Portugal: Slimme jongens die Romeinen

Núcleo Museológico de S. Cucufate (op de parkeerplaats)

Er broeit iets in de camper. De tijd tussen de momenten dat we elkaar in de haren willen vliegen word steeds korter en vandaag is zo’n dag dat Lyka met haar op haar tanden de trap af komt. De iPad en Samsung Tab komen meteen tevoorschijn en de spelletjes beginnen. De grote stilte is aangebroken. Hèt moment voor mij om maar eens boodschappen te gaan doen bij de Aldi supermarkt die we gisteren hebben gezien.
Zonder een woord te wisselen kleed ik me aan en vertrek met de HEMA rookworst boodschappentas naar de winkel. Een boodschappenlijstje is vandaag niet nodig, improviseren en overleven is vandaag de kunst. Wanneer ik een klein uurtje later weer terug in de camper kom zit ze met de iPad in haar handen met haar hoofd te schudden alsof ze Parkinson heeft. Mijn boosheid en teleurstelling is tijdens de wandeling en het boodschappen doen van me afgegleden. Laat ook maar, ieder zijn ding.
Lang heb ik niet de tijd om de boodschappen op te ruimen want mevrouw moet, tussen de spelletjes door, worden gevoerd. Het verse brood voor het ontbijt komt op tafel en in stilte eten we wat van de heerlijkheden die Portugal te bieden heeft. Lang duurt het niet want nog voordat ik klaar ben begint een volgende sessie van het weldadig verdelgen van fantasiefiguren op het internet. Het wordt, ondanks mijn beste voornemens, me al snel teveel! Ik grijp mijn camera en ga nog maar een stukje in de frisse buitenlucht wandelen. Er zijn wat leuke authentieke dingen die ik misschien kan fotograferen voordat ze voor de eeuwigheid verloren zijn gegaan.

De gemeenschappelijke wasruimte uit 1868 in haar wit en azuurblauw is een plaatje. Hier kwamen al honderd en vijftig jaar geleden de vrouwen uit het dorp bij elkaar om gezamenlijk de was te doen en de laatste roddels uit te wisselen. Ik zie het al voor me! Kinderen rennen rond de rokken en de grauwe katoenen kledingstukken kletsen op het nieuwe graniet. Geen elektriciteit dus alleen het daglicht als tijd om de huiselijke verplichtingen te vervullen. Het daglicht werd in die tijd nog optimaal gebruikt!
Wanneer ik voor de tweede keer bij de camper terugkeer is de stemming al een stuk beter. Misschien wordt ik tussen de spelletjes door wel gemist? We maken alles gereed om te vertrekken naar “Ferreira Do Alentejo” waar een speciale kapel is die je niet mag missen wanneer je hier in de buurt bent. De route voor vandaag gaat verder heb binnenland in. We hebben voor nu genoeg van de kust. Het is er heel erg mooi maar er zijn ook opvallend veel campers. Vanaf gisteren zijn ze zeldzaam geworden en dat bevalt me prima. Hoe ouder ik wordt des te meer stel ik de eenzaamheid op prijs. Grote drukten wil ik het liefst vermijden en een direct gevolg is dat we maar weinig steden bezoeken. Dat komt misschien wel een volgende keer.

De kapel is op zijn minst opmerkelijk, maar wat nog opmerkelijker is zijn de mensen in het binnenland. De lokale bevolking, de klederdracht, de gezichten, de grote gouden Creolen, de gouden tanden en donkere gezichten. Als ik niet beter wist dan zou ik denken dat ik tussen zigeuners in de Balkan terecht was gekomen. Het is indrukwekkend maar tegelijk ook intimiderend. Etnisch profileren geeft me een gevoel dat ik elk moment aangevallen of beroofd kan worden! Vanzelfsprekend is dat flauwekul want die mensen zijn net zo verbaasd om mij te zien als ik hun. Zo zie je maar dat etnisch profileren een gevaarlijk wapen kan zijn.
Snel terug naar de camper en weer op pad. We gaan verder het binnenland in op weg naar een stuwdam met een mooie picknickplaats en misschien wel een plaats om te overnachten. Het blijkt een schitterende plaats en de lunch smaakt uitstekend. Voor een moment heb ik zelfs de hoop dat de tablets onder de tafel blijven maar nee. Voordat we kunnen vertrekken dienen er eerst nog enkele vijanden te worden vermoord en bevriende stammen te worden geholpen in een oorlog tegen andere spelverslaafden over de hele wereld. Het ergste is dat de spelers ook nog met elkaar kunnen communiceren en zo smeden ze een hechte band tussen de spelers. Ik laat het maar voor wat het is en wacht buiten in warme winterzon totdat we eindelijk kunnen vertrekken.
“Pisões Roman Villa” is de volgende halte. Overblijfselen van een oude Romeinse villa met enkele van de mooiste behouden mozaïekvloeren in Portugal. Ik hoop dat ik Lyka’s interesse opnieuw kan wekken zodat we eindelijk van die rotspelletjes af zijn. In alle stress mis ik de afslag naar de villa en in het reisboekje lees ik dat er een paar kilometer verderop ook een alternatieve weg is. Zonder een woord te spreken verlaat ik de asfaltweg en rij de bewegwijzerde zandweg op. De weg had beter kunnen maar ik heb ze de afgelopen tijd ook wel slechter gehad.
Totdat we voor een strook modderwater van een meter of twee breed komen te staan die onpeilbaar diep is. Er zijn maar weinig donkere wielsporen zichtbaar zodat ik weet dat er maar weinig voertuigen de doorsteek wagen. Er zit dus niets anders op dan te draaien op de smalle zandweg. Dat blijkt dan ook nog eens moeilijker dan ik had gedacht. De rekensom van de draaicirkel van de camper en de breedte van de zandweg is erg ingewikkeld en maar moeilijk op te lossen. De uitlaat neemt een hap aarde uit de dijk langs de weg en ik ben allang blij dat er niets is afgebroken. Mijn zin om de villa te bezoeken is over! Terugrijden is voor vandaag geen optie dus gaan we maar verder naar de volgende Romeinse overblijfselen die bewaard zijn gebleven.

“Núcleo Museológico de S. Cucufate (op de parkeerplaats)” is een hele mond vol maar wel de moeite waard. Het zijn de overblijfselen van een enorme Romeinse boerderij die na het vertrek van de Romeinen verschillende verbouwingen hebben ondergaan en enkele keren hun bestemming hebben gewijzigd.
Er zitten twee verveelde twintigers achter de kassa met elkaar te praten. Ik weet haast zeker dat we vandaag de eerste bezoekers zijn. Het toerisme in het winterseizoen staat op een heel laag pitje en waarschijnlijk zijn het ook nog eens banen geschapen met subsidiegeld van de Europese Unie.
Ze weten me over te halen om de ruïnes nog vanmiddag te bezoeken. We hebben tenslotte nog voldoende daglicht over! Ze hebben gelijk, we bezoeken nu nog de ruïnes en gaan morgen weer verder.
Mijn vrouw zit alweer in “cyberspace” en jaagt op fantasievijanden terwijl ik terug in de tijd wil gaan om te zien hoe de Romeinen achttienhonderd jaar geleden dit deel van Portugal bewerkten en bewoonden.
‘Effe wachten!’, totdat ze klaar is met spelen, is aangekleed en opgemaakt.

Ik betaal slechts zes euro kunnen we naar binnen, we krijgen geen toegangsbewijs en dat trek een wenkbrauw bij me omhoog, de ruïnes zijn indrukwekkend. Wat me altijd het meeste van de Romeinen intrigeert zijn de baden. De Romeinen hadden in elke respectabele villa een serie van koude en warme baden. Inclusief aquaducten om vers water aan te voeren en rioleringen om het gebruikte water weer af te voeren. Zelfs loden waterleiding werd tweeduizend jaar geleden al gebruikt!

Een gedeelte van de verlaten boerderij is later door de Christenen gebruikt als kapel. Nadat de islamitische Moren dit gedeelte van Europa in bezit namen. Mooie oude fresco’s zijn de stille getuigen van deze periode. We kunnen alleen maar blij zijn dat de moslims uit die tijd niet zo vernielzuchtig waren als de moderne jihadisten.

Bij terugkomst in de camper is het al kwart over vijf en we staan niet eens op zo’n slechte plaats. Zonder Lyka te raadplegen beslis ik om de nacht maar hier te blijven. De zon gaat onder en de enkele verdwaalde lantaarnpalen langs de weg gaan aan. Voor mijn gevoel staan we goed hier vannacht.

Toch eindigt deze avond in mineur! Mijn experiment met de romige noedels met garnalen en mosselen valt niet goed uit en, terwijl niet eens zo slecht is, het Lyka in zijn geheel haar niet bevalt vervallen wij in een eindeloze haast kosmische stilte. Het zaad dat vanochtend werd gezaaid is vanavond gekiemd. Mijn bloed kookt maar ik blijf rustig en kijk een film. Het zijn de kleine problemen die een relatie spannend maken.

Portugal: Rondjes rijden in een oude binnenstad

Santiago do Cacém (op de camperplaats)

Met elektriciteit van het vaste net nodigt het uit om wat langer en meer tv te kijken dan normaal. Het was dan ook erg laat toen ik mijn gisteren mijn slaapplaats opzocht. Dat wordt op deze grijze ochtend vertaald naar een uur later opstaan dan normaal. Voor het eerst sinds weken heb ik geen verhaal meer om te publiceren. Met een mok koffie binnen handbereik begin ik mijn geheugen te pijnigen. Het is slèchts acht dagen geleden maar het lijkt voor mijn gevoel wel een maand of nog langer. Er gebeurt veel maar soms ook tegelijk niets vermeldenswaardig. Nog voordat Lyka opstaat heb ik de ruime lijnen van het verhaal over twee januari klaar.

Dan wordt het tijd om te ontbijten en mijn fantasie heeft me gebakken Smac met een gebakken ei en witte bonen in tomatensaus ingegeven. Een Filippijnse lekkernij, maar dan met witte rijst en bananenketchup. Voor het brood moeten we improviseren omdat al het brood aan boord al minstens twee dagen oud is. Vooral het stokbrood dat ik achter de voorbank heb gevonden is zo hard dat het onder de wapenwet valt en zeker niet meer eetbaar is.
Voordat we vertrekken van de camping praat ik nog even met Luuc, de bestuurder van de camper die gisteren bij duisternis arriveerde. Vanochtend viel het me op dat hij hetzelfde onderstel heeft als wij. Een Ford Transit MK3, en dat schept meteen een band. We wisselen wat ervaringen uit en ik hoop dat we beiden wat van hebben opgestoken. Het meest vreemde was wel dat hij gisterenavond door de politie weg was gestuurd. Gelukkig hebben wij dat nog niet meegemaakt. We nemen afscheid met het voornemen om contact met elkaar te houden. Misschien kunnen we elkaar helpen en ervaringen uitwisselen over onze Fordjes.

Ik kies voor een weg die dicht langs de kust loopt. Door natuurgebieden, van de ruige kust krijgen we maar weinig te zien, je moet namelijk een uitzichtpunt hebben en die zijn vaak bebouwd met eeuwenoude dorpjes waar de wegen zo smal zijn dat je er alleen maar te voet kan komen. Tel daar het ontbreken van parkeerplaatsen bij op dan heb je algauw de som “doorrijden”!
Gelukkig kunnen we lunchen op een mooie parkeerplaats met enig uitzicht op de Atlantische Oceaan. We hebben een keer zacht brood gekocht bij een “Intermarche” supermarkt, de stokbroden beginnen nu een beetje te vervelen. Voor mij de laatste twee frikadellen uit Nederland en voor Lyka een gemengd beleg van kazen en droge worsten. Dit is zo bijzonder dat ik het wel moet vermelden. Het leven kan niet mooier zijn! Tijdens de lunch hebben we besloten om de kust voor een tijdje te laten wat het is. We gaan landinwaarts en weg van de door de vele campers plat gereden wegen.
Ons doel voor vandaag is “Santiago do Cacém”, een stadje met een tweeduizendjaar oude geschiedenis. Niet alleen de Romeinen waren hier maar ook al voor de Romeinen arriveerden zwierven hier stammen rond die hun stempel op het landschap hebben gedrukt.
We vinden een plekje op een parkeerplaats waar duidelijk staat aangegeven dat die verboden is voor campers. Voor nu heb ik daar even geen boodschap aan. Eerst ga ik de lager gelegen grote parkeerplaats bekijken waar geen verbod geld voor ons soort! Deze is in zijn geheel zo steil dat er geen fatsoenlijke staanplaats voor een camper voorhanden is.

Na een korte cameraloze wandeling door de oude binnenstad kom ik bij de tweehonderd jaar oude kerk en het vestingwerk dat al van verre zichtbaar is. Het kasteel is niet te bezichtigen omdat de binnenplaats door de gelovigen is gebruikt als de plaatselijke begraafplaats. M.a.w., is is hier heel weinig te zien en zeker nog minder om te bezichtigen! Voordat we de verboden parkeerplaats verlaten neem ik nog een foto van een ruïne en de vesting op de heuvel.
We gaan verder naar “Ferreira do Alentejo” en wanneer we onderweg een plaats zien om te overnachten dan slapen we daar. Nog voordat we onder aan de heuvel zijn zie ik het logo van de NKC op mijn Garmin verschijnen als teken dat er een camperplaats of camping is. Snel als ik ben druk ik, onder het langzaam in zijn eerste versnelling naar beneden rollen van “de Oude Dame”, op het aanraakscherm.
Het is inderdaad een gemeentelijke camperplaats! De route die de GPD geeft is zeker niet de goede want die gaat dwars door de oude stad en daar zijn de straatjes veel te smal. De roodbruine wegen op de GPS zijn altijd een goede keuze en die worden dus gevolgd totdat we tegen een “verboden in te rijden” verkeersbord aanrijden. Dus linksaf en de gele borden van de wegomleiding volgen. Helaas nemen ze het daar in Portugal niet zo nauw mee als wij in de beschaafde wereld. We rijden zeker een half uur rondjes door smallere en brede straten, soms ook steil maar nooit een probleem. Een paar doodlopende wegen waar we met moeite kunnen keren en we zitten weer op hetzelfde rondje waar we zijn begonnen.
Het is als een 3D puzzel, maar dan in het echt! Van paniek is er nooit sprake geweest maar wel van frustratie, we zitten in een vicieuze cirkel waar we niet uit kunnen breken! Totdat ik wat extra rekenkracht van mijn hersenen aanspreek en de gereden routes projecteer op mijn GPS samen met wat de mogelijkheden zijn. De enige oplossing is vijftig meter tegen het eenrichtingsverkeer in! Zwaaiende en met de grote lichten knipperende tegenliggers worden begroet met een glimlach en ik gooi mijn beide handen in de lucht als teken dat ik er ook niets aan kan doen. Vijftig meter verder is ons probleem opgelost. We rijden in de richting van de camperplaats en kunnen ons geluk niet op!

Het is geen bijzondere camperplaats maar goed genoeg voor een nachtje slapen. Schoon, niet te steil, verlicht en aan de rand van de woonwijk. Maar wat het aller belangrijkste is: De camperplaats ligt uit de wind. Op de top van de heuvel staat een ijzige wind die zeker onaangenaam is, dat scheelt een schep kolen om de camper te verwarmen vannacht.
We staan en nu gaan we verder testen met het verbruik van de apparaten die we allemaal aan boord hebben. Het scheelt al iets dat ik de 230V lader van mijn MacBook niet meer gebruik en ben overgestapt op de 12V lader.
Het voelt een beetje als een verplichting maar ik ga meteen aan de slag met het verhaal van vandaag. Dat kan maar klaar zijn nu de herinneringen nog fris zijn. Een lekker koud Spaans biertje erbij en de kachel aan. Het verhaal van twee januari komt op mijn beeldscherm en wordt gecontroleerd en gecorrigeerd. Morgen zijn drie, vier en elf januari aan de beurt. De eerste twee zijn maar korte verhalen omdat ik in “Adobe Lightroom 5” in totaal maar tien foto’s zie. Trek van die tien foto’s twee maaltijden en twee staanplaatsen af dan schiet er maar weinig over om over te vertellen.

De voorraad moet worden weggewerkt dus vanavond staat er Chili con Carne uit een blik met witte rijst op het menu. Ik heb wel wat verse paprika en ui toegevoegd om het toch nog enigszins gezond te maken! Het smaakt beter dan verwacht ondanks dat we de afgelopen weken zijn verwend. Na het eten zijn alweer de laatste twee afleveringen van Blindspot aan de beurt. Het wordt weer een paar weken wachten voordat we met die serie verder kunnen. We liggen vroeg onder de wol. We zijn een paar dagen zuinig met de elektriciteit!

Portugal: Op weg naar huis

Aljezur (Camping Herdade do Serrão)

Mijn negatieve gevoelens zijn achtergebleven in dromenland! Toch gaan we op weg naar huis, naar ons geliefde Zaltbommel. Geen paniek! De reis is nog niet op haar einde maar elke minuut, elke kilometer die we vanaf vandaag naar het noorden en het oosten rijden komen we dichter bij huis. We hebben nog geen haast en hopen op veel culturele ontmoetingen.
De stranden, de bejaarden, de criminelen en de Spaanse en Portugese wegpiraten, wij zullen ze niet missen nu we de zonnige warme zuidelijke streken van het Iberisch schiereiland achter ons laten. We hebben hèt gezien en weten nu dat we hier hoogstwaarschijnlijk nooit meer zullen komen, met uitzondering van Gibraltar, dit is nu eenmaal niet ons ding.
Na het ontbijt rijden we naar “Sagres” om als echte toeristen het einde van Portugal te bekijken. Onderweg wordt de omgeving mooier en het aantal campers minder. Dat is in ieder geval positief! We proberen vandaag wat mooie plekjes langs de kust te bezoeken. Er is hier in Portugal in het verleden beter omgegaan met de beschikbare ruimte dan in Spanje. We rijden door kleine gemeenschappen van laagbouw vakantiehuisjes met mooie brede en schone straten.

Onze eerste halte, voor een koffiepauze, is op een grote parkeerplaats waar enkele campers staan. Helaas is een landgenoot de asociale camperbezitter om precies tussen verboden te parkeren en een invalide parkeerplaats te gaan staan. Die invalide kan wel een stukje extra lopen! Het kenteken heb ik gewist maar ik denk dat de eigenaar nog wel te weten komt dat ik dit heb geplaatst!

De koffie is letterlijk kokend heet en in plaats van te wachten totdat de koffie is afgekoeld gaan we eerst maar even uitwaaien aan de Atlantische kust. Het is hier duidelijk frisser dan waar we enkele dagen geleden waren. Misschien is dat wel de oorzaak dat het eindelijk rustig is geworden en wij weer meer plezier hebben in onze reis.
Het is een schitterende plaats om de nacht door te brengen maar voor ons is het vandaag onze eerste Portugese campingdag. Dus na de koffie gaan we verder naar “Sagres”, het puntje van Portugal.

De afstanden zijn niet erg groot vandaag! Al na een uurtje, en een flinke omweg, staan we aan de muren van een enorm fort. Of het ooit van enige militaire betekenis is geweest weet ik niet maar ik denk persoonlijk niet dat het ook maar enige bijdrage heeft geleverd aan de bescherming van het oude “Koninkrijk van de Algarve” zoals het verhaal op een informatiezuil verteld.

De omgeving en het landschap zijn in ieder geval wel schitterend en opnieuw is er een mooie vrijwel lege parkeerplaats waar we graag de nacht zouden hebben doorgebracht.

Toch rijden we verder naar “Praia do Bordeira” waar we heerlijk rustig op de toppen van de Portugese klippen kunnen lunchen. Het is een adembenemend uitzicht! De tomatensoep met brood gaat er goed in! De verandering in temperatuur maakt ook hongerig. Het oude brood wordt zacht in de dampende soep.
Terwijl Lyka nog even bezig is in de camper maak ik een wandeling om het eten te laten zakken en om even wat afstand te nemen. Ik heb het al eerder vermeld, na zo’n lange tijd met zijn tweeën in een kleine ruimte moet je af en toe wat afstand van elkaar nemen. Dit probleem wordt door veel camperaars onderschat!

Het verhaal wordt eentonig want òòk hier hadden we wel de nacht willen doorbrengen! Nog zeven en twintig kilometer en we zijn op de camping! De N268 is een zeer mooie weg langs een nationaal park met heel veel potentieel mooie plaatsen om te overnachten. Ik denk dat we hier nooit meer zullen komen maar mijn geknakte vertrouwen in Portugal wordt wel een stuk gerepareerd! Zou het dan toch mooi worden nu we van de bejaarden toeristengebieden afscheid hebben genomen? De camping is snel gevonden en een plaatsje in de zon valt ons ten deel. Het is nog geen drie uur en de dag zit er voor de chauffeur al weer op. Een voor een gaan we lekker douchen en met de snorrende kachel zien we de zon vanuit de camper ondergaan.

Met een lekker muziekje op de achtergrond gaan we beiden het internet op. De tijd vliegt om en zodra het tijd is om te gaan eten komt de zalm met carbonara groenten en aardappelpuree op tafel. Het mag een simpele maaltijd lijken maar het smaakt ons uitstekend. We zijn wel gewend om wat sober te eten. We gaan vanaf vanavond eerst het vriesvak, of beter gezegd, de hele koelkast leeg eten zodat we die weer met verse boodschappen kunnen vullen.
Twee afleveringen van Blindspot ronden de avond af. We liggen vroeg op bed want morgen gaan we waarschijnlijk weer de bergen in.