Thailand: Met de trein

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel (409), dinsdag 15 oktober 2019

Na de vier moeilijke dagen op het platteland is het eindelijk weer tijd om verder te reizen. We laten Bua Yai voor twee weken achter om een korte reis met de trein door Thailand te maken. Alle plannen zijn alweer door elkaar gegooid en door de laatste ontwikkelingen zijn ze ook bijna alweer allemaal aangepast.

Het is vandaag een uitermate vreemd afscheid op het spiksplinternieuwe treinstation van Bua Yai. Morgen is John aan de beurt om te vertrekken en ik betwijfel het ten zeerste of hij ooit nog naar Bus Yai zal terugkeren. Onze lieve vrienden gaan duidelijk gebukt onder de zware last van het stressvolle afscheid van morgen wanneer John voor een onbepaalde tijd terug zal keren naar Engeland.
Wij wachten in de schaduw, en in een licht windje, op trein 416 naar Khorat. Ik loop wat zenuwachtig heen en weer want om eerlijk te zijn is het ook voor Lyka en mij een moeilijk afscheid. De trein heeft dertien minuten vertraging en daarmee probeer ik John en Yu te overtuigen dat ze niet langer bij ons hoeven te wachten. Ze blijven liever hier met ons op het station dan samen in het huis dat morgen een stuk leger zal zijn.
Wanneer ze dan toch besluiten om toch maar te vertrekken wordt het een emotioneel afscheid. Met het nodige acteerwerk overtuig is Yu dat we echt over twee weken weer terugkomen in Bua Yai.
‘We bellen!’, zijn mijn laatste woorden wanneer we trap naar perron 3 opstappen, we reizen met lichte rugzakken maar onze emotionele bagage is zwaarder dan ooit.

Zodra de perfect geüniformeerde medewerkers van de “State Railway of Thailand” op het perron verschijnen als teken dat de vertraagde trein in aantocht is komt de kleurrijke groep Thaise burgers in beweging. Opvallend genoeg zijn we niet de enige blanke buitenlanders, een stukje verderop staat er een meisje en jongeman zonder t-shirt aan. Ik schud mijn hoofd en kan echt niet begrijpen dat er nog mensen zijn die niet begrijpen dat je in het buitenland echt niet met een ontbloot bovenlijf met het openbaar vervoer reist. Dat zou je in je eigen land toch ook niet doen?

Het is aardig druk in de trein maar gelukkig vinden we snel een plaatsje met onze neuzen in de rijrichting. Wel aan de door de Thai vooral gemeden zonzijde maar dat maakt ons niets uit. Ik vindt het wel lekker in de zon en in de wind. Na al die jaren kan ik nog steeds niet begrijpen dat de arme mensen in zuidoost-Azië vermogens uitgeven aan crèmes en lotions om witter te worden. Daarom wordt zodra het mogelijk is elk direct zonlicht op de huid vermeden.
Het eerste traject gaat van Bua Yai Junction naar Thanon Chira Junction in Krorat. Een dikke anderhalf uur over ietsjes meer dan 80 Km. De vertraging van dertien minuten deert ons niet omdat we volgens het spoorboekje dertig minuten overstaptijd hebben. Helaas wilde de beambte in Bua Yai ons de kaartjes voor het tweede traject niet verkopen om zich zo in te dekken wanneer we de volgende trein als aansluiting zouden missen.
De oude afgedankte Zuid-Koreaanse trein, helemaal derde klasse, sleept ons voor 17 Baht per persoon door het opvallend groene Thaise landschap. Niet zo heel lang geleden viel er hier een enorme hoeveelheid regen met bijbelse overstromingen als gevolg. In Nederland gaat het dan over klimaatverandering maar in Thailand wordt er na alle droogte gesproken over welkome neerslag!
Dat Thailand voor grote veranderingen staat is wel duidelijk. Er worden in China geleende vermogens gespendeerd aan de verbetering van de infrastructuur. Wij rijden nu met oud materieel op nieuwe dubbelspoorlijn tussen Nong Khai en Khorat, bijna alle spoorwegovergangen zijn afgesloten en vervangen door fly-overs voor snelverkeer en onderdoorgangen voor langzaam verkeer. Dit zou in Nederland tien jaar duren maar in Thailand zijn ze binnen twee jaar klaar met de 357 kilometer! Ondertussen zijn ook veruit de meeste stations vernieuwd om in de toekomst de nieuwe, hoogstwaarschijnlijk Chinese, dubbeldekker treinen de ontvangen. Deze lijn moet de belangrijkste aanvoer- en uitvoerlijn worden tussen Kunming in China en Bangkok aan de golf van Siam. Een ijzeren rivier waar beide landen veel economische voorspoed van verwachten.
Met nog vijftien minuten te gaan bestel ik op het treinstation Thanon Chira Junction mijn beste Thai aan het loket de twee kaartjes naar Sisaket. Het gaat van een leien dakje! Ook hier staat perron 3 helemaal vol met mensen die om de een of andere reden geen gebruik maken van de lokale of intercity bussen.

Helaas hebben we deze keer pech en we kunnen slechts een zitplaats voor ons beiden in de drukte bemachtigen. Ik zie te laat dat ik ook bij de monniken had mogen zitten, nu zijn ook die plaatsen allemaal door oude Thaise mannen ingenomen. Er zit niets anders op dan te blijven staan totdat er iemand in onze omgeving de trein verlaat. Mijn ervaring is dat dat vaak gebeurd bij de eerste kleine lokale stations. Helaas heb ik het mis en pas na een uur in de schommelende trein te hebben gestaan komt er aan de andere kant van het gangpad een plaatsje vrij. De volgende drie en een half uur kan ik tenminste zitten.

Tijdens de reis naar Sisaket zit het merendeel van de passagiers te slapen en ik ben een van de weinige die het landschap probeert in zich op te nemen. Na twintig jaar is het romantische Thailand voor mij ook wel verdwenen. Het is voor mijn gevoel een harde maatschappij geworden die om de beurt door politie- en legergeneraals in de vorm van een dictatuur worden bestuurd. Nu ook onze geliefde koning er niet meer is lijkt de samenleving verhard en versuft. Kedeng-kedeng, met elke spoorstaaf verbinding in het spoor komen we dichtbij onze bestemming voor vandaag.
Er is voldoende te drinken en te eten aan boord maar de mij zo geliefde bakjes rijst met een gekruid vleesmengsel en een gebakken ei zijn verdwenen. Waarom? Problemen, net als met dat heerlijke koele blikje bier aan het einde van de dag? Uiteindelijk is het maar goed dat we enkele boterhammen met kaas hebben meegebracht. Ze smaken ons goed zonder de spanning in de darmen te hoog te laten oplopen. Het laatste dat we namelijk willen is gebruik maken van het toilet in de trein. Dat kan een traumatische ervaring zijn die menig haar of zijn liefde voor Azië zal doen verbleken.
Eindelijk is daar het station van Sisaket met haar verlossende toiletten. Lyka gaat eerst en voor € 0,20 zijn we beiden van onze kleine boodschappen af. De weg naar het “Boonsiri Boutique Hotel” is gelukkig niet al te lang. Er lijkt een probleem met onze boeking te zijn omdat ik mijn Thaise rijbewijs in plaats van mijn paspoort laat zien.

Wanneer ik een kopie van de boeking laat zien is het plotseling allemaal opgelost. Met de sleutelkaart in de hand klimmen we naar de vierde verdieping. Kamer 409, net als bij mijn vorige bezoek, voelt een beetje als thuiskomen. Ik stink een uur in de wind dus gaat Lyka meteen aan de gang om mijn shirt, korte broek en onderbroek even met waspoeder te spoelen. Met verbazing kijken we naar de kleur van het waswater dat het stof heeft opgenomen. Het lijkt op koffie met veel melk!

Douchen, scheren en even ontspannen op het kleine balkon met een koude fles Leo binnen handbereik en radio NPO2 op de achtergrond. Voor het eerst voel ik me tijdens deze reis verlost van alle Zaltbommelse spanningen!
Ons avondschema is gemakkelijk! We wandelen rustig naar de avondmarkt naast het station van Sisaket om wat te eten en daarna gaan we snel naar bed om wat slaap in te halen. Die onzinnige vechthanen zijn hier gelukkig niet in de stad.

Gebakken vis, rode Thaise kerrie  met varkensvlees, gebakken groenten en twee zakjes rijst. Alles voor 210 Baht, een kleine zeven euro, buiten de gebaande toeristenpaden kan het dus toch nog redelijk geprijsd zijn!

Samen genieten we van onze omgeving en nog een paar grote koude flessen bier als slaapmutsje. Konden we zo maar elke dag op reis zijn, zonder zorgen en zonder problemen, wat zou het leven dan mooi zijn.

Thailand: Vier dagen op het platteland

Bua Yai (Bij Yu en John), maandag 14 oktober 2019

Wat op papier de gemakkelijkste dagen leken tijdens onze korte rondreis door de Isaan blijken de moeilijkste tot nu toe te zijn geweest. Een dikke deken van verdriet en teleurstelling ligt er over het land en het huis in Bua Yai. De gesprekken zijn kort met een voelbare droefheid in de achtergrond.
Wat is er hier aan de hand? Eigenlijk is het heel eenvoudig, zonder dat ik een standpunt inneem hoor ik altijd om me heen dat de Thaise regering de buitenlanders niet zo graag binnen hun landsgrenzen heeft. Er wordt door de regering in Bangkok van alles bedacht om een verblijf langer dan dertig dagen in het koninkrijk van Thailand zo moeilijk mogelijk te maken. Ze verwelkomen het liefst vliegtuigen vol met rijke toeristen uit China, India en Europa die zakken vol met geld meebrengen. De achterliggende gedachte is begrijpelijk maar daar ligt meteen ook het absurde probleem van de uitvoering van het Thaise visum systeem.
Neem mijn goede vriend John? Hij woont al twaalf jaar officieel in Thailand, met elk jaar een echt visum, is al elf jaar voor de wet getrouwd met de Thaise Yu, heeft drie stiefkinderen opgevoed, heeft land en een huis gekocht om “zijn gezin” een dak boven het hoofd en een toekomst te bieden.
Tot nu toe klinkt het allemaal goed toch? Nou, er zijn weer visumregels gewijzigd en nu moet John plotseling ook aan de ruim € 2.100,- pensioen per maand voldoen. Dat haalt hij ruimschoots niet want het wettelijke staatspensioen in Engeland is ongeveer € 650,- per vier weken. Het is voor zijn gezin nooit een probleem geweest om daar van rond te komen want John en Yu houden er een Thaise levensstijl op na.
Ik heb het al eerder vermeld en ik heb nu ook met mijn eigen ogen gezien dat de Isaan ook leegloopt. Echte cijfers heb ik niet maar wanneer ik enkele keren bij “Tesco Lotus” ben geweest en ik heb geen Scandinaviërs meer gezien bij het koffietentje in de airconditioning dan weet ik genoeg. John bevestigd mijn gedachten en weet te vertellen dat ze het afgelopen jaar allemaal zijn vertrokken naar andere landen. Hun vrouwen en huizen achterlatend omdat een Thais paspoort op het wereldtoneel ongeveer net zoveel waard is als een pak oude kranten.
De leegloop lijkt al niet meer te stoppen. Binnenkort komt daar waarschijnlijk voor buitenlanders nog een verplichte ziektekosten verzekering van iets meer dan drie euro per dag bovenop. Probeer je maar eens voor te stellen dat een immigratie beambte op de luchthaven in Bangkok de polis van jouw Nederlandse ziektekostenverzekering en de polis van je reisverzekering moet beoordelen? Dat is ongeveer hetzelfde als wij de echtheid van een Chinees rijbewijs moeten vaststellen! Onmogelijk, we hebben allebei geen idee of het echt is of niet, met nog meer afwijzingen en frustraties als gevolg. De exodus van Westerse expats lijkt niet meer te stoppen. En wie eenmaal is vertrokken komt nooit meer terug!

De afgelopen dagen voltrokken zich haast allemaal volgens een zelfde patroon. Rustig en bijna zonder zorgen. Een dag begint om kwart over vijf in de ochtend wanneer het eerste zonlicht aan de horizon verschijnt en de vechthanen beginnen te kraaien. Het houden van een vechthaan is een van de weinige betaalbare hobby’s voor de arme boeren op het Thaise platteland. Het is ontroerend om te zien hoe ze hun hanen vertroetelen, controleren, trainen en na een verloren gevecht opeten.
Het internet is tegenwoordig goed in de provincie dus lees ik ’s morgens snel het sportnieuws van de afgelopen dag in Nederland. Het andere nieuws is voor mij niet belangrijk, dat weet ik ondertussen wel. Een piepklein bemoeizuchtig landje dat zich hooghartig uitlaat over de president van de USA en de bloederige sekte oorlog tussen verschillende islamitische stammen in het middenoosten. Niets van dit alles in het nieuws in Thailand. Hier zijn ze druk met hun eigen land, eigen volk eerst en eigen problemen eerst oplossen.

Om een uur of zeven loop ik de trap af om een eerste kan koffie te zetten en onze gastheer en gastvrouw te begroeten. Yu maakt voor ons een door ons erg gewaard ontbijt van gebakken eendeneieren, knakworstjes, geroosterd brood en soms ook witte bonen in tomatensaus. De gesprekken gaan helaas moeizaam omdat we meestal te snel uitkomen op de onrechtvaardigheid van het Thaise visumsysteem voor John.

We maken gebruik van de relatieve koelte in de ochtend om op de motor de dagelijkse boodschappen te doen. Wij schuiven elke dag wat geld toe om geen aanslag op hun dagelijkse budget te zijn. Ondanks alle afwijzingen zijn we altijd weer opgelucht wanneer ze onze ondersteuning accepteren. Dertig euro aan boodschappen is hier op het platteland van Thailand ook niet al teveel!

Op een van die ochtenden heb ik mijn geliefde twaalf jaar oude Honda Phantom weer een grote beurt laten geven. Nieuwe remblokken, nieuwe olie, een nieuwe voorband, een nieuwe ketting, een nieuw luchtfilter, een nieuwe toeter en nieuwe lampjes in het achterlicht en de koplamp. Voor nog geen 4000 baht is hij weer helemaal 100% in orde! Ik heb dit laten doen omdat de Honda Phantom misschien nog in onze reisplannen voor 2020 voorkomt. Gaan we vliegen, met de trein of op de Honda Phantom de grens over!  

Lunches, uit de echte Thaise keuken zijn altijd een genot! Zij zijn ook het teken om na het eten even naar boven te gaan om de grootste hitte van de dag te ontlopen en op het balkon in de wind een beetje te dutten. Een koude sodawater binnen handbereik en NPO Radio2 op de achtergrond. Mooier kan reizen haast niet zijn

Om een uur of vijf dalen we weer af om achter in de tuin plaats te nemen. Zelf loop ik even naar de kleine winkel om de hoek voor drie grote flessen Leo bier. Mijn dagelijkse dosis, soms aangevuld met een vierde fles. Om kwart voor zes valt de avond alsof de zon met een schakelaar wordt uitgeschakeld. Er zijn opvallend weinig muggen op het platteland omdat al de wateren die ze gebruiken om te vermenigvuldigen vol zitten met dieren die de larven op hun menu hebben staan. De lucht koelt langzaam af naar een zeer aangename 24 graden Celsius en achter ons horen we Yu in de keuken rammelen met potten en pannen.    

Hoewel onze voorkeur uitgaat naar een echte thuis gekookte Thaise maaltijd komt het ook voor dat we een westers getinte maaltijd krijgen. John is nu eenmaal een Engelsman en hij heeft na al die jaren nog steeds niet helemaal kunnen wennen aan de gerechten uit de Isaan.

Nog een heerlijk koud biertje achter het huis voor het slapen gaan en dan voor tien uur naar bed. In bed lig ik dan weer te piekeren over van alles en nog wat. Ook wij zijn overvallen door de afwijzing van onze jaarvisa. Dat grapje heeft ons meer dan € 500,- gekost! Ik heb het verlies maar geaccepteerd, dat is toch de enige mogelijkheid die er voor ons overblijft.
We praten veel over onze toekomstige reizen en alles duid er op dat dit voor ons wel eens ons laatste bezoek aan Thailand zou kunnen zijn. Oké, moeten nog terugkomen voor ons vertrek naar Nederland maar na ons vertrek zie ik ons hier niet meer zo snel terugkomen naar “het koninkrijk van de verdwenen glimlach”. We proberen in het donker hardop in onze gedachten een lijstje te maken waarom we opnieuw naar Thailand zouden willen gaan. Het lijstje is en blijft erg kort! Na een tweede ronde blijft er maar een post over: Het bezoeken van de weinige vrienden die nog in Thailand zijn achtergebleven.
Dan gaan we liever toch naar landen die probleemloos een 90 dagen visum verstrekken bij aankomst. Gelukkig zijn die er ook nog genoeg in Azië. Die landen kunnen duurder of goedkoper zijn dan Thailand en hebben ook hun eigen heerlijke gerechten. Wij hebben gewoonweg geen zin meer in dat visum gezeur! Zoals ik altijd zeg: ‘Wij komen geld brengen, geen geld halen!’

Thailand: Hoeveel pech kan een mens hebben?

Bua Yai (Bij Yu en John), donderdag 10 oktober 2019

Hoewel ik ondertussen gewend ben om rond zeven uur op te staan voelt zes uur op deze eerste reisdag van deze reis een beetje onaangenaam aan. Na bijna twee weken stationair te zijn geweest in Pattaya kom ik langzaam op gang. Terwijl het koffiewater in de waterkoker langzaam aan de kook komt open ik de drie koffers en spreid ze plat uit over de vloer. Mijn rugzak pak ik als laatste! Eerst is Lyka’s rugzak aan de beurt.
Onbelangrijke zaken die we de komende weken niet nodig denken te hebben verdwijnen in een van de koffers en de belangrijke zaken voor onze rondreis over het platteland van Thailand worden op het zwarte dekbed uitgespreid zodat we voor het inpakken van de rugzakken een goed overzicht hebben op wat we inpakken. Het is voor ons een routine dus gaat het allemaal vanzelf terwijl we sippen van onze kokendhete verg gezette koffie.
Dan is mijn rugzak aan de beurt en daar heb ik wat meer moeite mee dan ik had verwacht. Veel van mijn spulletjes hebben een vaste plaats in mijn rugzak maar voor andere spullen moeten weer zoeken naar een logische plaats. Er moet helaas ook meer mee dan ik heb verwacht. Lyka heeft het hele elektronische arsenaal van kabels en laders bij mij neergelegd en dat is in het tijdperk van het elektronisch backpacken meer dan je denkt, de MacBook moet tenslotte ook nog mee. Om vijf over zeven klop ik bij de schoonmaakster op de deur dat onze koffers klaar staan om tijdelijk te worden opgeslagen in kamer 6 van de Boxing Roo Hotel.
Een laatste blik rond de kamer en buiten in het zonlicht schudden we de hand van de schoonmaakster en nemen afscheidt. De eerste hindernis van deze reisdag zijn de “motorbike taxi’s”, dieven van de ergste soort die er om berucht staan om buitenlandse klanten flink uit te knijpen. Ik heb me al voorgenomen om vandaag vooral rustig te blijven. We spelen het toneelstukje van afdingen, benzine prijzen en zijn vier kinderen worden vermeld en uiteindelijk komen we een ritprijs van 80 baht overeen. Dat is dan voor ongeveer 2 kilometer, de busreis naar noord-Bangkok kost tegenwoordig 124 baht.
Lyka klimt bij een andere motortaxi achterop, na een kort gesprek tussen de twee motorrijders schiet de ander met Lyka achterop weg. Het duurt niet lang en we zijn van elkaar gescheiden. We staan wel heel erg lang stil bij een verkeerslicht en Lyka is in geen wegen of velden te bekennen. Bij het busstation aangekomen begrijp ik waarom! Lyka staat al met 1000 baht in haar hand om de taxi 100 baht te betalen terwijl we 80 baht hebben afgesproken!
Motorbike taxi’s zijn niet de slimste mensen op de wereld en het heeft hem teveel tijd gekost om 900 baht in papiergeld te tellen. Lyka stopt direct het geld weer weg en ik betaal twee keer de 80 baht. Ik glimlach als Judas en ze voelen gezichtsverlies, de ergste pijn die een Thai kent! Ze zijn niet blij met mij, dat is duidelijk. Wij wel, vandaag is namelijk de eerste en absoluut de laatste keer dat wij motorbike taxi’s in Pattaya gebruiken.

Ik koop kaartjes voor drie stoelen in de bus ban Pattaya naar het “Morchit Busstation” in Bangkok. Twee stoelen voor ons en een stoel voor onze rugzakken en andere bagage, voor 124 baht per stoel ga ik geen ruzie meer maken over onze rugzakken in de passagiersruimte van de oude bus.
Helaas moeten we ruim 25 minuten wachten totdat onze bus om iets voor acht uur de Motorway tolweg naar Bangkok opzoekt. Ik neem plaats op stoel 14 naast een Chinese jongen die niet veel later met zijn hoofd op mijn schouder is slaap valt.

Zodra de bebouwing van Bangkok dichterbij komt gaat de gemiddelde snelheid van de bus recht evenredig omlaag. Tot het punt dat we stapvoets over de achtbaans tolweg rijden. Het is moeilijk te geloven maar deze miljoenenstad heeft zoveel automobielen in elke vorm dat er 24 uur per dag files staan. Voor een moment denk ik aan stikstof en fijnstof in Nederland! Met een aan zekerheid grenzende onwaarschijnlijkheid ben ik de enige persoon tussen de ruim negen miljoen die hier aan denkt.

Eindelijk arriveren we na twee en een half uur in de oude en vergane “Morchit Northern Busterminal”. De laatste twee kilometer zijn we langs de nieuwe openbaar vervoer tempel van Bangkok gereden. Hier verrijst het nieuwe Bangkok Centraal Station vanwaar in een niet te verre toekomst, onder voorbehoud, alle bussen en treinen naar alle uithoeken van het koninkrijk zullen vertrekken.
Eerst naar het toilet, dat eigenlijk die naam niet meer waard is, en dan snel door de warmte naar het hoofdgebouw op zoek naar kaartjes voor de bus naar het noorden van de Isaan. We hebben geluk! Binnen vijf minuten hebben we kaartjes voor de bus naar Khon Kaen die over een kwartier vertrekt. Dat kwartier wordt uiteindelijk drie kwartier en niemand weet waarom, niemand vraagt ook waarom omdat dat in de filosofie van de Boeddhisten kan leiden tot tegenslagen. Dus alle vertraging wordt zonder morren door de wachtende passagiers geaccepteerd.
Eindelijk komt de dubbeldekker in beweging en mengen we ons weer tussen de opstoppingen en files van deze miljoenenstad. We gaan steeds sneller en binnen een uur hebben we de respectabele snelheid van ongeveer 70 Km/u. De meeste passagiers achter ons slapen al maar wij hebben gelukkig voldoende uitzicht vanaf de bovenste verdieping van de bus om de reis door het Thaise landschap voor ons interessant te maken. Een blik op de Garmin verteld ons dat we waarschijnlijk geluk hebben en de laatste bus van het Sida kruispunt naar Bua Yai wel zullen halen.

We zijn nog geen twee uur, ruim honderd kilometer, op pad en de bus komt piepend, krakend en sissend tot een stop aan de stoeprand van een onbekende straat in een onbekende plaats. De passagiers kijken elkaar, zonder een woord te wisselen, onbegrijpend aan. Deze stop is zeker niet gepland dus zeer ongebruikelijk. De chauffeur en de bijrijder verlaten geagiteerd de bus en in het spiegelbeeld in de ruiten van een telecommunicatie winkel zie ik oude kleding en gereedschap tevoorschijn komen. De twee gezagvoerders kleden zich om en kruipen onder de bus, in de bus en achter de bus. Ik weet niet wat er aan de hand is maar ik weet genoeg om de herkennen dat er iets goed fout is.
Er wordt druk heen en weer gebeld. Hoofden worden geschud en de mannelijke passagiers verlaten de steeds warmer wordende passagiersruimte van de manke dubbeldekker. Daar staan we dan in Saraburi! We lagen al een half uur achter op schema en ondertussen is dat opgelopen tot een uur. Die laatste bus van het Sida kruispunt naar Bua Yai halen we zeker niet meer! Sterker nog, ik denk niet dat we voor het donker op het Sida kruispunt zijn, en dat maakt het voor ons allemaal nog veel ingewikkelder. Zodra de zon is verdwenen op het platteland komt het gehele leven al snel tot een stilstand.
Ik denk diep en lang na. Er zijn teveel variabelen waar ik nu rekening mee moet houden en mogelijke oplossing komen niet verder dan drie.

1. Uitstappen in Khorat en daar overnachten
2. Gewoon uitstappen op de Sida kruispunt en alternatief vervoer regelen
3. Uitstappen in Khon Kaen en daar overnachten

Ik schuif de beslissing voor me uit en wacht af wat er onder de bus gebeurd. Er wordt stevig gesleuteld en ik herken stangen die van de versnellingspook in de cabine naar de versnellingsbak achter in de bus lopen. Een stijf, maar ook niet onbreekbaar of onfeilbaar systeem. Na het zoveelste telefoontje verschijnen er voorzichtige glimlachjes op de gezichten van de chauffeur en de bijrijder. Een goed teken dat er hulp onderweg is.
Om het allemaal wat gemakkelijker te maken begint het ook nog te regenen, geen buitje, nee, een stevige tropische regenbui van bijbelse proporties! De vertraging van ons vliegtuig naar Bangkok giert weer door mijn gedachten. Niemand kan zeggen dat het ons aan het begin van deze reis erg meezit!

De lasser arriveert met zijn elektrische lasapparaat en kruipt in de stromende regen onder de bus. Een in de haast opgetrommelde paraplu moet het elektrische apparaat beschermen tegen de gestaag neerdalende regen. Het scherpe licht van het lassen lijkt op bliksem onder de bus, alleen de donder ontbreekt maar die horen we wel in de verte van het wegtrekkende onweer.
Met dik anderhalf uur vertraging gaan we weer op weg. Die anderhalf uur kan gewoonweg niet meer worden ingelopen. Een flink stuk van het traject langs het “Lam Takhong” stuwmeer is er geen telefonisch contact mogelijk. Elke vijf minuten kijken we op Lyka’s telefoon of de 4G indicatie als zichtbaar is.

Niet al te ver voor Khorat hebben optie 1. al weggestreept! Ik heb contact met John via Facebook Messenger en ben benieuwd of hij vervoer van het Sida kruispunt naar zijn huis kan regelen. Er woekert een misverstand tussen ons waar we uiteindelijk toch afscheid van kunnen nemen. John zijn stiefzoon heeft tegenwoordig een pick-up truck en die kan ons 100% zeker ophalen. Wij geven een bericht aan John wanneer we in Sida zijn gearriveerd.
Alsof de duivel ermee speelt stopt de bus, ondanks de anderhalf uur vertraging, ook nog voor een geplande maaltijd in het nieuwe busstation van Khorat, weer bijna een half uur verder vertrekken we eindelijk richting Khon Kaen. De duisternis valt plotseling over Highway 2 en ik hou nauwlettend mijn Garmin Oregon 400t GPS in de gaten. Zodra de afstand tot onze bestemming minder dan vijf kilometer is geef ik Lyka het signaal om alles in gereedheid te brengen om de bus te verlaten.
De bijrijder is ook op de hoogte van ons aanstaande vertrek uit de bus en in de korte tijd dat de bus voor het rode verkeerslicht op het kruispunt moet wachten verlaten wij snel de bus. We zijn er eindelijk! We zwaaien naar de chauffeur en bijrijder die met de dubbeldekker in een rap tempo in de duisternis verdwijnen. Daar staan we dan! Op een kruispunt in een dorp met voorbij razend verkeer tussen twee grote steden in de Isaan. We slenteren een stukje in de juiste richting totdat we bij een restaurant komen waar de laatste gast, en wellicht een gezinslid, zijn laatste maaltijd van de dag zit te nuttigen. Zij zijn net zo verbaasd als wij.
Ik vraag vriendelijk aan de kokkin of ik gebruik mag maken van het toilet en nadat ik goedkeuring heb ontvangen kan ik gelukkig mijn blaas weer legen. De gast en de vrouwelijke kok kijken ons vreemd aan. Om tijd te winnen vraag ik of we een grote fles bier Leo kunnen bestellen. Dat kan, voor 65 baht dan. De gast vertrekt op de brommer om elders een koude fles bier te kopen. Het bier smaakt ons goed en ondertussen hebben we contact gehad met John. Zijn oudste stiefzoon is onderweg met de pick-up truck en kan elk moment, een ruim begrip in Thailand, bij ons zijn.
Onze fles is bijna leeg wanneer de derde pick-up truck bij het restaurant stopt en ik eindelijk de jongste stiefzoon van John herken. De chauffeur heb ik ook wel eens gezien maar ik kan hem niet meer herkennen. De rugzakken gaan achterin net als ik. Lyka gaat in de cabine bij de jongens. Een ritje achterin de bak van een pick-up truck is zo Thais als het maar kan zijn. De wind raast om mijn hoofd en mijn contactlenzen waaien bijna uit mijn ogen. Gelukkig is het niet al te ver tot de slechte binnenwegen beginnen die er voor zorgen dat de snelheid van de auto minimaal wordt gehalveerd. Boven de rivier dansen vuurvliegjes, hun knipperende lichaampjes roepen ook weer romantische herinneringen op over het Thailand uit het verleden. Ben ik verworden tot een romantische oude gek die het liefst in het verleden zou leven? Ik ben bang van wel!

We worden met open armen ontvangen en de keukentafel staat al vol met overheerlijke Thaise gerechten. We omhelzen elkaar en achter mij hoor ik het geluid van het ontkurken van een fles bier. John en Yu weten waar mijn prioriteiten liggen. Na het eten kletsen we wat bij en zoeken al snel ons bed op. Het was een lange en bewogen dag, zestien uur nadat ik mijn ogen opende in Pattaya gaan ze weer dicht in Bua Yai. Buiten kraait een haan, we zijn op het platteland in de Isaan.