de geprogrammeerde tempel arriveren blijkt de tempel die Lyka wil bezoeken er niet te zijn. We staan op een enorm tempelterrein waar geen hond is te bekennen. Lyka’s iPhone komt tevoorschijn, zij heeft namelijk 4G, en we gaan opnieuw op zoek naar de tempel. Het duurt niet lang voordat ik de tempel ook op mijn GPS heb gevonden.

Ik programmeer de tempel als bestemming en 32 kilometer verder staan we oog in oog met een enorme draak die om een rond gebouw is gekruld. Het is een ongelofelijk mooi gezicht. Omdat we niet alle bagage met ons mee kunnen slepen blijf ik bij de motor achter en gaat Lyka alleen naar de tempel.

Terwijl Lyka de tempel bezoekt schiet ik maar enkele foto’s vanaf de parkeerplaats. Dat kan hier bij gebrek aan noord-Afrikanen. En dan gaan we weer verder. Des te dichter we bij Bangkok komen des te drukker het verkeer wordt. We kunnen niet anders dan met 75 Km/u, de snelheid van de meeste vrachtwagens, meestromen over de lelijke zesbaans snelwegen van midden Thailand. Het gevaar schuld er in dat spook rijdende brommers en pick-up trucks, altijd verontschuldigend vriendelijk glimlachend, geen uitzondering maar meer een regel zijn. Na een half uur klapt mijn hoofd haast uit elkaar van het concentreren.
Meneer J.R. van Steenbergen van de gemeente Zaltbommel komt ook nog in mijn gedachten voorbij. Zijn onsamenhangend verhaal over de belastingen van de gemeente Zaltbommel maken dat mijn hoofd helemaal vol schiet! Zijn laatste antwoord is als het relaas van een dronken man die de theorie van de relativiteit probeert uit te leggen. Ambtenaren praat, veel gelul en wei nog inhoud! Het is niet alleen op het niveau van de Rijksbelastingen een zooitje! Ook op lokaal niveau bij de gemeente Zaltbommel scheelt het er een en ander aan! De belangrijkste opmerking van de gemeente Zaltbommel schiet door mijn hoofd: ‘Wanneer u het niet met onze beslissing eens bent kunt u altijd nog naar de rechter!’ Een misselijk makende gedachte dat de ambtenaren aan de Hogeweg deze instelling hebben. Het zijn tenslotte de burgers die hun ruime salaris betalen!
Nadat we de brug bij Samut Songkhram hebben gepasseerd kunnen we eindelijk de snelweg verlaten. Deze snelweg genaamd “Weg nummer 4” is namelijk voor een aardig stuk de verkeersslagader naar het zuiden. Het is op enkele stukken zelfs de enige weg naar het zuiden dus 100% van het autoverkeer gaat over deze weg!
We nemen een pauze en eten magnetronmaaltijden bij de 7-11. Uit gemak, ze noemen de 7-11 niet voor niets gemakswinkels! Met een Coke Zero spoel ik de rijstnoedels met varkensvlees en het restje Spaghetti Krapow weg. Ik zou nog wel trek hebben in een ijsje maar ik probeer de calorie inname onderweg een beetje laag te houden. We zitten hoofdzakelijk de hele dag in het zadel van de oude Honda Phantom.
Plotseling waan ik me op bekend terrein. Ik herken het bungalow park met de gekleurde huisjes waar ik ruim zeven jaar geleden heb geslapen. Ook het restaurant een eindje terug staat me weer levendig voor de ogen. Een vreemd apparaat die menselijke hersenen die al je herinneringen opslaat en weer beschikbaar stelt wanneer je er om vraagt!  

De enorme Chinese Tempels staat me ook nog levendig voor de ogen. Het lijkt of de tijd voor de “Kuan Yin Bodhisattva Shrine” heeft stil gestaan! (Lees hier het verhaal van 14 december 2013)
Op het eerste oog lijkt er helemaal niets veranderd met zes jaar geleden. Toch blijkt er na het vergelijken van de foto’s het een en ander veranderd. En dat is goed te zien, het gaat alleen niet zo snel als ik had verwacht. De oude foto’s laten de verschillen goed zien.

Ik weet zo ongeveer wat we vanaf dit punt gaan tegenkomen. Dat is op zich ook niet zo moeilijk want dit is de beste route om met de motor naar het zuiden te rijden. Als eerste zien we de (Birmese) vrouwen aan het werk bij de visdrogerijen. Gedroogde vis is nog altijd razend populair in heel zuidoost-Azië. Toch verwacht ik dat het leeuwendeel van deze vis voor de lokale markt is. Gebakken in gloeiend hete olie ontstaat er een vorm van kroepoek die heel sterk van smaak is.  

Dan komen de zoutvelden. Op deze vlaktes wordt het zeewater verdampt door de zon en het achtergebleven zout geoogst, ook veelal door illegale Birmezen. Het zout zal wel worden gebruikt om de bekende Aziatische vissaus te maken.

We rijden deze keer zeker een andere route dan zes jaar geleden. De “Wat Nok Pak Ta Le” tempel is heel bijzonder. Een tempel gebouwd in de vorm van een schip. Met mijn kolen Thais begrijp ik dat het om de vogels van de zee gaat. Waarschijnlijk een plaats voor bezinning voor de familieleden van de nooit terug gekeerde vissers wiens zielen zijn overgegaan in de zeevogels.

Dan komen we weer op die verschrikkelijke snelweg dichtbij onze slaapplaats voor de komende nacht. Het “Dang Ky Ploen Tharnnam Resort” is goed voor de prijs die we betalen voor de bungalow gelegen in een mooie tuin. Helaas werkt het internet niet dus moeten we andere maatregelen nemen. Ik stap op de motor en ga naar de 7-11 om extra geld op de telefoon van Lyka te zetten. Dat blijkt dus moeilijker dan enkele jaren geleden. Kraskaarten om op te waarderen bestaan al lang niet meer en er komen ook geen bonnetjes met een code uit de kassa. Wat nu? Tegenwoordig staan er overal telefoontegoed oplaadpalen voor mobiele telefoons. Gelukkig wil het meisje van de 7-11 me helpen van alle menu’s op het beeldscherm zijn in het Thai. Niet veel later hebben voor ongeveer drie euro weer internet!

We gaan op de motor op zoek naar avondeten. Volgens de vrouw achter de receptie is het restaurant van het resort ook geopend. Helaas voor haar vraag ik mezelf af of ik wel in een restaurant wil eten van een resort waar vanavond slechts vier gasten verblijven! De omzetsnelheid in de koelkast van de keuken zal dan navenant zijn, en dat willen wij nu juist vermijden.
We stappen op de motor en op minder dan honderd meter afstand hebben we gevonden wat we zoeken. Het eten is prima en de prijs valt ook nog eens mee. Onze dag zit er op en we moeten samen hard lachen om de zeer korte afstand die we hebben gereden om bij het restaurant te komen.