Thailand: Excursie met de trein

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel) 409), vrijdag 9 februari 2018

Met nog drie hele dagen in Sisaket te besteden moet ik vandaag toch maar eens wat gaan doen. Na bestudering op het internet van de lijst dingen te doen en te zien in en rond Sisaket ben ik toch wel enigszins teleurgesteld. De nederzetting Sisaket lijkt in willekeur te zijn gebouwd op de oevers van een smalle rivier. 99% van de bezienswaardigheden liggen ver buiten de stad en zijn dan ook nog moeilijk bereikbaar met het openbaar vervoer. Gelukkig springt er een uit en daar is dan ook meteen de keuze op gevallen.

Het is vanmorgen weer warmer dan gisteren en voor de komende dagen blijven de temperaturen ’s nachts ook stijgen. Enige voorbereiding is toch wel belangrijk voor deze dag dus kom ik al snel op trein 146 richting Bangkok. De vertrektijd is 10:38 en dat geeft me voldoende tijd voor een rustige start van de dag. De bekende fles koffie wordt beneden gehaald en op deze ochtend staat het personeel van het “Boonsiri Boutique Hotel” vreemd te kijken wanneer ik hun met de gevulde fles passeer. Drie grote scheppen Nescafé en ongeveer 750 ml heet water geven me vier koppen koffie in alle rust op mijn kamer.
Ik blijf het maar zeggen, de kamer bevalt me steeds beter hoewel ik twee dode hoeken in het Wifi heb die de internet-radio maar blijven storen. Met de muziek uit mijn roze JBL-Go op de achtergrond verwerk ik de foto’s en controleer eerder geschreven teksten. Met plezier, met heel veel plezier.
De tijd gaat sneller dan gedacht. Na een snelle douche verlaat ik bepakt en bezakt met mijn camera en zijtas het hotel op weg naar het station. Ik kijk uit naar mijn tosti’s voor mijn ontbijt die ik straks op het station als ontbijt zal nuttigen. Helaas, pindakaas! Geen kaas/ham tosti’s maar wel twee Thaise varianten op het oeroude recept. Geheimzinnige vis met chilisaus en een tosti tonijn. Dat moet dan maar!
Als eerste koop ik een kaartje naar “Uthompon Phisai”, in Thailand zijn alle verplaatsingen enkele reis dus dat maakt het een stuk gemakkelijker. Een half uur in de trein voor 25 baht is ook nog eens een koopje. Gezeten op oude spoorbielzen die een tweede leven hebben gekregen in de vorm van een zitbank begin ik aan mijn ondertussen wat afgekoelde tosti’s. Als een hond besnuffel ik de twee geroosterde dubbele boterhammen. Ik kan alleen maar concluderen dat ze allebei naar vis ruiken en dat is eigenlijk ook wel logisch.
Uiteindelijk zet ik mijn tanden er maar in om daarna direct de neiging om te kotsen te onderdrukken. De eerste die ik heb aangebroken is de geheimzinnige vis met chilisaus èn die is smerig zoet. Aziatisch Thailand zoet! Er is geen weg meer terug voor me want de trein kan elk ogenblik verschijnen en ik kan onmogelijk op een nuchtere maag op pad gaan. Met een frisse tegenzin werk ik de hele tosti naar binnen. Elke hap wordt onmiddelijk gevolgd door een slok water om de misselijk makende zoete smaak direct weg te spoelen.
De tweede is gelukkig wat beter maar ik heb toch wel verdenkingen dat deze minder zoet lijkt omdat de eerste mierzoet was. In Thailand worden ze langzaam vergiftigd met suiker. De bevolking wordt zienderogen zwaarder en veel kinderen lijken op donkere Michelin poppetjes. Mijn water is ondertussen al half op maar dat zou geen probleem moeten zijn want Uthompon Phisai is een klein provinciestadje. Daar kan ik wel wat te drinken vinden.

En daar is mijn trein. Treinreizen is leuk in Thailand, zeker wanneer de mogelijkheid hebt om in de derde klas te reizen. Je moet wel goed opletten want sommige treinen hebben alleen 1st en 2de klas. Ik breng de 25 minuten durende treinreis gelukkig door op een zitplaats aan het raam. Rond me heen zitten allemaal jonge telefoonzombies in stilte naar hun beeldschermen te staren. Ik wordt een beetje verdrietig over de toekomst van de mensheid. Misschien ben ik al wel te oud om dit te begrijpen?
Aangekomen op het hele kleine station van Uthompon Phisai wordt ik meteen omringt door de bekende groep motor-taxi’s. Ik geef geen krimp en ga breeduit voor het bord met de bestemmingen en vertrektijden in het Thais staan. Ze zijn duidelijk aangeslagen en begrijpen er helemaal niets van totdat ik begin te vragen. Ik kan ècht geen Thais lezen maar ik kan het wel herkennen.
In de kolom bestemmingen wijs ik eerst Bangkok aan en zeg hardop: ‘Krungthep!’, Ik hoor enkele zuchten van verbazing.
Dan wijs ik de andere bestemming aan en dat moet wel Ubon Ratchathani zijn, er zijn namelijk maar twee bestemmingen. Wanneer ik de stadsnaam dan ook nog hardop zeg gaat de verbazing over in bewondering.
‘Rot fai yi sip et’, 13:02 uur. (Trein 21 om 13:02 uur)
In alle stilte druipen ze af om weer verder met hun mobiele telefoons te gaan spelen. Ook hier zijn ze al compleet hersendood. Een blik op mijn horloge verteld me dat ik een kleine twee uur heb om het negen honderd jaar oude tempel complex te bezoeken. Trek daar een klein uur vanaf voor het lopen dan heb ik een goed idee binnen welke grenzen deze excursie moet worden uitgevoerd.

De anderhalve kilometer naar het “Sa Kamphaeng Yai complex” is erg saai en alleen een vreemde tempel net voor mijn bestemming valt op. Misschien heb ik wel tijd over om die op de terugweg nog even te bezoeken. Gelukkig staan de kleine monumenten/overblijfselen goed aangegeven, ook in het engels. Diverse Thaise regeringen hebben geprobeerd om het lokale toerisme een impuls te geven en de mensen te stimuleren om meer over hun eigen verleden te ontdekken. Tevergeefs!

Het museum sla ik maar over want daar is normaal gesproken maar heel weinig in te zien. Dan sta ik plotseling in een modern tempelcomplex inclusief een spirituele universiteit vol met jonge monniken die de weg naar het licht willen bestuderen. Vroeger ging elke jongen voor een kortere of langere tijd door het leven als een monnik. Tegenwoordig zijn de motoren, KFC en hun mobiele telefoons belangrijker.

Ik heb het allemaal al tientallen keren gezien maar het blijft toch indrukwekkend. Als eerste zijn er de demonen die de verloren geesten voorstellen. Angstaanjagers over wat er met je in je volgende leven allemaal kan gebeuren wanneer je niet de leer van de Boeddha volgt. Waterhoofden, misvormde lichamen en bloedende ogen, dat zijn lijfstraffen wanneer je in je vorige leven niet goed bent geweest. Dat is ook meteen de reden waarom ze niets met gehandicapten op hebben in Thailand. Volgens hun leer is het namelijk allemaal je eigen schuld en zul je met je straf moeten leven, medelijden met gehandicapten is daarom niet op zijn plaats.

De oude tempel is dus Khmer en uit een tijd dat Thailand niet eens bestond. Probeer nooit een Thai van dat feit te overtuigen want de Thai zijn een van de slimste en meest intelligente volkeren op aarde! Tenminste, dat denken ze van zichzelf. Laat ze maar in die waan?

Na een tijdje in de ruïnes te hebben rondgeneusd kan ik alleen maar concluderen dat de fundamenten, in lateriet gesteente, nog Khmer zijn en de verschillende opbouwen, in baksteen, van latere tijd zijn. Thais cultureel imperialisme in de geschiedschrijving van zuid-oost Azië.

Ik heb nog voldoende tijd over en kies voor een andere uitgang van het tempelcomplex om zo ook nog wat meer van de recentere gebouwen te kunnen zien. Ik ben prettig verrast en ik kan alleen maar concluderen dat het een goed idee is geweest om hier naar toe te gaan.

Op de terugweg neem ik ook nog een kwartier de tijd om de tempel te bezoeken die ik op de heenweg al had gezien. Ook hier ben ik aangenaam verrast. Het is een enorm complex dat zelfs nog in aanbouw is. In mijn eentje zwerf ik voorzichtig rond op deze bouwplaats om wat sfeerbeelden te schieten.

Ruim voor het vertrek van trein 21 terug naar Sisaket koop ik het kaartje. Geen 25 baht deze keer maar 50 baht. Het is een klasse 2 trein, m.a.w., gesloten trein met airconditioning. Het is maar een stukje dus het maakt me voor deze keer niets uit om in de donkere koele, van oorsprong Koreaanse trein, te reizen. Maandag hebben we weer een lange reis in de open trein tegoed.

Op weg naar het hotel heb ik maar een magnetron maaltijd gekocht omdat na de koelte van de trein de warmte van de middag toch wel een beetje onaangenaam aanvoelt. Ik heb plotseling trek gekregen. De gebakken rijst met kip in Koreaanse saus smaakt uitstekend. Dat zou wat zijn voor de Filippijnse 7-11! De middag breng ik door in de airconditioning van mijn hotelkamer. Het is de eerste keer dat ik de airconditioning gebruik tijdens dit verblijf in Thailand.

En dan komt het grote weerzien met mijn vriend Jan. Een goed gesprek terwijl we ons niets aantrekken van de Duitser die alles beter weet. De avond vliegt om en voordat ik het in de gaten heb wordt het tijd om te gaan slapen. Ik heb voldoende bier genuttigd en Jan zet me voor de poort van het hotel af. We zien elkaar volgend jaar weer! Dat is een belofte tussen twee goede vrienden.

Thailand: Geuren en kleuren van Thailand

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel) 409), donderdag 8 februari 2018

Om half zeven ben ik klaar wakker! Ik vraag me meteen af of ik wel het juiste hotel, of in ieder geval de juiste zijde van het hotel, heb gekozen. Ik slaap nu aan de achterkant, de kant van de spoorweg, en dat is me de eerste nacht niet zo goed bevallen. Ik draai me nog maar een keer om en kruip wegens de lage temperaturen weer diep onder de dekens.
Een mengeling van de wekker op mijn iPhone en het getoeter van een aanstormende trein wekken me om zeven uur. Wanneer dit elke ochtend zo is dan hoef ik de komende vier dagen de wekker niet te zetten! Het geluid van de trein is zo sterk dat het lijkt dat hij langs mijn bed door mijn slaapkamer rijdt.

Als eerste ga ik naar beneden om koffie te scoren. Ook in dit hotel is er geen waterkoker op de kamer. Net als in Bangkok wordt er in de lobby gratis koffie geserveerd. Omdat ik op de vierde verdieping slaap neem ik mijn fles mee om zo in een keer drie à vier koppen koffie mee naar boven te nemen. Beneden aangekomen staan ze te kijken alsof er water brand. Ik trek mij daar niets van aan.
Terug op de kamer moet ik hard lachen. Wat is er aan de hand? De schuifdeur van mijn kamer staat wagenwijd open en zodra ik de kamerdeur open waaien de gordijnen naar buiten. En dat was natuurlijk ook de reden van het lawaai en de kou! Hoe ik dat gisterenavond heb kunnen doen is mij een raadsel maar laat ik het maar op de biertjes houden.
Veel heb ik niet op de agenda staan dus blijf ik lekker lui op het bed liggen met de schuifdeur helemaal open. Met mijn MacBook in de aanslag en koffie binnen handbereik begin ik te schrijven. Dat gaat van een leien dakje en de tijd vliegt om. Twee nieuwe verhalen krijgen vorm en ik ben klaar voor een ontbijt van twee tosti’s. Ook hier in de Isaan is de 7-11 met haar tosti’s een uitkomst.
Het is al aardig laat, over twaalven, wanneer ik op pad ga voor informatie. Ik weet zelf ook niet waarom maar bijna altijd onderzoek ik op de eerste dag op welke manier ik het beste verder kan reizen. Hier diep in de Isaan zullen die mogelijkheden niet zo groot zijn! Het zal wel gaan tussen de trein en de bus. Dat van de trein heb ik al op het internet gevonden dus als eerste voor vandaag ga ik op zoek naar het busstation van Sisaket. Gewapend met mijn camera en GPS verlaat ik het hotel op weg naar het station.

Direct om de hoek van het hotel begint mijn camera al te klikken. Eieren in diverse smaken.

Een Thaise markt is altijd goed voor een paar mooie plaatjes.

Wanneer ik een amuletten winkel passeer bedenk ik me dat het tijd is om een nieuwe ketting voor mijn Boeddha amuletten te kopen. Deze zal alweer een jaar of tien oud zijn en is al een keer gebroken en gerepareerd. Ik weet nog goed dat ik hem kocht in Melaka op de “Jonker Walk”. De nieuwe ketting kost me 150 baht. De uitbater van de winkel gaat meteen aan de slag om de amuletten, met veel respect, te verhuizen. Vanzelfsprekend bestudeert hij het kleingoed. Hij kan zijn ogen niet geloven dat mijn “Wat Phanan Choeng” amulet al negentien jaar oud is. Onmiddellijk steekt hij zijn duim op als teken van goedkeuring. Ook begint hij direct, in een voor mij onverstaanbaar dialect, Thais te ratelen omdat hij in de veronderstelling is dat ik dat wel na al die jaren zal verstaan. Na een hartelijk afscheid ga ik weer verder het felle zonlicht tegemoet.
Vanaf het station heb ik de richting naar het busstation al snel gevonden. Het is opvallend stil op straat voor zo’n grote stad. Sisaket heeft ongeveer 60.000 inwoners maar die lijken zich allemaal te verstoppen. Een keer linksaf, een keer rechtsaf en dan heb ik wel trek in een echte kop koffie. Nescafé werkt wel maar er gaat niets boven een vers gezet bakkie.

Tijdens mijn zoektocht naar een koffie of donut restaurant passeer ik deze mooie oude Suzuki GT 125 2 cylinder tweetakt uit het midden van de 70’er jaren.

Ook de koffie is snel gevonden in het “Sun Haeng Plaza”. Dit zal wel een van de eerste warenhuizen in Sisaket zijn want het gebouw is al aardig gedateerd. Mijn koffie met een Bavarian donut smaken er in ieder geval niet minder om. Het is aangenaam verpozen in de koelte van de airconditioning. Een stoet schoolmeisjes in uniform trekt langzaam aan me voorbij, een hemelse vertoning onder het genot van een goede beker koffie.
Maar dan ga ik weer verder want ik wil antwoorden op mijn vragen. In het busstation, ook veel kleiner dan ik had verwacht, wemelt het van de minibusjes waar ik dus helemaal niet in geïnteresseerd ben. De chauffeurs roepen al van verre hun bestemming en ik schud mijn hoofd als ontkennend antwoord.
Bij een loket wijst een oudere vrouw, die voortreffelijk engels spreekt, mij naar de overkant van de straat naar een gebouw waar een busonderneming is gevestigd die mij waarschijnlijk wel verder kan helpen. Dat blijkt dus tegen te vallen! De bus in kwestie, de bus naar Rayong, passeert Chantaburi niet maar neemt een andere, langere maar snellere, route. Volgens de medewerker kan ik in Rayong gemakkelijk een bus naar Chantaburi nemen. Ik hou het in gedachte, maar de combinatie van aankomsttijd in Rayong, 18:40 uur, en de onzekerheid of er zo laat op de dag nog wel een bus gaat, brengt me aan het twijfelen. Ik heb nog drie dagen om tot een besluit te komen of ik met de trein òf de bus weer richting Pattaya ga. Mijn taak voor vandaag zit er in ieder geval op en met een omweg ga ik terug naar mijn hotel om wat te ontspannen.

Vanaf het station had ik het monument bij aankomst al gezien. Het “Phra Nang Si Sri Saket Monument” zal wel de moeder en beschermengel van de stad zijn. Overal in Thailand zie je de beeldjes van het meisje dat haar lange haren wast.

Vanaf het monument is het maar een hink-stap-sprong naar de tempel genaamd “Wat Maha Puttharam”. Zodra ik het tempelterrein betreed wordt ik weer eens overvallen door dat Thailand gevoel dat je alleen maar kan voelen buiten de door de toeristen platgelopen paden. Een schoolklas van kinderstemmen dreunt voor mij onverstaanbare teksten op en een eekhoorn springt van tak naar tak. Duiven koeren en doorbreken de stilte die voor een moment tussen het zingen is gevallen. Scholen en tempels gaan vaak hand in hand in Thailand. De tempel is er niet alleen voor spirituele zaken maar ook voor het onderwijs van de jongeren.

Schoenen uit! Dan stap ik de koele stilte in van het hoofdgebouw van het tempelcomplex waar zich de Boeddha bevind. Ik wordt nog altijd overmand door alle pracht en praal, het rood en al het glimmende en schitterende goud. Je wordt er altijd weer stil van!

Op mijn knieën gezeten voor de Boeddha vraag ik de Boeddha om bescherming voor mij, voor Lyka en voor mijn familie. Met een glimlach vraag ik ook om bescherming voor mijn in Nederland carnaval vierende vrienden. Met mijn rechterhand wrijf ik over mijn amuletten gehangen aan de nieuwe ketting. Baad het niet, dan schaad het niet.

Sinds het overlijden van de koning, meer dan zestig jaar op de troon, is zijn beeltenis niet meer weg te denken uit de tempels in Thailand. De koning was bij leven al een halfgod voor de Thaise bevolking maar na zijn overlijden is hij heilig geworden voor alle Thai, jong en oud. Terwijl D66 en haar trawanten pleit voor afschaffing van majesteitsschennis in Nederland zou dat hier in Thailand absoluut ondenkbaar zijn. Weer een goede reden om direct bij het bereiken van mijn AOW-gerechtigde leeftijd Nederland langer te verlaten.

Naast de Boeddha’s staan er ook van beelden van oude, heilige, monniken. Het valt me wel altijd op dat deze monniken allemaal uit de negentiende en twintigste eeuw stammen. Een tijd met weinig verleidingen, dat maakt ze vanzelfsprekend niet minder heilig. In de afgelopen decennia zijn er verschillende hooggeplaatste monniken van hun voetstuk gevallen door een misplaatste voorkeur voor rijkdom en luxe. Twee zaken die juist in het Boeddhisme worden afgewezen.
Eenmaal weer buiten, met de Teva’s weer aan mijn voeten, in de brandende zon voel ik plotseling mijn maag knorren. Dan gaan we dus maar verder met deze omweg naar het hotel en tevens op zoek naar een restaurant langs de straat, die zijn tenslotte het beste en het goedkoopste.

Lang hoef ik niet te zoeken! Ik bestel het beproefde recept “Pad Krapow Gai Kai Dao” en tot mijn grote verbazing krijg ik er ook een kommetje bouillon bij geserveerd. En het is lèkker! Misschien wel de beste Pad Krapow van deze reis in Thailand! En dat voor 55 baht (€ 1,50)!
Het is nog redelijk vroeg maar voor mijn gevoel heb ik er alweer een hele dag opzitten. Ik ben niet ver meer van mijn hotel en besluit om de rest van de dag maar te gaan ontspannen in mijn mooie hotelkamer.

Om half zes wordt het tijd voor een koude! De zon gaat onder en vanaf het kleine balkon geniet ik van het heerlijke weer en het uitzicht. De zwaluwen maken plaats voor andere insectenjagers in de vorm van vleermuizen. Met een koude fles Leo binnen handbereik bestudeer ik het vluchtgedrag van deze kleine vliegende zoogdieren. Wat is de natuur toch mooi.
En dan is het tijd om weer te gaan eten! Thailand en lekker eten zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wanneer je hier moeite hebt met het Aziatische eten dan heb je overal problemen. Vanavond gaan we naar de avondmarkt bij het station. Vier jaar geleden heb ik hier enkele keren heerlijk gegeten.

De weg er naar toe is al een reis op zich. De geuren en kleuren van Thailand manifesteren zich op de markt op haar best!

Allerlei snacks en etenswaren liggen op hongerige magen te wachten.

Ik heb mijn favoriete eetstalletje snel gevonden en kies voor een rode kerrie met varkensvlees en een “Pad Krapow Normai”. Dit is de eerste keer dat ik de bamboewortels zie dus ik kan deze kans niet aan me voorbij laten gaan. Het gebrek aan groente van ik morgen wel op.

Hoewel het niet echt druk is op de avondmarkt vermaak ik me prima omdat ik bij een typische Amerikaan aan tafel ga zitten. Ik kan aan zijn gelaatsuitdrukking zien dat hij mijn fles bier afkeurt. Maar wijselijk zegt hij er niets over. Hetzelfde geldt vanuit mijn oogpunt voor de literfles Coca Cola die hij met zijn eten naar binnen zit te weken. Een bord vol met kale garnalen, zonder saus of smaak, geef mijn portie maar aan Fikkie. We praten over van alles en nog wat. Typische zwervers onderwerpen en rugzakkers problemen. Totdat hij eindelijk vertrekt met zijn ongekookte bloemkooltje.

Het wordt weer frisser en zelfs een kat warmt zich bij een gloeiende Thaise barbecue.

Na een tweede fles koud bier is het tijd om terug naar het hotel te gaan. Sisaket slaapt nog lang niet. Sisaket maakt zich op voor de nacht. Er moet nog heel wat groenten verhandeld en verscheept worden! Een maag van een Thai staat nooit stil. En de Thai denken, net als ikzelf overigens, altijd aan de volgende maaltijd. Welterusten.