Filippijnen: Een verdwaalde taxi

Manila (Condotel Newport Boulevard (3U), donderdag 28 september 2017

De tweede etappe van Istanbul naar Manila in een tot aan de rand gevulde Boeing 777-200 was van mindere kwaliteit! We vertrokken om iets voor 02:00 voor een vlucht van bijna 12 uur. Iedereen aan boord was meteen in diepe slaap totdat er een lichte maaltijd werd geserveerd. Mijn slaap, versterkt door de rode wijn, was sterk genoeg om deze lichte maaltijd maar over te slaan en zoveel mogelijk van deze nacht te maken. Over drie uur zou het tenslotte alweer licht zijn.
Dat laatste viel een beetje tegen! Het werd wel licht rond de verwachtte tijd maar de schuifgordijnen van het vliegtuig bleven omlaag. Terwijl drie honderd duizend kilo, het startgewicht Boeing 777-200, aluminium, brandstof, passagiers en bagage boven de wolken in de zon richting het oosten vliegen liggen binnen ruim driehonderd passagiers als zombies te slapen. Des te langer de passagiers liggen te slapen des te gemakkelijker het cabine personeel het heeft.
Met één oog open worstel ik me door de onnatuurlijke duisternis van de dag. Steeds wanneer ik naar buiten wil kijken en het gordijn een beetje omhoog schuif klinkt er een onaangenaam en angstaanjagend gekreun uit mijn omgeving, inclusief Lyka die slaapt als een roosje. Het zonlicht lijkt te branden op de huid van de slapende passagiers.
Het wordt een lange onaangename dag, dat voel ik nu al. Het is nog te vroeg voor een glaasje rode wijn, te laat voor een ontbijt en tv kijken heb ik geen zin in. Ik sluit mijn ogen in een ultieme poging de tijd wat te versnellen. Hazenslaapje na hazenslaapje, de tijd kruipt als een manke schildpad richting de verwachtte aankomsttijd.
Een sandwich met kaas en kalkoenham breekt de tijd, vult de maag en aan de koffie te proeven is die tijdens de vorige vlucht al gezet. Dit zijn de duidelijke nadelen van het reizen. Dit is een marteling die iedereen moet ondergaan op weg naar verre oorden, voordat het genot van de exotische reiservaring je in euforie brengt.

En dan, plotseling uit het bekende niets gaat de verlichting langzaam aan in de cabine. De passagiers aan de raamzijden openen voorzichtig als vampieren de schuifgordijnen om te zien of het buiten ook licht is. De gordijntjes gaan sneller dicht dan ze werden geopend omdat het felle zonlicht brand in de ogen.
Het geserveerde ontbijt valt me niets tegen. Ik trek krom van de honger en kan wel wat energie gebruiken. Gelukkig is de geserveerde koffie nu wel vers! Het traditionele tweede en derde bakkie volgen, zwart, zoals koffie bedoelt is. Op mijn horloge is het nu 16:00 uur, Manila tijd, mijn lichaam en biologische klok zijn het daar niet helemaal mee eens. Mijn gevoelens zijn moeilijk te omschrijven maar dat ik me slecht voel staat als een paal boven water.

Wanneer we boven de Filippijnen arriveren is de zon alweer achter de horizon verdwenen, tussen de zee en de onweerswolken hangen honderden tinten oranje. Vanuit de duisternis in de cabine staren honderden ogen in de duisternis boven Manila. Verlichte strepen geven de slingerende straten aan van deze wereldstad. Een metropool met bijna 13 miljoen inwoners. Het wachten is eindelijk voorbij en we zijn bijna op de plaats van bestemming.
Terminal 1 van Ninoy Aquino International Airport is absoluut onbekend terrein voor ons. Na al onze bezoeken aan de Filippijnen komen we voor het eerst aan op de èchte internationale terminal. Niet dat er tussen de terminals 1 en 3 veel verschil is! Bij de immigratie gaat het van een leien dakje en na enkele minuten staan we beiden met een gratis jaarvisum in onze paspoorten op onze koffers te wachten. Een voor een komen ze op de lopende band tevoorschijn en opgelucht gaan we door de douane op zoek naar een taxi.
En daar hoeven we niet lang naar te zoeken! Beter nog, we hoeven er niet eens om te vechten. Het couponsysteem is ook bij deze terminal op zijn plaats en de prijs wordt van tevoren kenbaar gemaakt, de fooi mag je zelf bepalen! Voor Php 340 brengt de oude Chinees ons naar het hotel waar we een nachtje moeten slapen voordat we morgen weer verder vliegen. Ik overhandig hem meteen na het instappen, nog voor het wegrijden, een knisperend vers geel briefje van Php 500. Verbaasd kijkt hij me aan terwijl ik mijn wijsvinger haaks op mijn mond leg. Het topje van mijn vinger raakt de punt van mijn neus.
Tijdens de korte rit naar ons hotel neemt mijn enthousiasme voor deze taxi snel af! De chauffeur lijkt de buurt waar ons hotel zich zou moeten bevinden voor geen centimeter te kennen. Na twee keer een verkeerde afslag te hebben genomen stopt hij bij de inrit van een “MacDonald’s Drive Thru" restaurant en verteld me met een stijf gestreken dat we er zijn. Verbaasd kijk ik hem aan en in de hoop dat ik me heb vergist kijk ik nog een keer naar rechts door het zijraam van de taxi. Misschien heb ik me vergist? Ik weet van mezelf dat ik in zulke situaties heel erg koppig kan zijn. Er is geen nummeraanduiding, geen hotelnaam en zelfs geen licht achter de gouden bogen te ontdekken. We stappen hier dus ècht niet uit met onze drie koffers en twee rugzakken!
Zodra de chauffeur doorheeft dat we niet zijn gevallen voor zijn slinkse plannetje trekt hij hortend en stotend de oude taxi op en gaat langzaam in de richting vanwaar we zijn gekomen. Gelukkig ziet hij iets in mijn advies om bij de eerste weg rechtsaf te slaan. Ik heb de kaart van de buurt grof in mijn hoofd dus details kan ik me niet herinneren. Een oude regel onder verdwaalde reizigers is om bewakers of taxi’s de juiste richting te vragen.  Helaas valt onze eigen taxichauffeur af! Ik moet in mezelf lachen. Ietsjes te hard zodat het lijkt dat ik de chauffeur uitlach en hij er niet gelukkiger van wordt.
Gelukkig kan de taxichauffeur zich ook in het wijzigen van de richting vinden en bij de eerste bewaker, die zit op een krukje voor zijn wachthuisje de krant te lezen, komt de taxi tot stilstand. Dan gebeurt er even niets! Ik blijf rustig zitten en wacht op wat er gaat gebeuren. Die taxichauffeur verwacht toch zeker niet dat ik de weg ga vragen? Of toch wel? Uiteindelijk komt hij met enige tegenzin in beweging en stapt uit. Na een kort gesprek met veel armgebaren stap hij, zonder een woord te zeggen, weer in de taxi en rijdt langzaam weg.
Zijn hoofd draait als het licht van een vuurtoren in het rond en ik krijg sterk de indruk dat hij geen idee heeft waar hij heen moet. De vermoeidheid van de reis begint in mijn hoofd te zeuren en ik verlang nu naar wat te eten en een comfortabel bed. Hij stopt voor de tweede keer bij een langs de weg zittende bewaker en het ritueel met de zwaaiende armen herhaald zich. Wanneer hij weer instapt kijkt hij nog steeds hopeloos in het rond, en dan naar mij. Ik glimlach verontschuldigend en geruststellend. Hij begrijpt meteen dat wij zijn taxi niet gaan verlaten voordat we voor ons hotel staan!
Hij slaat, met geluk denk ik, plotseling links af en ik zie met grote verlichte letters “Newport Boulevard” op de gevel van een glazen toren staan. De straat hebben we in ieder geval gevonden! Nog een stukje verder maan ik hem te stoppen in een parkeerhaven voor een andere glazen toren. In een grote fel verlichte lobby zit een bewaker, ik zal het hem zelf wel eens gaan vragen. In alle opwinding heb ik het getal “150” op het glas boven de deur over het hoofd gezien! We zijn er!

Binnen enkele minuten staan we in de kamer, 3U. Een mooie schone kamer met een hoog IKEA gehalte en daardoor ook erg modern voor Filippijnse begrippen. Helemaal opgebrand vallen we neer op de kleine sofa en het bed. Toch zit voor mij de dag er nog niet op! Terwijl Lyka de douche opzoekt ga ik meteen weer op pad om wat te eten en bier te halen. Daar heb ik nu wel zin in en dat hebben we wel verdient! De tweede etappe zit er ook op en gelukkig is alles goed gegaan!
Om de hoek vindt ik een MacDonald’s en een stukje verder een kleine karaoke bar vol met jonge mensen. Ik moet de hoofdprijs betalen voor drie kleine flesjes “San Miguel Beer” maar eigenlijk kan me dat op dit moment geen moer schelen. We staan er veel beter voor dan twee jaar geleden en dan kun je wel wat extra betalen.
Tijdens het wachten tot de flesjes bier zijn ingepakt flirt een tafeltje vol met jonge Filippijnse schonen met de onbekende buitenlander. Ik glimlach vriendelijk terug dat weer wordt beantwoord met gegiechel. Ik maak een handbeweging alsof ik een trouwring om mijn ringvinger schuif en het gegiechel gaat over in lachen en verontschuldigingen. Alles in lichaamstaal zonder een gesproken woord!
Met een plastic tasje gevuld met drie flesjes bier en een bruine kartonnen zak met een Big Mac en friet arriveer ik weer in de kamer waar Lyka me aanvalt als een hongerige wolf. Een flesopener ligt op een tactische plaats en niet veel later gutst de eerste stroom ijskoud Filippijns bier door mijn slokdarm naar beneden. Zodra het voedsel verdwenen is en de flesjes bier leeg zoeken we het bed op. Douchen Jielus? Ja, morgen, een dag meer of minder kan geen kwaad!

Filippijnen: De geur van een gevulde luier

In het vliegtuig, woensdag 27 september 2017

Met ons vertrek lieten we ook de sfeer van het afgelopen jaar achter ons in Zaltbommel. Er lagen geen gemakkelijke tijden achter ons maar achterom kijken heeft geen nut want we gaan toch de andere kant op! Ik vertrek ook met enige schuldgevoelens. Schuldgevoelens over ons sociale gedrag en dat ik me de laatste tijd niet erg vaak als een goede vriend heb gedragen. Financieele en geestelijk problemen liggen daar aan ten grondslag. Het lijkt misschien een dun excuus maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik heb er moeite mee om naar de kroeg te gaan wanneer ik weinig geld in mijn zak heb. Mijn vrienden begrijpen wel waar ik het over heb, dus laten we het allemaal achter ons en wanneer we weer terug zijn van ons familiebezoek gaan we het dubbel en dwars inhalen.

Bert stond al vroeg voor de deur en nog voor twaalf uur reden we al richting Düsseldorf. Turkish Airlines naar Manila is het plan voor vandaag. Het is alweer de vierde keer dat we via Istanbul naar het verre oosten vliegen. Wij zijn er in ieder geval erg content mee en zolang de prijs competitief blijft zullen we ook in de toekomst van deze maatschappij gebruik blijven maken.
De kilometers asfalt glijden onder ons door en wij lullen elkaar de oren van het hoofd. Bert heeft zijn broer Sjaak meegebracht als gezelschap voor de terugweg. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd denken we dan maar. Ik ken Bert en Sjaak al sinds de lagere school dus er is duidelijk sprake van een band. Met uitzondering van Lyka, zij zit in gedachten verzonden en luistert naar muziek op haar telefoon. Zij is hyper gespannen en kijkt er naar uit om na bijna twee jaar weer haar moeder te zien.

Ruim vijf uur voor het vertrek zitten we, in een overigens niet onaantrekkelijke vertrekhal/winkel passage, aan de eerste koffie van deze reis. We hebben nog een lange taaie zit voor de boeg maar wie veel heeft gereisd is daaraan gewend en klaagt niet. Om de beurt maken we een wandelingetje langs de winkels en door de vertrekhal. Lyka om haar kooplust aan te wakkeren en ikzelf om uit te vinden waar we moeten inchecken. Gratis wijfij, en die werkt ook nog goed ook!
Een bericht van Turkish Airlines op mijn telefoon brengt me voor een moment van slag. Ik kan vanaf nu on-line inchecken! Dat is het bekijken in ieder geval waard. Ik slalom door de met Turkse woorden gevulde pagina’s totdat ik in het engels wordt gevraagd welke stoelen ik graag zou willen voor de twee vluchten naar Manila. Dan gaat het fout op mijn telefoon en er zit niets anders op dan mijn MacBook tevoorschijn te halen en daar het inchecken af te maken. Zo gezegd, zo gedaan! Voor Düsseldorf naar Istanbul gaat alles naar wens maar voor de vlucht van Istanbul naar Manila zijn onze favoriete stoelen allemaal al bezet. Uit nood kies is voor een noodoplossing en ik kan alleen maar hopen dat die oplossing voor ons gaat werken.

Het on-line inchecken heeft er in ieder geval voor gezorgd dat we een hele lange rij medepassagiers vermijden en dat we als eerste aan de beurt zijn aan incheck balie 271. De koffers verdwijnen op de lopende band uit het zicht en onze reis is nu echt begonnen. Tot ziens koffers! Tot in Manila! De rest is een formaliteit en ietsjes later dan volgens het schema neemt de Airbus A330 bezit van het luchtruim. Vanaf dit punt is het een paar uur relaxen tot aan Istanbul!
Tenminste, dat dacht ik! Nog voordat ik mijn eerste rode wijntje van de stewardess heb ontvangen komt er een klein donker hoofdje achter de hoofdsteunen voor ons omhoog. Twee grote witte ontdekkende en onderzoekende ogen staren me aan. Een korte blik om de stoel voor me heen onthult me zijn even zo donkere moeder die er een dagtaak aan heeft om Facebook en WhatsApp bij te werken. Het kind is aan zijn lot overgelaten en moet de wrede wereld om zich heen alleen ontdekken. Naast mij zit ook zo’n Facebook/WhatsApp zombie zonder enige emotie op het virtuele toetsenbord te ratelen. Als dit de toekomst is geef mijn portie dan maar aan Fikkie!
Zodra de kleine ècht lastig wordt verkast mijn lieve vrouw naar een andere stoel in een middenrij van het grote maar half gevulde vliegtuig. Probleem opgelost! Ik hou mijn hart vast hoe ze zelf met een baby zal omgaan. Mijn grap over de getatoeëerde aan/uit knop op de buik van de baby raast voor een moment door mijn hoofd.
Mijn eerste rode wijntje wordt tegelijkertijd geserveerd met een potje Olvarit babyvoeding voor de kleine donkere man. De kleine voor me is voor enkele minuten uit mijn zicht verdwenen en ik hoop dat de kant en klaar maaltijd hem voldoende zal vermoeien zodat hij tot Istanbul uit het zicht blijft. Helaas! Een gekrijs als uit de donkere Afrikaanse oerwouden zwelt aan van achter de rugleuningen voor me. Een korte blik naar de nog steeds in een digitale trance verkerende medicijnman voor me voorspelt weinig goeds. Snel nog een tweede wijntje bestellen om het ongemak enigszins dragelijk te maken. De moeder ontwaakt voor een moment uit haar trance en selecteert een cartoon op het beeldscherm voor de kleine man waar ik nu zelfs medelijden mee begin te krijgen. Hij heeft tenslotte zijn moeder niet zelf kunnen kiezen.

De avondmaaltijd voor de rest van de passagiers wordt geserveerd en de kleine verlegt zijn interesse naar de maaltijd van zijn moeder die ook met één hand haar activiteiten op haar telefoon voortzet terwijl ze met de andere hand probeert te eten. Ik weet niet wat ze aan het doen is maar volgens mij moet haar telefoon in het vliegtuig toch niet werken? Of heeft ze voor enkele tientallen euro’s een wifi verbinding tijdens de vlucht? De maaltijd is erg smakelijk zei het een beetje te zout, maar toch, de Turkse rode wijn maakt veel goed en verzacht mijn gevoelens.
Met mijn ogen dicht en muziek van Robert Cray op de achtergrond geniet ik van het werk van enkele Turkse wijnboeren. En dan pikt mijn neus een geursliert op die me maar aan een ding kan laten denken. Een goed gevulde luier! Voorzichtig open ik langzaam mijn linkeroog en zie langzaam de glimlach van de kleine jongen voor me scherper worden.
De geur ervaring duurt gelukkig niet zo lang! Ook de moeder lijkt de ouderwetse analoge ervaring op te pikken en na een tiental minuten tovert ze een schone luier uit haar cabine bagage tevoorschijn. De moeder loopt met de kleine over haar schouder naar het toilet om de luier te verschonen. De kleine zwaait alsof hij blij is om afscheid van me te nemen.
De terugkeer van de twee heb ik niet meer ervaren! De vermoeidheid heeft toegeslagen en me in een diepe slaap geworpen.
De stewardess maakt me wakker. Snel opdrinken en me gereed maken voor de landing. De eerste vlucht van deze lange reis zit er op.

Portugal: Het klooster van Batalha

Nazaré (Camping Vale Paraiso), zondag 15 januari 2017

Zodra ik opsta voel ik al dat de spanning bijna is verdwenen. Ik vraag me nog wel af voor hoelang dus laat ik Lyka nog maar wat slapen en ik ben zo stil als een muis. Alleen de toetsen op mijn toetsenbord klikken in het leefgedeelte van de camper. De geur van koffie verspreid zich en ik vraag me af of Lyka daar wakker van zal worden. Gelukkig niet! Het is een hemelse gift wanneer een mens zo gemakkelijk en onder alle omstandigheden kan slapen.
Het zijn minder foto’s dan normaal, dat komt door de spanning, dan neem je gewoonweg niet genoeg tijd om de omgeving tot je te laten inwerken. Ook het schrijven van de verhalen gaat een stuk moeizamer wanneer je er met je gedachten niet helemaal bij bent. Een tweede koffie en er is wat gestommel in de alkoof boven de cabine. Het is vandaag weer een camping dag dus weten we waar we naartoe gaan. Dat maakt het soms gemakkelijker maar soms geeft het ook een flinke afstand die je moet afleggen! Met de waypoints uit het Womo-boekje in het achterhoofd stippel ik een route uit die ons langs enkele bezienswaardigheden zal voeren.
Maar eerst moeten we nog ontbijten, dat wordt ook restjes opeten, net als gisterenavond het diner. Ik ben allang blij dat er niet aan tafel wordt geklaagd, sterker nog, er wordt vandaag weer aan de ontbijttafel gelachen. Zodra alles is opgeruimd of vastgesjord vertrekken we van deze parkeerplaats, het was er de afgelopen nacht heerlijk rustig. We hebben een kleine twee honderd kilometer voor de wielen.
Onze oude diesel snort langzaam door het slaperige Portugese landschap. Af en toe passeren we een dorpje of slaperig stadje. De rust in de cabine is wedergekeerd. Hoewel mijn vrouw bij elke koffiepauze steevast haar spelletje begint te spelen zeg ik er niets meer van en ga met mijn beker koffie buiten in de zon zitten. Ze schijnt zich nu ook aan mijn gedrag niet meer te storen dus ik krijg goede hoop dat we de reis wel zullen afmaken zoals we gepland hebben.

Bij het “Almourol Castle” verlaat ze ook de camper. Vanzelfsprekend moet ik weer een berg foto’s maken van haar met het kleine doch schitterende kasteel dat gebouwd is op een rots in de rivier. Facebook, dat is pas belangrijk! We staan op een aanlegsteiger waarvandaan een bootje vaart naar de ingang om het kasteel te bezichtigen. Nog voordat ik het mijn vrouw kan vragen bedenk ik me en kies ervoor om verder te gaan. We zijn pas halverwege de maand en mijn portemonnee begint al aardig leeg te raken. Kastelen hebben we tenslotte al voldoende bezichtigd en het vooruitzicht dat we aan het einde van de maand op een houtje moeten bijten is niet erg aantrekkelijk.
Na de koffie gaan we verder en worden we in Tomar getrakteerd op een portie rondrijden in de stad. Alles lijkt eenrichtingsverkeer en ook de Garmin ziet geen fatsoenlijke uitweg naar ons volgende routepunt. Nadat we tien minuten hebben stilgestaan en ik de verschillende elektronische hulpmiddelen heb geraadpleegd ben ik er uit. Het is een vrij brede straat die waarschijnlijk nog als zandweg in de kaart van Portugal staat geregistreerd. En zandwegen heb ik in mijn voorkeuren aangegeven om te vermijden! In plaats van de instellingen voor de Garmin te wijzigen rijden we gewoon de straat in. Bijna honderd meter verder begint de Garmin weer richtingen aan te geven en zijn we verder op weg naar het “Aqueduto Dos Pegões”. Op weg naar het aquaduct passeren we het “Convent Can Christus” en ook hier gaan we niet bezichtigen. Later vandaag gaan we namelijk een ander klooster bezoeken.

Het “Aqueduto Dos Pegões” is voor de verandering een keer niet gebouwd door de Romeinen maar rond 1600 A.D. door de monniken om het “Convent Can Christus” van vers water te voorzien. Hoewel het pas 400 jaar oud is is het toch indrukwekkend om te zien. Het is ook een prima plaats om weer even te pauzeren.
Een hoge zoemtoon trekt onze aandacht en niet ver van de oude waterleiding zijn een man en een vrouw met een drone bezig, zo’n vliegend ding dat op een helikopter lijkt met meerdere rotors. Er hangt een camera onder en ik ben benieuwd naar de beelden die zo’n vliegend ding kan maken. Maar eerst nog een koffie! Wanneer is weer buiten sta met de beker koffie in mijn hand is het geluid, de drone en de auto van de bestuurders al verdwenen. Dat is dan jammer! Ik heb het gevoel dat die drones ook een rage zijn. Er komen er nu zoveel dat het straks wel verboden zal worden. Stel je eens voor dat zo’n ding van een kilo of drie op je hoofd valt?
Het loopt al tegen half twee en maken dus ook maar meteen gebruik van de mogelijkheid om te lunchen. Het drie dagen oude volkorenbrood met zaden van de Lidl smaakt nog prima en is nog redelijk vers. Met fijne vleeswaren, olijven en de kleine kaasjes van gisteren wordt het zelfs een prima maaltijd.

Ons volgende doel is het klooster van Batalha. We komen nu in het religieuze cultuur gedeelte van onze reis door Portugal terecht. Ze zijn hier nog katholieker dan in Rome!

In 1386 gaf koning Johan I de opdracht tot het bouwen van het klooster, nadat de Portugezen het jaar daarvoor de Castilianen hadden overwonnen tijdens de slag bij Aljubarrota (batalha betekent "slag"). Het klooster is officieel vernoemd naar de Heilige Maagd Maria vanwege deze overwinning (in het Portugees vitória). De constructie van het dominicaanse klooster duurde anderhalve eeuw, onder de heerschappij van zeven verschillende koningen, tot ongeveer 1517, tijdens de regeerperiode van koning Emanuel I. Al vanaf 1388 woonde er een aantal Dominicanen in het klooster. Het gebouw is één groot kunstwerk en bevat veel elementen van de Portugese laatgotische stijl, de manuelstijl. Sinds 1983 staat het Klooster van Batalha op de werelderfgoedlijst van UNESCO.

Met dank aan Wikepedia, ik had het niet beter kunnen vertellen.

Het is een enorm complex met binnen vele kunstschatten van onschatbare waarde. We moeten wel betalen om al dat moois te kunnen zien maar dat is voor een keer geen probleem. We willen dit klooster nu eenmaal gezien hebben.

Binnen is er maar een ding dat ik apart wil vermelden. Dat is het graf van de onbekende soldaat! Portugal heeft natuurlijk tijdens hun reizen en veroveringen op zee veel matrozen verloren. Maar ook in een niet zo ver verleden heeft het koloniale Portugal oorlog gekend. Met een saluut en een kort gebed eer ik de gevallen mannen en vrouwen van de verschillende krijgsmachten.

Dan is er ook nog de “Capelas Imperfeitas”, een vreemde gewaarwording wanneer je bent omgeven door zoveel mooie Gotische architectuur. De kapel, ook wel de onafgemaakte kapel genoemd, is het levende bewijs dat het klooster nooit helemaal is afgebouwd. Het ontbreken van het dak en de fijne beeldhouwwerken onder de open lucht zijn een vreemd contrast!
Eenmaal weer bij de camper vindt ik het best wel jammer dat het vandaag een camping dag is. Ik had hier best wel de nacht willen doorbrengen omgeven door zoveel moois, het lijkt ook nog wel een schattig stadje te zijn. Misschien een volgende keer? We hopen het wel want tot nu toe bevalt Portugal ons prima.
Maar we moeten door! Het is nog een kleine honderd kilometer naar “Camping Vale Paraiso” in Nazaré waar we de nacht zullen doorbrengen en genieten van de welverdiende hete douche. Het is niet echt een nadeel maar veel van de campings zijn ’s winters in Portugal, en Spanje, gesloten. Het is echt zoeken naar een camping waar je terecht kan. Vooral het internet, een website genaamd “Campercontact” en het groene boek van ACSI zijn een grote hulp. Ik hoor veel verhalen over de voordelen en de nadelen van het douchen in de camper en we krijgen ook vragen waarom wij niet douchen in de camper.
Het antwoord is niet zo moeilijk! Ten eerste bleek na een week dat onze boiler lek was en die heb ik er dus meteen maar uitgesloopt. Na lang wikken en wegen hebben wij ervoor gekozen om elke derde of vierde nacht een camping op te zoeken. De aanschaf en inbouw van een nieuwe boiler loopt aardig in de papieren en is eigenlijk een onverantwoorde investering in een ruim 25 jaar oude camper. Mocht er ooit een andere camper kopen dan gaan wij misschien ook douchen in de camper, maar ik denk het niet.
Heel veel mensen die wel in de camper douchen moeten ook elke derde of vierde dag een camping, of complete betaalde camperplaats, bezoeken om het grijze water te lozen en schoon water in te nemen. Het is dus lood om oud ijzer. Daarnaast kunnen wij de extra opslagruimte ook prima gebruiken. Het blijft namelijk heerlijk koel in de natte cel wat dan weer prima is om de groente er te bewaren.
Ik heb de kortste weg ingesteld en zonder ook maar een keer stoppen leggen we de honderd kilometer in iets meer dan een uur af. Bij de camping aangekomen moet ik natuurlijk even naar binnen om de formaliteiten af te handelen. Er is plaats genoeg en volgens de medewerker kunnen we gewoon zelf een plaatsje zoeken. De kortingskaart wordt hier niet meer geaccepteerd omdat hij van 2016 is. Dat is jammer, want mijn nieuwe kortingskaart ligt in Zaltbommel tussen de post.

Terug in de camper wordt ik verrast door hartje versierd met rode rozen dat aan de spiegel hangt. Lyka is even aan het knutselen geweest en laat me op deze bijzondere manier weten dat de ruzie weer is bijgelegd. Gelukkig maar!
We staan pal naast het sanitair en nog voordat ik de kabel op het elektriciteitsnet heb aangesloten vertrekt mijn vrouw naar de douche. Met haar armen vol. Ik doe niet zo moeilijk op een staanplaats. Redelijk waterpas is voor ons voldoende dus die blokken zijn in Nederland achter gebleven. Om eerlijk te zijn heb ik ze maar een keer in al die jaren gebruikt. Ook de uitdraai poten tegen het schommelen worden nooit gebruikt. Die heb je tenslotte op een boot ook niet! Ik trek een fles rode wijn open, schenk een glaasje vol, en ga aan de gang met de foto’s en mijn verhalen van enkele dagen geleden.
Zodra Lyka terug is is het mijn beurt om te douchen. Het is toch nog redelijk fris wanneer de zon achter de horizon is verdwenen. Een wind vanaf de Atlantische Oceaan ruist door de toppen van de dennenbomen. Hier en daar valt een dennenappel in het donkere bos om ons heen. Omdat het alweer een paar dagen geleden is blijf ik wat langer onder douche dan nodig. Het is ook om even afstand van elkaar te nemen, een beetje tijd voor jezelf. Eenmaal terug in de camper zit Lyka al in haar fleece broek en jas op de lange bank haar spelletjes te spelen. De kachel snort en het is aangenaam warm en gezellig binnen. De kerstlichtjes die we nu als verlichting gebruiken geeft de camper wat feestelijks vanbinnen. Het is een van die momenten dat ik blij ben dat we deze oude camper hebben gekocht.

Door het schrijven van de verhalen vergeet ik een beetje de tijd en dat maakt dat we vandaag heel laat eten. Het smaakt ons er niet minder om. Ik heb een snelle spaghetti in elkaar geknoopt die we met een glaasje rode wijn binnen handbereik ons prima laat smaken. Het wordt niet laat vandaag! Het was een drukke en inspannende dag. Wat we morgen gaan doen zie ik morgenvroeg wel, nu eerst slapen, we zijn heel moe.

Op Flickr staan nog veel meer foto's! Klik op een foto om naar het album te gaan.