Thailand: Immigratie

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), dinsdag 16 januari 2018

De geplande pizza voor ontbijt wordt geannuleerd. Gisterenavond leek het een goed idee maar wanneer ik op deze ochtend om een paar minuten over acht de doos open gaat hij snel weer dicht. De Nederlandse radio aan en een kopje oploskoffie maken. Het plan voor vandaag is om een grote stap richting de verlenging van mijn Thaise rijbewijzen te zetten.
Op het internet kan niet echt veel vinden waar ik wijzer van wordt dus vandaag stort ik me maar in de wereld van de onverwachte Thaise verrassingen. Op weg naar de supermarkt bedenk ik of het wel een goed idee is om vroeg in de middag naar de immigratie te gaan. Volgens mijn informatie is het dan een stuk rustiger, we gaan het zien.
Twee broodjes, een pakje kaas, een pakje ham en een pakje salami in een plastic tasje. Terwijl ik terug naar de Boxing Roo loop vraag ik me af hoe ik aan een gezondheidsverklaring kan komen. Ik heb namelijk geen vervoer en dat maakt het toch wel wat moeilijker. Zodra ik een ziekenhuis passeer bedenk ik me dat ik het straks maar eens daar moet gaan proberen. Volgens de ingewijden zou het nooit meer dan 200 baht moeten kosten dus dan nemen we dat maar als een leidraad.
De broodjes smaken me heerlijk en af en toe kijk ik naar de doos met daar in de onaangeroerde pizza. Die gaat straks waarschijnlijk de vuilnisbak in. Een les geleerd en de schade geaccepteerd. Zo rond een uur heb ik alles bij elkaar en beslis om maar een motortaxi naar de immigratiedienst te nemen. De vriend die me beloofd had om me te helpen heeft het af laten weten dus ben ik op mezelf aangewezen. Ik begrijp ook niet waarom ik zo naïef ben geweest om de hulp van een ander te zoeken. Op jezelf vertrouwen is èn blijft de beste weg!
Aangekomen bij de immigratie vraagt de motortaxichauffeur of ze op me moet wachten. Voor een moment denk ik na en kom tot de conclusie dat dat misschien niet eens zo’n slecht idee is. Ik ga ermee akkoord maar we moeten het eerst over de prijs eens worden. Enkele reis is 100 baht, retour is 200 baht en voor het wachten vraagt ze slechts 20 baht. Het totaal komt tot 220 baht en daar schudden we samen de hand op.
Het is veel drukker dan ik had verwacht bij de immigratie in Jomtien. Er staan honderden brommertjes geparkeerd en de parkeerplaats staat ook vol met auto’s. Binnen, er is gelukkig airconditioning, is het een mierennest van mensen. Ze krioelen door elkaar op zoek naar de juiste balie en/of de juiste informatie. Gelukkig ben ik zo slim om direct een nummertje te vragen, de rest komt dan wel vanzelf.
988, op het scherm staat 978 dus er zijn nog tien wachtenden voor me. Ik zoek meteen een stoel tegenover de balie op en hou de teller goed in de gaten. Twee Engelsen naast me spreken me aan en ik zie op de documenten van een van de mannen: “Bua Khao Clinic”. Daar laat ik geen gras over groeien en ik informeer gelijk over de gezondheidsverklaring. Er wordt me prima uitgelegd waar ik moet zijn en wat het gaat kosten. Dat probleem lijkt dan ook alweer in een vroeg stadium opgelost.
987, een grote Rus met een zware stem is aan de beurt. Deze mensen spreken geen woord geen woord over de grens, laat staan engels, en ze verwachtten dat iedereen Russisch spreekt. Ik zie de bui al hangen wanneer het vriendelijke meisje hem naar het kopieerapparaat wijst. Hij heeft zijn documenten niet laten kopiëren en dan moet je even terug. Straks wordt hij er weer gewoon tussen geschoven.
De rus is er niet blij mee en begint stennis te maken. Met elk woord dat hij zegt verhefd hij zijn stem een beetje meer. Waarschijnlijk omdat hij denkt dat hij straks weer achteraan moet aansluiten. Als er een ding is dat je in Thailand niet moet doen dan is het stennis maken, èn zeker niet je stem verheffen, in het kantoor van officiële instellingen. De uitdrukking op het gezicht van het, eerst zo heel vriendelijke, meisje veranderd en ik wordt bang dat de rus er vandaag niet meer uit gaat komen. Ze stuurt hem als een schooljuffrouw met een strenge blik, en zonder een woord te zeggen, opnieuw naar het kopieerapparaat. Hij heeft het nu in ieder geval begrepen en zonder een woord te zeggen of ook maar een beetje tegen te stribbelen loopt hij verslagen weg.
988, ze kijkt op over de rand van haar bril en ziet mij vriendelijk lachen. Ik ben voor een moment bang dat haar woede jegens de rus nog niet helemaal bekoeld is. Nadat ik haar vriendelijk met een zachte stem in het Thais heb begroet begint ze weer vriendelijk te lachen. Ze controleert alle documenten en zodra een document in orde is bevonden zet ze er met een potlood een grote cirkel op.
‘Zeshonderd baht alstublieft?’, vraagt ze lachend.
Ik betaal haar en krijg te horen dat het tot veertig minuten kan duren. Ik glimlach naar de andere twee meisjes die aan de andere kant van de balie de binnengekomen documenten zitten te verwerken. Baad het niet dan schaad het niet! Buiten breng ik de taxichauffeur op de hoogte en zij stuurt me snel weer naar binnen waar ik aan de zijkant van de balie ga staan waar ik met een oog op de verwerking van de documenten kan kijken. Ik ben benieuwd wanneer ik aan de beurt ben.
Elke keer wanneer de teller boven de balie op het volgende nummer springt staat de rus op om aanstalten te maken om naar de balie te gaan. Direct gebaard het meisje dat hij nog even moet blijven zitten. Het is een spelletje van kat en muis waarbij de buitenlander het altijd verliest.
Tot mijn grote verbazing zie ik mijn formulieren in mijn ooghoek verschijnen. De administratieve medewerkster merkt dit op en ze flirt een beetje met me. Ik flirt net niet, ik weet hoe ik me in deze situatie op een Thais kantoor moet gedragen. Enkele minuten later wordt het nummer 55 omgeroepen en mijn papieren zijn klaar. Het heeft ongeveer tien minuten geduurd. Op weg naar de uitgang kijk ik nog een keer over mijn schouder naar de onfortuinlijke rus die hier nog wel een tijdje zal zitten!
Zodra we terug zijn bij de “Boxing Roo” betaal ik de taxi en ga meteen te voet naar Soi Bua Khao. De kliniek is snel gevonden en er zit maar een persoon in de wachtkamer. Het lijkt dus een gemakkelijke middag voor me te worden. Nog voordat mijn kont het kussen van de bank heeft geraakt wordt ik aangesproken.
‘Certificate of health’, vraagt ze.
Ik knik en overhandig de “Residentieverklaring”.
‘Een of twee stuks?
‘Eh, twee’, antwoord ik, een voor elk rijbewijs.
Het kussen van de bank is nog niet warm wanneer ik 200 baht afreken en snel naar buiten stap. Een “Certificate of health” gekregen zonder dat ze me ook maar hebben aangeraakt of bekeken? Ik kijk op mijn horloge en concludeer dat ik binnen anderhalf uur alle benodigde documenten heb verzameld om mijn rijbewijzen te gaan verlengen. Dat is me dan weer honderd procent meegevallen en ik ben opgelucht dat het allemaal goed is gegaan.
Dan is het ook tijd om naar de markt te gaan om gezellig een biertje te drinken. Gezelligheid kent geen tijd dus wordt het toch weer later dan ik had gedacht. De koude pizza staat nog steeds op me wachten. Ik bekijk de rijkelijk met verschillende vleeswaren en worsten belegde schijf. Weggooien is zonde dus de pizza wordt mijn avondeten. Samen met een flinke dosis tomaten ketchup en een halve liter Coke Zero smaakt het zelfs beter dan ik had verwacht.

Thailand: Voorbereidingen

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), maandag 15 januari 2018

Na meer dan honderd handen te hebben geschud, tientallen bieren te hebben gedronken met oude en nieuwe vrienden moet ik nu toch echt aan de slag. Vandaag staat in het teken van de voorbereidingen voor het verlengen van mijn Thaise rijbewijzen. Wanneer je langer dan dertig dagen in Thailand verblijft is je Nederlandse, of internationale, rijbewijs niet meer geldig en dan ben je dus ook niet meer verzekerd. Ik wil in de toekomst nog wel een paar keer naar Thailand dus de rijbewijzen zijn erg belangrijk voor me.
Bruce Sprinsteen klinkt uit de “JBL-Go” wanneer ik de kamer verlaat om verse broodjes te halen. Buiten komt Pattaya weer tot leven onder een waterig zonnetje. De geur van wierook vermengt met geroosterd vlees en benzinedampen bereikt mijn neus op weg naar de supermarkt. Dit is de geur van Thailand, in Bangkok komt daar ook nog een vleugje riool bij maar dat is voor volgende week.
Het valt me op hoe snel ik weer gewend ben aan Thailand na die drie en een halve maand in de Filippijnen. De supermarkten puilen hier uit en je treft haast nooit een lege plank of vitrine aan. Er is hier zoveel keuze in het eten dat ik soms moeite heb om een keuze te maken. Mijn spijsverteringskanaal is weer helemaal gevuld en mijn ontlasting regelmatig. Zodra ik ’s morgens mijn ogen open denk ik aan het ontbijt en de lunch.
Een verhaal vloeit uit mijn pen en na een klein uur ben ik klaar. Het vuile wasgoed heb ik al klaar gelegd dus ga ik op deze mooie maandagochtend eerst even de was verzorgen en een kop koffie drinken bij mijn maat Jan. Altijd lachen! Mijn wasje draait zachtjes in het rond terwijl ik geniet van de koffie en de altijd mooie verhalen van Jan.

Na een korte rustpauze op het comfortabele bed in mijn hotelkamer zet ik me weer in beweging voor de lunch bij de “Big C”. De keuze valt deze keer op een oude bekende, Biryani met kip. Het smaakt net zo goed als het er uit ziet en met een blikje Coke Zero erbij heb ik weer twee euro uitgegeven. Het houd niet op! Hahahahaha, wanneer je niet drinkt kun je hier echt nog met een tientje per dag rond komen!

Tijdens het eten droom ik weg en denk terug aan hoe het hier vroeger was. Ik heb hier met heel vrienden gegeten en koffie gedronken. Het foodcourt heeft weer eens een renovatie ondervonden en ziet er spic en span uit. Nieuw meubilair, nieuwe kleuren verf en nieuwe verlichting. Hier is het altijd druk en goed vertoeven, daarom is de kwaliteit van het eten hoog en de prijs laag.
Voordat ik de rijbewijzen kan verlengen moet ik de documenten voor een “Residentie verklaring” bij elkaar harken. Nu heb ik die allemaal op een na! Nu wordt het een beetje lastig om dit zo publiekelijk op te schrijven maar het laatste document wordt in een smoezelig kantoortje opgesteld door een oude vrouw met uitgegroeid zwart geverfd haar en een pukkel op haar wang zo groot en bruin als een krent. Ze neemt nauwkeurig de gegevens over van mijn huidige rijbewijzen.
Ze kijkt op en glimlacht vals naar me wanneer ze klaar is en mij het document, geheel in het Thaise schrift, overhandigt om te ondertekenen. Met enige twijfel zet ik mijn handtekening en reken 500 baht af voor de bewezen diensten. Ik bekijk het document nog een keer voordat ik het in de “gratis” envelop schuif. Ik kan alleen mijn naam, mijn geboortedatum en mijn paspoortnummer herkennen. Ik moet even lachen in mezelf, misschien heb ik net een pannenset voor € 2.000,- gekocht.
Met gepaste vriendelijkheid wordt ik naar buiten gewerkt want de volgende klant zit alweer te wachten. Een dikke ongeschoren Duitser met sokken in zijn sandalen en een met vlekken verkleurd overhemd van 99 baht. Typisch Pattaya! Zo zie je er honderden lopen op elke willekeurige dag van de week.
Op mijn hotelkamer gaat de rest ook in de grote bruine envelop. Paspoort, TM6-kaart en het zakje pasfoto’s dat ik speciaal voor deze gelegenheden bij me draag. Een blik op mijn horloge zegt dat het tijd wordt om de was op te halen bij Jan. Mijn dag zit er alweer op en dat is het laatste wat me nog te doen staat.

Na enkele biertjes bij Jan en een afzakkertje bij de Chinees arriveer ik in de Boxing Roo waar ik plotseling wordt overvallen door het verlangen naar een Pizza. Via het internet besteld en voor 420 baht zit ik drie kwartier later achter de kartonnen doos op mijn kamer. Mijn trek is zo groot dat ik in de haast vergeet om een foto te maken!

Thailand: Kuieren op een Zondag

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), zondag 14 januari 2018

Na het gebruikelijk ontbijt van twee verse broodjes op mijn kamer ga ik deze keer maar eens richting noord-Pattaya. Te voet, ze noemen me tenslotte niet voor niets “Johnnie Walker”! Bij elke stap hou ik mijn ogen goed open. De trottoirs zijn nog steeds een drama en zitten vol valkuilen en andere obstakels. De slagzin “Pattaya, Thailands Wheelchair Friendliest City” is al heel lang niet meer van toepassing. Maar ik kijk ook naar nieuwe restaurants die misschien interessant zouden kunnen zijn om in de komende dagen wat te gaan eten.
Op Second road aangekomen zie ik dat het “Diana Inn”, een heel oud hotel, en de “Green Bottle”, een café/restaurant rondom zijn afgesloten met stalen platen. Wat er boven de omheining uitsteekt voorspeld niet veel goeds! Mijn herinneringen drijven terug naar “Larry” en “Dr. Don”, hoeveel biertjes zouden we hier z’n drieën gedronken hebben? De claxon van een haastige taxi ontwaakt mij uit de beelden van een ver verleden.
Omdat er enkele straten zijn afgesloten wordt ik min of meer gedwongen een andere weg te nemen en alsof een hogere macht dit bestuurd loop ik zo maar een oude vriend tegen het lijf. Scottish Andy, hij is hier voor een dag op doorreis naar het midden-oosten om weer aan de slag te gaan in de olie industrie. Wij gaan zeker vijftien jaar terug en hebben elkaar regelmatig gezien in “Sin-City”. Helaas heeft hij geen tijd voor me wegens al eerder gemaakte afspraken. We wisselen de beste beste wensen uit en nemen afscheid, we weten zeker dat we elkaar in de toekomst wel weer ergens op de wereld zullen treffen.

Aan het water krijg je dan het echte vakantie gevoel. Duizenden mensen liggen te bakken in de zon terwijl tourbussen vol met Chinezen aan en af rijden. De kleine kudde’s Chinezen worden door reisleiders met gekleurde vlaggetjes aan lange stokjes naar gereed liggende speedboten geleid om het kleine eiland voor de kust bij Pattaya te bezoeken. Dat is een van de plaatsen die ik nog nooit heb bezocht! En om eerlijk te zijn zou ik ook niet weten wat ik daar zou moeten doen. Er schijnen apen in een baai te bivakkeren die elke dag door toeristen dronken worden gevoerd. Misschien een tip voor een nieuwe stichting in Nederland? Kun je slapend rijk worden!
Langs het water ga ik richting het noorden. Voor hoe ver? Tot “Soi Six” natuurlijk. Soi Six betekend letterlijk: Zijstraat Zes. Nu zijn er waarschijnlijk meer dan duizend zijstraten in Pattaya die het nummer Zes dragen, maar wanneer je over “Soi Six” begint dan weet iedereen waar je het over hebt. “Soi Six" is waarschijnlijk de meest beruchte straat van Pattaya en misschien wel van Thailand. Alles wat elders onmogelijk is kun je hier waarschijnlijk wel vinden.
Hoewel het bij de wet verboden is zijn de sekstenten en barren hier 24/7 open. Er wordt al jaren over gespeculeerd hoe dat mogelijk zou kunnen zijn maar een passend antwoord, onderbouwd met enig bewijs, is er nooit geleverd. Het is nog maar vroeg in de middag maar honderden meisjes in strakke kleding en korte rokjes zitten voor de barren en sekstenten toilet te maken.
‘Hello Sexy man’, en ‘Where you go?’, komt je van alle kanten tegemoet.
Een vroege en bevredigde klant neemt uitgebreid afscheid van het meisje terwijl hij haar waarschijnlijk gouden bergen beloofd. Ik kan jullie verzekeren dan er maar zeer weinig meisjes voor de gek worden gehouden, het is in 99% van de gevallen dat de “Falang”, de buitenlander, voorzichtig met zijden handschoenen wordt uitgekleed. Ik ken persoonlijk iemand die zijn zogenaamde vriendin uit Bangkok liet overkomen. Zij was elke keer ongesteld of ziek! Hij overhandigde haar vijfhonderd euro, in Thais geld, en de volgende dag was ze weer vertrokken. Zelfs toen ze nog later opbiechtte dat je een Italiaanse vriend had bleef hij geld geven, zei het wel wat minder. Liefde maakt nu eenmaal blind!
Laat ik meteen van de mogelijkheid gebruik maken om een ander broodje Aap verhaal te ontrafelen. Er worden maar heel weinig, minder dan 1%, van de meisjes gedwongen tot de prostitutie. Ze worden gedreven door plichtsbesef jegens haar kinderen en familie. Het lichaam is voor de Boeddhist slechts een verpakking voor de geest. Dus de roofbouw van een eindeloze rij klanten doet niets af aan de reinheid van de geest. Daarnaast is de prostitutie voor buitenlanders geschat op slechts 10 à 15% van het geheel. De rest komt voor rekening van de Thai zelf. Omzet? 261 Miljard baht per jaar! (€ 6.525.000.000,-)
In de binnenlanden van Noord-Pattaya tref ik alleen maar nieuwe hoogbouw aan. het verbaasd me dat de hotels zo dicht tegen elkaar aan worden gebouwd dat je haast van het ene balkon naar het andere kan overstappen. Vroeger reed je hier door het hoge gras naar de supermarkt, nu is het helemaal volgebouwd. In Thailand worden er geen trottoirs aangelegd dus het blijft goed opletten tijdens de wandeling. Vooral motortaxi’s high op amfetamine zijn een verschrikkelijk probleem. Zij voelen zich onoverwinnelijk in het verkeer en door dit gevoel van hoogmoed verongelukken er elke dag wel een handvol dodelijk in het drukke verkeer.

Na ruim twee uur wandelen zoek ik een plaatsje in de “Foodcourt van de Big C” met een bord “Pad Thai”en een blikje Coke Zero voor mijn neus. Voor minder dan twee euro zit ik als een koning te eten. Toch kan ik de Big C nog niet verlaten want mijn leesbril heeft een schroefje verloren en moet ik op zoek naar een leesbril. Dat is even lachen! Op het rek bij de leesbrillen heeft elke bril een nummertje over de sterkte, en daar zit het probleem. Ik moet zeker tien brillen op mijn neus hebben gehad zonder dat ik ook maar enig verschil kon zien. Dat zijn helemaal geen leesbrillen! En dan heb ik er plotseling een die wel werkt! Voor 99 baht ben ik weer een paar weken gered!

Voor mij zit de dag er al vroeg op en ik besluit om het rustig aan te doen. Wanneer mijn maag aan het einde van de avond begint te knorren besluit ik om snel even een “Spaghetti Krapow” te halen. Dus hier is dan eindelijk een foto van mijn favoriete 7-11 magnetron gerecht.