En dan wordt je om acht uur, alleen, wakker op een hotelkamer in Thailand, Pattaya om precies te zijn. Ongeveer acht en vijftig jaar geleden zag ik op een donderdag in het kleine Zaltbommel het levenslicht. Een gezin wachtte er niet, wel een moeder en een opa en oma die voor de kleine zouden gaan zorgen.
Na de gebruikelijke broodjes ham en kaas neem ik rust. De oude man die ik in de spiegel heb gezien, daar moet ik even goed over nadenken. Hij lijkt wel wat op mij, of misschien zelfs andersom, ik lijk wat op hem. Hij zou best mijn vader kunnen zijn. Mijn lichaam voelt heel anders aan dan mijn geest. Zestig is het nieuwe veertig toch? Om eerlijk te zijn kan ik me met mijn gevoelens daarbij aansluiten.
Ik heb genoeg verjaardagen in mijn eentje gevierd dus ik weet wel hoe dat voelt. Een beetje eenzaam in de grote stad. Eenzaamheid wordt niet gedefinieerd door getallen maar door gevoelens. Ik mis mijn vrouw die enkele duizenden kilometers verderop naar een vulkaanuitbarsting zit te kijken.
Voor mij is het een dag als alle andere. Ik voel me net als gisteren en kan alleen maar hopen dat ik me morgen ook zo goed voel. De felicitaties stromen al binnen via de email en de sociale media. Dat moet een van de betere kanten zijn van deze veelal zo irritante Facebook ervaring. Vooral in Azië is het niet te bevatten dat de slimste telefoons in de handen van de domste en meest oninteressante mensen belanden.
De “Massaman kerrie” is mijn eigen cadeau voor deze verjaardag. Het smaakt net zo goed als het er uit ziet. In het restaurant observeer ik de wereld om me heen. Wat is het hier toch goed in Thailand. Zou het ook zo goed blijven wanneer je hier definitief aanschuift? Er zijn hier veel mensen naar de knoppen gegaan omdat het ècht niet zo goedkoop, en goed, is als veel mensen denken of beweren. Vooral wanneer je ziek word zijn de mogelijkheden zeer beperkt wanneer je niet vermogend bent.
Daarna wandel ik langzaam met een grote omweg naar de Chinees om een biertje te drinken. Alleen! Samen met mijn gedachten. Er gaat veel door mijn hoofd op deze zondag. Mijn verjaardag blijkt een dag van bezinning te worden.
Ik neem nog maar een biertje en bekijk de toekomst van Nederland. Oude mensen, kinderen en kansarmen die door het huisvuil woelen op zoek naar blikjes en kleine flesjes waarop de beloning van het statiegeld rust.
In mijn belevingswereld is dit gefaseerde geprogrammeerde armoede. Eerst verdwenen alle openbare vuilnisbakken uit het straatbeeld, omdat het te duur werd om ze elke dag te legen. Direct daarna verscheen het zwerfvuil omdat de meeste vuilnisbakken waren verdwenen. Dat zwerfvuil moest worden opgeruimd en dat werd betaald uit de gemeentelijke belastingen. En nu willen de groenen de kosten van dat zwerfvuil opruimen verhalen door middel van statiegeld op blikjes en kleine flesjes? Ik heb ècht ergens gelezen dat een politicus het plan verdedigde door te stellen dat ouderen, kanslozen en kinderen een extraatje zouden kunnen verdienen bovenop hun uitkeringen en zakgeld door het opruimen van het zwerfvuil! Dat is toch te gek voor woorden? Wanneer je zoiets verklaard ben je veel te lang in je ivoren toren gebleven.
Ik hou het na drie flessen voor gezien omdat het vanavond een mooie avond kan worden. Mijn verjaardag is de dag van de klassieker! AFC Ajax - Feyenoord staat op het programma als opener voor de tweede helft van het nationale voetbalseizoen. Luisterend naar de internet radio volg ik de klassieker. Old Skool radio, wat kan het leven toch mooi zijn wanneer je terug kan gaan in de tijd. Een koude fles Leo bier binnen handbereik op het bed van mijn hotelkamer. Wanneer Ajax dan ook nog wint kan ik alleen maar terugkijken naar een mooie en speciale verjaardag.
Morgen heb ik een speciale missie op het programma staan.
