Thailand: Acht en half uur in de trein

Ayuthaya (Baan Are Gong Riverside Homestay agoda) 10), maandag 12 februari 2018

Nou, lange trein of busreizen zijn niet de beste of meest comfortabele vooruitzichten. Toch zal ik er mee moeten leven want vandaag moet ik een grote verplaatsing achter me zien te krijgen. Het is niet de laatste verplaatsing van deze drieweekse reis door de Isaan maar wel de langste. Om half zes, lang voordat de wekker afgaat, ben ik al uit bed. Ik weet ook niet meer hoe het komt dus heb ik het maar geaccepteerd. De positieve kant van het heel vroeg opstaan voor een vertrek is dat ik dan vanavond in ieder geval ook weer vroeg naar bed kan.
Ik scharrel mijn spullen bij elkaar en plaats alles op de juiste plaats in mijn kleine rugzak. Wat ben ik nog steeds blij dat ik meer dan tien jaar geleden deze kleine rugzak in Singapore heb gekocht. Bij mijn oude vriend Gordon van Adventure 21! Wanneer ik anderen reizigers met die enorme rugzakken, ik heb er ergens ook nog een liggen, zie sjouwen dan ben ik erg benieuwd wat ze allemaal meeslepen. Ik heb tijdens mijn reizen een keer een meisje ontmoet dat vijf paar schoenen in haar rugzak had! Ik vraag je? Vijf paar schoenen, ben je dan wel goed bij je hoofd?
Het is nog geen zeven uur wanneer ik helemaal klaar ben om te vertrekken, m.u.v. mijn MacBook want die speelt nog steeds Nederlandse radio via het internet. Zodra ik me op het bed laat vallen wil ik alweer opstaan. Ik wil helemaal niet meer liggen en wachten totdat het eindelijk tijd is om te vertrekken. Ik ben in gevecht met mezelf en de verveling. Wat doe ik eigenlijk nog hier? De trein vertrekt pas om 08:04 uur en blijf ik al die tijd hier op de kamer wachten? Nee dus, ik drink mijn kop koffie leeg, pak mijn MacBook in mijn rugzak, neem nog een flinke slok sodawater en bid tot alle goden van het spijsverteringskanaal om kracht en dat ik vandaag de hele dag niet naar de wc hoef. Een vreemd gevoel kruipt als een enorme parasiet door mijn ingewanden. Angst, pure angst dat ik vandaag in de trein naar de wc moet. En die toiletten die ik in de loop van de jaren in Thaise treinen heb gezien nodigen ook niet uit om naar het toilet te gaan! Ik ken zelfs mensen die bewust Loperamide slikten om maar niet naar de wc te hoeven tijdens het reizen. Dat kan nooit gezond zijn en daarom heb ik dat altijd afgewezen. Ziek is ziek maar ik ga niet iets chemisch nemen tegen de angsten om te poepen.
Gezeten op een bankje in het kleine station van Sisaket geniet ik van de twee ham/kaas tosti’s die ik onderweg bij de 7-11 heb opgepikt. Ook het blikje cola dat ik nog in mijn koelkast had staan smaakt me prima, een nieuwe zit nog in een zijvak van mijn rugzak. Mijn darmen komen door de tosti’s en cola gelukkig tot rust en daar mee ook mijn geest.

Vanaf van plaats kijk ik vol verbazing naar een verkoopster van loten voor de twee wekelijkse Thaise loterij. Haar verkoopkoffertje heeft ze opengeslagen voor haar buik en ze is omringt door een horde mensen. Het voorspellen van de winnende nummers van de loterij is in Thailand haast een wetenschap. De meest vreemde wiskundige berekeningen worden erbij gehaald om de zes cijfers in de juiste volgorde te herkennen. Wanneer ik de zorgvuldigheid waarmee deze mensen de winnende nummers beredeneren moet geloven kent deze loterij alleen maar winnaars.

Om iets voor acht gaat de radio aan over de enorme speakers die overal op het station hangen. Ik weet meteen wat er aan de hand is en zodra het Thaise volkslied begint te spelen spring ik op en ga in de houding staan. Ook dit is Thailand! Een land waar D66 geen voet aan de grond zou krijgen! Hier heeft men respect voor de troon en het volkslied!

Zeventien minuten later dan vermeld in het Thaise spoorboekje rijdt mijn trein het station binnen en kan ik afscheid nemen van Sisaket. Het waren leuke en mooie dagen maar nu ga ik naar de laatste halte van deze korte reis door de Isaan, mijn geliefde Ayuthaya. Het is negentien jaar geleden dat ik daar voor het eerst met de trein vertrok! En nu kom ik daar met de trein aan.
Na elke station wanneer er nieuwe passagiers instappen is er een stoelendans in de wagon, de meeste Thai begrijpen nog steeds niet dat de stoelen genummerd zijn en dat het hele systeem valt en staat bij het feit dat iedereen op de juiste plaats gaat zitten. Het blijft een vreemd en leuk gezicht wanneer iedereen voor een moment naar zijn kaartje staat te kijken en dan maar gewoon op een lege plaats gaat zitten. Ik heb gelukkig precies de plaats gekregen waar ik het liefste zit, aan het raam met mijn gezicht in de rijrichting. Het raam gaat meteen naar beneden om zoveel mogelijk van de koele ochtendlucht gebruik te kunnen maken. Het duurt niet lang voordat ik ze achter me, in het Thais, hoor klagen dat ze het koud hebben. Het is fris, maar zeker niet koud. Het woord Falang, buitenlander, valt ook een paar keer zodat ik uit ervaring weet dat niemand het lef heeft om er wat van te zeggen.

Seconden worden minuten, minuten verworden tot uren en zo trekt de oude trein door de dorre stoffige velden van de Isaan. Met elke slag van mijn hart ben ik weer een stukje dichterbij mijn eindbestemming.

Verkopers van eten en drinken lopen af en aan door het treinstel. Het zit er soms heel aantrekkelijk uit, de gegrilde kippenpoten en worsten gevuld met varkensvlees en zelfs een bloedworst maar ook de bekende gefrituurde larven komen als snack voorbij. Ik voel me goed en krijg zelfs trek bij het zien van al die delicatessen. Het toilet is tijdens deze reis nog steeds niet bezocht en af en toe neem ik een klein slokje van mijn water om niet uit te drogen.

Het is bijna kwart over twaalf en ik heb al meer dan vier uur niet gegeten, mijn lichaam schreeuwt om voedsel en de Pad Krapow in het kleine bakje onder het doorzichtige plastic ziet er prima uit. Het rijstgerecht smaakt me zelfs beter dan het er uit ziet. Ik heb het risico overwogen en daarna een beslissing genomen. Ik hoop de juiste beslissing!  Gevolgd door enkele stukken “Som Oh”, een Pomelo citrusvrucht, kan ik er voor iets meer dan een euro er weer een tijdje tegen.

Tijdens een van de stops loop ik een stukje heen en weer om de doorstroming van het bloed in mijn benen te stimuleren. Ik kan mijn ogen niet geloven! Een van de rijtuigen is nog een ouderwetse derde klas met de houten banken. Deze wagon is nu exclusief voor het personeel van de “Koninklijke Thaise Spoorwegen”. Voor een moment twijfel ik of ik zal vragen of ik hier plaats mag nemen voor de rest van de reis. De spoorwegbeambte springt in de houding en kijkt me streng aan. Laat ook maar, ik ben net in gesprek gekomen met de stille jongen tegenover me.
Ik kom ook nog langs een toilet en besluit om met enige argwaan gebruik van het sanitair te maken. Ik ben gelijkwaardig geplezierd en verbaasd over de kwaliteit van het toilet in deze wagon. De gaten in de bodem van de wagon zijn vervangen door roestvrijstalen toiletpotten die ook nog eens overduidelijk schoon zijn. Ben ik al die tijd toch weer voor niets bezorgt geweest.
Een mysterieuze jongen die om de enkele minuten om beurten zijn menthol neusstift òf het kleine potje “Tiger balsem”. Ik ben bekend met dit Thaise fenomeen maar ik begrijp het na al die jaren nog steeds niet. Geen enkele Thai heeft me ook kunnen uitleggen waarom veel mensen dit doen. Soms zie je mensen op de brommer rijden terwijl ze zo’n stift in hun neus geklemd hebben!
Hoewel hij maar zeer weinig engels spreekt en ik met mijn kolen Thais maar ietsjes verder kom raken we in gesprek. Hij moet nog ruim een uur langer dan ik in de trein blijven. Zijn bestemming ben ik meteen vergeten. We doen ons best om het gesprek gaande te houden en de moeilijkheidsgraad maakt dat de tijd voorbij vliegt. De trein rijdt en rijd totdat we eindelijk in Ayuthaya zijn. De conducteur komt speciaal naar me toe om ervoor te zorgen dat ik op het juiste station zijn trein verlaat. Een prima service!

Ik hoef niet ver te lopen naar mijn geboekte guesthouse. Normaal zou ik bij Chai in het Ayuthaya guesthouse slapen maar voor deze twee dagen heb ik geen zin om met mijn rugzak zo ver te lopen. Via Agoda heb ik een ander guesthouse tegenover het station aan de rivier geboekt dat er op het web prima uitziet. De prijs valt ook nog eens prima binnen mijn budget dus dat is ook mooi meegenomen!

Het geluk is opnieuw aan mijn zijde! Ook dit “Baan Are Gong Riverside Homestay” is een pareltje in de kroon van het rugzakken! Mijn kamer is schitterend authentiek en ik ben weer een beetje bedroefd dat Lyka er niet bij is. Ik weet zeker dat zij het heel romantisch zou hebben gevonden om hier een paar nachten door te brengen. Nog ruim een week en we zijn weer herenigd.

Het oude teakhouten gebouw voelt als een attractie op zichzelf! De vriendelijkheid van het personeel verwarmt je en het uitzicht op de rivier draagt je weg. Vijf sterren komt er als eerste in me op maar ik moet hier eerst nog twee nachten slapen. Er kan nog van alles gebeuren, een tegenvaller zit soms in een klein hoekje.

Op het teakhouten terras aan de rivier bestel ik maar een koud biertje. Het is al na vijf uur dus dat kan wel na die lange treinreis van vandaag. Terwijl de boten langzaam aan me voorbij varen loop ik in gedachten nog eens door de belevenissen van vandaag. Hoewel het een op zich eenvoudige reisdag was heb ik toch weer kunnen genieten van veel nieuwe indrukken. Wat is reizen toch mooi.

Ik bestel maar een portie loempia’s omdat ik een beetje trek heb. De alcohol uit het bier maakt me euforisch en dan wordt het tijd om mijn MacBook op te halen om verhalen te gaan schrijven. In de enkele minuten dat ik weg ben om mijn MacBook in de kamer op te halen is mijn tafel door twee Franse dames ingenomen. Teleurgesteld vraag ik of ik bij ze mag komen zitten. En dat is gelukkig geen probleem. Van schrijven is dus helemaal niets meer gekomen. De dames vertellen mooie verhalen over hun reizen in India en Vietnam. Op mijn beurt vertelde ik in geuren en kleuren over Japan. En daar zijn de dames zeer geïnteresseerd in.

Een fles bier werden er vijf en toen de dames naar hun kamer vertrokken heb ik maar meteen eten besteld. Het was ondertussen al ruim over negen uur dus kun het wel na de hapjes in de trein en de loempia’s. De omelet met varkensvlees en de groene kerrie op spaghetti zijn hemels. Ik heb niet alleen een mooie kamer getroffen maar het “Baan Are Gong Riverside Homestay” heeft ook nog eens een prima menukaart en restaurant.

Thailand: Een vermenging van culturen (300 woorden)

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel) 409), zondag 11 februari 2018

Na twee en een halve week onderweg in de Isaan heb ik behoefte aan een rustige dag. Buiten straalt de zon en ik heb het idee dat ik in Sisaket weinig tot niets meer te doen heb. Gisteren heb ik al afscheid genomen van Frankie dus het enige dat ik absoluut vandaag moet doen is bier drinken terwijl ik naar Radio langs de lijn luister. Ajax om 18:30 en misschien later nog Feyenoord maar dat kan ik niet beloven.

Vroeg in de middag geef ik me over aan een van mijn nukkige gebreken: Een goede kop koffie. Over de plaats waar ik die ga drinken hoef ik niet al te lang na te denken. Dunkin’ Donuts is een beproefd recept. Lekker in de koelte van de airconditioning mensen kijken.

In het winkelcentrum kijk ik met afschuw naar de vermenging van twee culturen. De ene is het consumisme uit het westen met als wapen de Valentijnsdag. De andere is een eeuwenoude, het Chinese nieuwjaar uit het oosten. De een met hartjes en zinloze cadeaus voor onbekenden of van stille aanbidders. De andere met speciale gerechten die geluk en voorspoed moeten brengen. Zoals de kleine snacks genaamd dumpling, gevuld met varkensvlees en kleine loempia’s genaamd springroll omdat ze de komst van de lente aankondigen.
En rood, heel veel rood, de kleur van de warmte, geluk en verbondenheid. Een Chinees gezin zal alles in het werk stellen om met elkaar het Chinese Maan nieuwjaar te vieren. In China zijn er honderden miljoenen reizigers op pad om samen met hun familie nieuw jaar te vieren. Wat zal de kooldioxyde voetafdruk van deze volksverhuizing zijn?
Ik heb niets met dat Valentijn gedoe. Ik ben niet zo’n romanticus en ook nooit geweest. Ik heb wat tegen verspilling maar niet tegen culturen, Aziatische culturen!

En vuurwerk en dansende leeuwen! Een groot welkom voor het jaar van de Hond. (330 woorden)

Thailand: Onder water

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel) 409), zaterdag 10 februari 2018

Nog elf dagen te gaan in Thailand en ik ben van plan om er nog het meeste uit te halen en het er het beste van te maken. Slapen doe ik wel wanneer ik oud ben! Na een heerlijke ochtendsessie met de foto’s en mijn verhalen, met vier koppen koffie, stap ik om tien uur onder de douche. Het lijkt op deze ochtend opnieuw warmer dan gisteren. Het is in ieder geval een mooie dag om op stap te gaan.
Nadat ik de kaart van Sisaket nog maar eens op Google een keer heb bestudeert kom ik als bestemming voor deze dag uit op een enorm reservoir met een, waarschijnlijk kunstmatig, eiland in het midden. Heen en terug zal het net over de tien kilometer wandelen zijn dus ook dat valt precies binnen de favoriete afstanden die ik graag wandel.

Nog niet eens zo heel ver van mijn hotel kom ik onverwacht deze Chinese tempel tegen. De tempel maakt zich op voor het komende Chinese nieuwjaar van komende vrijdag 16 februari. Er is geen levende ziel in velde of wegen te zien op het complex dus schuifel ik schoorvoetend in mijn eentje rond in deze vreemde wereld van draken, demonen, halfgoden en natuurlijk de Boeddha.

Chinese tempels zijn altijd een overvloed aan kleur en maken me ook heel blij van binnen. Mooie interieurs met veel rood en goud. De warmte straalt er vanaf. Heel anders dan het Christendom of de Islam.

Ook de drakentoren die buiten op de parkeerplaats staat mag er zijn. Het vreemdste is eigenlijk nog dat deze tempel nergens vermeld staat. Zelfs niet op Google kaarten! Ik kan met zekerheid zeggen dat de tempel niet de afgelopen maand gebouwd is. Dit is zo’n schoolvoorbeeld van de Chinese pracht en praal die door de Thai wordt doodgezwegen. Het is me ook duidelijk waarom. De Thaise tempel tegenover kan òf mag niet eens in de schaduw staan van deze Chinese tempel. De enige manier voor de Thai om dit eenvoudig op te lossen is dus het doodzwijgen.

In een stad als deze zijn er altijd zaken die in Nederland absoluut onmogelijk zouden zijn. Teveel regels en te weinig emoties. Zoals het repareren van motor, gewoon op de stoep. De monteurs nemen ombeurten een bak en gaan ermee aan de slag totdat de motor weer loopt. Kom daar maar eens mee thuis in de Boschstraat in Zaltbommel?

Ook deze foto van een monnik in een trishaw wil ik jullie niet onthouden. Die monniken zullen niet zo snel uit het straatbeeld verdwijnen maar de fietstaxi’s lopen nu toch wel op hun laatste benen.

Aangekomen bij het reservoir ben ik toch wel onder de indruk van de enorme afmetingen. Waarschijnlijk is het de drinkwatervoorziening van Sisaket maar ik heb geen enkel bewijs voor deze veronderstelling. Het water is klaarhelder en ziet er levendig uit. Waterinsecten worden opgejaagd door vissen en ook de begroeiing zit er heel gezond uit. Via een loopbrug kom ik op het kunstmatige eiland dat een groene oase van rust is. Het is zaterdag dus ik had best wel wat dagjesmensen verwacht. Het enige dat ik er aantref zijn roedels kinderen op brommertjes die non-stop selfie’s maken van zichzelf of met een steeds wisselende groep vrienden. Deze generatie lijkt hulpeloos verloren.

De toren op het eiland blijkt voor het publiek open te zijn en voor slechts 30 baht mag ik naar boven. Het is aangenaam om weer eens een keer te ontdekken dat je als toerist in Thailand niet het dubbele of meervoudige hoeft te betalen om iets te betreden of te bezichtigen.

In het paviljoen onder de toren wordt de overleden koning vanzelfsprekend nog eens ruim geëerd. Ik denk dat hij voor eeuwig in de harten van alle Thai zal blijven voortleven. Hij was al een halfgod en niets zal de Thai ervan weerhouden om hem devoot te verklaren.

Eenmaal weer buiten zwerf ik door de zoveelste witte olifant van een Thaise lokale regering. Een enorm complex met keukens, eetzalen en stalletjes. Niet vervallen, nee, nieuw en vervuild en waarschijnlijk ook nooit in gebruik geweest. Hier was het massatoerisme gepland gevolgd door de grote leegte. Ongelofelijk, wat een verspilling van gemeenschapsgeld.

De richtingaanwijzer “Aquarium” trekt mijn aandacht en ik probeer me er iets bij voor te stellen. Een zeewater aquarium midden in de Isaan, of toch misschien een zoetwater aquarium? Ik neem aan dat de meren en rivieren van de Isaan vol met vissen zitten die je moeilijk vangt of die niet worden gegeten. ‘Waarschijnlijk alweer dicht’, zeg ik in mezelf maar tegelijkertijd wordt mijn idee ontkracht omdat er redelijk wat auto op de grote parkeerplaats staan.

Ik ben aangenaam verrast door het “Sisaket Aquarium”. En ook hier hoef ik slechts 30 baht toegang te betalen. Zouden ze het dan toch gaan leren hoe ze toeristen moeten behandelen?

Binnen wordt mijn verbazing nog groter! Het is zelfs mooi en leerzaam. Het is de witte vis met hele kleine ogen die mij buitenaards aandoet. Schitterend, en lekker koel in de airconditioning. Helaas kan ik geen ijsje vinden, ik heb zin in een Top-Ten, wel schepijs maar daar waag ik me voorlopig niet aan. De verkoopster blijft me maar naroepen dat het lekker is, heel lekker.

Wegens de verstikkende warmte van de middag zoek ik nu mijn weg terug naar mijn hotel en neem de laatste slok water uit mijn kleine flesje. De koele lucht uit China is weer verdreven en de zon warmt de isaan weer op. Over een paar maanden zijn temperaturen rond de veertig graden geen uitzondering, eerder een regel. Het zweet loopt van mijn rug naar mijn bilnaad en laat donkere plekken achter op mijn jungle uniform. Later vormen zich witte strepen van lichaamszouten op mijn broek en overhemd.

Op de terugweg passeer ik nog een fantastische nieuwe rode Chinese gemotoriseerde bakfiets, voor nog geen € 750,- is hij van jouw! Ik moet lachen, dat zou wat zijn om met die bakfiets door Thailand te reizen? Mijn dag zit er bijna op en het was een dag van prettige verrassingen. Dat eiland kan ik je zelfs aanraden wanneer je een middag niets te doen hebt in Sisaket.

Mijn neus slaat plots dicht en de anti-peristaltische beweging treed in werking. Ik passer een plaats waar in zout gefermenteerde vis wordt vermalen tot een pasta of beter gezegd een brei. Later is me verteld dat er mensen zijn die deze pasta ook in het eten gebruiken of hun kleefrijst in dopen. Het wordt vooral in de bekende papaja salade gebruikt. Er zijn ook mensen die het vocht eruit persen en dat als een rauwe en sterkere vissaus gebruiken voor veel Thaise gerechten. Ik kan alleen maar zeggen dat het enorm stinkt en dat ik zo snel als mijn benen mij kunnen dragen weer verder loop.
In de koelte van mijn kamer, 27 graden Celsius, komt de dag rustig aan haar einde. Ik weet dat ik er morgen een rustdag van maak dus kan ik vandaag best wel een biertje extra drinken. De eerste van de dag drink ik op het balkon van mijn hotelkamer waarna ik weer op pad ga. Naar Frankie om afscheid te nemen. We drinken samen een paar biertjes en de Oostenrijker die zich bij ons voegt is een aangename man die ook wel wat te vertellen heeft. Zo komt ook deze voorlaatste dag in Sisaket op een leuke manier aan haar einde.

Op de terugweg eet ik de welbekende Pad Krapow, bij het bekende kleine restaurant langs de straat voor slechts een euro. Ik weet ook niet waarom maar dit gerecht gaat mij maar moeilijk vervelen. Ik vindt het nog steeds het meest kenmerkende gerecht voor Thailand. Een laatste biertje op de kamer met een aflevering van “Southland” op mijn MacBook en dan zit ook deze zaterdag er weer op. Morgen in ieder geval rusten.