België: Een last van mijn schouders

Postel (de Abdij van Postel), donderdag 8 november 2018

Eindelijk heb ik na dertien jaar de opperambtenaar van de gemeente Zaltbommel ontmoet. Het waren maar twintig minuten met de burgermeester maar ik hoop dat het voldoende was om het slepende probleem nu voor eens en altijd op te lossen òf een zet in de juiste richting te geven. De afspraak was voor het “M-probleem” in Zaltbommel maar voordat we daar aanbeland waren heb ik toch eerst het andere probleem met hem besproken en hem ook een stapel documenten overhandigd die duidelijk moeten zijn dat de gemeente Zaltbommel al zeker vijfentwintig jaar onrechtmatig heeft gehandeld. Mocht ik nu nog niet verder komen dan rest mij niets anders dan een landelijk media offensief met hopelijk ook medewerking van de TV en de grote landelijke dagbladen.
Gisterenavond voor het voetbal op de TV hadden we al besloten om vandaag richting België te gaan. Nog maar een testrit om de laatste zaken op het gebied van telecommunicatie uit te proberen. Verder ben ik wel weer toe aan “een weekendje op pad met de camper”. De stress over het conflict met de gemeente Zaltbommel, en een andere niet mindere zaak, hebben me de afgelopen maanden flink uit het lood geslagen.
Richting het zuiden dus! Nog voordat we op de A2 richting Den Bosch zijn beland gaat het al fout! De Garmin GPS heeft twee weken geleden een update ontvangen en nu lijkt het apparaat ontregeld. Lijkt? Het is nog veel erger! Op het beeldscherm ontbreken haast alle mijn zo geliefde instellingen. Ook zijn de gesproken aanwijzingen verdwenen en enkele belangrijke waarschuwingen, waaronder het geluidssignaal voor de overtreding van de plaatselijk toegestane snelheid, zijn spoorloos verdwenen.

Nog voordat we in Tilburg bij een Lidl zijn aangekomen om wat vergeten boodschappen te kopen zijn we al twee keer gestopt om de instellingen eens goed door te lopen en na te kijken. Alles tevergeefs! Mijn hersenen draaien op volle toeren hoe ik dit probleem nu weer kan oplossen.
De eerste halte op deze korte reis is Hooge Mierde. Op een dorpsplein genieten van het eerste kerstbrood van het jaar met een dikke laag roomboter. In mijn hoofd loop ik door de mogelijkheden die ik heb om de Garmin weer in de comfortabele bekende instelling te krijgen. Een stukje wandelen in de open lucht helpt meestal wel en het mooie herfstweer nodigt ook uit om een rondje om de kerk te maken in dit rustige Brabantse dorp.

Een schattig beeld van een boertje die een ouderwetse melkbus sjouwt op een met, gele bladeren getooide, bomen omzoomd dorpsplein. Een verlaten katholieke kerk die een nieuwe bestemming heeft gekregen met, volgens mij, een heus beeld van Lodewijk–Napoleon, de eerste koning van het bezette Nederland maken de korte wandeling ook nog interessant.

Een bezoek aan een klein oorlog en verzetsmuseum moet ik helaas aan me voorbij laten gaan. Een korte snelle rondleiding door de conservator doet me besluiten om over een paar weken hier de eerste halte op weg naar Spanje te maken. Er liggen hier ook enkele mooie wandelingen dus we kunnen hier wel een dagje doorbrengen. Een uitnodiging van de conservator om de nacht door te brengen op de parkeerplaats voor het kleine museum maakt mijn besluit wel heel erg gemakkelijk.

Ook de tweede halte is een onverwachte! Dat is nu net de charme van het reizen met een camper. Op weg naar de voor morgen geplande wandeling passeren we de “Abdij van Postel”. De reclame voor het abdijbier en de abdijkaas is voldoende om ook hier maar eens even te stoppen. De schitterende ruime parkeerplaats zou een mooie plaats zijn om te overnachten!

De “Abdij van Postel” is toch wel een stuk groter dan we hadden gedacht. Interessant maar er zijn ook geen rondleidingen meer rond deze tijd. Waarschijnlijk ligt het hoogseizoen ook in andere jaargetijden. Bij een winkel kopen we twee flessen Triple en een flink stuk oude abdijkaas. Bij de camper aangekomen weten we het zeker. Dit is een mooi plekje en de bevestiging van de vriendelijke dame in de winkel dat een nachtje slapen hier absoluut geen probleem is trekt ons over de streep.

Onder het genot van de heerlijke abdijkaas, olijven en een biertje bespreken we de eerste korte dag waarvan we alweer veel hebben genoten. Ik zie aan Lyka dat ze nu ook wel heel veel zin krijgt om naar het zuiden af te reizen. We grijpen nog een enkele keer mis en er wordt dan meteen genoteerd wat we uit de huisraad naar de camperraad moeten promoveren. Maar er is nog wat meer ongemak!
Op deze, op het eerste oog zo mooie, slaapplaats blijken we toch wel erg dicht langs de weg te staan. Vooral in de stilte van de avond lijkt het net alsof we pal naast de weg staan. Een korte wandeling om de omgeving te verkennen geeft me al snel een veel betere staanplaats.

Achterop de grote lege parkeerplaats is er ook nog eens verlichting en dat geeft ook een veiliger gevoel. Terwijl Lyka in het leefgedeelte achterblijft om ervoor te zorgen dat er niets op de grond valt rijdt ik stapvoets over de kinderkopjes naar de nieuwe staanplaats. Nu zijn we wel ècht op de plaats voor vannacht.

De eerste maaltijd onderweg is een simpele doch zeer smakelijke. Al sinds lange tijd eten we thuis shoarma in tortilla’s. Ook wel eens andere vlees variëteiten maar vooral de shoarma komt bij ons in een rolletje. Dat is veel gemakkelijker dan in die pitabroodjes! Een bak Hollandse salade van een bekende supermarkt erbij en dan zijn de magen snel gevuld.
De elektriciteit voorziening in de huishoudaccu blijkt ook nog goed op peil dus kunnen we op deze eerste avond ook tv kijken. Ik grijp een USB-stick uit het bakje en die bevat een tv-serie naar een verhaal van Stephen King, “Castle Rock”. Suspense en thriller in tien afleveringen. De serie is zo spannend dat we er zelfs een derde aflevering aan vast knopen voor deze avond.
In ons bed boven de cabine laat ik in mijn geheugen de afgelopen dag nog een keer passeren. Het mooiste van deze eerste dag op reis is eigenlijk dat ik niet onafgebroken aan mijn conflict met de gemeente Zaltbommel heb gedacht. Ben ik naïef om te denken dat het nu allemaal wel goed komt? Het enige dat ik nu nog kan doen is afwachten tot er een bericht komt, want dat is me wel toegezegd.

Nederland: Een kort lijstje

Zaltbommel, zondag 21 oktober 2018

Met de thermostaat in een iets andere stand ’s nacht voor de kachel is een succes geworden. Ik heb in ieder geval prima geslapen, hoewel ik werd geteisterd door de meest vreemde dromen. De verhaallijn is altijd hetzelfde! Maar die laat ik maar voor wat het is, uiteindelijk zal de gerechtigheid zegevieren!
Om kwart voor acht wordt het pas licht hier en dat ze me aan het denken. Er is weer een nieuwe discussie losgebarsten en deze keer is het jaarlijks verzetten van de klok het leidend voorwerp. Vanzelfsprekend is er weer een protestgroep gevormd door een groep mensen die hinder ondervind van het wisselen tussen de zomer en wintertijd. Zouden die mensen dan nooit op vakantie gaan? Tegenwoordig zit je al snel in een andere tijdzone!
En wat moet je daar nu mee? Dan zitten we volgend jaar ’s morgens tot kwart voor negen in het donker? Het wordt me allemaal een beetje te vermoeiend, mensen die zich te kort voelen gedaan, mensen die zich gekwetst voelen en mensen die zich niet gehoord voelen verenigen zich over de hele wereld voor een seconde van onsterfelijkheid in de pers, tv of op de sociale media. Wat bezielt al die mensen in hemelsnaam? Ga zwerfvuil opruimen of doe wat nuttigs voor de maatschappij?
Het internet blijkt in deze uithoek van Duitsland, ook heel dicht tegen de Nederlandse grens, niet goed te werken. Beide internet verbindingen haperen teleurstellend. Het verhaal van vrijdag is nog niet gepubliceerd en de foto’s van gisteren nog niet naar de servers van Flickr opgeladen.
In mijn geheugen loop ik terug door mijn herinneringen en neem me èèn ding voor voor de komende winterreis. Ik ga geen dagen/weken meer achterlopen met onze avonturen. Mocht ik om de een of andere reden niet kunnen publiceren dan komt de eerste de beste mogelijkheid een dubbele publicatie om zo ook zo min mogelijk achterstand op te lopen. Je scherpste herinneren vervagen na enkele dagen en maken plaats voor nieuwe ervaringen die op hun beurt ook weer vervagen. En die tijd wordt steeds korten naarmate je langer onderweg bent!

Het traditionele zondag’s ontbijt wordt in ere gehouden voor zolang als het nog kan. Alleen is het vandaag in de camper wat ingewikkelder dan thuis. De croissantjes zijn op deze ochtend van de verse soort en opwarmen blijkt moeilijker dan afbakken. Ze smaken er in ieder geval niet minder om.
Het is vandaag alweer onze laatste dag van de eerste testrit! Onder te tafel staat een aardig gevulde plastic mand met voor verder gebruik in de camper afgekeurd keukengereedschap. Het lijstje op de tafel is erg kort!


1: Plastic opscheplepel
2: Keukenrollen

En dat is het!
We sjorren alles wat tijdens het rijden kan rondvliegen vast en vertrekken richting huis. De motor is ondertussen opgewarmd en een gestage stroom elektriciteit gaat richting de lege huishoudaccu.
Volgens de Garmin op het dashboard is het maar 86 kilometer naar Zaltbommel. Ik kijk Lyka aan en zij begrijpt onmiddellijk wat ik wil vragen.
‘Niet zo lang en ver wandelen?’, vraagt ze.
Ik lach haar toe en we rijden langzaam richting de Nederlandse grens. Net over de grens bij Gennip stoppen we bij een klooster en daar is het internet op mijn telefoon weer prima! Even zoeken op route.nl en op nog geen anderhalve kilometer van waar we staan is een wandeling van ongeveer zes kilometer.

Lyka stemt in en even later staan we op de parkeerplaats van “Old Inn” in Ottersum. We maken ons gereed en we zijn eigenlijk meteen al enthousiast over de omgeving. Rustig en bebost, dat was eergisteren wel anders!

Wandelroute 622009 Wandelen in Ottersum (Limburg, Nederland) genaamd “Wandelen over het Duits lijntje en door de bossen rondom Heijen” blijkt tijdens de eerste kilometer al een pareltje. Een echte aanrader mocht je daar ooit in de buurt zijn.

Nu valt er niet veel te schrijven over een boswandeling tenzij een heel roedel van beeldhouwers hun fantasie heeft losgelaten op boomstammen van gevelde bomen in het bos. Het is niet alleen opmerkelijk maar ook erg leuk.

Wetende dat deze kunstwerken geen eeuwig leven beschoren zijn. De schimmels en bacteriën, zon, wind en regen zullen het hout in enkele jaren tot de bouwstenen van de natuur verkleinen. Wij vinden het de moeite waard om tot de eeuwigheid in binaire getallen op te slaan.

Het is vandaag een fantastische herfstdag. Een zuchtje wind, de geur van rottende plantendelen en de vallende bladeren. Aan de rand van een haast drooggevallen ven rusten we wat uit en drinken wat water.
Ik kan me soms op zulke momenten erg kwaad maken. Met een haast vanzelfsprekende hufterigheid is het tegenwoordig normaal om je rotzooi overal neer te gooien en achter te laten. Een mooi bos als dit verdient beter! Ook de loslopende viervoeters zijn een doorn in het oog, ook hier hufterigheid alom, ondanks de vele waarschuwingen om de honden aangelijnd te houden!
Die droge ven is een mooi propaganda object voor de klimaatverandering lobby! Hoe krijgen ze het in godsnaam voor elkaar dat ze slimme mensen laten geloven dat een dynamisch weermodel veranderd door onze inmenging? Verschuiven, ja, het klimaat verschuift, maar om nu meteen te zeggen dat het onze schuld is en voor tienduizenden euros per Nederlander stopt het dynamische klimaat met verschuiven gaat me wel iets te ver. Zorg eerst eens voor een oplossing voor die hufterigheid en een schone natuur!
Voordat we huiswaarts keren geef ik nog een stapel boeken en tijdschriften aan andere camper gebruikers. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om ze zo maar weg te gooien. Het bedrukte papier is te mooi en te goed om het zo maar in het oud papier te gooien. Wij hopen dat de nieuwe eigenaren er nog veel plezier van zullen hebben.
Wanneer wij de parkeerplaats verlaten zwaaien ze ons vaarwel. Zij gaan een ritje fietsen met de tandem en wij gaan richting huis. Het eerste test weekend is geslaagd. Volgende week hopelijk nog een weekend naar België om de puntjes op de i te zetten.

Duitsland: Spierpijn

Goch Ness, zaterdag 20 oktober 2018

Het was de afgelopen nacht erg fris! Ik ben dan ook al op voordat de herfstzon haar eerste stralen over het platteland van Duitsland strooit. De koffie pruttelt en NPO Radio2 fluistert door de camper. Het te smalle, te dunne en te oude dekbed deert Lyka niet. Vrouwen zijn nou eenmaal goed in bed in het bemachtigen van verwarmende elementen.

Bij de eerste zonnestralen snel ik naar buiten om dat maagdelijke licht van 20 oktober 2018 te vangen. Het is pas de tweede dag onderweg en ik heb mijn rust alweer gevonden. Met de camper onderweg om de vrijheid te ervaren is de meest effectieve therapie om een onrustige geest tot kalmte te brengen.
Ik drink koffie, luister naar de radio en schrijf tegelijk. Multitasken op zijn best! De letters vormen woorden en woorden vormen zinnen die op hun beurt weer een verhaal opleveren. Lyka ontwaakt en snakt ook naar een bakkie koffie en een ontbijt.

Engelse ervaringen in Duitsland! Velen moeten er niet aan denken maar voor ons is het een fantastische start van een lange dag. Na zo’n Engels ontbijt met een dikke saucijs en witte bonen in tomatensaus blijft de trek wel een tijdje weg. Met veel smaak maken we onze borden leeg en komen samen tot overeenstemming dat we vandaag een rustdag inlassen. Lyka heeft spierpijn en we moeten daar samen hard om lachen.
Een korte verplaatsing hebben we in ieder geval voor ogen! We hebben niets gepland en laten ons leiden door wat we onderweg tegenkomen. Een verblijf in een camper zorgt voor een lekkere trek en daarvoor moeten we langs de Lidl, deze keer in Rees. Heerlijk Duits brood, Griekse olijven, Spaanse chorizo en Italiaanse abrikozen confiture aangevuld met enkele andere etenswaren die we onder snacks kunnen catalogiseren. Maar wat kan ons het schelen? Het is tenslotte zaterdag en vanavond trekken een fles rode wijn open om het weekend te vieren. Bewust hebben we gebak en andere aantrekkelijke zoetigheden gemeden maar dat neemt niet weg dat we aan de rand van Kalkar een pauze inlassen voor een bakje koffie en een korte wandeling.
Die wandeling valt een beetje tegen omdat de parkeerplaats erg vervuild is. Overal liggen hopen van twee à drie huisvuilzakken die hier echt niet per ongelijk terecht zijn gekomen. Onbewust moet ik voor een moment aan het beleid van de gemeente Zaltbommel en de AVRI denken, ook in Zaltbommel zal dit in de toekomst gaan gebeuren. Huisvuil dumpen gaat lonen en de mensen zijn niet zo dom meer om enige sporen in de vuilniszakken achter te laten. Noem het beleid naïef, ik noem het ronduit dom! Ik begrijp ook nog steeds niet dat er geen vrije keuze is voor het ophalen van het afval. Ik was ècht in de veronderstelling dat een monopolie zoals dat van de AVRI niet meer mocht. Het lijkt er dus op dat gemeenten dat wel mogen! Is dat niet meten met twee maten? Wat is de volgende stap? De gemeente gaat onze energie en het drinkwater leveren? Met een flinke opslag natuurlijk!

De brouwerij gevestigd in een oude molen langs de beek is wel een plaatje. De volgende keer blijven hier een avond overnachten zodat we ook van het “Molenbier” kunnen proeven.

Hoewel we weinig of niets doen snelt de tijd vooruit. Een boerenmarkt langs de provinciale weg nodigt ons uit om een bezoek te brengen. Schitterende pompoenen in veel verschillende formaten. Er staat zelfs een bakker die in een hout gestookte oven buiten brood staat te bakken. Helaas heeft de grootgrutter Lidl onze voorraadkast al gevuld. Alsof de bakker de teleurstelling aan onze gezichten kan aflezen bied hij ons een stuk brood aan om te proeven. De lichte rooksmaak en extra droge knapperige korst nodigt maakt het brood zeer speciaal en het nodigt boter en oude kaas uit om het extra dik te beleggen.
Terug naar de werkelijkheid en de moderne navigatie technieken. Mijn iPhone zegt dat er een kilometer of tien verderop een mooie camperplaats is om te overnachten. Overleggen over onbekende plaatsen is als debatteren over of god wel of niet bestaat. Dus we gaan richting “Goch Ness”!

Onderweg maken we nog flauwe grapjes over de jongere zus van “Loch Ness”, het zal hoogstwaarschijnlijk niet de eerste keer èn de laatste keer zijn dat deze grap wordt gemaakt. “Goch Ness” is in ieder geval een zeer acceptabele plaats om de nacht door te brengen. Het is een stevig grasveld met vandaag maar twee campers. Mocht het vanavond niet te druk worden dan is het in ieder geval goed te doen. Wij houden niet van die oplopen! Het gemeenschappelijke chemisch toilet is een mooie bonus, zei het niet voor iedereen. Er lopen heel wat kieskeurigen rond in het camper wereldje!

Het avondeten voor vandaag is simpel maar voedzaam. Een Koreaanse instant boedelsoep met zeevruchten en veel groente. Ook vanavond is het niet eenvoudig om alles tegelijk op tafel te krijgen. Het is duidelijk dat ik er nog even in moet komen en mijn draai in de kombuis, een keuken kun je het eigenlijk niet noemen, nog moet vinden. Uiteindelijk geef ik het maar op en prepareer de maaltijd in twee verschillende porties. Na een ruim kwartier genieten we allebei van deze eenvoudige oosterse maaltijd, en daar gaat het tenslotte om!
Het testen met het internet onderweg valt een beetje tegen. Mijn 4G is niet snel genoeg om voetbal te kijken, dus dat zal dan wel radio worden. Lyka’s ongelimiteerde KPN, 128 Kb/s, valt hier ook erg tegen. Twee jaar geleden was het goed dus we gaan ervan uit dat het het volgende weekend in België wel beter zal zijn.
Het plaatsen van een nieuw verhaal is ook gestrand door de lage internet snelheid. Dat wordt dus ook een dag later! Met een fles rode wijn binnen handbereik trapt AFC Ajax om kwart voor negen af. Het is ouderwets “Langs de lijn” op NPO Radio1. In het schemer geniet ik van mijn omgeving en mijn gezelschap. Wij hebben niet veel nodig om gelukkig te zijn! Het is alleen verdomd jammer dat de overheid je dit geluk niet gunt.
Voor elf uur schuif ik het gordijn van de alkoof dicht. Deze mooie dag zit er op. We hebben enkele zaken op een rij gezet voor de komende reis en daarmee kunnen we dit weekend geslaagd noemen.