Spanje: Te druk om wat te doen

El Rocio (Camping La Aldea)

De hele nacht heb ik liggen wikken en wegen, liggen nadenken of ik nu ga proberen om het capaciteit probleem van de elektrische installatie op te lossen of niet! Aan het ontbijt ben ik er nog niet uit! We rijden richting Portugal en komen langs de winkel waar Chris zijn nieuwe zonnepaneel heeft gekocht. Maar ik heb nog steeds geen beslissing genomen.
Zodra ik de coördinaten in mijn Garmin heb ingevoerd en de route is berekend kijk ik wel even vreemd op. We gaan namelijk rakelings langs Sevilla! Daar waren we drie dagen geleden ook maar vijf en dertig kilometer vandaan. Het was dus eigenlijk een omweg van drie dagen.
Er wordt weer gesproken in de camper onder het rijden en Lyka heeft beterschap belooft over het spelen van spelletjes op de tablets. Jà, tablets! Ze heeft er namelijk twee meegenomen op deze reis naast haar nieuwe mobiele telefoon. Ieder zijn ding zal ik maar zeggen!

Zodra we de kust verlaten rijden we niet door het mooiste aantrekkelijkste landschap dat Spanje heeft te bieden. Lyka zit al met haar hoofd in Portugal en ik denk onafgebroken aan dat zonnepaneel. Nog voordat we de winkel passeren heb ik mijn besluit dan toch genomen. Het lukt zo ook wel. Volgens de kennis van “Kroppie” moet ik de huishoudaccu gewoon regelmatig reconditioneren met de acculader. De capaciteit zal dan weer gaan toenemen waarna ik weer meer elektriciteit kan gaan laden. Het is allemaal erg technisch en soms is het voor mij ook niet allemaal begrijpelijk! Accu’s zijn nu eenmaal ingewikkelder dan ze op het eerste oog lijken.
De eerste camping die we vinden ligt in het midden van niets. In een mooi bos naast een stukje, bij deze temperaturen onbruikbaar, zwemwater. De kaart van de camping is zo slecht dat ik niets eens onze mogelijke staanplaats kan bezichtigen, ik kan die staanplaats niet eens vinden! Terug bij de camper krijg ik van Lyka het verontrustende bericht dat er hier een heel slechte telefoonontvangst is en dat we door moeten rijden. Zonder internet is het tegenwoordig onmogelijk de avond door te komen.
Zonder mezelf te verontschuldigen bij de receptie van de camping rijden we de parkeerplaats af op weg naar de volgende camping. Die camping is wel naar ons zin! Zodra we een goede plaats hebben gevonden, de elektriciteit hebben aangesloten en de was bij elkaar gezocht gaat Lyka naar de douche. Ik moet nog even wachten!
Met wasmand nummer één en een handvol muntgeld ga ik als eerste naar het washok. Slechts één wasmachine en één droogtrommel zijn beschikbaar. Ik vul de wasmachine en laat het verlangde bedrag gepast in de gleuf vallen, er wordt geen teveel betaald geld terug gegeven. Het wasritueel is begonnen! Terug bij de camper steekt Lyka zich na het douchen in schone kleren en de vuile kleren gaan in wasmand nummer twee. Ook die tweede zit erg vol omdat het beddengoed er ook bij is gekomen samen met wat handdoeken en theedoeken. Mijn vuile kleren erbij en met een schone handdoek om mijn middel ga ik de wasmand voor de wasmachine zetten als teken dat ik als eerste aan de beurt ben. In de achttien minuten dat het wasprogramma nog loopt heb ik tijd om te douchen en te scheren.
Precies op tijd loop ik in schone kleding het washok binnen om het schone wasgoed van de wasmachine naar de droogtrommel te verhuizend. De wasmachine weer vol, het programma kiezen en de gepaste euro’s er in. Draaien maar!

Nadat ik ook de tweede lading wasgoed naar de droogtrommel heb verhuisd en het drogen heb gestart, dat duurt volgens de timer vijf en vijftig minuten, kan ik eindelijk aan de avondmaaltijd gaan beginnen. Op een dag als deze heb ik gewoon ook weinig zin om te koken. De spaghetti met bacon, tomaat en broccoli is simpel en smaakt altijd goed. Wat brood en rode wijn maken de maaltijd compleet.
Helaas is de was na die vijf en vijftig minuten niet goed droog, ze moet nog een cyclus van vijf en vijftig minuten draaien. Een uur later staan we samen de was op te vouwen en de schone kleding verdwijnt in de te kleine kastjes. Lyka heeft nu ook mijn kast je in gebruik genomen. We zijn helemaal op en kruipen vroeg in bed. Het frisse schone bed. Het ruikt heerlijk fris en dat maakt samen met de vermoeidheid dat we snel zijn vertrokken naar dromenland.
Zo kan het zijn dat je een hele dag druk bent geweest en niets hebt gezien of gefotografeerd. Morgen wordt het hopelijk beter, morgen gaan we naar Portugal!

Spanje: Geen Gibraltar!

Playa de Sahara (achter de duinen)

Van de twee Franse campers die gisterenavond na zonsondergang wel wel heel erg dicht bij ons kwamen staan hebben we gelukkig geen last gehad. Ik kan het echt niet begrijpen! Er is een parkeerplaats zeker zo groot als drie voetbalvelden en die twee campers komen vlak naast je staan, leg het mij maar uit?
Wij nemen de tijd vandaag. Lyka slaapt wat uit en met de deur open luister ik naar de op het grindstrand brekende golven van de Middellandse zee. Na het ontbijt verdiep ik me in de reisboekjes van Zuid-Spanje en Portugal. Dat zijn twee verschillende boekjes en ik moet die twee naadloos aan elkaar zien te koppelen.

Bij het afscheid van Chris krijgen we nog wat lekkers van hem mee. Hij is namelijk bijna aan het einde van zijn reis en vertrekt over anderhalve week naar “Down Under". Er ligt nog biefstuk en ander vlees in zijn vriezer dat wij van hem meekrijgen voor later onderweg. Die Chris is een mannetje naar mijn hart. Al een eeuwigheid op reis en ondanks zijn vijfenzeventig jaar nog steeds niet van plan om te stoppen met reizen. We nemen afscheid met een stevige hand en de belofte om contact te houden. Ik weet dat het goed zit en dat we elkaar wel weer zullen ontmoeten.

Net voordat we Gibraltar bereiken is er een uitkijkpunt langs de weg. Vanuit de hoogte kijken we neer op “La Línea” en de rots van “Gibraltar. Een schitterend plaatje onder de warme Spaanse mediterrane winterzon.
Helaas is de werkelijkheid anders. “La Línea” is precies als “Marbella” alleen met minder klasse! Engelse radiozenders met Britse muziek. Winkels die hun waar aanprijzen in de engelse taal en veel rechts rijdende auto’s met het stuur aan de verkeerde kant en Britse kentekenplaten. Nog voordat we de door Cris aanbevolen parkeerplaats hebben bereikt nemen we de beslissing om door te rijden. Dit is ons ding niet en we kunnen Gibraltar ook nog wel in de toekomst bezoeken!
Er is namelijk ook nog het probleem met Lyka. Zij moet een visum hebben voor Groot-Brittanië, en Gibraltar valt daar onder. Nu gaan de verhalen dat er nooit wordt gecontroleerd maar wij willen dat risico toch niet lopen. Er staat meer op het spel dat we niet in gevaar willen brengen. Dus in plaats van links gaan we rechtsaf en rijden richting “Taifa Algeciras” een lelijke havenplaats aan de “Atlantische Oceaan”.
Ja! De “Atlantische Oceaan”! Een stukje verder zien we ook de bergen van Marokko uit het blauwe water omhoog steken. Op de GPS zie ik dat we niet ver van het zuidelijkste puntje van het “Iberisch schiereiland” zijn en dat puntje moet dan vanzelfsprekend ook worden bezocht. Na eerst bij de Lidl te hebben geshopt en een lunch op de parkeerplaats te hebben gegeten gaan we op zoek naar het monument dat het meest zuidelijke puntje van Spanje wat glans moet geven.
Het blijkt toch niet zo’n goed idee! De straten van “Tarifa” zijn steiler dan verwacht, drukker dan verwacht en er is geen enkele parkeerplaats te vinden omdat er een veerdienst is tussen “Tarifa” en Marokko is. Haast alle parkeerplaatsen zijn ingenomen door voertuigen die wachten om aan boort van de veerboot te kunnen. We staan vast, muurvast! Een agent regelt het verkeer naar zijn beste kunnen op een rotonde. Zodra hij zich in de richting van een auto draait om hem het signaal te geven dat hij aan de beurt is om te rijden gaat de auto achter zijn rug ook rijden. Met als gevolg dat het muurvast staat en muurvast blijft staan. Gelukkig voegt zich, na een tiental minuten, een collega bij hem en samen gaan ze proberen wat de agent alleen niet lukte. De Gordiaanse knoop van het moderne verkeer te ontrafelen! En met succes, in plaats van auto voor auto gaat de nieuwe brigadier anders te werk. Eerst de ene poot naar de rotonde een auto of twintig, dan de volgende poot een auto of twintig enz. enz.. Het getoeter van ongeduldige automobilisten verstomd en een half uur later rijden we richting “Cadiz”
Het landschap wordt mooier en we gaan enkele keren van de hoofdweg af om te zien of we een plaatsje kunnen vinden. Er zijn wel plaatsen maar die kunnen ons steeds niet bekoren omdat die een te steile helling hebben. We hebben bewust de oprijblokken thuis gelaten dus wij kunnen de helling van de camper niet aanpassen. Oprijblokken zijn sowieso geen goed idee voor wild campeerders. Die blokken promoveren je tot ongewenste bezoekers! Veel van de mooiere plaatsen hebben ook de gevreesde borden: “Geen Campers en Caravans!” met daaronder “Verboden te overnachten!”.

We rijden dus maar door totdat we in “Playa de Sahara” terecht komen. Direct achter de zandduinen is een parkeerplaats waar een tiental campers geparkeerd staan. De hoogtebalk is verwijdert om ruimte te maken voor campers die hopelijk inkopen gaan doen in het door de vakantievierders verlaten dorp. Het lijkt ons een geschikt plekje om de nacht door te brengen.
Lyka gaat meteen weer aan het spelen op de iPad en dat stemt me een beetje treurig en kriegelig. Ik ga op het strand uitwaaien. Ik kan het ècht niet begrijpen dat je ver van huis in een exotisch land in een mooie omgeving videospelletjes ga liggen spelen terwijl je heerlijk in de zon en wind kan wandelen. Dat je ’s avonds een spelletje speelt kan ik wel begrijpen, maar bij daglicht? Laat ook maar! Bij terugkomst barst de bom want ik had op haar moeten wachten! Wachten? Moet ik wachten totdat zij eindelijk klaar is om te gaan? Ècht niet! Ga maar alleen wandelen!

In gepaste stilte maak ik het avondeten klaar. Lekker gemakkelijk, gehaktballetjes in satésaus met friet en sla. Daar heeft het in ieder geval niet aan gelegen. Ik voel dat de ergernis tussen ons aan het opbouwen is zoals de druk onder een vulkaan. Totdat een van ons de druk niet meer kan weerstaan en stoom zal moeten afblazen. Ik weet dat dit normaal is wanneer mensen te lang met elkaar in een te kleine ruimte doorbrengen, er zijn maar heel weinig uitzonderingen.

Spanje: Terug naar de kust

Torreguadiaro (aan het strand)

Voor mezelf ben ik er in ieder geval al uit! Na een kort gesprek over het onderwerp tijdens het voedzame ontbijt stemt Lyka er mee in. We gaan terug naar de kust! Voor de simpele reden dat het daar druk is en haast alle campings op volle toeren draaien.
Een kilometer nadat we de camping hebben verlaten stuurt de GPS ons een smalle landweg op. Na twee kilometer begin ik toch ernstige twijfels te krijgen of dit een goed idee is. De toestand van de weg is belabberd en worden heen en weer geschud. Alles achter ons in de camper rammelt!
En dan plotseling, uit het niets, zien we een van de zo onderhand bekende witte borden van de Europese Unie met onderaan een groot bedrag in euros. Tien meter ervoor is de asfalt weg als nieuw! Mooi breed met nieuwe belijning. Het is nu alleen nog wachten op het verkeer! De eerste dertig kilometer zien we helemaal niemand! Pas bij een kruising waar de weg samenkomt met een andere driecijferige weg zien we wat verkeer.
In een stevig dorp wordt het weer krap! We worden door een stadje met zeer smalle straten geleid. Het is de enige, waarschijnlijk eeuwenoude, weg door de nederzetting. Ik heb de GPS goed bestudeert en omrijden is de enige andere mogelijkheid. Nu moet het wel heel erg worden willen we zenuwachtig worden maar in deze straat, die ècht wel tegenliggers heeft kan ik niets en ook ècht niets passeren! Aan het einde van de straat zit een smalle links/rechts knik die ook nog eens flink steil omhoog gaat. Ik kijk snel naar alle kanten, de eerste versnelling en met een flinke dot gas slalommen we door de hindernis omhoog. Net na de rechtse bocht stuiten we op een vrachtwagen gevuld met zand die ons ook niet had verwacht! Beiden gaan we van de schrik boven op de rem staan. Het is een ongeschreven wet dat stijgend verkeer voorrang heeft dus zal hij een meter of twee achteruit moeten. De twee politieagenten, die ik nu pas opmerk, staan geamuseerd voor een plaatselijk café met de koffie in de hand te kijken hoe wij dit gaan oplossen.
De enige angst die ik heb is dat ik met de alkoof tegen een van de lage balkons langs de weg zal rijden. Terwijl Lyka de balkons in de gaten houdt laveer ik me langzaam langs de stilstaande vrachtwagen. En dan is deze hindernis ook weer genomen, we halen opgelucht adem, en kunnen we verder de bergen in.

We rijden langs de “Sierra de las Nieves” richting “Marbella”. Ik had zelf nooit gedacht hier ooit te komen maar nood breekt nu eenmaal wet. Landschappen kunnen mooi zijn maar een landschap fotograferen is een van de moeilijkste disciplines die er zijn! Ik doe mijn best en tijdens een koffiepauze maak ik een foto van de omgeving.
Zodra we de Middellandse Zee vanaf de bergen kunnen zien verandert er om ons heen heel veel. De berghelling zijn als een lappendeken bedekt met vakantieparken vol met appartementen in de meest exotische namen. Een golf resort in een dal en veel sportwagens uit de categorie “ik heb er niet ècht hard voor hoeven te werken”rijden met het dak open over de drukke wegen. Vooral om gezien te worden! Het verkeer wordt drukker èn asocialer. Met onze oude langzame camper kom ik haast ogen te kort om ons veilig door de chaos te laveren.
Net na één van de ontelbare rotondes in Marbella stuur ik de parkeerplaats op bij een MacDonald’s restaurant. Ik moet even bijkomen. Lyka is zo blij dat we meteen maar wat te eten halen. Het is alweer drie maanden geleden dat we de gouden bogen hebben bezocht, voor ons hebben ze veel van hun glans verloren. Lyka heeft geen zin om hier op die ongezellige parkeerplaats te eten dus gaan we met de hamburgers nog in de papieren zak op zoek naar een mooi plaatsje.
En dat blijkt veel moeilijker dan we ooit hadden kunnen vermoeden! Kilometer na kilometer zijn er vakantiehuizen, hotels en winkelcentra langs de kust. Én dan begint alles weer van voor af aan! Een kleine veertig kilometer van de MacDonald’s verwijdert rijden we een soort parkeerplaats, een droge zandplaat, op. Wat er vandaag ook nog verder gebeurt, hier blijven we overnachten!

Een meter of tien voor ons staat een grote Engelse camper en voor de zekerheid ga ik even een praatje maken. Ik ben benieuwd of zij ook vandaag zijn aangekomen of dat ze misschien hier al een paar dagen staan. Een vriendelijk alleen reizend oud baasje past precies in mijn straatje. Zijn naam is Chris en hij staat hier al een paar dagen zonder problemen. Dat stelt me in ieder geval gerust! Maar wat nog interessanter is is zijn 100 Wp losse zonnepaneel dat flink meer stroom in de huishoudaccu perst dan mijn vaste, plat op het dak liggende, 150 Wp zonnepaneel.
Ik weet dat we een laadcapaciteit probleem hebben. Ik weet ook wanneer dat probleem is ontstaan. Ik weet ook hoe het is ontstaan. Mijn doel is nu om zo simpel mogelijk en met zo weinig kosten als mogelijk het probleem op te lossen. Op het “Camperforum” heb ik contact gehad met “Kroppie” en daar heb ik al veel van opgestoken.
Mijn interesse is in ieder geval gewekt en Christ geeft me de actuele laadgegevens van het losse paneel. Het wordt nòg beter wanneer Chris spreekt over een vriend die panelen en accessoires verkoopt niet ver van hier, wij komen er zelfs langs later deze week. Ik moet daar maar eens diep over nadenken. Wachten tot we terug zijn in Nederland is natuurlijk ook een oplossing!

We genieten van de zon en het uitzicht over de zee. We kunnen goed begrijpen dat veel pensionado’s hier de winter willen doorbrengen. Nadat de zon is onder gegaan gaan we aan de spaghetti met gehaktballen en overgebleven groenten. Ik koop nog steeds teveel eten in. Morgen gaan we richting Gibraltar!